Met weersvoorspellingen die als donderwolk boven ons hoofd hangen, maar een line-up die in de donkerste herfstdagen nog een zonnig lichtpunt zou zijn, reizen we dit weekend samen met 55.000 anderen weer af naar de Flevopolder. Lowlands Festival 2019 is een feit en The Daily Indie is het hele weekend aanwezig om verslag uit te brengen, met zoals je gewend bent, extra aandacht voor de onderkant van het affiche.

Tekst Robin van Essel
Foto’s Tineke Klamer

Check hier ook onze verslagen van de vrijdag en zaterdag.

Terwijl het gebrek aan slaap en de katerige effecten van allerhande genotsmiddelen langzaamaan de overhand neemt van de corpora van de Lowlanders, breekt de op papier de dag aan die indie-technisch niet de sterkste van het festival is. Desondanks herbergt de zondag wel een paar echte hoogtepunten die recht doen aan de diversiteit in leeftijden van het publiek. A$AP Rocky schijnt echt te komen, de oudgedienden van New Order sluiten de Bravo af en uiteraard staat de afsluitende show van long-time TDI-favoriet Tame Impala omcirkeld op ons blokkenschemaatje. Want de nieuwe plaat van Kevin Parker mag dan uitgesteld zijn, we willen wel nieuwe muziek horen. Dat deden we ook, maar anders dat we verwachtten. Daarover later meer.

Willem

De zondag komt voor ons wat traag op gang. Je kan wel naar een (erg) vroege show van Julia Jacklin, die we al regelmatig de hemel in prezen bij TDI. Daarna kun je in de Bravo de de gladde neosoul van Honne, waarna Willem, die we al uitgebreid beschreven na zijn show op Noorderslag begin dit jaar, een dag na zijn verrassingreünie met Twan van Steenhoven (The Opposites dus) in de Sexyland, nogmaals de tent om zijn vinger windt. In de Heineken staan opkomend Egyptisch-Belgisch talent Tamino, van wiens falsetto je moet houden en het altijd degelijke Jungle By Night. In de X-Ray staan Belgische rapsensatie Zwangere Guy en Turnstile, dat een energieke, maar ontzettend platte nu-metal-achtige show speelt.

Zwangere Guy

In de India-tent spelen dan wel indie-darlings Whitney en Pond. Die laatste begon als een afsplitsing van Tame Impala (inmiddels is alleen toetsenist Jay Watson nog in beide gelederen te vinden; Kevin Parker produceert nog wel de platen), maar waar die laatste band een jaar of vier geleden de pop-afslag pakte, bleef Pond gewoon het schutere, weirde neefje dat teveel magic mushrooms doet. Muzikaal dan, want al deed die beschrijving vroeger wel degelijk treffend voor frontman Nick Allbrook, hij blijkt zich te hebben ontwikkeld tot behoorlijk charismatische bandleider, een soort hybride van de stem van Prince, de bewegingen van Mick Jagger en de gezichtsuitdrukkingen van Thom Yorke. Ook is zijn band bizar goed op elkaar ingespeeld en lijkt weer een stuk rauwer en psychedelischer geworden, met heerlijk gillende gitaartjes van Joe Ryan, maar dankzij de cowbell-sound die je tegenwoordig zo vaak op festivals terughoort, wel ultiem dansbaar. Pond bracht dit jaar het grandioos overkeken album Tasmania uit, zijn achtste alweer, en als het langer-dan-normale applaus in de India een indicator is, heeft die plaat(en de rest van de discografie van de band) hier hopelijk hier wat nieuwe luisteraars gegenereerd.

Pond

Na het gigantische uit de klauwen lopen van het aanvankelijke gelegenheidsproject Moderat, doen de Berlijners van Modeselektor het alweer een jaartje of twee zonder hun buddy en stadsgenoot Apparat. In de chemie die Moderat zo succesvol maakte, durven we toch wel te zeggen dat die laatste het zwoele, onweerstaanbare element aan de muziek toevoegde. Modeselektor is nu naar eigen zeggen ‘back to basics’. Dat betekent voor het duo zoveel als: hakken en zagen, zoals te horen was op het dit jaar verschenen Who Else. Daar stonden weliswaar ook wel wat interessante samenwerkingen op, waar het duo altijd al een haarscherp gevoel voor heeft gehad. De Brits-Nigeriaanse rapper Flohio, die even voor deze show in de X-Ray stond, verwachten we sowieso wel op het podium. En inderdaad: halverwege krijgen we de chaotische trap-track Wealth voor ons kiezen. Daarvoor was ook al de Argentijnse producer Amparo Battaglia oftwel Catnapp op het podium geweest, om hun recente gezamenlijke single The Mover van zang te voorzien. Dat zijn highlights, maar verder is het vooral erg, erg lomp allemaal. “Fuck all zhe haters and zhe racists!” roept Sebastian Szary het publiek op – het is goed bedoeld, net als de visuals die continu oproepen tot verdraagzaamheid, maar voorzien van deze occult aandoende beukmuziek, is het bijna een Songfestivallesk slechte gimmick. We zijn overigens wel weer lekker wakker.

Modeselektor
Flohio

Terwijl de waarschijnlijk ongewild, meestbesproken act van het festival A$AP Rocky de Alpha afbreekt (zijn we erg zuur als we vinden dat met het doorgaan van deze show een tikje een politiek statement gemaakt wordt?), gaan wij kijken wat Thomas Azier van zijn tweede Lowlands-optreden bakt. Op zijn meest recente plaat Stray dwaalt Azier verder weg van de innovatieve elektronische sound van debuut Hylas (2014) en topplaat Rouge (2017), en op Noorderslag vonden we ook live de spanning er een tikje uit. Maar toen was Stray net uit en we zijn inmiddels driekwart jaar verder, natuurlijk. Maar ook in de India pakt het ons niet helemaal, het is wat dertien-in-een-dozijn. Het contrast kan niet groter zijn als Red Eyes (van Hylas) en Gold (van Rouge) voorbijkomen: zoveel spannender, minder ongemakkelijk, het lijkt ineens wel een andere band. Het is te hopen dat zo’n overduidelijk getalenteerde artiest ooit het juk van zijn oude platen van zich af kan schudden.

We pakken nog een staartje van Black Midi mee, dat meer dan prima klinkt in een schandalig slecht gevulde X-Ray – de band staat dan tijdens New Order en vlak voor Tame Impala dan ook zo’n beetje op de moeilijkste spot van het hele festival – voordat we ons dan toch naar de Alpha-tent bewegen voor de grote finale.

Black Midi

Het is alweer negen jaar geleden dat we Tame Impala voor het eerst op Lowlands zagen, destijds blootsvoets tijdens zonsondergang op het inmiddels verdwenen kleine Charlie-podium en met alleen een EP’tje en debuut Innerspeaker uit. Vanaf hier begon de zegetocht, die op Lowlands via een enigszins mislukt avontuur in de Alpha in 2013, twee jaar later in de iets kleinere Heineken tot een hoogtepunt kwam. Currents was net uit, waarop Kevin Parker definitief zijn voorkeur voor popmuziek durfde te omarmen en heel de wereld danste op Let It Happen.

Inmiddels zijn we vier jaar verder en is er, afgezien van de twee singles Borderline en Patience (en vorig jaar een samenwerking met de Amerikaanse producer ZHU) geen nieuwe muziek verschenen. Dat Tame Impala dan toch de headlinerspot op Lowlands krijgt, valt het festival niet te verwijten: er had allang een nieuwe plaat moeten zijn. Maar Parkers perfectionisme, in combinatie met het het gebrek aan druk, dat een platenmaatschappij een inmiddels Grote Band als Tame Impala niet wil opleggen, resulteerde in een vertraging die niet concreter werd dan ‘volgend jaar’.

Tame Impala

Maar dan zullen we vast wel wat nieuwe tracks gaan horen, verwachtten we bij aanvang. We komen bedrogen uit, wat dat betreft. Als we de derde track niet direct herkennen, denken we even beet hebben, voordat het Led Zeppelin blijkt te zijn, een b-side van Lonerism. Beide nieuwe singles komen ook braaf voorbij, maar verder niets. Tenminste: halverwege wordt Why Won’t You Make Up Your Mind afgebroken (eerste reactie: what the fuck?) waarna vervolgens zowaar A$AP Rocky het podium op komt lopen. De link: A$AP samplede het nummer in zijn eigen track Sundress, waarna hij en de band ook nog de toepasselijke track L$D spelen. ‘I hope you realize how fucking special this is’, zegt Parker.

En inderdaad: deze artiesten op één podium gaat vast niet zo snel meer gebeuren. Wat dat betreft krijgt Lowlands zeker de headliner die het verdient. Maar toch voelt het wat obligaat en plat allemaal. Kevin Parker was altijd al enigszins ongemakkelijk op het podium, en hij probeert het echt wel tegenwoordig, maar het voelt allemaal erg afstandelijk en op auto-pilot, gericht op het sorteren van effect. Niet dat het niet werkt of niet indrukwekkend is: de show start direct met de grootste troef Let It Happen, inclusief confettikanonnen. Sowieso is het een visueel spektakel, met gigantisch veel backlight, lasers en lichtshow die in combinatie met de grootste finale van Apocalypse Dreams (de afsluiter voor de toegift) de trippy ervaring die we in 2015 hadden, wel terugbrengt. En tuurlijk: als de kids in de Alpha in de slipstream zo muziek meekrijgen die oneindig kwalitatiever is dan enkele andere headliners die we in deze tent voorbij zagen komen dit weekend, is dat uiteraard alleen maar een plus. Maar we voelen ons toch een beetje heartbroken om te zien dat een van onze favoriete artiesten aller tijden zo’n stadionact is geworden. Misschien lag het ook wel aan onze eigen verwachtingen.

Tame Impala

Maar het is slechts een piepklein smetje op een verder opnieuw memorabel Lowlands-weekend. Er is op dit festival ook niet zoiets als één eindconclusie te plakken, daar is het veel te divers en hoogstaand voor allemaal. Een kunnen we alleen maar heel veel respect opbrengen voor de inhoudelijke keuzes en hoe Lowlands altijd met de tijdsgeest mee durft te gaan, continu kleine verbeteringen aanbrengt en tegelijk nooit vergeet waar het voor staat. Of dat nu is door een boeking als Billie Eilish, New Order of Tame Impala is, of met de aandacht voor duurzaamheid, het verbeteren van het geluid in alle tenten (met name de nieuwe (?) subs in de Alpha deden hun werk goed) en andere randzaken.

Het betekent dat tegen het middaguur op maandag, wanneer de laatste strijders nog staan te dansen in 24-uursgebied de ArmadiLLow en de campings langzaamaan worden gereduceerd tot apocalyptische oorlogsgebieden met wegwaaiende doeken en karkassen van verlaten partytenten, we uitgeput maar extreem voldaan onze weg zoeken door de files op de achterafweggetjes van de Flevopolder. Tot volgend jaar!


Met weersvoorspellingen die als donderwolken boven ons hoofd hangen, maar een line-up die in de donkerste herfstdagen nog een zonnig lichtpunt zou zijn, reizen we dit weekend samen met 55.000 anderen weer af naar de Flevopolder. Lowlands Festival 2019 is een feit en The Daily Indie is het hele weekend aanwezig om verslag uit te brengen, met zoals je gewend bent, extra aandacht voor de onderkant van het affiche.

Tekst Robin van Essel
Foto’s Tineke Klamer

Check hier ook ons verslag van de vrijdag.

Hield Biddinghuizen het vrijdag nog warm en droog, zo anders is vandaag: al voor het middagprogramma goed en wel begonnen is, heeft Lowlands al twee zware buien op zijn dak gehad en niks wijst erop dat dat vandaag niet vaker gaat gebeuren. Als je geen zin hebt om in de regen te staan bij tieneridool Billie Eilish, dé hype van dit jaar (of dat terecht is, daar lijken de meningen op de heuvels rond de Alpha verdeeld) en schijnbaar stijlicoon voor al ‘s werelds onzekere pubers met blauw/groen/paars haar, sta je droog in de X-Ray bij KÁRYYN. Niet dat heel veel mensen daar iets om geven: er staat hoogstens een handjevol publiek. Gemiste kans, want de Syrisch-Amerikaanse artieste bracht begin dit jaar het uitstekende The Quanta Series uit, waarop ze rouwt om het verlies van familieleden op haar geboortegrond Aleppo. Over haar verstilde ambient en tektonische drones samplet ze haar eigen stem continu met veel galm: het is vervreemdend, sfeervol en Björk-achtig weird, maar dan in a good way.

Het pubiek zoekt daarna wel massaal de droogte van de X-Ray op voor BODEGA. De band uit New York komt uit de koker van Parquet Courts (Austin Brown produceerde de laatste plaat Endless Scroll) en dan heb je de belangrijkste stilistische kenmerken van de band wel meteen omschreven. Met die lekker dreinerige staccato gitaarloopjes en intelligente, kritische teksten over de almaar toenemende invloed van social media en digitalisering, verborgen onder snedig cynische humor, is Bodega echt het kleinere, net iets minder recalcitrante broertje van de band van Brown, Savage en co. Het duurt even voordat de geluidsproblemen overwonnen zijn, maar daarna laat BODEGA zien dat het meer is dan een kopie. Op zijn best is het wanneer toetseniste Nikki Belfiglio met tamboerijn en cowbell de lead neemt en het allemaal net een stukkie melodieuzer en minder gitaargedreven is dan je in eerste instantie denkt. 

 

We kenden Sharon Van Etten als ingetogen folkie met een klein geitenwollensokkenimago, maar in de India-tent heeft de artieste uit New Jersey een doorzichtige blouse en leren broek aan. Niet heel onverwacht: op haar plaat Remind Me Tomorrow van begin dit jaar liet Van Etten al horen niet meer bang te zijn voor het grote gebaar. Op Lowlands lijkt het af en toe wel alsof ze een stadionsound ambieert, met dik geplamuurde gitaren en drums. Dat sorteert natuurlijk makkelijk effect, maar gaat wel een tikje vervelen op den duur. Het is dat Van Etten meer talent in haar kleine teen heeft dan menig muzikant in zijn of haar hele lijf, anders zouden we zeggen dat we haar liever weer klein en ingetogen zien. Genieten geblazen is het wel.

Ook ‘volwassen geworden’: The Vaccines, dat tegelijk met Sharon Van Etten optreedt in de Heineken-tent. Je vergeet soms dat debuutplaat What Did You Expect From The Vaccines al uit 2011 stamt. De band uit Londen zag bovendien de hele wereld als support voor onder andere Arctic Monkeys, Muse, The Rolling Stones en Red Hot Chili Peppers. Dan is het wel logisch dat je ouder en wijzer wordt en niet die snotty garagepunk van weleer meer maakt, maar gewoon een soort degelijke dad-rock, zoals op het vorig jaar verschenen Combat Sports. Gelukkig is Justin Young nog steeds wel een charismatische frontman met een soms maniakale performance, wat het best te zien is wanneer hij als doorgeslagen psychopaat aan de camera’s van de Heineken hangt tijdens hitje Wetsuit. Verder kunnen de vuisten der herkenning regelmatig de lucht. If You Wanna, Norgaard, Post Break-up Sex: stiekem heeft de band best veel tijdloze songs op zijn repertoire. Wel een tikkeltje wrang is het om een degelijke gozer als Young, die zo voor de klas kan, de teksten van de oudere nummers te horen zingen: die gaan toch vooral over niet of nauwelijks volwassen meisjes.

En zo heb je, als Juice Wrld of (overigens een prima show) Anderson .Paak niet je ding zijn, toch stiekem al een hele hoop degelijke gitaarbands gezien op de zaterdag van Lowlands. Het is tegen het einde van de middag, dat moment waarop de vermoeidheid toch je benen insluipt, aan IDLES om je weer even wakker te beuken, iets wat je rustig aan de groep van Joe Talbot kunt overlaten. De helft van de band draagt als eerbetoon aan de inmiddels enigszins verregende festivalgangers een regenponcho, waar Talbot wat spijt van heeft (‘Don’t wear a poncho on stage, that’s a stupid idea’), gitarist Mark Bowen heeft zelfs alleen zijn onderbroek eronder aan. We hebben IDLES al vaak aan het werk gezien, en dat stelt nooit teleur, maar vandaag gaat de band wel echt op standje elf.

Met name Bowen ligt vaker in, op en tussen het publiek dan dat ‘ie op het podium staat, hij speelt een medley van Sinead o’Connor en Celine Dion, initieert een cirkelpit en een wall-of-death, en – jammer – verordent een sitdown tijdens I’m Scum. Het is zo’n chaos dat je je zou kunnen afvragen of ze niet gewoon allemaal knetterlam zijn, als ze niet zo retestrak zouden spelen. IDLES heeft oprecht plezier op het podium en spreekt zich goudeerlijk uit over allerhande sociale issues in de door de Brexit tot op het bot verdeelde UK. Sympathiek en boos tegelijk, wellicht wat chaotisch, maar we zien dit tien keer liever dan een gestileerde popact in de Alpha.

Jon Hopkins heeft ook weinig gestileerds nodig: twee dames met lichtstokken die de Engelse producer vorig jaar tijdens zijn show op ADE ook al vergezelden. En uiteraard zijn extreem psychedelische visuals, die naadloos aansluiten op de organische technosound van Immunity, volgens velen een van de beste platen van 2018. Hopkins werd er definitief Een Grote Naam mee, wat knap is voor een producer op wiens platen geen vocaal te horen is. In de Heineken blijkt het wederom prima te werken: het is moddervet, de visuele elementen werken sfeerverhogend, en door de organische sound klinkt het nergens kil of afstandelijk. Het is wel een tikje lomp. Hopkins heeft op plaat een bizar oog voor detail, iets dat verloren gaat in de muur van geluid die de grote tent wordt ingestuurd. Gelukkig kan hij altijd terugvallen op zijn talent voor timing, blijkt als in de finale met Everything Connected en Emerald Rush we alsnog met kippenvel op ons armen staan.

We zagen vandaag sterke optredens van oude bekenden en we lieten ons verrassen door nieuw talent, en het kan dan ook niet anders dan dat het aan de oude garde is om het reguliere dagprogramma af te sluiten. We skippen dan de Noorse stuiternerds van Boy Pablo ook maar even, want wat een keus: in de Heineken staat de inmiddels 79-jarige italo-legende Giorgio Moroder, in de India kun je naar vrijwel even legendarische The Smiths-gitarist Johnny Marr.

Maar voor ons komt alles bij elkaar wanneer de regen eindelijk plaats maakt voor een zwoel zakkende avondzon en The National in de Bravo-tent I Need My Girl inzet. De band speelt dit weekend zowel op vrijdag als op zondag als headliner op Pukkelpop – naar verluid met twee verschillende sets, maar vreemde keuze, zo niet een tikje een zwaktebod van het Belgische broertje van Lowlands. Wij moeten het met één show doen, maar wat voor een. Matt Berninger is flink afgevallen (hij wordt met elk jaar mooier oud) en heeft alle podiumschroom waar hij in het verleden nog op te betrappen was, van zich afgegooid. Hij oogt ontspannen en verlaat op een gegeven moment zelfs het podium en de tent, om al doorzingend wat selfies te maken met fans en even een nieuw wit wijntje bij een buitenbar te bestellen. We hebben te doen met die arme cable puller, die zich een slag in de rondte werkt om de frontman van voldoende kabel te voorzien tijdens zijn escapades.

Op de meest recente plaat I Am Easy To Find zingen voor het eerst in de twintigjarige (!) geschiedenis van The National gastvocalisten, allemaal vrouwen. Onder anderen Sharon Van Etten, die wel op het terrein rondloopt maar helaas niet langskomt voor een gastoptreden, en Kate Stables, die wel bij de band op het podium staat. Het paradoxale is, dat nu de eens zo introverte Berninger niet per se meer het middelpunt van de aandacht staat, zowel op de plaat als wanneer hij zijn band alleen laat op het podium, The National de ruimte lijkt te hebben om boven zichzelf uit te stijgen. De band is ontspannen, klinkt als een klok en is een genot om naar te kijken en te luisteren. De Bravo is sowieso dankzij het goede geluid en de vele led-schermen veruit de beste en meest sfeervolle tent van het festival en het is fijn dat Lowlands steeds vaker niet-elektronische acts hier neerzet. En wanneer dan een oranje streep avondzon door bomen de tent invalt, Berninger nog maar eens een rondje door het publiek maakt en I Need My Girl aan zijn vrouw opdraagt, staan onze nekharen toch wel weer even recht overeind, op een manier zoals dat alleen op Lowlands kan.


 

Met weersvoorspellingen die als donderwolken boven ons hoofd hangen, maar een line-up die in de donkerste herfstdagen nog een zonnig lichtpunt zou zijn, reizen we dit weekend samen met 55.000 anderen weer af naar de Flevopolder. Lowlands Festival 2019 is een feit en The Daily Indie is het hele weekend aanwezig om verslag uit te brengen, met zoals je gewend bent, extra aandacht voor de onderkant van het affiche.

Tekst Robin van Essel
Foto’s Tineke Klamer

Terug in de polder! Lowlands voelt altijd als thuiskomen, of je nou al een veteraan bent met 23 versleten polsbandjes om, of voor de eerste keer bent afgereisd naar Biddinghuizen. Het beste festival van Nederland slaagt er keer op keer in om enerzijds te voelen als een goed georganiseerd, warm bad, en anderzijds elk jaar veranderingen aan te brengen die ervoor zorgen dat het zelfs voor de meest doorgewinterde bezoeker toch niet voelt als herhalingsoefening. Hoe kan het ook: met meer dan 250 optredens, van geïmproviseerd straattheater via duurzaam restaurant tot absolute headliners. Er is vrij letterlijk voor ieder wat wils, iets dat zich overigens niet helemaal vertaalt naar de bezoekers: die zijn in 2019 nog steeds heel blank, hoogopgeleid en lid van de VPRO.

 

Verkeersinfarct
Ook al vanouds: het verkeersinfarct op N306 donderdagochtend. Lowlands wordt steevast elk jaar drukker bezocht op de nog-niet-festival-donderdag, waardoor de organisatie een paar jaar terug besloot van de nood een deugd te maken en het terrein al een dag eerder open te gooien, zij het op wat lager volume (of als silent disco). Inmiddels kan bijna wel gesproken worden van een volwaardige festivaldag; desondanks is bij de gemeente aankloppen voor een volledige vergunning blijkbaar nog wat te gortig. Dat zou natuurlijk ook betekenen dat de bezoeker dan zou verwachten dat die dag dan ook volwaardig geprogrammeerd zou worden, met alle gevolgen voor budget (en ticketprijs) van dien.

Het leeuwendeel van de bijna zestigduizend bezoekers kruipt vrijdagochtend enigszins verbaasd uit zijn tentje: zonnetje, 25 graden? Wacht effe, daar hadden we niet op gerekend in wat vooraf door de mensen bij de KNMI werd gelabeld als: ‘extreem herfstachtige omstandigheden, en dat midden augustus.’ Maar de weergoden zijn Lowlands goed gezind: het blijft de hele dag droog. Sterker nog: het is gewoon lekker zomers.

 

Kan niet meer stuk, denken we wanneer we het terrein oplopen voor Girl In Red. Naar de tijdsgeest, waar Lowlands eigenlijk altijd al een haarfijn gevoel voor heeft gehad, durft het festival opvallend vaak relatief obscure Soundcloud-artiesten een podium te bieden, niet zelden de opmaat naar een Nederlandse of Europese doorbraak. De Noorse tiener Marie Ulven, die schuilgaat achter Girl In Red, was vorig jaar nog zo’n artiest, totdat de New York Times haar liedje I Want To Be Your Girlfriend oppikte en tot hit bombardeerde. Iedere generatie heeft zo’n rolmodel, die de angsten en onzekerheden van de leeftijdsgroep haarfijn weet te verwoorden en een dito publiek aanspreekt. Voor jou was het misschien Alex Turner of Snoop Dogg, Girl is Red is het voor het groepje pubers dat vooraan staat in de India, hangend aan Ulvens lippen en zichzelf naadloos herkennend in de vrolijke teksten over eetstoornissen, afwijzingen en zomerdepressies over van die typische Scandinavische, ongevaarlijke indiepoprock. Als je niet tot de doelgroep behoort, vraag je je wellicht af wat je hier doet (of word ik gewoon oud?).

Als de vrijdagmiddag van Lowlands een graadmeter is, gaat het blijkbaar goed met de Nederlandse muziekscene, want het programma wordt gedomineerd nationale acts. Terwijl rapper Donnie niet om aan te horen is in de Bravo (generatiekloofje ook weer zeker), Ronnie Flex met zijn Deuxperience-band de Alpha afbreekt, zijn we vooral verbaasd over de ontwikkeling die YIN YIN doormaakte. Van de obscure indie-emobandjes Baby Galaxy en Bounty Island, waar de band uit voortkwam, is niets meer te bekennen: de Maastrichtenaren rocken de Lima-tent van begin tot eind met hun vlotte oriëntaals klinkende funk. Heel authentiek is het allemaal niet, maar dat het werkt op een festival is zo zeker als de zonsondergang.

 

Zelfde respect en verbazing voelen we bij Meetsysteem. Het project van Ricky Cherim spotten we dit voorjaar voor het eerst op Motel Mozaique, bracht een prima debuutplaat uit op het Rotterdamse kwaliteitsdancelabel Nous’klaer (van onder meer Oceanic) en staat nu gewoon voor een volle X-Ray op Lowlands. Het succes is niet heel verbazingwekkend: Meetsysteem is een halve viralhit in de trant van LO-FI LE-VI of Karel, klinkt als gelijke delen Spinvis en Merol, maar dan met band, en zonder beffen. De melancholieke jaren tachtig-synthsoundscapes maken hier en daar (dankzij de bongo’s) een uitstapje naar de exotische sound, die ook bands als YIN YIN en The Mauskovic Dance Band zo populair maakt. Cherim heeft dezelfde, diepzinnige literaire teksten van Spinvis, maar niet zijn charisma, waardoor de verstilde ambient in eerste instantie niet helemaal lekker uit de verf komt bij het stief doorlullende publiek in de X-Ray. Wanneer met Vraag Je Af het tempo wat omhoog gaat en er blazers op het podium komen, pakt het wel. Het nummer houdt het publiek een spiegel voor over hun eigen verantwoordelijkheid voor klimaatverandering, en met enige festivalshame aan onze kant concluderen we dan maar dat het predicaat ‘viralhit’ Meetsysteem veel te kort doet.

 

Over viralhits gesproken. Ken je de Facebookpagina ‘Shit Towns Of Australia’? Daarop wordt elk dorp en stad in het land verbaal met de grond gelijkgemaakt, met als gevolg gefrustreerde, vaak hilarische reacties van de inwoners van de shit town in kwestie, tot aan doodsbedreigingen aan het adres van des schrijvers aan toe. Favoriete bezigheid van die pagina is het afdoen van die reaguurders als ‘bogans’, het Australische woord voor sjonnie, tokkie. En de drie boys van The Chats zijn zo bogan als je het maar gaat krijgen. Dat matje van zanger en bassist Eamon Sandwith verzin je niet, hoor. De band verwierf vorig jaar cultstatus met pubrockkraker Smoko (Aussie slang voor ‘smoke break’), maar liet op London Calling al horen meer dan dat hitje te zijn.

Het is snoeihard immer-gerade-aus rammen, blijkt als de band naar goed punkgebruik er in het eerste kwartier zeven tracks doorheen jast en nog tijd over heeft voor puberale praatjes over rukken, soa’s, zwartrijden en een ode aan Victoria Bitter (‘The best beer in the world’, aldus Sandwith, iets waar de meningen nogal over verdeeld zijn). De X-Ray dampt al met de onmiskenbare geur van zweet van begintwintigers die woensdag voor de laatste keer een douche hebben gezien, maar het tempo gaat wel snel vervelen. Kiss-cover I Wanna Rock N Roll All Night is de meest melodieuze track in de set – en dan is voor het publiek de vijftig minuten die ze moeten wachten op het hitje, ineens veel gevraagd. Na elk nummer wordt de roep om ‘SMOKO!’ in het publiek luider. The Chats staat hier dankzij die track, maar het is zoals zo vaak bij dat soort gevallen, ook direct zijn grootste kwelling. Niet dat die bogans daar zelf erg mee zullen zitten, trouwens.

 

Terwijl Two Feet – ook al doorgebroken via Soundcloud – in de India staat, blijven we in de X-Ray hangen voor PUP. De band uit Toronto is een van de leukste punkbands die we afgelopen jaar voorbij zagen komen. Muzikaal is het allemaal niet grensverleggend, maar de muziek die rechtstreeks uit een highschoolfilm van begin jaren 2000 lijkt te komen – denk SUM41, Blink-182 – is een fijne trip down memory lane voor ieder die terugverlangt naar alles wat mooi was aan de onschuldige tienerzomers op de middelbare school. Frontman Stefan Babcock heeft er zichtbaar lol in en springt regelmatig het kolkende publiek in. Als hij voor afsluiter DVP zijn gitaar afdoet en even hardcore punkfrontman speelt wordt het zowaar even dreigend, maar verder is PUP fijn en ongevaarlijk. De tijden dat dit soort acts zo keihard doorbraken zoals Blink-182 dat deed, zijn wel definitief voorbij, maar als er een band is die dat in zich heeft, is het PUP wel. Het is een aangename break van de boze Brexit-bands aan deze kant van de Atlantische Oceaan.

 

Daarover gesproken: op papier een van de indie-highlights van de vrijdag is Fontaines D.C. Wel een boze band en eentje die keihard ging afgelopen jaar. Na het uitbrengen van het waanzinnige debuut Dogrel, waarop de band de tijdsgeest in de grauwe, harde wanhoop van Dublin perfect wist te vangen, speelde het vijftal zich via Eurosonic en Motel Mozaïque de eredivisie van de Nederlandse festivals in. De band uit Dublin heeft inmiddels een ontzettend robuuste sound ontwikkeld, die op Lowlands de India-tent makkelijk aankan. Maar toch voelen we, net als op Motel Mozaïque in april, de magie die we op plaat horen toch niet helemaal. Frontman Grian Chatten ijsbeert gejaagd over het podium, maar de rest van de band is nogal statisch en afstandelijk. In een klein zaaltje is dat cool, maar in de grote tent slaat het toch wat dood. Gelukkig heeft de band met Too Real, Big en Boys In The Better Land zo’n fucking waanzinnige songs op het repertoire, dat er uiteindelijk toch voorzichtig een feestje gevierd kan worden.

 

We spraken begin dit jaar nog rond het uitkomen van album The Weight met Weval. In dat gesprek verklapte het Amsterdamse producersduo dat er een show op Lowlands aankwam, net als dat ze dit najaar ADE gaan openen in het Concertgebouw. Eerst moest het nieuwe werk van The Weight nog even helemaal kapot geoefend worden. We zeiden ooit over Weval dat het haarfijne gevoel voor timing dat Harm Coolen en Merijn Scholte-Aalbers samen hebben, met een volledige band niet helemaal lekker uit de verf kwam. Hoe anders is het op Lowlands anno 2019: Weval is waan-zin-nig goed op dreef in de grote Heineken-tent. Het is staat als een huis: strak, robuust, met volume, maar ook met ruimte voor improvisaties.

Naast het nieuwe werk van The Weight hebben ook oude tracks als Rooftop Paradise en Gimme Some, die inmiddels bijna als klassiekers aandoen, live een nieuw jasje gekregen. Het is volumneuze electronische muziek die op maat lijkt gemaakt voor een groot festival, maar het wordt nergens platte publieksmennerij: Weval speelt net zo makkelijk moeilijk verteerbare stukken ambient, of zelfs klassiek. De band heeft duidelijk alle spanning en prestatiedrang van zich afgegooid en die vrijheid doet meer dan goed. Sterker nog: we zijn vrij sprakeloos, als we na het optreden via een fijn housesetje van Honey Dijon de eerste officiële Lowlandsnacht in dansen.


 

 

Le Guess Who?
7 t/m 10 november, Utrecht

Begin november staat Le Guess Who? met een – de rest van ons leven blokkerend grote rode cirkel – in onze agenda. Daarom beginnen we nu al met het aftellen naar het Utrechtse festival, door elke twee weken de deksel van de schatkist te openen en een act op de snijtafel te leggen.

We beginnen deze reeks met Oorutaichi, een artiest die we hebben geselecteerd uit het gecureerde programma van Jenny Hval. De Noorse muzikante speelt haar eigen show Jenny Hval’s Practice of Love en heeft naast de eerdergenoemde en ondefinieerbare Japanse muzikant, gekozen voor Felicia Atkinson, Haco, Lasse Marhaug, DNA? AND?, Lolina, Lone Taxidermist presents BodyVice, Moon Relay, Richard Youngs, Sarah Davachi, Sofia Jernberg, Vilde Tuv, Vivian Wang en Zia Anger’s My First Film. Aan de hand van vier thema’s ontleden we deze Japanner en zijn muziek.


Wie is Oorutaichi?
Jenny Hval gaat ons begin november flink in het diepe gooien met haar programma en met Oorutaichi hebben we een van de opvallendste en zonder meer kleurrijkste keuzes uitgekozen. Sinds 1999 is Taichi Moriguchi uit Osaka bezig met het maken van muziek, daartoe in eerste instantie aangezet door artiesten als The Doors, Aphex Twin en The Residents. Gemengd met de intensiteit van dancehall, begint hij te improviseren met taal en laat hij de melodieën uit zijn onderbewuste de vrije loop gaan.

Hij is onder meer frontman van de band Urichipangoon, wat je zeker eens moet checken als je het tof vindt wat Moriguchi solo doet, want onder de naam Oorutaichi debuteert hij in 2003 met het album Yori Yoyo. Het luisteren naar zijn soloproject is een beetje, ja, hoe leg je dat uit… Alsof hij geluiden heeft gemaakt bij het ronddraaiende wieltje als je Mac vastloopt. Zet bijvoorbeeld Futurelina maar eens op terwijl je ernaar kijkt en dan spreken we je zo dadelijk weer!

Drifting My Folklore
Mocht je inmiddels terug zijn op aarde, dan vertellen we je nog iets meer over deze soort van Japanse versie van Animal Collective gemengd met Flying Lotus. Want na zijn debuut volgde de plaat en goede Oorutaichi-gateway Drifting My Folklore die een paar jaar geleden nog opnieuw door Drag City uit is gebracht, met daarop een aantal tracks die op zijn debuut stonden plus een compositie van zijn Misen Gymanstic-EP.

Een album dat mogelijk het best samen is gevat in een reactie op Norman Records: ‘I’m not at all surprised that I just spent a good five minutes trying to work out what RPM Oorutaichi’s Drifting My Folklore should be played at. This is the kind of record that doesn’t really feel changed by speed: it’s too frantic, chaotic and endlessly colourful for you to be able to notice increments of anything, because everything is happening at once.’ Precies dat! Alsof je bent verloren in een eindeloze loop van Mario Kart’s Rainbow Road.

Genre- en grenzeloos
De muziek is eerder weleens beschreven als een soort ‘goedbedoelde buitenaardse invasie met hyperarcade-geluiden’. Maar echt uit te leggen, je had het inmiddels al een beetje door, is Oorutaichi niet. Daarvoor moet je er eigenlijk gewoon eens in duiken en het ervaren. In een mooie documentaire van Japan Society NY wordt Moriguchi tijdens een show gefilmd en interviewen ze tussendoor de genre- en grenzeloze muzikant. Daarin vertelt hij onder meer: ‘Als ik muziek maak, dan wil ik altijd voorbij bestaande genres gaan en iets maken wat niet gecategoriseerd kan worden.’

Andere projecten
Naast de muziek die hij als Oorutaichi maakt, heeft Moriguchi onder meer remixes geproduceerd van Shugo Tokumaru en I Am Robot And Proud. Dit jaar bracht hij met de bekende Japanse muzikante Wednesday Campanella het schitterende album YAKUSHIMA TREASURE uit. Een plaat die klinkt als het moment dat de aarde ontstond uit de Chaos en waar YouTube overigens een hele mooie documentaire over heeft gemaakt, inclusief Engelse ondertiteling.

Eerder maakte Moriguchi overigens ook nog eens muziek voor anime-films en muziek voor Masako Yasumoto, een Japanse danser in de voorhoede van de contemporaine dans. Het is een van de redenen waarom de muzikaliteit van Oorutaichi zo breed als de horizon op volle zee is. Moriguchi ziet wel waar zijn schip zal stranden.


WEBSITE LE GUESS WHO? | FACEBOOK-EVENT | TICKETS

Effenaar Eindhoven
Vrijdag 23 & zaterdag 24 augustus

Volgende week daalt in Effenaar het grootste psych-, garage-, drone- en postpunkfestijn van Nederland neer. Tijdens Fuzz Club Eindhoven kun je helemaal uit je plaat gaan op alles tussen de meest kleurrijke en inktzwarte muziek die er te vinden is.

Eerder spraken we al met de kapitein van het beruchte Fuzz Club-label over de editie van dit jaar en daarna hebben we nog een ticketactie online gezet. Vandaag gaan we je helemaal bijkletsen over de line-up van het festival, want jongens en meisjes: wat is er veel te zien op 23 en augustus!

Kikagaku Moyo, Iceage, The KVB, Night Beats, Tess Parks, The Underground Youth, Froth, Les Big Byrd, Snapped Ankles, Whispering Sons, The Myrrors, Singapore Sling, Minami Deutsch, The Oscillation, 10 000 Russos, The Janitors en Medicine Boy: een greep van de namen die je kunt zien. We gaan je kriskras en audiovisueel meenemen door de programmering!


Beginnend met een aantal van de namen bovenaan het affiche: Kikagaku Moyo. De eerste is een stelletje Japanse psych-goden uit Tokyo dat al jaren fantastische platen uitbrengt en in Nederland inmiddels een grote naam is. Met het muzikale hoogtepunt House In The Tall Grass in 2016, leek de band zichzelf even te hebben overtroefd. Tot de band vorig jaar met het overweldigend sterke Masana Temples liet horen dat het simpelweg continu op de toppen van zijn kunnen werkt.

Het gevoel van deze band omschreven we eerder als: ‘De gitaartonen zijn even warm en troostend als de kop thee die je naast je bord hebt staan en toch net zo warrig als je hoofd dat een kwartier geleden nog in dromenland tussen de kussens lag.’

Nog lang niet bij de dertig in de buurt en toch lopen deze jongens alweer bijna tien jaar succesvol mee. Niet voor niets is de band een van de headliners tijdens Fuzz Club Eindhoven. We hebben het dan over de duistere en altijd-hun-ogen-dichtknijpende-mysterieuze postpunkheren van Iceage. De Deense band die wij vorig jaar nog spraken rondom de nieuwe en meest toegankelijke plaat tot nu toe: Beyondless. Fascinerende gasten, fascinerende muziek.

The KVB en Night Beats zijn ook van die bands die al jaren door blijven gaan met het releasen van sterke platen en maar beter blijven worden. We volgen ze al een tijdje, zo interviewden we The KVB lang geleden al eens tijdens het Liverpool Psych Fest en Night Beats nog tijdens Incubate in 2013. De shoegazers van The KVB trapten het gaspedaal vorig jaar nog flink in op Only Now Forever en Night Beats liet dit jaar met een nieuwe bandbezetting een compleet nieuwe sound horen met het album Myth Of A Man. Inclusief een bizarre groove die we totaal niet kenden van de band. Wat bleek, het album is opgenomen met oud-leden van Elvis Presley en Aretha Franklin…!

De Canadese Tess Parks werd ontdekt door niet de minste naam in de Britse muziekbusiness: Alan McGee, de oprichter van Creation Records en drijvende kracht achter bands als The Jesus And Mary Chain, Primal Scream en Oasis. De laatste plaat van Parks, Blood Hot, dateert inmiddels alweer uit 2013. Ze is dan vooral druk en bekend om haar samenwerkingen met onder meer The Brian Jonestown Massacre-frontman Anton Newcombe. Aan Skiddle vertelde ze onlangs overigens wel dat ze bezig is met een nieuw album, daar gaan we dan vast meer van horen tijdens Fuzz Club Eindhoven.

Een niet-te-missen act tijdens het festival is absoluut The Underground Youth, ondertussen een grootheid in de psych-scene en een band die de laatste tien jaar albums aan de lopende band uitbracht. Dit jaar verscheen van de Manchester/Berlijnse band nog Montage Images of Lust & Fear, een plaat die door Louder Than War werd omschreven als: ‘Post-punk intensity never sounded so supernatural.‘ Liefhebbers die het gat van The Birthday Party al een tijdje missen, doen zich er goed aan om deze discografie uit te pluizen.

Een persoonlijke favoriet van ons is Froth: ijskoude artpunkers die een album uitbrachten dat naar ons idee een beetje ondergesneeuwd is. Waaronder precies, is ons ook de vraag, want het in juni verschenen Duress is een ontzettend sterke plaat. De band uit Los Angeles ging eerder op tour met Interpol en Ride en bewees onder meer op Best Kept Secret in 2017 het in zich te hebben om door te stoten naar een volgend niveau. Hopelijk slaat de band tijdens Fuzz Club Eindhoven zijn vleugels helemaal uit.

Het middelste gedeelte van de Fuzz Club Eindhoven-programmring is ontzettend druk met bands als The Warlocks, de psychedelische drone-band uit Los Angeles die alweer twintig jaar meedraait. Of The Vacant Lots, die eerder samenwerkte met Anton Newcombe, ‘Sonic Boom’ van Spaceman 3 én Alan Vega van Suicide, die een van zijn laatste opnames maakte op het laatste album van de band: Endless Night.

Met Whispering Sons zaten we vorig jaar nog om de tafel om wat licht te schijnen in de duisternis van deze Belgische band, die op het moment echt knetterhard gaat en het ene na het andere grote festival aan gort speelt. Een ander hoogtepunt vindt ongetwijfeld plaats met de show van Snapped Ankles, de als boomstam verkleedde band die met Come Play The Trees een knetterharde synthpostpunk-plaat maakte die wel door het geluid leek te gaan. Dit jaar verscheen Stunning Luxury, met opnieuw een ritmische puzzel aan drumpartijen en repetitieve, kloppende synths die maar de hoogte in blijven stijgen. Deze band, serieus! Dit is de meest catchy en psychedelische act van dit moment.

Uit IJsland worden de gitzwarte, film-noir en dadaïstische heren die Singapore Sling vormen opgetrommeld. Een band waar wij twee jaar geleden een feature over schreven en waarin we Singapore Sling op de snijtafel hebben gelegd. Ook alweer bijna twintig jaar podia opblazend, dus daar mag je het nodige van verwachten. Omcirkel die maar vast in je mentale tijdschema.

Peddlers of heavy drones and fuzzed nightmares since 2004‘, is de manier waarop The Janitors zichzelf verkoopt en dat is een advertentie waar wij even bij blijven hangen. Voor het gemak bracht de Zweedse band dit jaar een overzicht uit zijn vijftien-jarige carrière onder de overzichtelijke naam 15 Years Of Fuzz And Folköl. Nou, hoe makkelijk wil je je huiswerk kunnen doen?

Medicine Boy is dit jaar opnieuw van de partij in de Lichtstad, een herkansing voor de mensen die de band vorig jaar gemist hebben. Het Zuid-Afrikaanse duo haalt zijn inspiratie onder meer uit Spiritualized en Nick Cave. Onder meer op het laatste album Lower uit 2018 komt er een bijbehorende mythische duisternis naar voren, met sombere en openhartige vocalen, een sprankje licht aan het eind van elke zin en een draaikolk aan synths en duivelse gitaarmuren. 

Keiharde psychnoise is er voor de liefhebbers met The Gluts en ‘kom-ik-ooit-nog-uit-deze-trip-psych’ is er in de vorm van The Oscillation (die we in een ver verleden weleens interviewden). Een groep waar we eerder dit jaar nog over schreven: ‘Oneindig rondtollend in een onbekend en hypnotiserend universum’, zijn de Japanse krautrock-stuwers van Minami Deutsch. Onze feature over de band lees je hier.

Denderende Chileense psych: vrees niet, die is aanwezig met Vuelveteloca en dan nog een laatste tip die we je mee willen geven: Les Big Byrd. Waarover Fuzz Club-baas Casper Dee ons onlangs vertelde: ‘Ik kijk erg uit naar Les Big Byrds, ik vind het album Iran Iraq IKEA geweldig en dat zou zomaar een van de hoogtepunten kunnen worden.’ Zeg achteraf niet dat we het je niet verteld hebben!


Fuzz Club Eindhoven-playlist
De hele line-up achter elkaar horen in één grote lijst? Het festival heeft een playlist van bijna drie uur samengesteld waar alles acts in te vinden zijn!


WEBSITE EFFENAAR | FACEBOOK-EVENT | TICKETS

Volcom Festival
Zaterdag 24 augustus

Volgende week zaterdag staat Breda op zijn kop als Volcom Garden zijn vleugels uitslaat boven Pier 15. Met kunst, muziek, DJ’s, allerlei eten en drinken plus een platenmarkt, wordt het een bijzonder kleurrijk event voor skate- en muziekliefhebbers. En geloof het of niet: het is ook nog eens gratis toegankelijk!

Het zwem-, skateboard- en skate-kledingmerk organiseert de Volcom Garden Experience Tour dit jaar in Breda, Bordeaux en Berlijn. Het event is oorspronkelijk begonnen in het Texaanse Austin, waar het zo’n succes was dat Volcom besloot de oceaan over te steken en daar een dikke dag vol kunst en muziek te programmeren. Zo spelen onder meer King Khan Ltd., Mozes and the Firstborn, Pizza Knife, Donna Blue, Niko en Leopard Ale tijdens de Nederlandse editie.

Voor zo’n dag rondom een skate-thema moest er natuurlijk een geschikte stad worden gevonden en dan kom je al snel uit bij het Bredase Pier 15. Zonder twijfel een van de tofste festivalarea’s van Nederland, waar we onder meer tijdens Surf & Turf Fest aanwezig waren. Binnenin het gebouw op het Haveneiland is de waanzinnig mooie skatehal en buiten een bowl, een basketbalveld en een freerunpark. We maken je eerst even lekker met een paar toffe foto’s en daaronder geven we je onze tips voor het festival.

Foto: Mathijs Tromp

Foto: Sabrine Baakman
Foto: Sabrine Baakman
Foto: Sabrine Baakman

King Khan LTD.
Te beginnen met wel een hele sicke boeking, want King Khan komt met zijn LTD.-uitvoering naar Volcom Garden! De punkgoeroe richtte deze band op met een andere legendarische garage-grootheid: Sean Wood van The Spits. Het resultaat is Louder Than Death, dat zijn platen uitbracht via het waanzinnige label In The Red, dat eveneens werkt met bands als Ty Segall, Wand, Reigning Sound, Jon Spencer en Ex-Cult.

Vorig jaar bracht de band zijn zelfgetitelde album uit en dat is net zo knettergek als je zou verwachten van deze twee. Waarbij we nog niet eens verteld hebben dat Aggy en Looch van Magnetix in deze band spelen. Eigenlijk te bizar voor woorden hoe super hard LTD is en dat kun je ‘zomaar’ zien in Pier 15!


Foto: Ab Al-tamimi

PIZZA KNIFE
Furore maken in de skate- en punkscene doet PIZZA KNIFE ondertussen alweer een tijdje. Het is nihilistische garagepunk wat de klok slaat bij deze Utrechters, die zich laten inspireren door bands als GG Allin, The Spits (heb je ze weer), Bad Brains en Dr. Duval. De liveshows, kunnen we je uit ervaring vertellen, zijn echt retegoor en retesick.

Met frontman Rutger de Boer weet je dat het lekker uit de klauwen gaat lopen, want hij ligt meer op het publiek dan dat hij op het podium staat. Om een idee te krijgen, luister hieronder het 46 seconden durende Hate. Kort, krachtig en knetterhard: wat heb je nog meer nodig? Ja, nog veel PIZZA KNIFE en dat kun je krijgen ook!


Foto: Tess Janssen

Mozes and the Firstborn
Zijn er nog podia in Nederland te vinden waar Mozes and the Firstborn nog niet zijn experience heeft laten zien?! Dat kunnen alleen nieuwe festivals zijn, want dit decennium is Mozes and the Firstborn tot een van Nederlands beste bands in het circuit uitgegroeid. Binnen de landsgrenzen houden we de band al een tijdje niet meer, maar op 24 augustus is de band erbij met Volcom Garden.

Daar komen de garagerockers onder meer het gloednieuwe en rijk geproduceerde album Dadcore laten horen, met daarop de briljante single Sad Supermarket Song, waarover we nog schreven: ‘Muzikaal gezien doet de hilarisch huilerige single sterker denken aan de VS, waar de Eindhovenaren sinds hun passage op SXSW eerder dit jaar weer wat meer voet aan wal kregen.’ Ga dat zien, want deze band stelt nooit teleur en lijkt nog steeds alleen maar beter te worden.


LEOPARD Ale
Relatief wat onbekender nog in Nederland, is LEOPARD Ale. De band die in 2017 een debuutalbum Abcdefghijkleopardale uitbracht en waar verder eigenlijk niet eens zoveel over bekend is. Er staat niet voor niets in de Instagram-bio van de band: ‘We’re just a couple of weird kids posting conundrums.’ Raadselachtig, dat is deze band zeker, maar een van de verrassingen tijdens Volcom Garden kan het zomaar eens worden.

Ik maak serieus zelden mee dat ik een band opzoek op Facebook en geen enkele social media-vriend hem niet al volgt. Zo aan de namen van de bandleden te zien (we hebben serieus veel Google-searches gedaan), komt de band uit Frankrijk (of Wallonië). Op Spotify doet de band het vooral goed in Berlijn, Frankrijk en Oostenrijk. De band heeft op zijn beurt het beste uit Brooklyn gehaald, van de slick-as-fuck gitaarpartijtjes die aan Mac DeMarco doen denken en de vele funky raps en scratches aan Beastie Boys. Een heel vreemde combinatie die verbazingwekkend goed werkt!


Foto: Jessie Kamp

Donna Blue, Niko en een hoop kunst
Wil je nog meer weten over de nostalgische pop van Donna Blue? Luister dan eens onze radioshow tijdens Motel Mozaique op Operator terug, waar we de band in de studio hadden en van alle kanten hebben belicht. Luister daarna direct de zelfgetitelde EP vol twangy surfgitaren.

Over Niko hebben we ook al zo vaak geschreven. Waarom? Omdat het nou eenmaal zo’n leuke band is! Vorig jaar interviewden we de funky slackerband uit Den Haag die je alleen al moet gaan zien wegens de bijdehante grappen tussen de nummers door.

Credit: Elzo Durt

Op het gebied van kunst kun je je lol op met onder meer de Belgische kunstenaar Elzo Durt, Hugo Zorro, skateboard-fotograaf Jelle Keppens en de Franse illustrator Sinpiggyhead. Voor meer informatie over Volcom Garden: check het event!


WEBSITE VOLCOM | FACEBOOK-EVENT | LOCATIE

Op zaterdagavond kwam ik terug uit Ibiza, om de dag daarna richting Venlo te vertrekken voor Zomerparkfeest. En zoals dat al klinkt: ik heb het vakantiegevoel nog even door kunnen trekken. Een dagje goede bands kijken en genieten van de gastvrije en bourgondische sfeer van het zuiden: daar gaan we!

Tekst Ricardo Jupijn
Foto’s Tess Janssen

Na in 1977 te zijn gestart als straatfeest in de Venlose Heutzstraat, is Zomerparkfeest inmiddels uitgegroeid tot een festival waar jaarlijks zo’n honderdduizend bezoekers op afkomen. Een soort Burning Man, alleen dan op zijn Limburgs. Met statafels, met vele uit Gods schoot gevallen kinderen en een smeuïge portie gezelligheid. Het groen aangelegde Julianapark is op de vierde dag inmiddels volledig afgetrapt. Als je het terrein oploopt krijg je meteen een herkenbaar en schurend, smakkend gevoel in je mond van het dwarrelende stof. Het gevoel van thuiskomen op Zomerparkfeest.

Alle andere vaste elementen zijn van de partij: van het reuzenrad, de theatertent en het herkenbare pleintje van het Amigo-podium met daaromheen de tientallen picknicktafels waar hele families zich tevreden keuvelend hebben genesteld. De ontelbare eetkraampjes, het restaurant in de kas, de theatertent met de kleurrijke vier-op-één-rij-buitenkant en de tegen een heuveltje aangelegde Kino waar mensen met koptelefoons zich vergapen aan het grote scherm.


  

Lekker genderneutraal
Aanwezig is eveneens een fijne line-up, waar eerdere dagen al bands als Whispering Sons, The Mauskovic Dance Band, Borokov Borokov, Wende, Temple Fang, Les Amazones d’Afrique en Orville Peck, hebben we vandaag nog genoeg voor de boeg. Te beginnen met de Amsterdamse lachebekkies van Feng Suave, die in de grootste tent van het festival geprogrammeerd staan. Wij zijn vooral nieuwsgierig naar het nieuwe werk van de band, wat er ongetwijfeld aan zit te komen met één single in 2018 en een EP in 2017.

 

Teleurgesteld worden we zeker niet door de band die vandaag uit een zestal muzikanten bestaat. Feng Suave schroeft het tempo omhoog en links en rechts zwelt de etherische sound van de band aan tot een heerlijk plakkerig en sensueel goedje, dat er door extra achtergrondzang nog lekkerder in gaat. Vooral de slicke baslijntjes smeren en binden de exotische muziekvruchten samen tot een zoete dubbeldrank. Van het podium komt een wasemende sliert zure zoetigheid, die opgaat in de kwak-kwakkende gitaren, groovy drums en onheilspellende orgeltjes. Het glijdt overal zo naar binnen, verrukkelijk genderneutrale muziek, helemaal #2019. 

 


Jingle en jangle
Even later staat de lokale trots uit Horst op de Amigo zijn muziek uit te waaien over het publiek dat in groten getale aan de zijkant is verzameld in vele generaties Venlonaren. Coolboxer volgen we ondertussen al een tijdje, laatst lieten we nog een nieuwe livesessie van de band in première gaan. De band dendert ondertussen gestaag door het land om het evangelie van zijn frisse jingle-jangle te verspreiden.

 

Tinten van The War On Drugs, korrels The Strokes en een eigen enthousiasme dat de muziek tot leven blaast. De band duwt en stuwt en is nog lekker op zoek naar de grenzen van zijn eigen liedjes. Langzaam stijgt de muziek op tussen de zacht Limburgse tongval en het continue ruisen van de Brand-taps.

 


Jazzstronauten
In één druk door wordt het stokje doorgegeven aan de Londense jazzstronauten rondom de Oost-Londense Alfa Mist. De frontman die eerder in de grime- en hiphopkant van het muzikale spectrum bevond, maar zijn stem vond in de vernieuwende jazz die over de wereld waait. Hij werkte onder meer samen met Tom Misch en Jordan Rakei en vandaag wordt hij begeleid door zijn jonge band, die voor een gedeelte zelfs nog in deze eeuw geboren lijkt te zijn. Een talentscout is Alfa absoluut te noemen, want deze vijfkoppige formatie bewijst in de Arena-tent een onwijs spannende act te zijn. Iedereen krijgt de ruimte om te laten zien wat hij of zij in huis heeft en dat is bepaald geen kattenpis.

 

De saxofonist klinkt smeltend als een tevreden blok boter in de oven, terwijl de gitarist met wel acht vingers geboren lijkt te spelen in het shreddende tempo waarin hij de nummers aan elkaar naait. Alfa Mist speelt zwoel, maar de band kan zomaar de tent in een duister meer laten glijden waar het minutenlang kopje-onder gaat. Zo zijn we pas net binnen op Zomerparkfeest en hebben we onze tanden in al bijzonder veel muzikale hapjes kunnen zetten.


Animatie-medewerker
De Energie Award gaat vandaag naar de Belgische rapper met de verwarrende naam Dvtch Norris. Van een entertainer voor de kinderen alsof het een Zuid-Franse camping is, tot het afvuren van soepele beats die onder persoonlijke nummers zijn geplakt. Terwijl de hekken van het terrein ondertussen zijn gesloten wegens de show van de ongekend populaire Lex Uiting, blaast Dvtch Norris met een grote glimlach door om de energie vast te houden.

 

Hij neemt tussen de nummers door de tijd om met het publiek te binden, laat zijn schoenen strikken door een jochie vooraan en tussen de overhangende bomen stuitert hij met alle aanwezige hiphopliefhebbers die ineens uit de meute tevoorschijn zijn gekomen.

 


Stranger Things-achtig?
Een recensie die zichzelf schrijft door simpelweg een rondje door het publiek te lopen. ‘Een beetje luchtmuziek vind ik het.’ Mooie term, zeker. ‘Goede band om een jointje bij op te steken’, zegt een grijnzende zestiger. Maar de meest originele: ‘Vind het een beetje Stranger Things-achtig.’ Ja, wow, zo kun je er ook naar luisteren. Niet dat Jungle By Night op de bands uit de soundtrack lijkt, maar de muziek zou met zijn buitenaardse synth-melodieën verdomd goed onder de serie passen.

 

De nieuwe tunes van de band gaan hand-in-hand met de kleurrijke sfeer en omgeving van Zomerparkfeest. Golven aan blazers, percussie en toetsen deinen als schepen in een rotsige baai van mijn eerder genoemde trip naar Ibiza. Hemelsblauw en geelrode tinten in het groen van de aarde, duizenden schitteringen die laten zien hoe de wereld kan zijn, zo mooi en zo vol.

 


Knipperende kermisattractie
Een show openen met een drumsolo, ik weet niet of ik dat ooit heb gezien, joh. Ja, op oude dvd’s van nog veel oudere shows, maar 4B2M doet het vanavond op Zomerparkfeest. Waarom in hemelsnaam niet? Zou ik ook doen als ik motherfokking Jimmi Hueting van Jo Goes Hunting achter de drums had zitten. Al vrij vlot krijgt hij gezelschap van Teun Hieltjes op bas, gevolgd door broerlief Cas waarmee hij in St. Tropez speelt en van de andere kant Rocco Hueting van De Staat. Inderdaad: we hebben hier te maken met een broederband (4Brothers2Mothers) en wat voor eentje!

 

Een band die alleen al nieuwsgierig maakt met de omschrijving: ‘Sounds like a designer drug.’ Vooral omdat het überhaupt pas de tweede volledige show van de band is en er nog geen muziek beschikbaar is. Het blijkt een soort uit de klauwen gelopen mengelmoes tussen NEU!, Snapped Ankles, Hookworms en Kraftwerk te zien, die we zo laat op de zondagavond nog even voor onze kiezen krijgen. Als een stoomtrein puft het kwartet de ene na de andere outsider-krautrockkraker uit en verschijnen er achter de wolken damp telkens nieuwe knipperende kermisattracties waar de jongens ons inwerpen. Zeer fijne kennismaking, meer van dit op streamingkanalen alsjeblieft.

 


Zomerparkfeest 2019
Als een dief in de nacht verlaten we het Limburgse land, vol nieuwe kleuren en een maag vol eten en drinken. In de trein vanuit Venlo kloppen we het stof van onze kleding en weerspiegelen de beelden van vandaag in de ruit met het donkere Limburgse landschap in de achtergrond dat we langzaam achter ons laten.


Valkhof Festival
13 t/m 19 juli

De programmering voor Valkhof Festival is net rond, maar hier zijn we al met onze beste tips voor een fantastische week in het Nijmeegse Valkhofpark. Het gratis toegankelijke festival dat de perfecte uitvalsbasis vormt voor de gehele Vierdaagseweek, verenigt al jaren muziek uit alle windrichtingen. De afgelopen dagen doken we de line-up in en na een proces van luisteren en selecteren, hebben we een aantal acts opgevist die je wat ons betreft niet mag missen.

Tekst Ricardo Jupijn & Leni Sonck

Om je even lekker te maken, de laatste jaren kwamen alleen al Unknown Mortal Orchestra, Meatbodies, The Moonlandingz, Drugdealer, Aldous Harding, Protomartyr, Andy Shauf, The Growlers en The Soft Moon langs op Valkhof. En alleen vorig jaar kon je Marlon Williams, Kevin Morby, Tune-Yards, Chelsea Wolfe, Bodega, The Limiñanas, Algiers, SONS en Donny Benét langs in Nijmegen.

Nijmeegse ontdekkingstocht
Het is eigenlijk te gek voor woorden als je er zo op terugkijkt, daarom willen we je op het hart drukken: wees er nou bij, jongens en meisjes, potverdomme! Om je nog even lekker te maken, dit jaar staan dus (onder meer!) Mattiel, Julia Jacklin, Girlpool, Bo Ningen, Jonathan Bree, The Murder Capital, Zwangere Guy, Sudan Archives, STUFF., Blanck Mass, Fontaines D.C. (die we speciaal interviewden voor Valkhof), Viagra Boys, Whispering Sons, The Ills en Black Country New Road. Je voelt hem al aankomen: dat wordt een flinke ontdekkingstocht in Nimma. Hieronder vind je onze tips en duik vooral zelf in dat overdadig lekkere programma.

Foto: Leni Sonck

Eerie Wanda
Onlangs spraken we Eerie Wanda-geestesmoeder Marina Tadic over het nieuwste album Pet Town, Valkhof Festival en hoe muziek voor openheid kan zorgen. “Soms ontdekken mensen dat ‘andere’ muziek ook ontzettend tof kan zijn. Het is een heel Europees fenomeen, in Amerika is dit totaal niet gaande eigenlijk. We leven denk ik in een tijdperk waarin alles bestaat en alles is een versie van iets anders.”

Laat je tijdens Valkhof even meenemen naar de droomwereld van Eerie Wanda. Op het nieuwe album overstijgt de psychedelische sixtiespop tijd en ruimte, waardoor je al snel in een aangename bubbel terechtkomt. De realiteit drijft steeds verder weg en laten we eerlijk zijn, dat kan soms ontzettend fijn zijn. Voeg daar nog even de setting van een zonovergoten park bij en perfectie lijkt nabij. (LS)


Black Country, New Road
Zo’n band die je ineens tegen het lijf loopt op een of andere website en denkt: ‘potverdomme, dit klinkt wel lekker. Wat is dit dan weer?!’ Waarna we het in onze Spotify-playlist hebben gezet en ontdekte dat Black Country, New Road een behoorlijk mysterieuze band is.

Maar goed, de muziek spreekt voor zich bij deze Engelsen. Want wat ons direct opviel, was het feit dat de single Athen’s France uitgebracht wordt via Speedy Wunderground. Een label dat wordt gerund door Dan Carey, producer van onder meer Franz Ferdinand, TOY, Bat For Lashes, The Kills, Django Django en waardoor we een hoop toffe acts hebben leren kennen de laatste jaren. In de single-serie werd onder meer werk uitgebracht van Kate Tempest, Childhood, Telegram, Loyle Carner, FEWS, Peluché, Warmduscher, Black Midi en Squid.

En begin dit jaar dus van Black Country, New Road: een zeskoppige band uit Londen/Cambridge die bij elkaar is gekomen na het uit vallen van andere groepen. Lekker bijdehand gezelschap dat geen foto’s van zichzelf plaatst, maar een soort van willekeurige stock-foto’s. Maar wel een intense, fragiele, gevatte en relevante band die je met saxofoon- en vioolpartijen alle kanten op smijt en muziek maakt die direct binnenkomt als je het voor de eerste keer hoort. Luister zelf maar! (RJ)


Post Animal
Wat is het raakvlak tussen Mac DeMarco, White Denim en Tame Impala? Zoek het uit bij Post Animal, want de band belooft een snoepje te zijn voor fans van deze artiesten. Op de psychedelische nummers zijn de synthesizers niet meer van de gitaren te onderscheiden en leidt de muziek een eigen leven. Getrainde muziekliefhebbers horen hier ongetwijfeld een uitdaging in, dus zet 19 juli meteen in je agenda want het Boog-podium is dan the place to be.

Vorig jaar verscheen debuutplaat When I Think of You in a Castle waarop ook vleugjes country en Americana te horen zijn, al valt het geheel ook te plaatsen onder de noemer progressieve rock. Bereid je voor op een mooie trip waarvoor je gewoon in het Valkhofpark kunt blijven, met Post Animal als reisleider. (LS)


Girlpool
Met een vers album komen Cleo Tucker en Harmony Tividad half juli naar Nijmegen in de vorm van Girlpool. Medium-tempo-liedjes die gebukt gaan onder een lading gruis en levens waarin altijd maar gezocht wordt. Het derde en nieuwste album van de band heet What Chaos Is Imaginary en staat vol met meditatieve en impressionistische dreampop die naar de wereld kijkt met een soft focus. Onscherpe randjes vol kleuren die in elkaar overlopen als een nat olieverfschilderij waar je je vinger doorheen haalt.

De sound en met name de harmonieën van de band zijn behoorlijk veranderd, aangezien dit het eerste album is waarop Tucker als transgender door het leven gaat en wat octaven lager zingt door testosteron. Een album over de worstelingen van het worden van een nieuw persoon, terwijl je het verleden toch nooit helemaal van je af krijgt geworpen. Het is een bijzondere ervaring als je ergens tussen de echte en een verzonnen wereld (is er een verschil?) wordt achtergelaten bij het luisteren naar Girlpool. (RJ)


Foto: Tineke Klamer

Viagra Boys
Er zijn genoeg bands die over drugs en alcohol zingen, moeten de Zweden van Viagra Boys gedacht hebben. De punkband vond inspiratie bij de blauwe pilletjes die ze hopelijk zelf nog niet nodig hebben. Hou je van Fontaines D.C. – die we een tijdje geleden nog spraken en ook op Valkhof Festival staan – dan moet je ook even halt houden bij Viagra Boys. We spraken de band een tijdje geleden nog uitgebreid , onder meer over het bijzonder heftige leven van frontman Sebastian Murphy.

De woede waarmee de band ooit de straten van Stockholm terroriseerde, verwerken ze nu in gitaarliedjes met onderliggend hitpotentie. Ook ietwat klassiekere instrumenten krijgen een plekje, want de nummers zitten vol heerlijke saxofoonriffs. Laat je blauwe pilletjes maar thuis deze zomer en slik je portie in muzikale vorm tijdens Valkhof Festival. (LS)


Los Bitchos
Vraag je je soms af – in al dan niet aangeschoten toestand – hoe The Shadows klinken met een paar glazen tequila teveel op? Wij vonden er het antwoord op in de vorm van het Britse vijftal Los Bitchos. Na het horen van A Patricia van Los Destellos verslonden ze tegen bijna illegaal tempo alle instrumentale Peruviaanse cumbia uit de jaren zestig en zeventig die ze konden vinden.

Wat je hoort, klinkt als puur plezier en dat is waar de combinatie zomer en muziek om draait, niet? Waan je op een waar dansfeest in de Amazone op de tonen van Los Bitchos en dat zonder het land uit te moeten, want het gebeurt allemaal in Nijmegen. (LS)


Experimentele programma’s
Los van al deze tips waar je je al uitstekend mee kunt vermaken, zijn er tijdens Valkhof vinden er nog een hoop andere events plaats in samenwerking met lokale organisatoren. Die events vind je allemaal hier en daar is nog een hoop te beleven dat we je niet willen onthouden. Zo neemt Extrapool op 17 juli de Kapel over op het terrein: het Nijmeegse podium en productiehuis waar perfomances, expo’s en geluidskunstenaars hun thuis vinden. Extrapool zet die avond een experimenteel en elektronisch programma neer met Luke Cohlen, Joost M. de Jong Jr., Ben Bertrand en Hunter Complex.

Een ander interessant programma vinden wij het MIST-programma op zondag 14 juli van het festival. Met Miki Yui, Haron en Mika Oki kun je in de Kapel mee worden genomen naar een stukje paradijs vol ambient en elektronica. Een schaars moment van serene schoonheid tijdens al het geweld van de Vierdaagse. Aan de andere kant kun je dit jaar uiteraard weer bouncen bij Club Voerweg, met programma’s die zijn samengesteld door Parasól, Diskodip en Couture. Dikke feestjes vol disco, soul, house en ook nog eens Planet Rose: de langstlopende clubavond van Nederland die een berg elektro gaat laten horen in Nijmegen.

Verder komt het poëzie- en perfomance-platform Mensen Zeggen Dingen op dinsdag 16 juli met een programma met Tim Lenders, Lev Avitan, Jesse Laport, Teddy Tops, Luan Buleshkaj en Simon Mamahit. Maandag 15 juli wordt De Nieuwe Oost binnengevlogen, die een programma hebben samengesteld van schrijvers en muzikanten als Koen Frijns en Ruben den Brok plus Lisa Weeda en Ness. Op de donderdag en de vrijdag staat De Perifeer gepland, het intieme podium waar bekende artiesten iets nieuws kunnen proberen en laten horen. Zo spelen onder meer Kypski en Gareth Davis & Machinefabriek.

Als laatste willen we nog Lichtzaal met je delen, dat plaatsvindt op zaterdag 13 juli: een expositie waarin Rosalie Wammes het dunne verband tussen schoonheid en vergankelijkheid laat zien. Vorig jaar waren we enorm onder indruk door de expositie van Wammes tijdens Motel Mozaique. Doe er je voordeel mee! (RJ)


WEBSITE VALKHOF | FACEBOOK-EVENTINSTAGRAM

Valkhof Festival
13 t/m 19 juli

Zeven dagen lang is het Valkhofpark in Nijmegen de plek waar muziek uit alle windrichtingen samenkomt tijdens het gratis toegankelijke Valkhof Festival. Het park vormt dan de ultieme uitvalsbasis voor de gehele Vierdaagseweek. Vandaag komt er een laatste rits namen los, om de line-up helemaal over te laten lopen van vette bands die je kunt ontdekken.

Eerder werd al bekend dat onder meer Julia Jacklin, Yīn Yīn, black midi, Fontaines D.C., Sudan Archives, Mattiel, Girlpool en The Murder Capital deze zomer in Nijmegen te vinden zijn. Vandaag worden daar nog wat lekkere namen aan toegevoegd: de Zweedse postpunkers van Viagra Boys die afgelopen weekend nog de verrassing van Best Kept Secret bleken te zijn, de Gentse Charlotte Adigéry die haar Caribische roots verpakt in een mengelmoes van indie, punk en elektronica, noise-veteraan Blanck Mass, Gyedu-Blay Ambolley of ook wel de James Brown van Ghana, de Vlaamse elektro-jazzpioniers van STUFF. en ja: ga zo maar even door.

Ook van eigen bodem worden nog een aantal acts toegevoegd aan het programma van Valkhof. Zo kan je genieten van de psychedelische garagerock van Mozes and the Firstborn, de oosterse pop van Komodo de ‘bromance in bandvorm’ van Ciao Lucifer. Voor het Rotterdamse duo Amy Root moet de zomerplanning inmiddels bomvol staan, wie de samenwerking met Klangstof gehoord heeft, begrijpt waarom.

Daarnaast is er ook nog een programma vol literatuur en spoken word in de Valkhof Kapel, gepresenteerd door De Nieuwe Oost/Wintertuin en Mensen Zeggen Dingen. Dat is niet alles, want in diezelfde kapel kun je ook genieten van het experimentele ambient- en avantgarde-programma dat de Perifeer en Extrapool presenteren. Kortom: er is genoeg te doen tijdens Valkhof. Hieronder nog even een lijstje van alle nieuwe namen en we stellen er ook een aantal audiovisueel aan je voor.

Alle nieuwe namen voor Valkhof 2019
Viagra Boys, Blanck Mass, Charlotte Adigéry, Duckwrth, STUFF., Mozes and the Firstborn, Gyedu-Blay Ambolley, Crows, Post Animal, J.S. Ondara, Amy Root, Ciao Lucifer, U-Gene, Komodo, Benji, Jeroen Antoine, Gelukszoekers, Prace, Bandaz, Fafi y Jofuro, Baobab Utd, Jeff Bosch, DJ Waves en Brotherhood Squad.



WEBSITE VALKHOF | FACEBOOK-EVENTINSTAGRAM

De derde en laatste festivaldag van Best Kept Secret breekt alweer aan en kent torenhoge temperaturen. We zien vandaag onder meer Caroline Rose, Big Thief, Princess Nokia, Kurt Vile and the Violators, The Raconteurs en Interpol. Doordat ’s avonds een waarschuwing wordt gegeven vanwege regen- en onweersbuien vertrekken we iets eerder dan verwacht (een gewaarschuwd mens telt voor twee) – maar gelukkig met al genoeg ervaringen op zak die ons verrast hebben – overdonderd en voldaan.

Tekst Bente Hout & Midas Maas
Foto’s Maren van der Burght

Onze verslagen van de zaterdag vind je hier, van de vrijdag vind je hier.

Het is bijna twee uur ’s middags als ik het festivalterrein op wandel. Het is nog redelijk rustig, want ja, het is zondag. Dachten we op zaterdag dat het warm was, werd zondag benoemd tot de eerste officiële tropische dag van het jaar. Veel bezoekers verplaatsen zich direct bij binnenkomst naar een van de schaduwplekjes onder de bomen. Juke Ross mag vandaag Stage One openen. Tientallen waaghalzen staan in de volle zon op het open veld voor het podium naar de Guyanese songwriter te luisteren. Ross beschikt over een prachtige stem, warm en vol emotie. Zijn dromerige liedjes vormen een gemoedelijk welkom op deze festivalzondag. (BH)

Een uurtje later begint ook mijn dag en die begint bij Indian Askin pal voor het One-podium. Een moment voor een ijsje, die overigens bijna uitverkocht zijn, om door te stomen naar een mooie positie vooraan. Het is bloedheet, maar verdorie wat spelen deze vier Amsterdammers hun pakkende nummers hard. Vlak voor I Know How To Party vertelt frontman Chino Ayala, in lang rood kostuum (respect): “Ook deze gaat over drinken in Amsterdam.” Uiteraard verwijzend naar Café de Koe. Het is een vrolijk liedje over feesten en alcohol, maar dat is geen realistische weergave van de verhouding die de band tot het goedje heeft. Het is een haat-liefde-verhouding (bleek uit ons interview met de band), waar de vorige plaat, Sea of Ethanol, volledig aan gewijd was. De plaat die erop volgde, beschreef juist hoe die verhouding een gezondere plek in het leven innam. Die songs werken goed voor dit publiek. Het klinkt meestal een stuk vrolijker dan de achterliggende gedachte, maar dat is op dit punt van de dag perfect. (MM)

Langzamerhand begon ik mij al af te vragen of het moment nog zou komen dat ik compleet overdonderd zou worden door een act en ineens dient dat moment zich aan. In een felrode korte broek en bont overhemd, met een bandana om haar voorhoofd geknoopt, stormt Caroline Rose het podium van de Two op met haar band. Ze geeft geen moer om de hitte en speelt al dansend haar eerste paar uptempo-garagepopliedjes. De energie spat er vanaf. Niets is leuker dan een band die overduidelijk plezier heeft in op het podium staan en dat is hier zeker het geval, concludeer ik, kijkend naar vier non-stop lachende bandleden.

My job right now is to make you feel as bad as possible”, zegt Caroline Rose, wanneer ze een wat droeviger liedje aankondigt, waarop een man uit het publiek antwoordt: “Dat wordt wel moeilijk, want ik ben echt héél vrolijk!” Het ene sterke liedje volgt het ander op met catchy refreinen, heerlijke gitaar- en synthlijnen en de loepzuivere, krachtige stem van de charismatische frontvrouw. Tussendoor zijn er doorlopend grapjes waarmee de Amerikaanse het publiek compleet inpakt. Je kunt de festivalweide wel opvegen wanneer ze ineens My Heart Will Go On op kazoo speelt. Ja, dit is mijn nieuwe favoriete band. (BH)

Even totaal iets anders: Princess Nokia in de Five. Twee dansers verschijnen al voguend aan weerszijden van het podium terwijl de zaal wakker wordt geschud met diepe baslijnen. “Who that is, hoe? That girl is a tomboy!” schalt er door de tent als Destiny Frasqueri de planken betreedt. In haar set snijdt de New Yorkse grote, persoonlijke en universele thema’s aan, verpakt in krachtige raps op vadsige beats.

Ze heeft het wel heel moeilijk met de temperatuur in de tent, blijkt al snel. Regelmatig draait ze zich even om naar haar DJ om een fles water van zijn tafel te kunnen grissen en tussen nummers door verdwijnt ze telkens backstage. Als het einde van de show in zicht is, vertelt ze ons dat ze uitgedroogd is en van haar dokter niet teveel mag bewegen, omdat ze dan kan flauwvallen. Dat is dus de verklaring. Van dat niet te veel bewegen komt (gelukkig voor ons) weinig terecht, maar daar lijden haar attitude en live-zang helaas wel een beetje onder. Gelukkig is er de backingtrack om haar af en toe op te vangen en heeft ze twee fantastische dansers naast zich staan die een heleboel goedmaken. (BH)

Vrijwel tegelijk met de naar Finse telecomgigant genoemde artieste, staat The Visual op het Five-podium. Het drietal rond de Vlaamse Anna van Rij volgen we al een tijdje en kennen we van de dreampop die het produceert. Alle songs worden door synth- en basspeler Timon Persoon aan elkaar geweven met mysterieuze soundscapes. Tussen alle mystiek door vallen invloeden als Jeff Buckley en Beach House op. De hoogtepuntjes uit dit optreden zijn toch echt wel de nummers Lost in Translation en Under My Skin. (MM)

Een bijna hoorbare zucht van opluchting galmt over het veld als de avond valt en het langzaam wat begint af te koelen. De vele picknickkleedjes op het veld voor Stage One zorgen voor een gemoedelijk zicht. De perfecte setting voor Kurt Vile and The Violators, die om 18.45 uur het podium bestijgen. De lome sfeer, de laidback psychedelische dreampop en de herkenbare, slepende stem van Kurt Vile: alles komt samen op deze derde festivalavond. Stiekem is het best wel fijn dat hij ook zijn bekendste liedjes speelt, want niets is op dit moment fijner dan Pretty Pimpin’ en Jesus Fever meezingen terwijl je op je rug ligt en naar de roze lucht staart. (BH)

Foto: Ben Houdijk

Meteen na Kurt en zijn Violators is het tijd voor iets waar we heel lang op hebben mogen wachten, maar wat eigenlijk niet echt iemand aan zag komen: The Raconteurs. Zo’n vijf maanden terug dropte de groep Now That You’re Gone én kwam het nieuws dat er ook een nieuw album kwam. De band waar White zijn liefde voor de jaren zestig-rock nog maar eens verder verkende, was zijn eerste project buiten The White Stripes. In de razende populariteit van alle rammelende gitaren uit Detroit in 2008, werd deze nieuwe band van het kopstuk van die scene een groot succes. Gelukkig krijgt de volle tent aan het Two-podium ook al dat nieuwe moois te horen, zoals die zojuist genoemde, epische track. Het is een extravagante podiumbezetting. Niet zo zeer in de props of het decor, maar puur in de hoeveelheid instrumenten en effecten die voorbij komen.

Om nou te doen alsof de rest van de band in de schaduw staat van meneer White, zou de andere leden onrecht aandoen. Uiteraard speelt Brendan Benson een grote rol met zijn misschien wel net zo indrukwekkende capaciteiten op de orgel, vocalen en misschien – maar dit is een tricky statement – op gitaar. Hij klinkt net wat melodieuzer en kan net wat mooier zijn uithalen doen. De epische momenten zijn echter vooral wanneer het allemaal samen gaat en de gitaren, orgels en distorted vocalen een ware rock-’n-roll-brij vormen. Het enige, wat ongemakkelijke moment, is wanneer Benson vraagt “how is Amsterdam doing“. Uiteraard vergeet je dat snel door een song als Many Shades of Black. Of de afsluiter waar White het publiek inzet als instrument door de lijn ‘are you steady now’ terug te laten zingen. Steady, As She Goes is nu eenmaal de single waarmee een concert als deze op zijn hoogste octaangehalte eindigt. (MM)

Foto: Ben Houdijk

Wanneer ik op Interpol sta te wachten, komen de berichten binnen over heftig onweer en volgens Buienradar: 101mm regen in Hilvarenbeek. De organisatie waarschuwt om vooral niet naast hoge objecten te gaan staan. Daar sta je dan, naast een grote tentpaal. Eigenlijk is het wel passend bij de kille postpunk van de groep: hoe de regen de extreme hitte van eerder die dag doet zakken naar een koelte, die zorgt voor de eerste rilling. De show om de band is subtiel en veel uitbundiger dan een rookmachine wordt het niet, maar dat geldt ook voor de band zelf.

Het is ook niet wat je verwacht of hoopt tijdens deze show. Strak spelen, staren naar het instrument en vooral niet te veel woorden aan vuil maken. De band heeft zijn meest geroemde album, het debuut Turn On The Bright Lights, zorgvuldig tussen de setlist verwerkt. Je merkt het meteen aan het publiek, als er een nummer van dat album wordt gespeeld. Dat wil niet zeggen dat andere hoogtepuntjes uit de discografie het altijd minder doen, maar het valt op. Als de tent leeg stroomt, begint het sporadisch te druppen buiten. Als de eerste bliksem zich aan de hemel toont, jaagt de angst om in een heftige regen- en onweersbui terecht te komen mij weg van het terrein. Wat een editie was dit! (MM)

Le Guess Who?
7 t/m 10 november, Utrecht

De curators van Le Guess Who? zijn met Jenny Hval, The Bug, Patrick Higgins, Moon Duo, Fatoumata Diawara en Iris van Herpen & Salvador Breed al bekend, maar vandaag gaan de eerste namen van de gecureerde programma’s en het reguliere programma de lucht in.

We weten eigenlijk niet zo goed waar we moeten beginnen met 87 Le Guess Who?-namen, want de ene is nog bijzonderder dan de ander. Zoals de Pakistaanse Ustad Saami, die niet alleen de laatst levende khayál-grootmeester is, een muzieksoort die al sinds de dertiende eeuw wordt doorgegeven, maar ook zelden buiten zijn thuisland speelt en dus een uitzondering maakt voor Le Guess Who?.

Of neem Asha Puthli, die met Ornette Coleman werkte en Notorious B.I.G., Andy Warhol, Salvador Dalí en Jay-Z tot zijn fans mag rekenen. De spacedisco van Puthli mengt Indiase muziek met pop, zoals op het bekende Space Talk.

Een andere bijzondere muzikant die naar Utrecht komt is Ayalew Mesfin, een invloedrijke artiest binnen de Ethio-groove. Door zijn politieke muziek belandde hij zelfs een aantal maanden in de gevangenis, maar hij bleef vechten voor betere tijden. Afgelopen jaar is er een compilatie-album Hasabe (My Worries) uitgekomen waardoor Mesfin weer onder de aandacht is gekomen. Nog véél meer over die plaat kun je hier lezen.

Gecureerde programma’s – Moon Duo
De curatoren zijn er ook druk mee geweest in de tussentijd artiesten te vinden die hun inspireren en die ze graag willen laten zien aan het Le Guess Who?-publiek. Zo is Moon Duo gegaan voor Nivhek, een nieuw project van Liz Harris, ook wel bekend als Grouper. De Zweedse prog- en psychrockers van Träd, Gräs och Stenar (Träden), maar ook de dromerige composities van geluidskunstenaar Michele Mercure en de bijzonder kosmische jazzstronauten van Idris Ackamoor & The Pyramids.

The Bug
Aan de andere kant brengt producer The Bug de duistere dub en spoken word van King Midas Sound naar Utrecht, de verwoestende industrial van Godflesh en is er zelfs een wereldpremière van een samenwerking tussen Kevin Richard Martin (The Bug zelf) en de Japanse artiest Hatis Noit. Verder ook Jah Shaka, die een essentiële rol speelde in de Britse jaren zeventig dancehall- en dubscene en de muziek/ervaring van ZONAL featuring Moor Mother.

Jenny Hval
De Noorse multidisciplinaire artiest Jenny Hval presenteert op haar beurt Lolina, het project van Alina Astrova die je misschien kent van Inga Copeland en Hype Williams. Sarah Davachi komt naar Utrecht met een performance met kerkorgel en elektronica en het uit Oslo afkomstige collectief DNA? AND? is eveneens van de partij met een voorstelling waarin kinderen met een beperking live improviseren en aan de hand van professionele musici originele en vrije muziek creëren. Jenny Hval staat tijdens Le Guess Who? ook op de planken. Ze presenteert haar nieuwe performance The Practice of Love met een groep experimentele musici, vocalisten, dansers en videokunstenaars.

Patrick Higgins
De New Yorkse avant-garde componist Patrick Higgins cureert de innovatieve elektronica van componist Tyondai Braxton, die voorheen in Battles speelde. Ook nodigt Higgins pianist Conrad Tao uit, die als de toekomst van klassieke muziek wordt gezien. De stukken van Steve Reich, John Cage en Bryces Dessner wordt nieuw leven ingeblazen door violiste Miranda Cuckson en pianiste Vicky Chow.

De andere gecureerde programma’s worden op een later moment bekendgemaakt.

Reguliere programma
Komen we nu pas aan bij het ‘reguliere programma’, wat een adembenemend aantal pareltjes met zich meedraagt. Van Deerhunter, Cate le Bon, Makaya McCraven, Acid Mothers Temple tot en met bands als The Raincoats, Minyo Crusaders, Föllakzoid, YĪN YĪN, Surfbort, Ghuff Rys en Arp Frique presents IMPROVISED.


WEBSITE LE GUESS WHO? | FACEBOOK-EVENT | TICKETS


Alle programma’s tot nu toe voor Le Guess Who? 2019:

Gecureerd door Moon Duo
Bbymutha
Bridget Hayden
Idris Ackamoor & The Pyramids
Mary Lattimore
Michele Mercure
Moon Duo
Nivhek
Prana Crafter
Sonic Boom
TENGGER
Träd, Gräs och Stenar (Träden)

Gecureerd door The Bug
Caspar Brötzmann Massaker
Drew McDowall’s Time Machines
Earth
Godflesh
Jah Shaka Sound System
JK Flesh & Goth-Trad
Kevin Richard Martin & Hatis Noit
King Midas Sound
LOTTO
Mala
Mark Ernestus’ Ndagga Rhythm Force
Rabih Beaini
Robert Aiki Aubrey Lowe
Slikback
ZONAL feat. Moor Mother

Gecureerd door Jenny Hval
DNA? AND?
Felicia Atkinson
Haco
Jenny Hval’s The Practice Of Love
Lasse Marhaug
Lolina
Lone Taxidermist presents BodyVice
Moon Relay
Oorutaichi
Richard Youngs
Sarah Davachi
Sofia Jernberg
Vilde Tuv
Vivian Wang
Zia Anger’s My First Film

Gecureerd door Patrick Higgins
Conrad Tao
Leila Bordreuil
LEYA
Mariel Roberts
Miranda Cuckson
Stine Janvin
Tyondai Braxton
Vicky Chow

Reguliere programma
Acid Mothers Temple
Ahmed ag Kaedy
Angel Bat Dawid
Arp Frique presents IMPROVISED SUITES FOR ANALOG MACHINES
Asha Puthli
Ayalew Mesfin & Debo Band
Cate Le Bon
Deerhunter
DJINN
Doug Hream Blunt
Dur-Dur Band
Eiko Ishibashi
Faten Kanaan
Föllakzoid
Gruff Rhys
Gyedu-Blay Ambolley & His Sekondi Band
Joseph Shabason
Khana Bierbood
La Bruja de Texcoco
Lakha Khan
Lalalar
Los Pirañas
Makaya McCraven
Melissa Laveaux
Minyo Crusaders
Mohamed Lamouri
Mythic Sunship
Negativland
Nídia
Oiseaux-Tempête & Friends
Petbrick
Prison Religion
Surfbort
The Raincoats
Ustad Saami
Visible Cloaks, Yoshio Ojima & Satsuki Shibano
YĪN YĪN
Yves Jarvis