Het voelt alsof we een lange weg hebben afgelegd sinds dat ene elektrische orgelmelodietje van The Look, afkomstig van album The English Riviera, en dat is ook zo. We zijn namelijk bijna een decennium verder en inmiddels heeft Metronomy het tot zijn kersverse zesde plaat geschopt: Metronomy Forever.

Na enkele subtiele uitstapjes in de richting van disco en psychedelische sferen, lijken de leden van de band de focus herpakt te hebben. Wederom is er op Metronomy Forever genoeg quirky electronica te vinden die het geluid van de band zo kenmerkend maakt. Neem bijvoorbeeld Whitsand Bay (een baai in Cornwall) of Salted Caramel Ice Cream (spontane liefdesmetaforen), beide voortgetrokken door opgewekt gebliep waar soepele drumsamples uit voortvloeien. En qua gevoel voor humor in de teksten zit het ook wel goed.

Ja, vijftien jaar na de oprichting van Metronomy is het alsof er nog altijd niets is veranderd, en toch sijpelt er stiekem een straaltje volwassenheid door de kieren naar binnen. Het korte intro en zijn vervolg heten immers Wedding en Wedding Bells, en hier en daar staan een aantal gemoedelijke instrumentale nummers en intermezzo’s, zoals Insecure, dat een portie diep nadenken suggereert. Het maakt deze plaat tot een merkwaardig innemend met een mellow ondertoon. Een specifieke vibe, waar je wellicht van moet leren houden, maar die net als een goed gevoel voor humor onvergankelijk is. Metronomy Forever zal nog wel even nagalmen in onze oren.

Op 28 oktober komt de tour van Metronomy langs Nederland voor een show in de Melkweg, Amsterdam.

Onze radar draait op volle toeren en elke week presenteren we je een band die je hoogstwaarschijnlijk nog niet kende. What a shame! Vandaag stellen we je voor aan Bongloard. Deze gasten zijn ruig, smerig, heerlijk aanstekelijk en momenteel bezig met keihard de Popronde te rocken.

Wie is Bongloard?
De drummer van FFOOSS, Jannes van Kaam, combineert zijn muzikale superkrachten met die van voormalig Palmsy-bassist Ties Bogers en Speakeasy-drummer Jan van Asch. Samen maken ze nu fuzzy punk die nog harder gaat dan die van de bands waar ze vandaan komen. Ze zijn maar met zijn drietjes, maar net als bij FFOOSS bewijst Van Kaam hier weer eens dat het nergens voor nodig is om acht bandleden en zeventien verschillende instrumenten het podium op te slepen om keihard te kunnen beuken. En keihard beuken doen ze!

Voor fans van:
GØGGS, Fuzz, Thee Oh Sees

Fun Fact:
Vroeg je je af of het toeval is dat Bongloard heel erg klinkt als bong lord? Hier is het antwoord.

Voor je playlist:
Ik kan kan na het opzetten van het nummer Whoo Yeah nauwelijks mijn hoofd lang genoeg stil houden om dit artikel af te schrijven. Deze track is hun eerste officiële single, en een extreem goed debuut. Wat een goede zet om met dit nummer de deur in huis te vallen! Whoo Yeah is smerige, ruige herrie waarop je niks anders kunt doen dan dansen (lees: stuiptrekkend met je ledematen schokken) en bier drinken (lees: drank tegen de muur aan smijten.) 

Voor je agenda:
Naast een Popronde bij je in de buurt kun je Bongloard zaterdag 21 september checken tijdens Psycho Mind Festival in Tilburg, samen met nog veel meer smerige, heerlijke herrie!

Het is alweer even geleden sinds we iets hoorden van CIEL, maar vandaag brengt ze een kleurrijke livesessie uit van haar single Naked. Een jaar geleden verhuisde frontvrouw Michelle Hindriks van Leeuwarden naar Brighton, om daar een nieuwe band te vormen rondom haar soloproject. De sessie geeft een dromerig inkijkje in de Bella Studios, waar ze momenteel ook haar tweede EP opneemt, die we in 2020 kunnen verwachten.

“Hoewel muziek niet de voornaamste reden was voor mijn verhuizing naar Brighton, denk ik dat het een goede stap is geweest voor CIEL”, vertelt Hindriks. “Het voelt soms alsof alles hier vanzelf gaat. Waar ik in Nederland altijd moeite had met het vinden van gelijkgestemde muzikanten om een band mee te vormen, vond ik die hier in Brighton binnen no-time.”

(De tekst gaat door onder de foto)

Het duurde dan ook niet lang voor Hindriks haar soloproject, waarmee ze in 2017 nog deelnam aan Popronde, in een nieuwe samenstelling kon voortzetten. “Mijn nieuwe band draagt veel bij aan de livesound en mijn bandleden hebben een grote invloed op het nieuwe werk. De nummers hebben nog steeds de essentie van de eerste demo’s die ik schreef, maar mijn band tilt ze echt naar een hoger niveau.”

De opnames van CIEL’s tweede EP zijn in volle gang. “Waar ik mijn eerste EP als solo-artiest heb opgenomen en met sessie-muzikanten werkte, voelt het proces rondom deze tweede EP echt als een bandproces”, aldus Hindriks. De EP wordt geproduceerd door Jack Wolter. “Ik ben groot fan van zijn band, Penelope Isles. Jack is erg betrokken geweest bij het hele proces en heeft op creatief vlak veel bijgedragen aan de nieuwe sound van CIEL.”

De komende week brengt Hindriks door in Londen, waar ze met producer Iggy B (o.a. MONEY, John Grant en Spiritualized, red.) de EP zal gaan mixen in de Strongroom Studios. “Dit najaar brengen we onze eerste single uit. We kunnen niet wachten!”

We maakten onlangs ook een uitgebreide feature over het muzikale leven in Brighton met daarin een playlist samengesteld door CIEL. Check dat hier.

Vorige week verscheen Diabolique, de debuutplaat van L’Épée. De band is een samenwerking tussen de Franse filmster Emmanuelle Seigner, rockveteraan Anton Newcombe en garageduo The Limiñanas. De psychedelische drone van The Brian Jonestown Massacre-leider en The Limiñanas met de bilinguistische vocals van Seigner blijken een gouden combinatie te zijn en zorgen voor een psychedelisch jarenzeventig-aura: het album is een instant classic.

Tekst Mick Vierbergen

Emmanuelle Seigner begon haar carrière als actrice in de jaren tachtig. Ze speelde onder andere tegenover Harrison Ford in Frantic en Hugh Grant in Bitter Moon de rol van mysterieuze Franse verleidster. In deze films is Seigner een powerwoman die situaties, en de wil van haar minnaars, naar haar hand weet te zetten. Ze trouwde in 1989 met de Poolse regisseur Roman Polanski, die een groot deel van de films waar zij in speelt regisseerde.

Ondanks het succes van haar filmcarrière, heeft Seigner ook van jongs af aan aspiraties gehad in de muziek. In een interview met The Guardian zegt ze: “I come from a theatre background, but I grew up loving Lou Reed, the Stooges and the Rolling Stones. I always wanted to be in a band like this [l’Épée], but I started modelling at 14 and my life took a different path.”

Seigners muzikale ambities begonnen vorm te krijgen toen ze in 2007 de leadzangeres werd van de softpopgroep Ultra Orange. Deze samenwerking resulteerde in het album Ultra Orange & Emmanuelle. Het nummer Don’t Kiss Me Goodbye werd gebruikt in de film The Diving Bell and the Butterfly, waarin Seigner een hoofdrol speelt. Hierna bracht ze twee soloalbums uit: Dingue (2010) en Distant Lover (2014).

In 2016 hoorde Seigner het nummer Down Underground van de The Limiñanas en werd verliefd op hun de stuwende percussie en simpele garagegeluid van het Franse koppel. Ze besloot contact op te nemen met Lionel en Marie Limiñana over een mogelijke samenwerking. Als gevolg verscheen ze als gastartiest op het volgende album van The Limiñanas, Shadow People. Die plaat werd geproduceerd door Anton Newcombe en opgenomen in zijn studio in Berlijn.

Het samenspel tussen Seigner, The Limiñanas en Newcombe voelde zo goed aan dat ze besloten een band te vormen. Het resultaat is L’Épée, een ware psychrock-supergroep met Hollywood starpower. De naam van de band, die letterlijk ‘het zwaard’ betekent, zou tot Newcombe zijn gekomen in een droom. Eerder dit jaar bracht de band zijn eerste single Dreams uit.

Diabolique
En nu is er dus een volledige plaat: Diabolique. Op het album zijn verwijzingen naar de filmwereld niet schaars: de titel knipoogt naar de Mario Bava’s cult classic Danger: Diabolik uit 1968. De lyrics, grotendeels door Lionel Limiñana, zijn geschreven als muzikale verhalen in de geest van de Italiaanse regisseur Dino Risi. De gedeeltelijk Franse teksten van Emmanuelle Seigner zorgen voor intimiteit die de luisteraar verleidt: het is duidelijk dat Seigner de art de la séduction op 53-jarige leeftijd nog niet verleerd. Toch zingt ‘The Queen of Furs’ – zoals ze zichzelf in het eerste nummer noemt – ook met een air, die zegt dat ze zich van niemand iets aantrekt. Ze behoudt afstand, die haar onaanraakbaar maakt. Ze is een femme fatale voor de luisteraar: verleidelijk en gevaarlijk.

Seigner vocaliseert de teksten over een pulsende drone van echoënde gitaren en een tamboerijn, die doen denken aan de beginjaren van The Velvet Underground. Deze duistere mix van shoegaze en garage is herkenbaar uit de eerdere samenwerking tussen The Limiñanas en Newcombe. Het grootste deel van het album in opgenomen in de studio van The Limiñanas in Cabestany, Zuid-Frankrijk. Hierna toog het collectief naar de studio van Newcombe waar hij verdere instrumentatie toevoegde en de tracks produceerde. Over Newcombe’s productiekunsten zegt Emmanuelle: “When we sent the songs to him they were good, but they were nothing like how it ended up. He’s so talented, like a genius. He made the whole thing darker, more interesting and more psychedelic.”

L’Épée is vrijdag 6 december te zien in Paradiso Noord.

Drukke agenda dit weekend? Maak maar vrij, want je gaat de tijd nodig hebben. Als je up-to-date wil blijven met alle nieuwe releases tenminste, want goddamn: wat komt er een hoop uit deze week. We hebben weer alles geluisterd en een selectie voor je gemaakt. Maar houd natuurlijk ook onze release-agenda in de gaten voor meer moois.

Popronde is van start gegaan gisteren en we zien vandaag meteen twee nieuwe singles verschijnen van beloftes uit de selectie: van WIES, het Nederlandstalige indiepoppproject van Jeanne Rouwendaal en de weirde lo-fi outcast-autotunerap van Grote Prijs-winnaar Johnny Loves Me.

Verder zijn er singles van Temples, dat volgende week zijn langverwachte derde plaat uitbrengt (stay tuned voor een interview met de band), nu al nieuw werk van voormalig-Wild Beast Hayden Thorpe en een derde teken van leven van Girl Band. Deze derde single in korte tijd wijst erop dat de band, na het waanzinnige Holding Hands With Jamie uit het veelgeplaagde jaar 2015 (de band moest continu tours afzeggen vanwege gezondheidsproblemen van frontman Dara Kiely) het nu opnieuw probeert. Het momentum voor bands uit Dublin is er met Fontaines D.C. en The Murder Capital momenteel in elk geval.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de albums! We zien nieuwe van TDI-favs (Sandy) Alex G. (morgen verschijnt een interview op deze site!), Alex Cameron, Metronomy, Twin Peaks, Men I Trust en Jenny Hval. Maar ook frisse ontdekkingen, zoals ‘superband’ L’Épée, Djo (de band van Stranger Things-acteur Joe Keery) en het artistiek fascinerende Jerkcurb.

En. Nog. Veel. Meer. Veel luisterplezier!

Altijd op de hoogte blijven? Houd dan onze Spotifyplaylist en onze pagina vol Album Releases en New Music in de gaten.



(Sandy) Alex G – House Of Sugar

Twin Peaks – Lookout Low

Metronomy – Metronomy Forever

Alex Cameron – Miami Memory

L’Épée – Diabolique

Djo – Twenty Twenty

Devendra Banhart – Ma

Men I Trust – Oncle Jazz

Jenny Hval – The Practice Of Love

Jerkcurb – Air Con Eden

Trupa Trupa – Of The Sun

Sjamsoedin – Research


Met zo veel releases deze maand is het proppen geblazen als we je in een uurtje radio de beste nieuwe tracks willen laten horen. We hebben desondanks, zoals elke week, weer een poging voor je gedaan in onze show op Pinguin Radio.

Een hoop oudgedienden deze week. Er verscheen onder andere een nieuwe EP van Death Cab For Cutie, een band die we altijd nogal aanstellers vonden, maar met het verstrijken van de jaren steeds meer zijn gaan waarderen (of worden we gewoon oud?). Ook Lower Dens heeft een nieuwe plaat, waarvan Hand Of God maar één van de vele geweldige tracks is. Verder zien we ook long time TDI favorites Foals, Mikal Cronin, Metronomy, Devendra Banhart en Declan Welsh, en nog meer moois!

Altijd op de hoogte blijven? Houd dan onze Spotifyplaylist en onze pagina vol Album Releases en New Music in de gaten.


  1. Death Cab For Cutie – Blue Bloods
  2. Jerkcurb – Devil’s Catflap
  3. Carriers – Another Guy
  4. Foals – The Runner
  5. Lower Dens – Hand Of God
  6. Husky Loops – The Reasonable Thing
  7. Metronomy – Wedding Bells
  8. Mikal Cronin – Shelter
  9.  Tamino – Crocodile
  10.  Devendra Banhart – Taking A Page
  11.  Declan Welsh & The Decadent West – How Does Your Love
  12.  Hovvdy – Ruin (My Ride)
  13.  Black Monsoon – Jabberwocky
  14.  The Comet Is Coming – Life Force Part II

Vergeet niet de playlist te volgen op Spotify, dan ben je altijd up-to-date!

Volgende week dinsdag zijn we weer te horen op Pinguin Radio, zoals altijd vanaf 21:00 uur!


Onze radar draait op volle toeren en elke week presenteren we je een band die je hoogstwaarschijnlijk nog niet kent. What a shame! Vandaag stellen we je voor aan Hugs of the Sky. Deze jongens besteden hun tijd liever aan hun instrumenten dan aan het onderhandelen met platenbazen, en dat is te horen (en te merken).

Wie is Hugs of the Sky?
Hugs of the Sky is een samenkomst van de band The Insect Soldiers of the Sky, en het soloproject van Boris Willems genaamd Hugs, beide uit Limburg. Meestal ben ik in deze serie onder de indruk van bands die nog maar één of twee nummers uit hebben gebracht en nu al duizenden streams en grote features online hebben. Bij Hugs of the Sky ben ik verbaasd van precies het tegenovergestelde.

Hugs of the Sky heeft sinds eind vorig jaar al drie steengoede platen uitgebracht. Van die platen die je meevoeren naar plekken waarvan je niet wist dat ze bestonden. Platen die moeiteloos al je diepste emoties bespelen. Platen vol snijdende tonen die de knopen in je maag eerst strakker aantrekken, en vervolgens voor eeuwig losweken. Hoe is het mogelijk dat deze heerlijke mix van psychedelische chaos, onvoorspelbare gitaren en theatrale ruigheid nog steeds op ‘<1.000-streams’ staat op Spotify?

Ik kan alleen maar concluderen dat het komt omdat deze jongens niet de bewandelde paden afwandelen van een label zoeken, teasers online gooien, social media-propaganda, officiële singles aankondigen en tot in de puntjes geregisseerde video’s droppen. In plaats daarvan gooien deze jongens gewoon hele albums online. Misschien boeit de promo ze gewoon veel minder dan het daadwerkelijke maken van muziek. Of staan hun fans boven aardse en kapitalistische platformen als Spotify en YouTube. Of misschien blijven ze expres onder de radar omdat ze dat fijn vinden en verpest ik het nu voor ze door dit artikel te schrijven. Sorry guys, not sorry! Een band als deze moet gewoon gehoord worden.

Voor fans van:
The Murlocs, Ty Segall, Kikagaku Moyo, Queens of the Stone Age.

Fun Fact:
Zusterband The Insect Soldiers of the Sky bracht een ode uit aan Kevin Parker, genaamd Kevin Parker. Het gaat zo:

Kevin Parker

Kevin is on our mind

Kevin Parker

Kevin woew

Kevin Parker

Kevin reads my mind

Kevin Parker

Kevin aiaiai

Kevin Parker

Kevin runs our mind

Kevin Parker

Kevin ouh

Voor je playlist:
Deze video is keihard, kijk ernaar.

Voor je agenda:
De band speelt 1 oktober in Cinetol, samen met mede-psychrockers Pom!


Dat er uit Eindhoven niet alleen Dutch Design en hoogtechnologische snufjes komen, is inmiddels wel duidelijk. In deze Brabantse stad is namelijk meer dan voldoende ruimte voor muziek, zoals de nummers van Aidan & The Wild.

Deze fraai besnorde verschijning heeft het maken van folky liedjes met een hoog contemplatief gehalte tot zijn ambacht verheven. Onlangs presenteerde hij op zijn eigen thuispodium, het Rozenknopje zijn nieuweling: Homegrown.

Er staat weliswaar Aidan & The Wild op de hoes, maar het leeuwendeel van deze EP kwam solistisch tot stand. Thuis zette Diederik van den Brandt – hij is Aidan – een studio op en daar knutselde en boetseerde hij eindeloos en zonder enige vorm van druk aan de nummers. “Ik heb het over een andere boeg gegooid en ben bij wijze van experiment begonnen een thuisstudio in te richten en hierin zelf op te nemen. Dit beviel zo goed dat ik besloot de tijd te nemen om dit écht goed te doen en vijf van de zes songs er staan al helemaal op! Voor deze EP wilde ik alles zelf doen, om te kijken wat er gebeurt als ik mijn verbeelding de vrije loop laat gaan zonder invloed van anderen. Dat ik het afgelopen jaar ben begonnen met het spelen van pedal- en lapsteel, geeft ook een extra dimensie. Zo heeft de muziek echt de tijd en ruimte gekregen om te groeien tot iets waar ik enorm trots op ben.”

Rijke muzikale traditie
Het resultaat ligt er nu. Vijf eigen nummers en een cover van een van zijn helden, Love Is All van The Tallest Man on Earth. Een EP met goede verhalen, diep geworteld in een rijke muzikale traditie, afkomstig van een jongeman die qua uiterlijk zo lijkt weggelopen uit de platenkast van je ouders. Een piepjonge dromer met een oude ziel. En voor wie dit naar meer smaakt: op zijn Eindhovense singer-songwriter-avonden zijn regelmatig muzikale pareltjes te ontdekken, waarvan Diederik vindt dat meer mensen die moeten ontdekken.  


Het moet wel een grootse comeback zijn, als je ervoor kiest drie jaar na je afscheidstour weer opnieuw muziek uit te brengen. Bombay Bicycle Club hing in 2016 voorgoed de instrumenten aan de wilgen, maar heeft zich tot verbazing van iedere indie-liefhebber weer herenigd.

De single Eat, Sleep, Wake (Nothing But You) is gelukkig precies wat we van de vierkoppige Engelse band kunnen verwachten: catchy, melodieus en een spannende traktatie van verschillende instrumenten die geruisloos in elkaar overvloeien.

Zoals de videoclip aankondigt, liet de break van de band onze wereld in puin achter. Zonder de muziek van Bombay Bicycle Club, stortte heel het Verenigd Koninkrijk in. Nu is het natuurlijk makkelijk een parallel te trekken naar het momentele drama dat Brexit heet, want zo donker is de videoclip die bij de single hoort. Van het gezellige, vrolijke bandje dat knallers als Luna en Shuffle uitbracht lijkt nu weinig over te zijn. Dit zijn serieuze mannen die serieuze muziek maken. Al is het puin dan wel weer ironisch bedoeld. Misschien is er dan toch niet zo veel veranderd, na al die jaren zonder Bombay Bicycle Club.

Het is natuurlijk een prachtig cliché: opgegroeide muzikanten die nu volwassen muziek uitbrengen. Toch is het bij Bombay Bicyle Club niet flauw, of Overdone. De magie is er zeker nog (of weer) en na een paar luisterbeurten is Eat, Sleep, Wake (Nothing But You) misschien wel de beste single tot nu toe.

Bombay Bicycle Club brengt op 17 januari 2020 zijn nieuwe album uit, getiteld Everything Else Has Gone Wrong.


Nadat The Slow Show een jaar na het verbluffende debuut White Water al met een opvolger op de proppen kwam, hebben Robin Goodwin en zijn kompanen voor het derde studioalbum wat meer tijd genomen. Door het unieke en eigen geluid van de eerste twee albums, hebben de Britten zichzelf in rap tempo zo sterk gelabeld, dat je nu al kunt stellen dat Lust and Learn een typisch Slow Show-album is.

En toch is de derde worp van de Mancunians niet zomaar een herhaling van zetten. Volgens frontman Robin Goodwin is Lust and Learn ‘directer’ dan zijn voorgangers: een omschrijving die je al snel begrijpt wanneer je de plaat opzet. Zo komen bepaalde motieven of refreinen eerder aan bod, met een minder lange opbouw dan op Dream Darling en het debuutalbum. Deze minder lange opbouw wordt als het ware gecompenseerd door de enorme gelaagdheid die The Slow Show in zijn songs verwerkt. Op Lust and Learn heeft de band hier nog meer aandacht aan besteed dan voorheen, waardoor het typische geluid van The Slow Show nog rijker is geworden.

Samen met toetsenist Frederik ’t Kindt heeft Goodwin anderhalf jaar lang geschaafd aan de composities van Lust and Learn. Pas als een nummer tot in de kleinste details aan de wensen van het tweetal voldeed, en deze tevredenheid maandenlang vast kon houden, was het nummer geslaagd. Op die manier hoopt de band geen muziek te maken waar mensen na tien luisterbeurten wel klaar mee zijn, maar muziek te maken die blijvend is.

Grootse plannen
Wat ook is gebleven, is de prachtige stem van Kesha Ellis. De verlegen amateurzangeres uit Manchester zong op Dream Darling nog twee keer mee, maar is op de nieuwe plaat maar liefst drie keer te horen, op Hard to Hide, The Fall en Exit Wounds. Bassist James Longden horen we overigens niet meer terug: hij heeft de band na het vorige album en de bijbehorende toer als goede vriend verlaten. Op Lust and Learn komt het basgeluid onder ander van samples, keyboard en strijkinstrumenten.

Voor de toer die bij het nieuwe album hoort, hebben de heren grootse plannen, zo vertelt ’t Kindt: “We want to work with more musicians when we play live. If we get a bigger platform, we’d take a choir or half an orchestra on tour. If we had more money, we’d get extra people in rather than spend it on ourselves!”

In oktober komt de band naar Nederland: op 15 oktober speelt de band in TivoliVredenburg en op 16 oktober in de Maastrichtse Muziekgieterij. Dan zal blijken of het rijke geluid, dan wel met of zonder koor of orkest, ook live tot zijn recht komt

Met pijn in de polsgewrichten hebben we ons een slag in de rondte zitten kopiëren en plakken vandaag, want september is begonnen en we zullen het weten ook! Ga er rustig voor zitten, want we hebben genoeg mooie muziek voor je.

Zo zijn er onder meer nieuwe albums van Lower Dens, I am Oak, Christof van der Ven, The Mighty Breaks, Kindness, Mermaidens en een nieuwe EP van Death Cab For Cutie. Op single-gebied komt het eveneens met bakken uit de hemel, want och: wat zit er nog veel aan te komen de komende tijd. Wat dacht je van Foals, Mikal Cronin, The Comet Is Coming, Devendra Banhart, Jonathan Bree, Tamino, Hater, Jerkcurb, Djo en Folk Road Show.

Altijd op de hoogte blijven? Houd dan onze Spotifyplaylist en onze pagina vol Album Releases en New Music in de gaten.



I am Oak – Osmosis

Lower Dens – The Competition

Kindness – Something Like A War

The Mighty Breaks – Master Club

Death Cab For Cutie – The Blue EP

Mermaidens – Look Me In The Eye

Husky Loops – I Can’t Even Speak English

Christof van der Ven – You Were The Place

Bat For Lashes – Lost Girls