Vandaag is het weer tijd voor een oude bekende van TDI, Holy Wave met de nieuwe track Escapism. Op de tweede single van het aankomende album Interloper nemen deze Texanen je mee op een psychedelische trip door je eigen gedachten.

Escapism is een titel die het nummer eer aan doet en een term die op dit moment relevanter dan ooit is. De dagen kruipen tergend langzaam voorbij en de drang om te ontsnappen, al is het maar voor even, wordt steeds groter. Gelukkig zijn er dan altijd nog bands als Holy Wave die hier een handje bij willen helpen. Escapism is een heerlijk psychedelische track waarmee je tijdelijk weg kunt dromen naar een happy space in je eigen hoofd.

Het hele nummer bouwt geleidelijk op terwijl de dromerige stem van zanger Ryan Fuson je bij de hand neemt. De gehele mix zorgt ervoor dat je kamer volledig met geluid gevuld wordt. Alles is precies op elkaar afgestemd waardoor het elkaar ondersteunt, zelfs de ruwe, bijna griezelige, gitaarfeedback die er halverwege in wordt gegooid ontvang je met open armen. Hoewel Interloper pas begin juli verschijnt, is het bij deze een release om in de gaten te houden!


Show nummer 213 van The Daily Indie op Pinguin Radio, in al die jaren hebben we je nog nooit één dinsdagavond laten zitten met een fris uur aan nieuwe muziek. We hebben er een lekker trippy uurtje van gemaakt, om de isolatie-gekte enigszins op te heffen: min keer min is plus!

Met retenieuwe bands als The Lounge Society, Spoort, Endless Digital Birthdays en bekendere bands als Deradoorian, MGMT, Squid, Pale Blue en Car Seat Headrest waar we de show mee openen deze week. Geniet ervan en vergeet niet onze playlist op Spotify te volgen, dan komt die muzikale frisse neus vanzelf binnen.

Altijd op de hoogte blijven? Houd dan onze Spotifyplaylist en onze pagina vol Album Releases en New Music in de gaten.


  1. Car Seat Headrest – Martin
  2. Deradoorian – Saturnine Night
  3. Endless Digital Birthdays – V10
  4. Fine China – Trees At Night
  5. Holy Wave – Escapism
  6. MGMT – As You Move Through The World
  7. Pale Blue – I Walk Alone At Night
  8. Spoort – Self
  9. Squid – Sludge
  10. The Cool Greenhouse – The Sticks
  11. The Lounge Society – Generation Game

Vergeet niet de playlist te volgen op Spotify, dan ben je altijd up-to-date!

Volgende week dinsdag zijn we weer te horen op Pinguin Radio, zoals altijd vanaf 21:00 uur!


Onze radar draait op volle toeren en elke week presenteren we je een band die je hoogstwaarschijnlijk nog niet kent. What a shame! Vandaag stellen we je voor aan Cash Savage And The Last Drinks. Een gezelschap uit Melbourne dat een hele fijne mix van indierock en folk weet te produceren. Én bandlid Joe White deelt met Rolling Blackouts Coastal Fever!

Wie of wat zijn Cash Savage And The Last Drinks?
Cash Savage And The Last Drinks is, naast een hele mond vol, het project van zangeres en gitarist Cash Savage. Savage is afkomstig uit een behoorlijk muzikale familie en maakt sinds haar zeventiende muziek in en rondom Melbourne, tot ze in 2009 The Last Drinks opzet als ondersteunende band. In deze tijd wisselde de bezetting van de band regelmatig, omdat Savage gewoonlijk met de mensen speelde die op een gegeven avond beschikbaar waren. Het duurde tot 2013 voordat er een vaste bezetting kwam.

Ondertussen zijn we behoorlijk wat jaren verder en heeft de band inmiddels vier album uitgebracht. Met name het derde album, One Of Us uit 2016, werd goed ontvangen. Na veel lovende kritiek in Australië (de band had overigens zo in onze Australië-special gekund) slaagde de band erin om een Europese tour te doen. Twee jaar later kwam de band met de Good Citizens op de proppen. Een plaat die beschrijft hoeveel wij doen om good citizens te zijn, zijn oorsprong vindt in ongelijkheid en onrechtvaardigheid.

Voor Fans van:
Downtown Boys, Rolling Blackouts Coastal Fever en Sheer Mag.

Fun fact:
De oom van Cash Savage, Conway Savage, maakte eerder al furore in de muziekwereld als pianist van Nick Cave zijn Bad Seeds

Voor in je playlist:
Welke song echt niet mag ontbreken in je playlist? Ik zou toch zeggen: het hele album Good Citizens, maar in het bijzonder de single Pack Animals. Een nummer dat vier minuten lang doordreunt op een simpel doch extreem catchy riffje terwijl Savage zich aan de lopende band afvraagt of ze niet te gevoelig is. Een track die in je hoofd kruipt, daar als een verdwaalde huismus een nestje maakt en er voorlopig niet meer weggaat.


Dutch Uncles-frontman Robin Richards heeft de score van The Earth Asleep, een documentaire over de tsunami die Japan in 2011 trof, gecomponeerd, maar de première van dat project, en daarmee de release van Richards’ soundtrack, is voor onbepaalde tijd uitgesteld door de coronacrisis. Maar niet getreurd, een eerste track van dit project is nu al wel online te beluisteren en die valt bepaald niet tegen.

Het instrumentale nummer heet Haga, vernoemd naar Masahiko Haga, een van de interviewonderwerpen van de documentaire. Richardson verdiepte zich samen met regisseur Clara Casian diep in het maakproces van de documentaire, om zo de sfeer van de film zo goed mogelijk te vangen in zijn muziek. Dat komt in dit nummer maar al te goed over, de xylofoon-melodie waar het nummer op gebouwd is, is afkomstig uit de melodie die noodspeakers in de Otuschi-buurt afspeelden om de bewoners te waarschuwen voor het aanstormende gevaar.  

Richardson trommelde twee bescheiden indie-giganten op om een steentje bij te dragen aan het nummer: Everything Everything-drummer Michael Spearman en GoGo Penguins-pianist Chris Illingsworth. Het resultaat is een heerlijk gelaagde en rustgevende track die zeker naar meer smaakt, en daarnaast perfect is om even een broodnodig zenmoment bij te beleven. Voor wie de release van de film en de soundtrack niet af kan wachten is Castel, een EP die Richardson vorig jaar uitbracht, ook zeer de moeite waard.


The Daily Indie neemt je mee op reis vanuit je luie stoel en we gaan direct naar de andere kant van de wereld: Australië. Zoals altijd borrelt het daar van de spannende, nieuwe acts en wij stellen er een paar aan je voor.

Het is uiteraard een greep uit de bak met toffe Australische acts, want het land brengt ons de ene na de andere mooie band. Je kent ze ook wel: van Tame Impala, POND, Methyl Ethel, DMA’s tot Rolling Blackouts Coastal Fever, Confidence Man, King Gizzard & The Lizard Wizard en Amyl & The Sniffers. Misschien voegen de bands hieronder zich de komende jaren ook nog wel in het lijstje, voor nu kun je er in ieder geval een hoop plezier aan beleven.


Foto: Anna Cunningham

RVG
We beginnen onze reis down under met de gitaarband RVG uit Melbourne. De groep onder leiding van Romy Vager wist in 2017 al hoge ogen te gooien met de release van debuutplaat A Quality of Mercy, maar 2020 staat vooral in het teken van opvolger Feral die eind april gepland staat. Hoewel A Quality of Mercy met een speelduur van ‘slechts’ een klein halfuur wat aan de korte kant lijkt, liegen de songs er niet om. De krachtige, ietwat rauwe stem van Vager zet samen met het heldere gitaarspel van gitarist Reuben Bloxham een vibe neer die een beetje doet denken aan The Smiths.

De muziek van RVG haalt tekstueel veel inspiratie uit de persoonlijke strijd van Vager voor meer acceptatie als transgender. Op het eerste nummer van Feral, genaamd Alexandra, wordt de toon meteen gezet. “Alexandra, little sister. Tell me. What do you think about me?” zingt Vager met een van pijn en emotie doordrenkte stem. Daarnaast zit het muziektechnisch ook ijzersterk in elkaar. Het nummer bouwt langzaam op met een akoestische gitaarlijn, waarna het met ieder couplet aan intensiteit wint, zodat de indringende teksten van Vager met maximaal effect binnenkomen .

Het tweede album van RVG, Feral, verschijnt op 24 april en lijkt het nu al waard om in je agenda te zetten!


Foto: Naomi Lee

Camp Cope
We blijven voor nu nog even in Melbourne voor het alternatieve indierock-trio Camp Cope. De rauwe stem Georgia Maq, die hier en daar iets weg heeft van Delores O’Riordan van The Cranberries, staat symbool voor de no-nonsense-aanpak die de band hanteert. Na het winnen van meerdere Australische awards, waaronder Best Emerging Act kwamen de drie vrouwen in 2018, als vervolg op het gelijknamige album, met hun tweede full-length How To Socialize And Make Friends. Een titel die menig luisteraar op het verkeerde been zet, want socializen en vrienden maken is nu niet bepaald het hoofddoel van dit gezelschap.

Neem bijvoorbeeld het openingsnummer van het album, heel toepasselijk genaamd The Opener. Een krachtig nummer, wat begint met een ingetogen doch heerlijk pakkende baslijn en zich ontvouwt tot een luide uiting van ongepolijste frustraties over de plek van drie vrouwen in de muziekwereld. Een nummer over hoe de band schijt heeft aan iedereen die zegt dat ze het nooit gaan maken en dat ze het wel eens even gaan laten zien. Een nummer dat bewijst dat Camp Cope zich niet laat sturen en vooral doet waar het zelf zin in heeft. Een aanrader voor iedereen die na een maand thuiszitten de muren op zich af ziet komen en gewoon even hard met iets mee wil schreeuwen.


Foto: Christie Crawford

Flowertruck
We laten Melbourne achter ons en vertrekken richting Sydney voor de positieve lentevibes van Flowertruck. Als je eigenlijk helemaal geen zin hebt om boos tegen de muren te schreeuwen maar juist lekker wilt dansen terwijl niemand kijkt, dan is dit de band die je moet checken. In 2018 brachten deze indiepoppers hun debuutplaat Mostly Sunny uit, tien tracks om weer eens ouderwets van de zon te genieten terwijl je die beentjes losgooit. Gooi je angsten en onzekerheden de deur uit en laat je dragen door het zorgeloze geluid van deze Australiërs.

De vrolijke gitaarnootjes passen perfect bij het dromerige stemgeluid van Charles Rushforth. Neem de single Enough For Now, een track die je meeneemt naar een nazomerse middag ergens in de jaren tachtig. Soms is het goed om in de stroomversnelling van het leven eventjes stil te staan en te koesteren wat je op dat moment hebt.


The Lazy Eyes
Het zou een wild voorjaar worden voor deze psychedelische tieners uit Sydney die The Lazy Eyes vormen. In maart zou de oversteek naar Amerika worden gemaakt voor SXSW, om vanuit daar richting Europa te komen voor onder meer The Great Escape. En dat allemaal met nog maar één single op het web: Cheesy Love Song. Maar hé, dat is er wel eentje die er mag zijn. Zo schreef Backseat Mafia onder meer de gevleugelde woorden: “Soms is muziek als Shakespeare: het gaat niet om het verhaal maar op de manier waarop het wordt verteld.”

Ergens in wat comments op Facebook lazen we dat de band snel met meer nieuwe muziek komt, maar voorlopig is het nog goed toeven op Cheesy Love Song. Zachtjes openend alsof de wereld net wakker wordt zoals The Beatles dat konden of recenter: The Lemon Twigs. Niet veel later klapt de boel open als een bed bloemen in alle kleuren van de regenboog en wordt het een ouderwets georkestreerd sixties-psychfeestje. Met snufjes Beach Boys, Smith Westerns, Harry Nilsson en nog een gigantische dikke phaser-break à la Tame Impala. Geen idee hoe ze dit allemaal in één liedje hebben weten te proppen en dan te bedenken dat ze nog geen twintig jaar oud zijn. Potverdomme, hier kunnen we nog veel mooie dingen van horen de komende jaren. (RJ)


Deprimerende tijden vragen om opbeurende muziek. Gelukkig is daar, een maand later dan verwacht maar toch precies op tijd, het nieuwe album van Borokov Borokov, Enkel Duetten genaamd. Een nieuwe avonturentocht door synthy absurditeit, dit keer worden de heren ondersteund door een aantal heel grote namen uit de Belgische muziekwereld.

De eerste ervaring met deze vier losbollen uit Antwerpen kan wellicht voor wat fronsende wenkbrauwen zorgen. Wie niet beter weet, zou denken dat hij met een uit de hand gelopen studentengrap te maken heeft. Alsof de kerels, in een melige bui, dachten dat ze wat Kraftwerk kon zelf ook wel konden en halsoverkop naar de dichtstbijzijnde kringloopwinkel zijn vertrokken om daar voor een euro of vijf per stuk een aantal oude keyboards te kopen. Maar daar zou je ze echt tekort mee doen. Toegegeven, het voelt soms wat oubollig aan. Maar laat dat nou nét de charme van de groep zijn. Er wordt een flinke dosis ironie in gegoten die vervolgens zo dik erbovenop gelegd wordt dat de muziek, wat paradoxaal misschien, compleet onironisch gewaardeerd kan worden. Je moet het gewoon allemaal niet zo serieus nemen.

En daarbij zitten op dit album de nummers ook nog eens bijzonder goed in elkaar en is er over elf nummers heen een best grote muzikale diversiteit te vinden, van de reggae van opener Oude Telefoon tot de punkinvloeden van het laatste nummer Bond Pro Leenwoorden, wiens tekst compleet opgebouwd is uit Franse leenwoorden. Alles wordt overgoten met een licht absurd sausje, maar de nummers typeren zich stuk voor stuk door een zeer sterke muzikale vindingrijkheid.  En dan de samenwerkingen. Onder andere Whispering Sons-frontvrouw Fenne Kuppens, Bazart-zanger Matthieu Terryn en weirdopopbands SHHT en The Germans passeren de revue. Om maar even te laten zien dat het absoluut geen kinderspel is wat hier wordt gedaan. Borokov Borokov trekt op dit album zijn halve platenkast open en weet opnieuw uitstekend vermaak te bieden.

Meer weten over Borokov Borokov? Houd dan onze website in de gaten, want er komt snel een interview aan met de band.


Terug van even weggeweest: Other Lives uit Oklahoma. De band rondom singer-songwriter Jesse Tabish brengt op 24 april zijn vierde studioalbum uit. De nieuwe langspeler For Their Love verschijnt vijf jaar na Rituals, het minder geslaagde vervolg op Tamer Animals uit 2011. Rituals kon de hooggespannen verwachtingen vervolgens niet waarmaken, waardoor de band enigszins in de vergetelheid raakte.

Met Hey Hey I, de tweede single van For Their Love, lijkt Other Lives weer op de weg terug. In januari verscheen al het veelbelovende Lost Day. Drummer Danny Reisch, die Colby Owens na Tamer Animals verving, zit opnieuw achter de drumkit en de vrouwelijke vocalen, die op Rituals ontbraken, worden nu verzorgd door mevrouw Tabish, Kim. De vertrouwde koortjes die zij voor haar rekening neemt kleuren de nummers helemaal in. Op Hey Hey I laat de band een harmonieus, vol en warm geluid horen en bouwt het als het ware een wall of sound.

De video van Hey Hey I is, net als die van Lost Day, geschoten in de woning van Kim en Jesse Tabish, gelegen in de Cooper Mountain-regio in Oregon. Het onderkomen van de twee siert zelfs de albumcover van de plaat, die hier ook in zijn geheel opgenomen is. De omgeving speelt volgens Tabish een belangrijke rol bij de totstandkoming van de plaat. Volgens hem is ‘het niet alleen minder storend gebleken dan de stedelijke omgeving waar Tabish en de band ooit bijeenkwamen, maar ook zijn de bandleden minder geneigd tot overdreven finesse te midden van deze landelijke achtergrond.’


De herkenbare en lichtelijk monotone stem van zanger Arie van Vliet dwarrelt zachtjes door mijn woonkamer. Een aangename verrassing, zo’n dromerig nummer gesitueerd in het relatief dreigende oeuvre van de Rotterdamse band Lewsberg, die we eerder al eens interviewden. Ondanks het kalme tempo, behoudt de nieuwe track At Lunch de melancholische en beheerste stijl die de band kenmerkt.

Er hangt een mysterieuze sluier om het eigenzinnige viertal. Zonder sociale media accounts of andere vormen van communicatie naar de buitenwereld, blijft Lewsberg grotendeels een enigma voor de luisteraar. Wie echter goed oplet weet in At Lunch onmiskenbaar elementen terug te vinden die passen in de existentiële en poëtische thema’s die de revue passeerden in vorige tracks als Non-fiction Writer en The Smile.

We weten ook niet precies wat er bedoeld wordt in At Lunch door Van Vliet, wanneer hij tegenstrijdig zingt ‘I never drink at lunchtime’ en later ‘I always drink at lunchtime’. Wellicht is deze filosofische tegenstrijdigheid juist de kern en kracht van het nummer. Een hersenspinsel over het besluit om dan juist wel of niet alcohol te drinken, afhankelijk van de context en het doel. In ieder geval is de aandacht gewekt. De band hanteert een minimalistische esthetiek, waar in de bijbehorende do-it-yourself video ook niet van afgeweken wordt. We zien een gemoedelijk café in Rotterdam-West, waar iemand op een grauwe dag binnen een biertje drinkt. Voetgangers lopen nietsvermoedend langs en een tram blokkeert genadeloos een paar seconden het uitzicht . Helaas onttrekt het beeld ons net aan de identiteit van deze onbekende figuur. Lewsberg licht, zoals wel vaker, slechts het tipje van de sluier op en laat de luisteraar verdwalen in zijn eigen fantasie.

Het nieuwe album In This House is nu te beluisteren.


Dit weekend heb je een uurtje minder om naar nieuwe muziek te luisteren, dus beter begin je al snel aan alle mooie releases die deze week verschijnen. Zoals altijd zetten we de fijnste platen op een rij plus alle nieuwe singles.

In de bak met nieuwe releases vinden we onder meer albums van Half Waif, Dirty Projectors, Nap Eyes, Cable Ties, Lewsberg, Deeper, Tamikrest, Sorry en Waxahatchee. Op het gebied van nieuwe singles gaan we los op verse tracks van The Lounge Society, Holy Wave, TOPS, NZCA Lines, Egyptian Blue, Car Seat Headrest, A.M. Sam, Violent Soho, Meis, Spoort, Endless Digital Birthdays, Squid, Fine China, Doug Tuttle, DIRK. en Vundabar. En ja, nog veel en veel meer, je checkt het allemaal ook via onze Spotify-playlist die we al acht jaar bijhouden: shuffle ‘m vooral eens als je je verveelt!

Altijd op de hoogte zijn? Houd dan onze Spotify-playlist en onze pagina vol Album Releases en New Music in de gaten.



Waxahatchee – Saint Cloud

Tamikrest – Tamotaït

Cable Ties – Far Enough

Sorry – 925

Half Waif – The Caretaker

Lewsberg – In This House

Nap Eyes – Snapshot of a Beginner

Dirty Projectors – Windows Open

Deeper – Auto-Pain

Catholic Action – Celebrated By Strangers


In onze geïsoleerde levens drupt gelukkig nog genoeg muziek door de kieren. Zoals elke week zetten wij de mooiste singles op een rijtje voor een uur Pinguin Radio op dinsdagavond. Daar verandert in deze tijden voorlopig nog niets aan.

Zo hebben we nieuw werk van Other Lives, TENGGER, is IS TROPICAL terug, namen we die fijne psychy jazzsingle van Modern Nature mee, ontdekten we ROOKIE, Fenne Lily, Indigo Bunting en een voorproefje van Waxahatchee haar nieuwe album dat morgen verschijnt. Op Nederlands gebied hebben we de laatste single van Lewsberg, de Rotterdamse band die morgen zijn tweede plaat uitbrengt en een nieuwe single van Lars and the Magic Mountain.

Altijd op de hoogte blijven? Houd dan onze Spotifyplaylist en onze pagina vol Album Releases en New Music in de gaten.


  1. Cotillon – Orbit
  2. Fenne Lily – Hypochondriac
  3. Half Waif – In August
  4. Indigo Bunting – Detail Of Preceding
  5. IS TROPICAL – Calling Out
  6. Lars And The Magic Mountain – Sea Of Thoughts
  7. Lewsberg – At Lunch
  8. Lunar Vacation – Unlucky
  9. Modern Nature – Flourish
  10. Other Lives – Hey Hey I
  11. Perfume Genius – On The Floor
  12. Purity Ring – Peacefall
  13. ROOKIE – I Can’t Have You But I Want You
  14. SASAMI – Mess
  15. TENGGER – Achime
  16. Waxahatchee – Can’t Do Much

Vergeet niet de playlist te volgen op Spotify, dan ben je altijd up-to-date!

Volgende week dinsdag zijn we weer te horen op Pinguin Radio, zoals altijd vanaf 21:00 uur!


Onze radar draait op volle toeren en elke week presenteren we je een band die je hoogstwaarschijnlijk nog niet kent. What a shame! Vandaag stellen we je voor aan de repetitieve postpunk van The Cool Greenhouse.

Wie of wat is The Cool Greenhouse?
Het idee voor The Cool Greenhouse begon rond 2015 te ontkiemen in het hoofd van Tom Greenhouse, hij probeerde destijds eerst wat soloprojectjes uit, al werd dat nooit echt wat hij voor ogen had. Een kleine vier jaar later, in de zomer van 2019, wordt het vijftal van The Cool Greenhouse gevormd.

De Britten halen hun inspiratie met name uit lofi-muziek uit de jaren zeventig en jaren tachtig. Dit is goed te horen op de EP Crap Cardboard Pet uit 2019: de minimalistische instrumentatie, in samenspel met de 16-bit drumloops, zorgen voor een bijna irritant repetitief geluid. Met de nadruk op ‘bijna’, want de band weet precies genoeg minuscule wisselingen in volume en tempo aan te brengen waardoor het je toch blijft grijpen.

Met het oog op het naar de band vernoemde debuutalbum dat 29 mei verschijnt, wordt deze aanpak echter heroverwogen. De kern blijf hetzelfde, alleen de drumloops hebben plaats moeten maken voor een daadwerkelijke drumkit, inclusief drummer, en omdat de band voor het opnemen van deze plaat daadwerkelijk een professionele studio in zijn gedoken, klinkt het een stuk gepolijster.

Iets anders dat opvalt aan The Cool Greenhouse zijn de teksten. Greenhouse probeert op een met cynisme doordrenkte manier te schrijven over onderwerpen die actueel zijn en die er toe doen. Hij stelt sociale problemen aan de kaak, zoals de struggles tussen huurder en huurbaas in het nummer Landlord, maar doet dit zonder de agressieve in your face aanpak die je vaak van punk gewend bent. Zelf verklaart Greenhouse hierover dat je als het ware twee soorten punk hebt: je hebt aan de ene kant wat hij chain punk noemt, dat zijn de mensen die zwart dragen en vooral heel boos zijn, en aan de andere kant heb je egg punk, wat kleurrijker is en meer humor bevat. The Cool Greenhouse schaart hij onder deze tweede optie. “Ze zijn allebei prima, alleen ben ik zelf niet zo hardcore, dus humor is voor mij een goede manier om het over serieuze dingen te hebben.”

Voor fans van:
The Fall, The Velvet Underground en Suicide.

Fun Fact:
Met Tom Greenhouse, Tom O’Driscoll en Tom Mason bestaat de band voor maar liefst zestig procent uit ‘Toms’.

Voor in je playlist:
Met zes uitgebrachte nummers, die het overigens allemaal waard zijn om in je playlist op te nemen, is de keuze voorlopig nog redelijk beperkt. Dit gezegd hebbende, mag de nieuwste single The Sticks echt niet ontbreken. Deze single is een enorme stap voorwaarts op het gebied van geluidskwaliteit maar klinkt nog steeds als The Cool Greenhouse. Het repetitieve riffje wordt steeds dringender, haast alsof je in zo’n droom zit waar je in een tunnel achtervolgt wordt door een op hol geslagen trein en tevergeefs probeert weg te komen terwijl je hem met iedere stap dichterbij hoort en voelt komen.