Tamino trok dit jaar van kust naar kust in Noord-Amerika, ging kriskras door Europa en dit najaar vlogen zijn liedjes met hem mee voor zijn eerste tournee in Noord-Afrika en het Midden-Oosten. De laatste stop was in Casablanca, waar The Daily Indie de Vlaamse muzikant volgde die de wereld verovert en werelden verbindt.

Tekst Ricardo Jupijn
Foto’s Kamil Tahiri

De lokale organisator Chama Tahiri heeft een SUV voor laten rijden die ons naar de concerthal brengt. In de auto suizen we door het krioelende verkeer over de boulevards. De stad glijdt aan ons voorbij met zijn waaierende straten vol winkeltjes en koffiehuizen, palmbomen, pompstationnetjes, straatkatten, felgekleurde bloemen en langgerekte wijken waar bewakers in houten huisjes de wacht houden voor ommuurde stadsvilla’s. Als in een luchtspiegeling verschijnt het strakke en glazen kunstcentrum Le Studio Des Arts Vivants.

Het was een bijzonder druk jaar voor de zanger en hij moet goed op zijn gezondheid en zijn stem letten. De eerste show in Casablanca ging eind oktober dan ook niet door wegens stemproblemen: “Iemand vergeleek het laatst als altijd zwanger zijn. Niet roken, niet drinken, niet uitgaan, rustig aan doen.”

De wereld wordt steeds kleiner
Alles om Tamino heen lijkt te resoneren als hij uit de auto stapt. Zijn lange en smalle figuur slaat een dromerig akkoord aan dat echoot in de drukte van het toeterende verkeer, het sierlijke Arabische schrift op de witte gebouwen en kruidige etensgeuren die opstijgen in de ruisende zeewind. We worden ontvangen met zelfgemaakte hapjes, er wordt gesoundcheckt en Tamino doet nog even een dutje in de backstage. Het is alweer zijn zesde show in een week tijd, met onder meer de Lotto Arena en L’Olympia in Parijs. Er wordt gegeten als hij weer wakker is, wat op telefoons gescrold, over restaurantjes en vakantiebestemmingen gepraat, een idee voor een nieuw liedje geanalyseerd en is het een komen en gaan van inside jokes.

Boven de artiest warmt het zachtrode pluche van het uitverkochte theater zich inmiddels aan bijna zeshonderd bezoekers. Er hangt een opgewonden stemming, er wordt gezwaaid, geknuffeld en gekust. Uit heel Marokko zijn er fans gekomen: van studenten met hippe, grote brillen die selfies maken tot verfijnd geklede middenklasse-echtparen met kinderen die in spanning zitten te wachten op hun Belgische held. Terwijl een omroeper iedereen verzoekt te gaan zitten, geen foto’s met flits te nemen, telefoons uit te schakelen en in stilte te luisteren, zwiept hij het publiek als een stadionspeaker nog een paar keer op voor de komst van de zanger.

Lokale organisatoren
“Deze tour is fantastisch”, vertelt Tamino-Amir Moharam Fouad eerder die dag in zijn hotelsuite op de 23ste etage, waar de muzikant met Egyptische en Libanese wortels ons ontvangt. “Overal waar we komen zijn de mensen zo lief, warm en gepassioneerd. Dat tonen ze ook tijdens de shows, je voelt dat mensen er lang naar uit hebben gekeken. Er spelen hier niet vaak westerse artiesten, dus het is een groter event dan bij ons, waar we een overaanbod hebben aan concerten en festivals”, vertelt de zanger, met achter hem de hypnotiserende stad die met kroontjespennen lijkt te zijn getekend en zich tot aan de horizon strekt. “Ik vind het soms raar dat er niet meer artiesten deze kant op komen. Ik snap het wel, hoor. Je moet er meer moeite voor doen, het is allemaal iets minder gestroomlijnd, maar er wonen hier net zo goed mensen die naar muziek luisteren en naar optredens willen gaan.”

Hij praat verder met het adembenemende uitzicht over de stad, met de zeegroene en bloemenwitte Hassan II-moskee die overal bovenuit torent. “Het zijn geweldige ervaringen: de mensen die ik ontmoet, de shows, het eten, de schitterende plekken die ik te zien krijg. Ik heb het gevoel dat de wereld steeds kleiner wordt. Dat vind ik een erg aangenaam gevoel. Na zo’n show ga ik naar huis met het gevoel: wow, er is nog een plek op aarde waar ik mijn muziek met mensen kan delen. Er is nog zoveel te ontdekken en ik wil het allemaal gezien hebben.” Zo trok Tamino dit najaar onder meer door de Arabische wereld. “Ik wilde dit album hier nog graag komen spelen en op sociale media lazen we veel berichtjes van mensen die vroegen of we hiernaartoe kwamen. Het was zeker niet eenvoudig om het allemaal te regelen, het is enkel gelukt dankzij de hulp van lokale organisatoren. Zij weten de weg en hebben contacten die wij niet hebben. Het zijn voor mij extra spannende shows. Zeker die in Egypte was bijzonder, ik voel daar de geschiedenis van mijn familie. Het is het land van mijn vader en waar mijn grootvader beroemd is. Dat optreden moest écht goed zijn. We deden die bewust later in de tour zodat we als band nog beter op elkaar ingespeeld waren.”

Van die eerste tour door het Midden-Oosten en Noord-Afrika, wat is Tamino daar het meest van bijgebleven? “De warmte en de gastvrijheid overal. Daar kunnen wij toch nog wel wat van leren in het noorden: simpelweg wat vriendelijker zijn tegen elkaar. Minder haasten, wat meer de tijd nemen”, vertelt hij. “Daarnaast wordt mijn muziek hier op andere manier ontvangen. Het is een mix van westerse en Arabische muziek, alleen worden juist de verschillen vaak uitvergroot, terwijl dat juist niet het ding is. Ik heb het idee dat de muziek voor de mensen hier iets anders betekent en meer een samensmelting is, zo vertellen de mensen het mij.”

We love you, Tamino
Terug in Le Studio Des Arts Vivants gaat het licht uit en wandelt de muzikant het podium op, hij doet zijn gitaar om die wegvalt in zijn zwarte gewaad en gaat met een rechte rug staan voor de zaal die zijn naam scandeert. Het publiek wordt stil, Tamino begint te tokkelen en hij bezweert het Marokkaanse publiek met zijn mysterieuze liedjes vol verstilde schoonheid. Op de voorste rijen wordt er met ingehouden adem gefilmd door zijn jonge fans, links en rechts schiet een cameraman voorbij van een nationale televisiezender. In een Arabische nacht lijken zijn kronkelende melodieën en de kwikzilveren kwartnoten van Tamino’s bezwerende stem wel een ijle droom. De smalle strookjes lucht glijden uit zijn keel en hij plukt de hoge en lage tonen uit de Marokkaanse avond.

Tussen de nummers worden verzoekjes en ‘we love you’s’ vanuit de zaal geroepen. Hij oogt ontspannen, maakt grapjes, haalt zijn beste Frans naar boven en laat de zaal joelen. Voor het laatste nummer vertelt Tamino hoe bijzonder deze show voor hem is en toont zijn dankbaarheid aan de organisators, die bijna anderhalf jaar bezig zijn geweest om dit te regelen. Na het concert stromen er stralende mensen naar buiten die de organisators op hun beurt liefdevol bedanken dat ze Tamino naar Casablanca hebben gehaald.

De avond wordt afgesloten met een signeersessie, waar Tamino voor iedereen de tijd neemt. Aandachtig luistert hij naar alle verhalen, bedankt voor de cadeaus die hij ontvangt en gaat met zijn fans op de foto. Verderop staan Hafsa en Rime met een glimlach van oor-tot-oor als ze Tamino gesproken hebben: “We vinden het geweldig dat hij deze kant op komt om voor ons te spelen en de tijd neemt om naar ons te luisteren. Elke dag luisteren we naar zijn muziek, hij inspireert ons op allerlei manieren: met zijn teksten, zijn avonturen, zijn melodieën. Hij doet wat hij mooi vindt en brengt mensen bij elkaar met zijn muziek.”

Waar de sessie vorige maand in Istanbul nog 2,5 uur duurde, droogt de rij na een uur op. Het is laat, de zanger is moe en de crew gaat terug naar het hotel. Hij krijgt nog een paar doosjes met koekjes mee van de organisatie, stapt in de auto en verdwijnt met zijn dromen in de donkere nacht van Casablanca.


Dit soort verhalen komen niet zomaar tot stand en maken we volledig onafhankelijk. Hoop je dat we dit soort verhalen blijven vertellen? Word dan lid van The Daily Indie, al voor een tientje per jaar!

Met speciale dank aan Job Smit, Chama Tahiri, Kamil Tahiri, Thomas Snoeijs & Sophie Westhiner.

Alweer een jaar dat zomaar ergens verdween tussen de sterren. Gelukkig hebben we nog genoeg bewijzen van 2019 en wat voor jaar het is geweest. Gelukkig ‘hebben we niet alleen de foto’s nog‘, maar is er ook nog een waanzinnige berg aan toffe albums verschenen die we vandaag nog eens doorspitten.

Wij vroegen onze redactieleden om hun tien favoriete platen van afgelopen jaar te verzamelen. Leuk om te maken, leuk om te lezen en hopelijk ontdek je nog iets in de onderstaande lijstjes of onze 2019-playlist. Aan een favoriet ‘The Daily Indie-album van het jaar’ doen we niet, muziek is geen competitie. Laat hieronder 2019 nog eens door je oren in je hoofd glijden, voordat we langzaam afscheid nemen van dit jaar.
Ricardo Jupijn, hoofdredacteur

Wat waren jouw muzikale hoogtepunten van het jaar? Laat het weten in ons clubhuis!


Illustratie Kevin Smink


Ricardo Jupijn
Ik heb dit jaar (tot nu toe) 320 artikelen geschreven voor The Daily Indie. Jongens en meisjes, ik weet even niet meer wat ik moet zeggen. Luister naar die plaat! En vooral dat ene liedje, Orange:
Orange is the color of my love,
Fragile orange wind in the garden,
Fragile means that I can hear her flesh,
Crying little rivers in her forearm,
Fragile is that I mourn her death,
As our limbs are twisting in her bedroom.’

1. Big Thief – U.F.O.F.
2. Orville Peck – Pony
3. Aldous Harding – Designer
4. La Bruja de Texcoco – De Brujas, Peteneras y Chachalacas
5. Moon Duo – Stars Are The Light
6. Cate le Bon – Reward 
7. Jessica Pratt – Quiet Signs
8. Fontaines D.C. – Dogrel
9. The Mauskovic Dance Band – The Mauskovic Dance Band
10. Weyes Blood – Titanic Rising


Robin van Essel
Er zijn maar weinig bands die zowel geloofwaardig zijn met lichtvoetige indietronica met funkritmes als wanneer ze volumetje posthardcore spelen. Maar precies dat doet Foals op de eerste van het tweeluik dat dit jaar uitkwam (part 2 was wat platter naar mijn smaak). Foals heeft mij in de afgelopen elf(!) jaar sowieso zelden teleurgesteld, maar ik hoorde de band uit Oxford nog nooit zo inventief als op Everything Not Saved Will Be Lost Part 1. De plaat heeft die artistieke, dreigende esthetiek, doorrammelende ritmes en fenomenale gitaarspel die onmiskenbaar Foals zijn, maar dit jaar klopte alles en kwam het voor mij tijdens de afsluiting van Down The Rabbit Hole tot een orgastische apotheose.

1 Foals – Everything Not Saved Will Be Lost Part 1
2 DIIV – Deceiver
3 Weval – The Weight
4 upsammy – Wild Chamber
5 Fontaines D.C. – Dogrel
6 Dakota – Here’s The 101 On How To Disappear
7 Floating Points – Crush
8 Trentemøller – Obverse
9 FKA twigs – Magdalene
10 PUP – Morbid Stuff


Benny van der Plank
De heavy metal-plaat vermengd met het karakteristieke garage en psychedelische rockgeluid van King Gizzard & The Lizard Wizard doet sterk denken aan mijn favoriete Bay Area thrashmetal-bands uit de jaren tachtig als Exodus, Slayer, Megadeth, Testament en Metallica.

1. King Gizzard & The Lizard Wizard – Infest the Rats’ Nest
2. Oh Sees – Face Stabber
3. Swans – Leaving Meaning.
4. METZ – Automat
5. Moon Duo – Stars Are The Light
6. Ty Segall – First Taste
7. Black Mountain – Destroyer
8. Life Of Agony – Sound Of Scars
9. Ploegendienst – Baba Ganoush EP
10. Tool – Fear Inoculum


Sharona Badloe
Ken je dat? Wanneer een cultureel fenomeen zo erg gehyped is dat je eigenlijk al geen zin meer hebt om het te proberen? Dat had ik dus met Girl Band. Nu wenste ik dat ik niet zo koppig was en jaren geleden al toegegeven had aan de groepsdruk. Hoewel ik de rauwe, DIY-feel van ouder werk vreemd genoeg een beetje mis, staat de even boze, maar scherper geproduceerde plaat van dit jaar bij mij al maandenlang op repeat.

  1. Girl Band – The Talkies
  2. Greentea Peng – Rising
  3. Paracetamøl – Paracetamøl
  4. Jerkcurb – Air Con Eden
  5. Ty Segall – First Taste
  6. Barney Artist – Bikes are Bikes
  7. SiR – Chasing Summer
  8. King Gizzard & The Lizard Wizard – Infest The Rats’ Nest
  9. Raveena – Lucid
  10. Sampa the Great – The Return

Niels Steeghs
Een titel zo pretentieus dat het eigenlijk niet bij hem past. Maar toch klopt. Andrew Bird, dit jaar mijn onbetwiste nummer één. Ontelbare keren gedraaid en het verveelt nooit. Hij was een van de eerste artiesten die ik interviewde (dertien jaar geleden alweer, toen zijn ook al prachtige The Mysterious Production of Eggs net uit was) en in gesprek met hem zijn is bijna net zo sereen als naar zijn muziek luisteren. Niemand kan zo kunstig flierefluiten, zijn spel met woorden is meesterlijk en zijn plaat – ook nu – inderdaad ragfijn. Op die verfijnde manier zo verdomd actueel en scherp over de wereld anno nu. 

  1. Andrew Bird – My Finest Work Yet
  2. The Mountain Goats – In League With Dragons
  3. Itasca – Spring
  4. I Am Oak – Osmosis
  5. Marike Jager – Hey Are You OK
  6. Angel Olsen – All Mirrors
  7. Patrick Watson – Wave
  8. Lavalu – Midair
  9. Moon Duo – Stars Are the Lights
  10. Christof van der Ven – You Were the Place


Anne-Marie van Rijn
Te gekke postpunk-plaat van deze band uit Dublin met praatzingende zanger. Toffe nummers als Too Real, Big en Boys In The Better Land. Ik heb de band gezien op Valkhof Festival waar er al binnen één minuut een enorme moshpit ontstond. Op dezelfde avond als Whispering Sons, waar helaas geen nieuwe plaat van verscheen in 2019, anders stond die hier ook zeker bij!

  1. Fontaines D.C. – Dogrel
  2. Aldous Harding – Designer
  3. The Murder Capital – When I Have Fears
  4. The Mystery Lights – Too Much Tension!
  5. Moon Duo – Stars Are The Lights
  6. DIIV – Deveiver
  7. Tropical Fuck Storm – Braindrops
  8. Pip Blom – Boat
  9. The Sweet Release of Death – The Blissful Joy of Living
  10. Lana Del Rey –  Norman Fucking Rockwell!

Bram van Duinen
Hoewel James Blake voor mij altijd al bekend staat als een van de boeiendste artiesten en producers van deze eeuw, liep hij de afgelopen jaren persoonlijk en muzikaal vast in de duisternis. Iets dat zijn albums niet altijd ten goede kwam. Het tegenkomen van zijn grote liefde, actrice Jameela Jamil, laat Blake het licht zien en stelt hem in staat om zijn mooiste en meest veelzijdige en hoopvolle album tot nu toe te maken.

  1. James Blake – Assume Form
  2. Fontaines D.C. – Dogrel
  3. Weval – The Weight
  4. Little Simz – GREY area
  5. Meetsysteem – Geen Signaal
  6. Tyler, The Creator – IGOR
  7. Thom Yorke – Anima
  8. Benny Sings – City Pop
  9. Balthazar – Fever
  10. Stella Donnelly – Beware Of The Dogs

Meike Jentjens
Ik had zóveel goede albums klaarstaan, maar die kwamen niet uit 2019. Zo wilde ik Singularity van Jon Hopkins uit 2018 nog eens nomineren in mijn lijstje, komt het nieuwe album van Bombay Bicycle Club pas in januari 2020 uit en is ABBA echt al lang niet meer van dit jaar. Maar wat ben ik blij dat DIIV terug is van weggeweest, dat maakte heel mijn muzikale jaar in één klap goed.

  1. DIIV – Deceiver
  2. Gotu Jim – Generation K
  3. Tycho – Weather
  4. Yak – Persuit of Momentary Happiness
  5. Lana del Rey – Norman Fucking Rockwell!
  6. Faberyayo – <3
  7. Hot Since ’82 – 8-Track
  8. M83 – DSVII
  9. Four Tet – Anna Painting
  10. Liam Gallagher – Why Me? Why Not.

Félice Hofhuizen
Hoewel mijn jaarlijstje dit jaar gedomineerd wordt door vrouwen, zet ik toch de plaat van Patrick Watson op nummer één. Omdat het voor mij onmogelijk is om één album voor het hele jaar aan te wijzen, kies ik voor Wave omdat mijn herinneringen aan deze plaat mij altijd bij zullen blijven. Naast dat ik Patrick Watson live een fantastische performer vind en hij muziek maakt waar ik ten alle tijden naar kan luisteren, heb ik hem dit jaar ook mogen portretteren en ontmoeten. Ze zeggen wel: ‘Never meet your heroes‘, maar dat ging in dit geval zeker niet op.

  1. Patrick Watson – Wave
  2. Sharon van Etten – Remind Me Tomorrow
  3. The Bony King of Nowhere – Silent Days – The demo Recordings
  4. Lana del Rey – Norman Fucking Rockwell!
  5. Angel Olsen  – All Mirrors
  6. Big Thief – Two Hands
  7. Aldous Harding – Designer
  8. Faye Webster – Atlanta Millionairs Club
  9. Balthazar – Fever
  10. Billie Eilish – When We All Fall Asleep, Where Do We Go?

Wout Bekhuis
Hoewel ik mijn keuze tussen Wave en Kiwanuka lange tijd onmogelijk achtte, geeft Patrick Watsons albumafsluiter Here Comes The River uiteindelijk de doorslag: een prachtig klein pianoliedje, dat met de magische stem van Watson en de zinderende opbouw van steeds verder aanzwellende strijkers tot grote hoogte stijgt, om toch weer klein en subtiel te eindigen. Een bloedstollend en wonderschoon nummer. Veel mooier wordt het niet.

  1. Patrick Watson – Wave
  2. Michael Kiwanuka – Kiwanuka
  3. Elbow – Giants Of All Sizes
  4. Whitney – Forever Turned Around
  5. Andrew Bird – My Finest Work Yet
  6. Sway Wild – Sway Wild
  7. Weyes Blood – Titanic Rising
  8. Finn Andrews – One Piece At A Time
  9. Robin Borneman – Folklore III
  10. Black Pumas – Black Pumas

Iris Luimstra
2019 was wederom een goed jaar voor hiphop. Vele uitzonderlijke producties passeerden de revue, maar zonder twijfel is IGOR mijn album van het jaar. Dit album is een geweldige rit, die de wijd uiteenlopende emoties van de liefde – en het opgeven ervan – met zich meebrengt. Elke keer als ik het opzet, keer op keer, van voor naar achter, in één zit (want dat moet bij dit album), kan ik het niet laten een traantje weg te pinken.

1. Tyler, The Creator – IGOR
2. Fontaines D.C. – Dogrel
3. JPEGMAFIA – All My Heroes Are Cornballs
4. Thom Yorke – ANIMA
5. Floating Points – Crush
6. (Sandy) Alex G – House of Sugar
7. Jenny Hval – The Practice of Love
8. Swans – leaving meaning.
9. Big Thief – U.F.O.F.
10. slowthai  – Nothing Great About Britain


Jan Rijk
De plaat van The Murder Capital staat op de eerste plaats omdat dit dé ontdekking is van afgelopen jaar met een steengoede plaat en heel fijne optredens.

  1. The Murder Capital – Feeling Fades
  2. Fontaines D.C. – Dogrel
  3. The National – I Am Easy To Find
  4. black midi – Schlagenheim
  5. DIIV – Deceiver
  6. Sebadoh – Act Surprised
  7. Stella Donnelly – Beware Of The Dogs
  8. Tacocat – This Mess Is a Place
  9. A Winged Victory For The Sullen – The Undivided Five
  10. Bill Callahan – Shepherd in a Sheepskin Vest

Joëlle Koorneef
Deze plaat in zijn geheel luisteren voelt als 48 minuten mijn adem inhouden, zo intens verplaats ik mij in het symfonisch uitvergrote lijden van Angel Olsen. Ze is nu niet meer alleen onze indie darling: All Mirrors heeft Angel Olsen in de internationale spotlight gezet en alle lofzang is welverdiend. (Lees hier ons interview met Angel Olsen, red.)

  1. Angel Olsen – All Mirrors
  2. Alex Cameron – Miami Memory
  3. Fontaines D.C. – Dogrel
  4. Weyes Blood – Titanic Rising
  5. Sharon van Etten – Remind Me Tomorrow
  6. Foals – Everything Not Saved Will Be Lost Part 2
  7. Lana del Rey – Normal Fucking Rockwell!
  8. Big Thief – U.F.O.F.
  9. Julia Jacklin – Crushing
  10. Cage the Elephant – Social Cues

Jort van Meeteren
Na het uiteenvallen van Veronica Falls ging frontvrouw Roxanne Clifford solo verder. Ze verhuisde naar Los Angeles, schoof de gitaar aan de kant en trok een rits synthesizers uit de kast, waarmee ze dit jaar onder de naam Patience het heerlijke Dizzy Spells uitbracht. De jaren tachtig liggen er in dikke klodders bovenop, maar toch is het ook onmiskenbaar haar werkstuk. Melancholische elektropop wat de klok slaat, op deze prachtplaat.

  1. Patience – Dizzy Spells
  2. Singapore Sling – Killer Classics
  3. L’Épée – Diabolique
  4. Faberyayo – <3
  5. Sigrid – Sucker Punch
  6. Hank & Tank – Last Call For Hank & Tank
  7. Death and Vanilla – Are You A Dreamer?
  8. Clinic – Wheeltappers and Shunters
  9. Hatchie – Keepsake
  10. Cigarettes After Sex – Cry

Mirel Masic
Ik werd instant fan nadat ik de eerste EP en het eerste album luisterde van Hælos en ik keek dus erg uit naar deze tweede release. De dynamiek in geluid en wisselende zang trok mij aan: een soort stoerdere versie van The xx, qua sound. Typisch zo’n album dat ‘s avonds op straat met goede headphones op goed tot z’n recht komt.

1. Hælos – Any Random Kindness
2. Altın Gün – Gece
3. Kultur Shock – D.R.E.A.M.
4. Nemanja – Tarot Funk
5. Virvel – Žena Sa Bradom, Patuljak, Idiot
6. Rammstein – Rammstein
7. Činčila – Bez Oblika
8. Eerie Wanda – Pet Town
9. Thom Yorke – ANIMA
10. Automatic – Signal


Reinier van der Zouw
Sommige platen zijn al goed, maar komen na een optreden pas écht tot leven. Ik vond Dogrel van Fontaines D.C. gewoon een sterke indierockplaat, zeker voor een debuut, maar na de release in april verdween hij redelijk snel weer uit mijn roulatie. Totdat ik de band op een snikhete zomerdag op Loose Ends op de NDSM-Werf zag spelen. Een ronkende, zweterige en onvergetelijke show, waarbij de hele plaat voorbij kwam en zowat ieder nummer op het podium live per direct tot moderne klassieker-status werd verheven. Sindsdien gaat zelden een dag dag voorbij zonder dat ik Big, Boys In The Better Land, Chequeless Reckless (of.. of… of…) meeschreeuw op de fiets en dat zal voorlopig ook nog wel even zo blijven, vermoed ik. (Lees hier ons interview met Fontaines D.C., red.)

1. Fontaines D.C. – Dogrel
2. De Staat – Bubble Gum
3. Sharon van Etten – Remind Me Tomorrow
4. Girl Band – The Talkies
5. clipping. – There Existed An Addiction To Blood
6. King Gizzard & The Lizard Wizard – Infest The Rats’ Nest
7. Angel Olsen – All Mirrors
8. black midi – Schlagenheim
9. Thom Yorke – Anima
10. Priests – The Seduction Of Kansas


Tess Janssen
Ik heb YAK vorig jaar tijdens Motel Mozaique door toeval gezien. Voor The Daily Indie mocht ik wat portretten maken van de band en we raakten aan de praat. De bassist vroeg of ik ook kwam kijken bij hun optreden, later op de avond. Dat heb ik toen gedaan en de dag daarna ben ik het album gaan halen. Ik vind het een hele fijne plaat omdat het bijna altijd op kan: hier en daar schuurt het wat, er staan wat rustigere nummers op en er zit veel energie in. Daarnaast vind ik de teksten te gek, ik blijf er nieuwe dingen in ontdekken.

  1. YAK – Pursuit of Momentary Happiness
  2. The Visual – Moments of Being
  3. Shortparis – Так закалялась сталь 
  4. Amber Run – Philophobia
  5. DIIV – Deceiver
  6. Patrick Watson – Wave
  7. Föllakzoid – I
  8. Kate Tempest – The Book of Traps and Lessons
  9. MNNQS – Body Negative
  10. Balthazar – Fever

Thijs Janssen
In simpliciteit ligt schoonheid. Een perfecte plaat om bij te ontspannen, weg te dromen, een jointje te roken, een roadtrip te maken of ondeugend door de stad te dwalen. Ik blijf alsmaar terugkomen bij Smooth Big Cat. Voor mij is dit de plaat van het jaar.

1. Dope Lemon – Smooth Big Cat
2. Avishai Cohen – Playing the Room
3. Thom Yorke – ANIMA
4. Fontaines D.C. – Dogrel
5. Mac DeMarco – Here Comes The Cowboy
6. Crows – Silver Tongues
7. Reinier Baas & Ben van Gelder – Mokum In Hi-Fi
8. Freddie Gibbs & Madlib – Bandana
9. Steve Gunn – The Unseen In Between
10. Jameszoo & Metropole Orkest – Melkweg


Tineke Klamer
Maar Tineke, jij houdt toch helemaal niet van metal? Neen, daar houd ik ook zeker niet van. Maar dit album, na het tijdens de eerste luisterbeurt op weg naar Lowlands halverwege weggedrukt te hebben omdat de boxen van mijn T3-camperbusje het niet meer trokken, kreeg twee weken later een nieuwe kans. En verdween de weken erna niet meer van Spotify en mijn platenspeler. In oktober ontdekte ik The Murder Capital, en ik verwacht dat als je mij volgend jaar weer naar mijn toppers uit 2019 vraagt, dat ik dan When I Have Fears op nummer één zet. Maar voor nu dus Infest the Rats’ Nest.

  1. King Gizzard & the Lizard Wizard – Infest the Rats’ Nest
  2. The Murder Capital – When I Have Fears
  3. LIFE – A Picture of Good Health
  4. Karen O ft. Danger Mouse – Lux Prima
  5. Snapped Ankles – Stunning Luxury
  6. Fontaines D.C. – Dogrel
  7. Dry Cleaning – Sweet Princess EP
  8. Cherry Glazerr – Stuffed and Ready
  9. Crocodylus – Enjoy
  10. Slowthai – Nothing Great About Britain

Vanessa Scheer
Ietwat buiten de lijntjes van de jaarlijstjes-opdracht, in deze wereld van eigen Spotify-playlists, hierbij de nummers die ik maar bleef herhalen in 2019. Supernatural van The Slow Readers Club brengt mij terug naar The Slope op die o zo fijne festivalweide van Rock Werchter.

1. The Slow Readers Club – Supernatural (Build A Tower)
2. Yonaka – Rockstar (Don’t Wait Till Tomorrow)
3. The Franklin Electric – Made It up in Your Head (In Your Head EP)
4. INXS – Mystify (Documentaire Michael Hutchence)
5. Inhaler – My Honest Face (Single release)
6. Miles Kane – Cry On My Guitar (Coup de Grace)
7. James Bay – Peer Pressure (Oh My Messy Mind)
8. Yungblud – I Love You, Will You Marry Me (21st Century Liability)
9. Stereophonics – Chaos From The Top Down (Single release)
10. Gavin James – Always (Only Ticket Home)


Hij is inmiddels al ruim 22 jaar dood en zijn legendarische plaat Grace is een kwart eeuw oud. Desondanks is de muziek van Jeff Buckley ook vandaag de dag nog springlevend. Dat bewijst ook de ode die Naked Song op zaterdag 14 december brengt aan de veel te vroeg overleden en begenadigde liedjesschrijver in het Eindhovense Muziekgebouw.

Maar eerst even terug in de historie: Jeff Buckley was in Memphis om met zijn band te werken aan een nieuwe plaat, de opvolger van het in 1994 verschenen Grace. Daar overleed hij op 29 mei 1997, nadat hij een duik nam in Wolf River in Memphis om even verkoeling te zoeken. Een bevriende roadie verplaatste de radio aan de waterkant, om die te beschermen tegen de golven van een passerende boot. Toen hij weer omkeek bleek Buckley verdwenen, waarschijnlijk als gevolg van een gevaarlijke onderstroom. Buckley was dertig jaar oud. Tragisch genoeg slechts twee jaar ouder dan zijn eveneens muzikaal bijzonder getalenteerde vader Tim Buckley, die in 1975 overleed aan een overdosis. Postuum verschenen in 1998 de schetsen die Jeff Buckley klaar had staan voor de opvolger van Grace, getiteld Sketches For My Sweetheart the Drunk. Het tragische lot van Buckley vergrootte de mythische status van Grace – de enige plaat die hij echt afrondde – alleen maar. Zo werd zijn tranentrekkend mooie versie van Hallelujah misschien nog wel beroemder dan het toch al niet misselijke origineel van Leonard Cohen. Sindsdien prijkt Grace vaak in lijstjes met essentiële platen.

Op Naked Song kan het publiek zaterdag niet alleen genieten van muzikale vertolkingen van de prachtsongs van deze rockklassieker, maar ook van de aanwezigheid van Gary Lucas, een van de mensen die met Buckley werkte aan Grace in de jaren negentig. Lucas, die ook werkte met Captain Beefheart, zal deze avond als gitarist meespelen, maar ook vertellen over zijn vriendschappelijke en professionele relatie met de betreurde songwriter. In de band kan je Lara Chedraoui (Intergalactic Lovers) en Anneke van Giersbergen zien. Daarnaast spelen tijdens deze avond de Vlaamse bands Mooneye en IBE plus de Nederlandse acts Ruud Fieten en Eva van Pelt.

Eva van Pelt speelde de voorbije jaren veel en in een bijzondere setting. Ze deed onder de naam HIER intieme concerten voor één persoon, om zo dicht mogelijk bij haar publiek te komen. Nu begint ze aan een nieuwe fase, waarvan Naked Song de aftrap is. We vroegen de Bossche muzikante naar haar connectie met Jeff Buckley.

Je was vijf jaar oud toen Jeff Buckley verdronk in Memphis. Wat was het moment dat je voor het eerst in aanraking kwam met zijn muziek? En herinner je nog wat het met je deed?
“Ik kwam in aanraking met zijn muziek dankzij mijn vader. Hij onderhoudt al zolang als ik besta een omvangrijke platencollectie. Inmiddels faciliteert Spotify een deel van die doorlopende zoektocht naar nieuwe muziek, maar ik herinner mij vooral de jaren waarin mijn vader elke week naar de muziekwinkel in Den Bosch ging om alle nieuw binnengekomen albums te luisteren en thuis te komen met zijn favorieten.”

“Grace stond bij ons in de kast al zolang als ik me kan herinneren. De eerste keer dat ik de plaat hoorde weet ik dus niet meer. Ik zal heel klein geweest zijn. De eerste keer dat ik Grace zelf integraal luisterde kan ik mij nog wel herinneren. Ik was een jaar of veertien en alleen thuis. Ik deed alle lichten uit en de volumeknop goed open. Groots en meeslepend voelde het. Raak. Ik deed dat in die jaren steeds vaker, alleen en hard naar albums luisteren in het donker. Het was ook de periode waarin ik begon te voelen hoe belangrijk muziek en overgave voor mij waren. Daar begon ik stiekem een eigen droom in te ontwikkelen.”

Waar zit voor jou de kracht van de nummers die Jeff Buckley maakte? En wat haal je zelf uit zijn muziek?
“Het is moeilijk en bijna zonde om de kracht van muziek in woorden proberen te vangen. Als het raak is, is het raak, en gelukkig begrijpen we nog altijd niet precies waarom. Als ik een poging moet wagen dan zou ik zeggen dat die kracht bij Jeff Buckley zit in de totale overgave. Aan de muziek, aan de tekst, aan het moment, aan zichzelf. Er zit geen pose bij, er wordt niets omhoog gehouden en wat er overblijft is noodzaak. Dat raakt mij en het geeft me energie om zelf ook te blijven streven naar overgave.”

Is er een bepaald nummer van Grace dat je in het bijzonder raakt en waarom?
“Poeh… Dat is moeilijk kiezen. Grace is wat mij betreft echt een album, geen willekeurige verzameling nummers. Dat betekent voor mij dat elk nummer sterker wordt als je het album integraal luistert. Als ik toch moet kiezen, is het elk jaar een ander nummer dat mij dan het meest raakt. Op dit moment is het So Real. De energie, de tekst, de angst, het verlangen, de spanning, het ingehoudene versus het opentrekken. Voor mij op dit moment allemaal zo raak en waar.”

Op de site van Naked Song haal je het citaat van Buckley aan: ‘Music belongs in a place where there are hearts beating, and brains dreaming, and people falling in love.’ Kun je uitleggen waarom dat citaat je zo raakt?
“Ik denk dat het stukje dat ik vorige week daarover schreef hier het beste antwoord op geeft. Muziek kan maken dat de werkelijkheid gaat stromen.”

Kun je ons alvast iets vertellen over wat jullie ter ere van het 25-jarig jubileum van Grace gaan doen op Naked Song en hoe dat tot stand is gekomen?
“Ik speel daar voor het eerst sinds een hele tijd weer met een band. Na anderhalf jaar concerten voor één persoon te doen onder de titel HIER, had ik de behoefte om de waardes die ik daar heb gevonden weer naar een groter publiek te vertalen. Muzikaal wilde ik een groter geluid laten horen, grotere contrasten kunnen maken en vrijer kunnen reageren op wat er in het hier en nu gebeurt. Samen kunnen we hele werelden van geluid bouwen om de verhalen die ik zing. Het vooraf volledig gecomponeerde en gearrangeerde lied voelde als een steeds minder kloppend antwoord op het contact met het publiek en met het moment dat ik in mijn concerten zoek. Nu wil ik de verhalen laten klinken die mijn teksten op dát moment vertellen. Elk nu, elk publiek en elk contact is anders, dus die verhalen zullen ook nooit hetzelfde klinken. De muziek schrijft zichzelf live. Ik improviseer veel en ik vind het ontzettend spannend: veel naakter wordt het niet.”


December vult zich met donkere dagen en warme lijstjes die ons herinneren aan het voorbijgaan van een schitterend muzikaal jaar. Eentje met verrassende albums, magische ontdekkingen, prachtige interviews en te gekke shows en festivals. Maar hoeveel we daar ook over schrijven, onze verhalen komen pas echt tot leven door de platen van onze fotografen. Daarom hebben we onze fotografen gevraagd om hun favoriete foto van 2019 uit te kiezen.

Coverfoto Tess Janssen


Anne-Marie van Rijn
Aldous Harding tijdens Le Guess Who? in de Grote Zaal van TivoliVredenburg. Omdat ik niet voor een gesloten deur wegens een volle zaal wilde staan, ben ik ruim op tijd weggegaan bij een fantastisch spelend Moon Duo. Iets te ruim, bleek, de zaal was bijna leeg, daardoor had ik een mooie plek vooraan het podium. Het concert was subliem, intiem, publiek muisstil! Ik maakte een aantal foto’s en vond dat fotograferen toen wel mooi geweest. Ik had deze foto al gemaakt en wilde genieten van de muziek. Mijn foto en concert van het jaar!


Benny van der Plank
Deze zomer vond zo’n beetje in mijn achtertuin in Amsterdam-Noord de eerste editie van Loose Ends plaats. De line-up bestond uit verschillende favoriete bands van mij, waaronder Iceage. Als fotograaf ben je altijd op zoek naar emotie in een foto. Rondom frontman Elias Bender Rønnenfelt hangt altijd een soort mystieke zweem die ik met deze foto wilde vastleggen.


Félice Hofhuizen
Een goede foto zegt meer dan duizend woorden. Een beeld, een momentopname, maar toch krachtig genoeg om het verhaal over te brengen. Deze foto van Faces on TV is er zo eentje. Genomen in Gent, in de regen, vanuit het publiek. De diepte in de foto, de hand uit het publiek, de hand van frontman Jasper, de paraplu, de lichtval en de regendruppels maken samen dat je in één stilstaand beeld precies kan ervaren hoe het was.


Mirel Masic
Khruangbin vind ik zo ongelooflijk cool en smooth en ik heb Laura Lee op die manier ook weten vast te leggen in deze foto. De outfit, haar pose en de paarse achtergrond maken de foto.


Sabrine Baakman
Ik heb gekozen voor een foto die heb gemaakt tijdens de Volcom Garden Experience Tour bij Pier15 in Breda voor The Daily indie. Naderhand heeft Volcom mijn foto’s op hun officiële Instagram-pagina geplaatst en heeft skatepark Pier15 de foto gebruikt voor een expositie. Niet alleen de foto zelf, maar ook de eer dat de foto gedeeld is maakt deze foto mijn foto van het jaar 2019.


Tess Janssen
Sinds 2017 ga ik vaak met IDLES mee wanneer de band in Nederland speelt, en ik merk dat we een band hebben opgebouwd. Ik hoor er nu echt bij; vooral tijdens Lowlands merkte ik dat goed. Dit is geen spectaculaire foto, maar gewoon een foto van een artiest vlak voordat hij het podium opgaat. Omdat ik zo dichtbij mocht komen én blijven, is deze foto voor mij zo bijzonder.


Tom van Huisstede
Altijd gek, een van je favoriete artiesten ontmoeten. Voor deze shoot wou ik het allemaal iets professioneler aanpakken. Daarom bracht ik een halve studio mee naar het hotel waar zijn persdag werd gehouden. Tijdens het maken van de foto’s hadden we het onder andere over wandelingen met de hond in de sneeuw, camera-apparatuur en uiteraard zijn muziek. In het echt ook een mooie vent.


Tineke Klamer
Deze foto is voor mij bijzonder omdat ik The Murder Capital de tofste ontdekking van 2019 vind, en ik heel erg benieuwd ben hoe de band zich verder gaat ontwikkelen komend jaar. Deze show was echt awesome. Ik had eigenlijk die dag helemaal geen zin om te fotograferen, want ik was heel druk met de laatste loodjes van mijn studie, maar ik was helemaal blown away door de show.


Ab Al-tamimi
Dit jaar besloot ik om mijn vele ambities een eerlijke kans te geven door te stoppen met mijn vaste baan, waar ik simpelweg ongelukkig van begon te worden. Ik nam in de maand van mijn laatste werkdagen als optometrist de klus aan om Jack en Ed van Bombay Bicycle Club te portretteren. Een stille hoop dat redelijk bekende muzikanten toch zijn zoals jij en ik, bleek in dit geval waar. We hadden het tijdens de fotoshoot over wat je van je eigen bandnaam kunt vinden en hoe lastig het is om motor te rijden in een stad als Londen.

We’ll put you on our guest list’ en een felicitatie-voicebericht voor de verjaardag van een vriendin van mij namen we op. De echtheid van Jack en Ed zie ik terug in deze foto, twee jongens die een band begonnen op de middelbare school en voordat ze het wisten over de hele wereld toerden met een bandnaam die maar als tijdelijk bedoeld was. Voor mij een verheldering op mijn blik op de toekomst, een nieuw begin. 


David van Dartel
Stella: “Ik heb laatst opgetreden in Paradiso en mijn vriend twee dagen later in Tolhuistuin.”
Ik: “Cool, is hij artiest?”
Stella: “Ja, hij speelt in Rolling Blackout Coastal Fever.”
Ik: “Oh, bij dat concert ben ik geweest.”
Stella: “Weet je nog dat meisje dat een nummer meezong op het podium? Dat was ik!”
Ik: “Hahaha, we vroegen ons al af wat de toegevoegde waarde was van iemand die op tour meeging en alleen maar tijdens een liedje ‘woo woo‘ zong.”


Vanessa Scheer
Janna Baerends is pas zestien jaar, zingt, speelt gitaar en piano en maakt mooie liedjes die mensen raken.  Ze heeft dan ook nog eens het lef om deze in het Betty Asfalt Complex voor een kritisch kleinkunst-publiek uit te proberen. Ze zijn er hoor, die nieuwe generatie artiesten, te vinden bij open podia, bandjesavonden en lokale bandcompetities. Ik word daar zo ontzettend blij van!


Ad Baauw
Dit is Mirjam Sieben, frontvrouw van The Dirty Denims, in de Kroepoekfabriek op 22 november. De foto is speciaal voor mij omdat ik eigenlijk nog nooit zo’n soort foto gemaakt heb en ik de foto wel redelijk gelukt vind.


Binnen de Lichting-programmalijn van Effenaar, wordt er op donderdag 12 december in Altstadt een band aan je voorgesteld die na al die jaren nog steeds in de zon blinkt van frisheid. We hebben het specifiek deze keer over Sugar Candy Mountain, de band die soundtracks lijkt te schrijven voor de zinderende heuvels van Californië.

Op 12 december speelt niet alleen Sugar Candy Mountain in Altstadt, de support wordt verzorgd door FOSS, waar we eerder over schreven.

Om bandleiders Ash Reiter en Will Halsey (die eveneens in The Blank Tapes speelt) wat beter aan je voor te stellen, presenteren we vandaag een artikel over de muzikale avonturen van de twee. Het duo begon ooit wat ontspannen nummers te maken, ontleende hun bandnaam van de gelijknamige berg uit George Orwell zijn satirische Animal Farm, en al snel volgden albums en tours elkaar op.

Om je bekend te maken met de bandversie van Sugar Candy Mountain, stellen we die aan de hand van drie van onze favoriete nummers aan je voor. Fans van Jacco Gardner, Melody’s Echo Chamber, Maston en Drugdealer moeten deze band eigenlijk wel op de radar hebben. Zo niet: duik met ons mee in dit caleidoscopische konijnenhol en wie weet heb je er aan het einde van het artikel een favoriete nieuwe band bij. Er valt nog genoeg te ontdekken met het zelfgetitelde debuutalbum uit 2011, Mystic Hits uit 2013 (in 2014 fysiek en op Spotify verschenen), 666 uit 2016, Do Right uit 2018 en een handjevol nieuwe singles die in 2019 zijn gedropt.


Zelf omschrijft de band zijn muziek als: ‘If Brian Wilson had dropped acid on the beach in Brazil and decided to record an album with Os Mutantes and The Flaming Lips, it would sound like this, featuring space-age sounds and far-out frequencies from the tripped our tropics.

Dat klinkt haast net zo goed als de psychedelische nummers die de band maakt. Met klanken die kringen maken als een geworpen steen die met een plons in een stralend glad meer valt. Het werpt ons terug naar de tijd van rond 2012 toen de psychedelische pop en garage uit Californië niet was aan te slepen. Een golf uit de Noordelijke Atlantische Oceaan die zich uitspoelde over heel Europa. Nadat alles weer langzaam weg was gezakt in de zoden van de aarde en werd opgenomen in de rivieren, vertakte deze stroming zich verder en verder. Sommige acts gingen de ruimte in, andere kwamen bij americana uit, bepaalde bands vielen uit elkaar en andere zwerven inmiddels door het popuniversum.

Sugar Candy Mountain haalt ons weer helemaal terug in die tijd waar het begon, een schitterende periode waarin oude muziek frisser klonk dan ooit. Analoge en met vintage-instrumentarium opgenomen platen vol zijdezachte psychpop en weelderige arrangementen. Met de single Windows begon het een paar jaar geleden pas echt te lopen voor de band. Een track vol phasergitaren en zanglijnen die trillen boven zinderend woestijnzand.


Very groovy stuff
BrooklynVegan schreef ooit al eens over de band: ‘Sugar Candy Mountain melds sweet harmonies, fill-crazy drumming, big pop hooks and the occasional jazz odyssey. Very groovy stuff.’ Een prettige omschrijving, zeker als je bedenkt dat het nieuwe werk van de band groovier dan ooit klinkt. Het roze van het artwork knalt als confetti uit je speakers en de band heeft in de breedte en in de diepte allerlei nieuwe lagen ontdekt in zijn sound.

Thematisch gaat de nieuwe single In My Own World volgens Ash over het volgende: “Whether we’re on the road, in the studio or on stage, Will and I spend almost every minute together. At times so much togetherness can become claustrophobic. I have found that it is important to carve out time to live and create in my own separate world. This song explores the idea that love needs space to grow and deepen.”


Mystieke doorkijkjes
Van het tweede album Mystic Hits, hebben we het mystieke liedje Breakfast in Bed onder wat groene tegels vandaan getild. Daar gaat een krioelende wereld open met fluitende vogeltjes, percussie, een lieve akoestische gitaar, slide-gitaren, stomende jungle-geluiden en een vibe waar de bloemenkinderen van Babe Rainbow voor zouden tekenen. The Aquarian omschreef de tweede plaat van de band als: ‘This revisionist history brings funky psychedelic new life to classic heart-hitting sounds, and is a blast to listen to.

Een warme verzameling liedjes waarop die energie en sprankeling van een jongehonden-band te horen is. Een trippy album waarop de band hoorbaar zoekende is naar zijn eigen stem, experimenteert en alle wilde ideeën op de band zet. Honderden lagen geluid zorgen ervoor dat je langzaam verdwaalt in de tropische wereld van de band.

Het is een bijzonder interessante odyssee om door Sugar Candy Mountain zijn discografie te luisteren. Trek de gordijnen dicht en laat de zon als geluidsgolven door je kamer stralen. Happy listening!


WEBSITE EFFENAAR | FACEBOOK-EVENT | TICKETS

Oktober 2018. The Howl & The Hum wordt kort na zijn eerste optreden op het vasteland bekroond tot hoogtepunt van London Calling. De kleine zaal staat propvol en vrienden van de band moesten via de backstage de zaal binnen komen.

Tekst & foto’s Tess Janssen

Mei 2019. Dat The Howl & The Hum terugkeert naar London Calling is niet echt een verassing, dus. Er is een upgrade naar de grote zaal, die opnieuw vol staat. In de tussentijd heeft het viertal niet stilgezeten: ze speelden op onder andere SXSW, werkten aan hun debuutalbum dat in 2020 moet verschijnt, brachten een aantal singles uit en toerden heel Groot-Brittannië door.

Oktober 2019. In het verlengde van ‘ze tourden heel Groot-Brittannië door’ mocht ik met de mannen een dagje mee voor hun show in Londen, de laatste van de tour. Ik ontmoet ze in de Scala, een poppodium vlakbij King’s Cross en St. Pancras. In een smalle, brede en elegante zaal hebben zij het podium al ingenomen voor de soundcheck. Gitarist Conor Hirons is in de backstage nog druk bezig met het artwork ter promotie voor de avond – deze maakt hij altijd zelf- terwijl bassist Bradley Blackwell de laatste hand legt aan alle elektronica. Zanger en gitarist Sam Griffith trekt zich even terug voor een kleine dosis van The Simpsons voordat het all business is. Drummer Jack Williams bekijkt het hele spektakel vanachter zijn drumstel met een kleine glimlach.

 

 

 

Zenuwen
Het viertal is nerveus voor hun show. Het is niet uitverkocht, maar er zijn wel ruim zeshonderd kaarten verkocht. Veel bezoekers schrikt ze echter niet zozeer af: ze trokken een groot publiek tijdens Lowlands in de India. Waar ze wél de zenuwen van krijgen, is het feit dat zo’n honderd man van de pers op de show afkomt. “Het gaat goed. Heel goed zelfs”, zegt Blackwell daarover. “En het is super dat we deze aandacht krijgen, alleen dat maakt het wel spannend.” Griffith lijkt koel van de buitenkant, maar ook hij bekent het best spannend te vinden. “Het geeft je wel een enorme kick. Zoveel mensen, zoveel aandacht. Dit is waarvoor we het doen.” De toenemende aandacht is snel duidelijk. Voor de show geven Griffith en Hirons nog een interview en de cameraman mag backstage blijven om nog wat extra beeld te schieten. Maar aan alles zit een andere kant. Dat mensen naar je kijken en je beoordelen. Griffith: “Ik heb niet zo’n last van om beoordeeld te worden, maar er ligt wel een bepaalde druk op.” Hij benadrukt dat het te gek is en ontzettend blij zijn. “We are truly so, so grateful.”

 

 

 

Grote grijnzen
De avond verloopt wat rommelig en een kwartier voor de show moeten de setlists nog worden uitgeprint. Ondanks een paar kleine foutjes aan het begin, weten de mannen een sterk optreden neer te zetten dat het publiek weet te pakken. Er wordt meegezongen en gedanst, de set is ondertussen uitgebreid met nieuwe nummers die zullen verschijnen op het debuutalbum. Onder luid gejuich en applaus verlaten de mannen na ruim een uur spelen het podium met grote grijnzen op het gezicht. Veel tijd voor knuffels en genieten is er niet: de mannen schenken snel een drankje voor zichzelf in en snellen dan naar de hal om zich achter de merchtafel nuttig te maken, fans te woord te staan en vrienden te spreken.

 

 

Nieuwe single
Een van de nieuwe nummers die de band speelde is zijn nieuwe single: The Only Boy Racer Left On The Island. Het nummer gaat over de keer dat het viertal in het hoge noorden een optreden had en tijdens hun reis een tijd lang herhalend werd ingehaald door iemand in een raceauto. De single is vanaf vandaag te horen op Spotify. In januari staat een Nederlandse tour op het programma: op donderdag 16 januari speelt de band op ESNS, om vervolgens door te gaan naar Nijmegen, Rotterdam en Amsterdam.


  

Submarine Festival
Zaterdag 30 november

 

Het moest van ver komen, maar de wereld buigt zich weer richting The Sweet Release of Death. De band zit momenteel midden in een zeer aangename stroomversnelling met buitenlandse tours, een denderende show tijdens Le Guess Who?, een collectie eigen fuzz-pedalen, een bevestiging voor Noorderslag en uiteraard de gloednieuwe, gierende mini-LP The Blissful Joy Of Living die van alle kanten bloemen toegeworpen krijgt: wij praten je bij.

Of het nou de Volkskrant, The Quietus, 3voor12, Louder Than War, Lust for Life of Dagblad van het Noorden is: in een complimentenregen rinkelen de sterren rondom het Rotterdamse drietal. Het is ook nogal een ervaring om het laatste album tot je te nemen: TSROD blijft namelijk een band die alles op zijn eigen manier doet en altijd net over zijn eigen grenzen lijkt te stappen, met krakende nummers het resultaat zijn op een botsing van donderende energievelden.

Dat maakt de band een uitdaging voor je hele gestel om naar te luisteren en een genot om mee te stoeien. Het kan soms een paar luisterbeurten duren, maar als je dan eenmaal in het kolkende noise-bad van de band bent gezakt, dan word je opgenomen in een epileptische wereld waar je niet uit bevrijd wilt worden.

 

Kalverliefde
Inmiddels gaan wij al een tijdje terug met de band, van een review van de allereerste plaat Bulb, een interview in 2014, tot een knetterende videosessie (zie hieronder) en een lang interview uit 2017 waarin we haast biografische de band vast- en blootlegden. Vroeger of later kom je het drietal een keertje tegen, want de bandleden kennen elkaar alweer een jaar of zeventien en een groot deel daarvan maken Sven, Martijn en Alicia samen muziek. Tegelijkertijd zorgde dat voor frustraties en belandde het drietal zelfs in ‘een miserabele periode’, zoals de band aangaf in een mooi interview met NMTH. Iedereen was druk met zijn werk en na al die jaren kwam TSROD in een soort sleur terecht. Zoals in elke lange relatie (misschien komt het je allemaal wel bekend voor), kan het soms lastig zijn om die vonk uit de beginperiode vast te houden en wilde het allemaal niet zo vlotten als de band wilde.

Vaak is het dan einde verhaal óf je komt er twee keer zo sterk uit, maar het kan zomaar breken. In een gesprek met Gigwise vertellen de bandleden dat ze een punt achter de band wilden zetten toen ze een nummer na eindeloze takes maar niet goed op de band kregen. Het water kookte over en de stress vloog recht omhoog tegen de muren. Het was een strijd, maar misschien is dat ergens wel goed geweest: de ambitie was er kennelijk nog steeds om het te laten werken. Het ging misschien allemaal iets langzamer dan gewild en de band maakte hardere keuzes in zijn songmateriaal dan voorheen, maar het resultaat is er naar. De plaat kolkt twintig minuten over van energie, spanningen en een broeierige emoties. Zoiets kun je niet kweken, dat ontstaat.

 

Grote vuurbal
Het zegt ons in ieder geval veel over de opgekropte sound en gebonden energie die de band ook live van het podium afwerpt, waar TSROD een grote en flitsende vuurbal is, die elk moment kan ontploffen. Er wordt nergens omheen gedraaid, geen seconde wordt verspild. Toch zijn het niet alleen maar muren van geluid die worden opgeworpen, want zoals de band zijn muziek ooit omschreef aan ons: ‘duister met een korrel zout’.

Ja, natuurlijk is het noisey en je haalt je vingers eraan open als je te dichtbij komt, maar de muziek van TSROD is bovenal dynamisch en het nieuwe werk ademt meer dan ooit. Misschien kunnen we het voorzichtig als ‘noisepop’ omschrijven, hoe dan ook smelt de muziek nog altijd als boter tussen je vingers.

Op 30 november speelt The Sweet Release of Death met onder meer The Germans, BEA1991, NIMBUS 3000, Westcoast Cruisers, Poison Lolly en Baby Noises tijdens Submarine Festival in Den Haag. 


 

WEBSITE SUBMARINE | FACEBOOK-EVENT | TICKETS

Onze radar draait op volle toeren en elke week presenteren we je een band die je hoogstwaarschijnlijk nog niet kent. What a shame! Vandaag stellen we je voor aan Shelter Boy. Als Mac Demarco een liefdesbaby zou maken met King Krule, dan krijg je gek genoeg deze jonge Duitser die vrolijk klinkende liefdesliedjes schrijft met sombere teksten. 

Wie is Shelter Boy?
Shelter Boy bestaat uit Simon Graupner en… niemand anders eigenlijk. Graupner combineert zijn dromerige gitaarsound met een rauwe en ongecontroleerde manier van zingen. Hij werd vooral in het begin vaak de Duitse Mac DeMarco genoemd en ik moet zeggen dat zijn gitaar bijna precies hetzelfde heeft laten klinken als die van die goede oude Mac. Als ik naar Shelter Boy’s eerste nummers luister, is de vergelijking zo groot dat het bijna plagiaat is. Maar iedereen moet ergens beginnen natuurlijk en hij heeft duidelijk wel goede songwriting-skills. Naarmate hij meer nummers uitbrengt, lijkt Graupner steeds meer zijn eigen stijl te ontdekken. En ondertussen heeft hij zijn muziek zodanig eigen gemaakt dat hij nu gewoon lekker in het rijtje bedroom-dromers past, zonder iemand na te doen. Dat ging niet ongemerkt in de indie-scene en hij heeft zelfs al geopend voor acts zoals Gus Dapperton, Omar Apollo en Jakob Ogawa.

Voor fans van:
Good Morning, King Krule, Phum Viphurit en Mac DeMarco.

Fun Fact:
Begin je net als Graupner een soloproject terwijl je nog in een andere band zit? Laat jullie geschiedenis je er niet van weerhouden om die toch een beetje af te kraken en ze een pompeuze indie-band te noemen, om je nieuwe project een stapje voor te zijn! Zoals Graupner doet met zijn vorige band Still Trees in zijn Facebook-bio. Goede zet, Simon!

Voor je playlist:
Het is altijd leuk om een artiest te zien groeien en Shelter Boy is momenteel hard aan het werk aan zijn nieuwe EP die binnenkort uitkomt. Ik ben erg benieuwd wat een jaartje meer ervaring en volwassenheid zal doen voor zijn muziek. Zal hij dan eindelijk zijn one true sound gevonden hebben? We zullen er snel achter komen. Maar tot die tijd hebben we lekkere nieuwe singles zoals onderstaande om van te genieten.

PS Het kleurenpalet in de muziekvideo’s van deze man is letterlijk onberispelijk. Dat mag ook wel even gewaardeerd worden.

Voor je agenda:
In januari en februari volgend jaar doet hij zijn eerste headline-tour door Duitsland! Check de tourdata hier.


Door de jaren heen hebben we over duizenden bandjes en artiesten geschreven. Maar er gaat natuurlijk nog een hele wereld schuil achter al die albums, video’s, foto’s, festivals en shows. Van boekers, (tour)managers, programmeurs en fotografen, tot videomakers, marketeers, publishers en labels. Er komen een hoop mensen bij kijken om al die artiesten, letterlijk en figuurlijk, een podium te bieden en in jouw oortjes te laten belanden. Wij lichten in deze serie allerlei muzikale smaakmakers voor je uit!

Eerder las je al over het leven van Eva van NettenMarije van VeenLisa MoreePetra RandewijkMarlies WatersEef van der VlietLisa de JonghRuby van den BrinkInge Verdegaal, Charlot Henzen en Ilana Goldstoff. Deze keer is Esther Lutgendorff aan de beurt, zij runt Velvet Music in Amsterdam, organiseert pubquizzen, doet het management van Thijs Boontjes en is/was tourmanager van acts als Douwe Bob en Tim Knol.

Wat houdt je op niet-muzikaal gebied allemaal bezig op dit moment?
“Ik doe momenteel zoveel klussen door elkaar heen, dat er niet echt tijd is voor een ‘niet-muzikaal gebied’. Maar het enige dat er totaal buiten staat, is dat ik elke zondag naar American Football kijk en we zitten nu midden in het seizoen, heerlijk.”

En op muzikaal gebied: waar ben je allemaal mee bezig?
“Ik run samen met Merel Parlevliet de platenzaak Velvet op de Rozengracht in Amsterdam en werk ik mee aan de organisatie van Record Store Day. Daarnaast doe ik management voor Thijs Boontjes, hosten Merel en ik regelmatig popquizzen, presenteer ik regelmatig een podium op festivals en doe ik tourmanagement. Nu ik het zo opschrijf: help!”

Wat heb je hiervoor allemaal gedaan?
“Hiervoor heb ik tien jaar lang een eigen merchandise-bedrijf gerund: Ka-Ching Merchandising, en daarmee ging ik het hele land door op tour met onder meer Spinvis, Johan, Voicst, Pete Philly & Perquisitie.”

Hoe ziet een ‘gemiddelde’ week van jou er ongeveer uit?
“Een gemiddelde week is voor mij drie dagen winkel, één kantoordag bij Record Store Day en in alle uren daaromheen quizzen voorbereiden, afspraken, mails beantwoorden en de social media-kanalen van de winkel en RSD bijhouden.”

Waarom doe je wat je doet en wat vind je er het leukst aan?
“Ik doe wat ik doe omdat ik slecht ‘nee’ kan zeggen tegen al die leuke klussen. Ik merk dat ik het heel leuk vind om zoveel verschillende dingen te doen. Ik denk dat ik uiteindelijk productioneel het sterkst ben en ik houd van de afwisseling. Het leukst aan de verscheidenheid van die klussen, is dat muziek de overkoepelende factor is en ik omring mij graag met toffe klussen en muziek waar ik zelf ook graag naar luister.”

“Dat was een droom die uitkwam. Eigenlijk kan ik nog steeds niet geloven dat het echt gebeurd is”

Wat is een recent project/event waar je aan hebt gewerkt en waar je erg trots op bent?
“Ik ben erg trots op hoe we onze popquiz in een paar maanden hebben weten uit te breiden van een Amsterdams zaaltje naar meerdere steden, met als klap op de vuurpijl een uitverkochte Gebr. de Nobel in Leiden. Verder ben ik deze zomer op tour geweest met de Nieuw-Zeelandse zanger Marlon Williams. Dat was een droom die uitkwam. Eigenlijk kan ik nog steeds niet geloven dat het echt gebeurd is.”

Heb je nog een grote droom, iets dat je ooit écht graag zou willen doen?
“Mijn grote droom is de platenzaak goed draaiende houden en daarnaast af en toe een tour in het buitenland kunnen doen. Dat is voor mij een ultieme combinatie. Ik heb het afgelopen jaar een hoop muzikanten uit Nieuw-Zeeland ontmoet en die vertelden mij dat ik daar allerlei tourmanagement-klussen zou kunnen doen. Als dat écht zo is, zou dat wel de gróte droom zijn.”

Hoe houd je jezelf scherp en blijf je leren en beter worden?
“Ik houd mezelf scherp door altijd bang te zijn dat ik te weinig doe. Dat is waarschijnlijk een bonnetje voor een burnout, en het is waarschijnlijk heel ongezond, maar ik zal mijzelf altijd vergelijken met anderen en proberen relevant te blijven en geen steken te laten vallen.”

Hoe blijf je op de hoogte van alles wat er speelt in de bizz?
“Een beetje door de socials, maar vooral door mijn ‘fysieke’ netwerk. Ik heb in de afgelopen vijftien jaar zo ontzettend veel mensen ontmoet en ik heb met veel mensen contact. Doordat ik veel verschillende dingen doe, spreek ik ook verschillende mensen en blijf ik redelijk goed op de hoogte. Dus let op kinders: altijd goed je netwerk onderhouden.”

“Het allerbelangrijkst voor mij is: goed slapen”

De muziekwereld is altijd in beweging en de laatste jaren is er nogal wat veranderd: hoe staat de muziekscene er op het moment voor volgens jou?
“Ik heb het gevoel dat het veel minder een mannenwereld is geworden – YES! – en dat veel jonge bands aan de slag kunnen en het niet allemaal alleen maar om de ‘grote’ bands draait. Daarnaast denk ik dat steeds meer maatschappelijke thema’s besproken kunnen worden en dat het steeds minder om uiterlijk gaat en meer om inhoud.”

De muziekindustrie kan nogal intens zijn, iets waar je 24/7 mee bezig kunt zijn en waar werk en privé lekker door elkaar heen lopen: hoe zorg jij voor een goede balans in jouw leven?
(Lacht): “Niet. Veel van mijn goede vrienden zijn ook mensen met wie ik werk. maar het allerbelangrijkst voor mij is: goed slapen.”

Wat vind je het mooiste aan muziek?
“Hoe het mijn gemoed kan beïnvloeden. En qua werk: de leukste mensen om mij heen.”

Wat is je favoriete nummer van dit moment?
“Andromeda van Weyes Blood is hét lied van 2019 voor mij!”

Favoriete artiest van dit moment?
“In 2019 heb ik het meest geluisterd naar Weyes Blood, Damien Jurado, Aldous Harding, Bill Callahan, Julia Jacklin en Drugdealer.”

Wie is jouw muzikale held?
“Hmm, ik weet niet of ik een muzikale held heb, maar Marlon Williams zal wel altijd een speciale plek in mijn hart hebben, ik heb zelden zo vaak naar een album geluisterd. Maar liefst 53 uur volgens Spotify in 2018, oeps…! En dan óók nog mee op tour gevraagd worden, waar het allemaal super lieve mensen blijken te zijn. Mijn hart!”

Wat waren een aantal van jouw favoriete platen van 2019?
“Titanic Rising van Weyes Blood, Crushing van Julia Jacklin, Drugdealers Raw Honey, de nieuwe plaat Designer van Aldous Harding en Purple Mountains‘ zelfgetitelde album.”

Is er een opmerkelijke/interessante trend die jij ziet in de muziekwereld?
“‘De muziekwereld’ vind ik een lastig begrip, want ik zit natuurlijk in mijn eigen genre-bubbel, maar daarin zie ik wel hoe thema’s als depressie en mentale gezondheid, politiek en milieu steeds meer besproken worden en hoe niet alles meer ‘mooi’ hoeft te zijn.”

Heb je nog andere toffe aanraders: op het gebied van film, kunst, websites, boeken, theater, series?
“Jazeker: ik probeer mijn Cineville-pas helemaal uit te spelen en de beste films die ik de afgelopen weken zag zijn Portrait De La Jeune Fille En Feu en Joker.”

Wie zouden we hierna echt moeten vragen voor deze rubriek?
“Clara Vissers van Konkurrent, Black Currant en ook nog DJ extraordinaire!”


Submarine Festival
Zaterdag 30 november

 

Voor ons is BEA1991 altijd een enigma geweest: geestesmoeder Beatriz de Rijke maakt muziek en laat de rest aan je borrelende fantasie over. En dat is eigenlijk weleens verfrissend tussen al die acts met hun ronkende PR-verhalen. Werken deed het: haar mysterieuze en ijle trippop vol droombeelden wordt in het buitenland doorgaans eerder opgepakt dan in Nederland, maar zeker niet minder gewaardeerd.

Op 30 november speelt BEA1991 met onder meer The Germans, The Sweet Release of Death, NIMBUS 3000, Westcoast Cruisers, Poison Lolly en Baby Noises tijdens Submarine Festival in Den Haag.

Van The Guardian tot DIY Mag, I-D, The Fader, The405, Dazed en Pitchfork: ze hadden haar allemaal al snel in de gaten. Bij ons piepte ze ondertussen ook alweer vijf jaar geleden voor het eerst op de radar, met de eerste songs die ze met Benny Sings maakte. Vergezeld van dromerige videoclips die haar ietwat kunstmatige personage ondersteunen, ging haar muziek vervolgens de wereld over. Onder meer Robyn sprak zich uit als fan, ze werkte met Blood Orange en dit jaar bracht ze haar lucide debuutalbum Brand New Adult uit.

Een kleine eeuwigheid duurde het verschijnen van die plaat in internet-termen, nadat haar veelbelovende debuut-EP alweer vijf jaar geleden uitkwam. Maar wat goed is, is goed en liefhebbers zijn BEA1991 zeker niet vergeten. Ze lijken eerder met smart te hebben gewacht op de holle liedjes waar je zo aangenaam in kunt kruipen. De Rijke neemt haar tijd om iets te maken dat echt goed is en waarbij de kans groter is dat het ook langer mee zal gaan.

 

 

Hera en de gouden appels
Breed glimlachend op de hoes van Brand New Adult, lijkt De Rijke een soort moderne Hera, de ongrijpbare Griekse godin en vrouw van Zeus. Waar Hera zich voort liet trekken door de paarden Cyllarus en Xanthus, is het in 2019 een zwartwit-gevlekte koe. Als beschermgodin van het huwelijk, lucht en de atmosfeer, heeft ze tien gouden appels zachtjes laten groeien in de westerse avondschemering die zich vult met duizenden kleuren. Ze ging van Amsterdam naar Londen en New York om met Liam Howe en Benny Signs de puntjes op de i te zetten van haar secuur uitgewerkte album. Een verzameling in elkaar overstromende liedjes, ergens rondcirkelt tussen yachtpop, ambient, triphop en bedroom-R&B.

Eerder dit jaar verscheen de geweldige mini-documentaire van BEA1991 op (kennelijk ’s werelds grootste) cruiseschip. Waar ze altijd al een beetje tussen en boven iedereen zweeft, is dit nog eens sterk uitvergroot in de clip waar ze ongemakkelijke fotoshoots doet aan boord, servetten vouwt, danst met een oude man, in de lift staat te staren naar het blinkende kapitalisme om haar heen, op haar muil gaat in een zwembad en op vervolgens het op de rand zittende zwembad-volk vermaakt in het cyaanblauwe paradijs. Het is BEA1991 ten voeten uit.

 

 

Sofa bij de haard
In de (inter)nationale pers hield BEA1991 opnieuw een aantal mooie recensies over na de verschijning van haar zelfuitgebrachte plaat. The Guardian schreef onder meer: ‘My Own Heaven sounds like Röyksopp covering Kate Bush circa The Dreaming, on which BEA1991 cuts through the vocal palimpsest with a striking tongue-twister: “She needs an awkward mix of blatant adventure and security.’

Dat laatste in de recensie van God Is In The TV zouden we je overigens niet aanraden op dit moment, maar maak er een sofa bij de haard van en je bent er klaar voor: ‘Brand New Adult is an admirable and invigorating debut that’s perfect to listen to on headphones whilst lying down on summer grass.’


 

 

WEBSITE SUBMARINE | FACEBOOK-EVENT | TICKETS

Alice Phoebe Lou
Woensdag 13 november

Om de week op een betoverende manier doormidden te breken, komt Alice Phoebe Lou naar TivoliVredenburg op 13 november. Met een gitaar en een orgeltje onder de arm plus een kleine band in haar kielzog, heeft ze niet veel meer nodig dan haar stem om haar subtiele en doorleefde muziek over te brengen.

Eerder dit jaar bracht de Zuid-Afrikaanse muzikante in eigen beheer het album Paper Castles uit, een bonte en magische droom van psychedelica, folk, blues en pop uit vervlogen tijden. Het is een vreemd soort tijdloze muziek, die ze perfectioneerde door als een vogel over de continenten te vliegen. Al vlug na haar middelbare school wilde Lou meer van de wereld zien en struinde ze de straten af tussen Parijs en Amsterdam, waar ze met haar gitaar en een kleine versterker op straat speelde. Tegenover Consequence of Sound vertelde ze daarover: “I was on the street and I was surviving, and I was selling my CDs that I was literally printing on my fucking laptop. And I was happy, and that was it.” 

Na nog een studie in haar moederland te hebben gedaan, belandt ze uiteindelijk – vele ervaringen en verhalen later – in Berlijn. Na het uitbrengen van haar eerste EP Momentum krijgt ze al snel aandacht van grotere labels, die haar niet kunnen bekoren. “There’s a whole industry out there with a prescribed contract, a way of releasing music, and I just reject anything that’s prescribed. There’s just so many ways to make that happen these days that I think it would be silly to not try“, vertelt ze daarover in hetzelfde interview.

Lou maakt liever haar eigen keuzes en bouwt online een grote fanbase op en door daarnaast veel shows te spelen. Iets dat zijn vruchten afwerpt, gezien de trouwe volgers op haar persoonlijke Instagram-kanaal, miljoenen streams op Spotify en de mooie shows die ze in haar agenda heeft staan.

Naakte kwetsbaarheid
Uit haar muziek en haar social-kanalen krijg je al snel een kijkje in het hoofd van Lou. Een vrije geest met eerlijke verhalen en een schitterende stem die baadt in een naakt en kwetsbaar licht waar des te meer kracht in schuilt. Met haar muziek doet ze wat denken aan artiesten als Julia Jacklin, Hand Habits, Bedouine en Aldous Harding. Met thema’s als sex, feminisme, misogynie, liefde, acceptatie, tijd en ruimte, vertelt Lou een eigentijds verhaal over de wereld waar wij in leven.

omgeven wordt door het naakte en krachtige licht die in haar kwetsbaarheid schuilt. Met haar muziek doet ze wat denken aan artiesten als Julia Jacklin, Hand Habits, Bedouine en Aldous Harding. Met thema’s als sex, feminisme, misogynie, liefde, acceptatie, tijd en ruimte,

In 2016 bracht ze debuutalbum ORBIT uit, een album dat zweeft als de zon boven een landschap van een verre wereld. Elk liedje is een kiekje en vertelt een klein verhaaltje zoals oude polaroid-foto’s je transporteren naar een moment in het verleden. Lou is een halfgoddelijke sirene die op 13 november de vaarders van het ruime sop naar binnen zal lokken in de knusse Utrechtse Pandora-zaal.


WEBSITE TIVOLIVREDENBURG | FACEBOOK-EVENT | WORD LID