Het is hartstikke leuk om muzikant te zijn in Nederland, maar een vetpot? Nee, dat is het niet. De meeste zangers, gitaristen, drummers en toetsenisten hebben daarom ook een andere baan naast het muzikantenbestaan. Redacteur Bram van Duinen zoekt naar de meest bijzondere jobs van onze favoriete indie-muzikanten. 

In deze editie Arthur Akkermans, de zanger van de vurige rock-’n-roll-band The Grand East. Als je Akkermans op het podium ziet staan – zingend alsof een voodoopriester hem op de hielen zit – zou je niet verwachten dat hij de volgende ochtend gewoon weer gezellig aan het water staat om toeristen de beste waterfietstechnieken uit te leggen. Toch is het zo.

Arthur Akkermans
Waterfietsenverhuurder aan de Utrechtse gracht
“Een vriend van mij had een tijdelijk bijbaantje bij de waterfietsenverhuur. Voor de drukke maanden zochten ze nog iemand, dus gooide hij het in onze appgroep en zo ben ik er een beetje ingerold. Nu zit ik helemaal in de Utrechtse waterfiets-scene“, lacht hij.

“Het is heerlijk werk, ik ben in m’n eentje aan het werk en kan gewoon lekker chillen, een beetje praten met klanten in de zon. Vaak zijn de klanten toeristen, mensen die op date gaan of vriendengroepen die met een sixpack bier op een waterfiets gaan chillen als alle terrassen vol zitten. Alle klanten zijn eigenlijk aardig. Iedereen komt om een leuke dag te hebben, dus ze zijn altijd in een goeie stemming. Er gebeuren ook wel gekke dingen natuurlijk.

Soms zijn er dronken jongeren die er een bende van maken of zelfs de waterfiets gewoon dumpen. Je betaalt wel een borg van twintig euro, maar daar hebben ze dan schijt aan. Moet ik ’s avonds weer op zoek gaan naar die fiets en hem terughalen. Ik heb ook wel eens gehad dat ik ’s avonds langs de gracht fietste en iemand helemaal dronken in onze waterfiets zag pissen. Toen wist ik natuurlijk al dat ik de volgende dag de hele boel kon gaan schoonmaken om de geur van opgedroogde pis weg te krijgen.”

“Ik werk twee tot drie dagen in de week en kan de rest van mijn tijd aan muziek besteden, dat vind ik erg chill. Soms vragen mensen mij wanneer ik een serieuze baan ga zoeken, maar ik vind het gewoon prima hoe het nu is. Waarom zou ik per se meer willen? Toch zie ik mezelf natuurlijk niet tot m’n zestigste waterfietsen verhuren. Ik heb een goed idee voor een pizzacafé waar ik nog mee aan de slag ga. Ik ga binnenkort een pizzacursus volgen, zowel theorie als praktijk. Dat is de eerste cursus van dertig uur. Er zijn ook nog meer gevorderde cursussen, dus misschien ga ik die ook nog wel volgen.”


Arthur Akkermans
Zanger bij The Grand East
“Vooral tijdens het toeren is de combinatie van m’n gewone baan met de band wel eens lastig. We hebben een gezamenlijke Google-agenda en werken met datumprikkers om schrijfsessies in te plannen. Eerst staken we al het geld dat we kregen voor optredens direct weer in de band, in een bus en dergelijke. We hebben pas de beslissing genomen om onszelf uit te betalen per optreden. Dat maakt de combinatie wel makkelijker, want nu kunnen we het spelen meer prioriteit geven.”

“We zijn nu veel aan het optreden, dat vinden we superleuk om te doen. We hebben voor onze laatste plaat €10.000 opgehaald via Crowdfunding en zelf ook nog eens €10.000 ingelegd. Het is gewoon heel erg duur om een plaat goed op te nemen met een studio en producer. Helaas sloeg het album niet zo goed aan als we gehoopt hadden. We realiseren ons nu dat we vooral bekend staan als liveband en we vinden het ook supermooi om op te treden. Alles eromheen vind ik ook heel leuk: met de zon op je bek in de bus zitten, lekker bier drinken en natuurlijk ook nog muziek maken.”

“Ik kijk denk ik het meest uit naar de show op de Zwarte Cross. Toen wij net begonnen in de muziek, nog niet als The Grand East, waren we echt een stel halvegaren. We hadden nog niet echt nummers, meer een riffje waar we gewoon tien minuten op gingen pompen zonder begin of einde. We vonden onszelf super cool, maar dronken eigenlijk vooral heel veel bier en waren constant lam: super gênant. We deden in Hengevelde op de Zomerfeesten een keer mee aan een wedstrijd waar je een plek op de Zwarte Cross kon winnen. Ook toen hadden we weer veel te veel gedronken. Hartstikke dom natuurlijk, maar die gasten van de Zwarte Cross vonden dat juist wel mooi, een beetje rock-’n-roll spelen en bier drinken. Toen hebben ze ons gevraagd om op de camping te spelen en sindsdien zijn we ieder jaar teruggevraagd.”   


Kliko Fest
Zaterdag 13 juli
Patronaat Haarlem

In een wereld die zo gevoelig is voor vernieuwing als de muziekscene, kun je je afvragen waar een band die door zijn discografie heen niet bijzonder veel ontwikkeling laat horen, zijn bestaansrecht ontleent. Naar aanleiding van de show van Cloud Nothings aankomend weekend op Kliko Fest in Patronaat, legt onze redacteur Mick nog eens uit waarom het nog steeds de moeite is om naar de band te luisteren.

Tekst Mick Arnoldus

Altijd lastig, een genre-stempel op een band plakken. Noise? Post-hardcore? Garage-grunge? Gewoon indierock? Het is dat poppunk zo’n nare associatie heeft met puberale films over high schools in de VS, anders zou je overwegen die voor de sound van Cloud Nothings te gebruiken. De brute gejaagdheid is zeker aanwezig en doet je bij tijd en wijle naar adem snakken, maar tegelijk komen er veel melodieën langs die aangenaam in het gehoor liggen en waarbij je hartslag even tot rust kan komen. De sfeer rond de band uit Cleveland, Ohio ademt de jaren negentig, met name de emo van American Football. Maar bij tijd en wijle doet de energie van Cloud Nothings niet onder voor die van Minor Threat of Anti-Flag. Met zes platen (eigenlijk zeven, daarover later meer) in een kleine tien jaar, voelt in de discografie van de band duiken alsof je een opgerolde bal van stoffig spinrag moet ontkluwen. Toch doen wij in deze klassieke The Daily Indie-longread een poging voor je.

One-man-band
Cloud Nothings had ook zomaar niet kunnen bestaan. Rond 2009 neemt de dan achttienjarige Dylan Baldi met Garageband op zijn Macje nummers op in de kelder van z’n ouders in Cleveland. Hij is dan net gestopt met zijn studie voor saxofonist. Hij maakt meerdere accounts aan op Myspace, die allemaal bedoeld zijn voor andere muziek. Zijn enorme productiviteit valt op in de blogosphere en resulteert in een uitnodiging van concertpromotor Todd Patrick om wat support-acts in New York te komen spelen. Plots moet Baldi vanuit Cleveland een band optrommelen om te openen voor Woods en Real Estate: het kan snel verkeren. Krap een jaar later tekent hij als one-man-band bij Carpark Records, dat de cassettes en EP’tjes die tot dan toe in beperkte oplage door Baldi zelf verspreid werden, uitbrengt op één album: Turning On. De tracks zijn door Baldi bij elkaar geplakt in Garageband, maar ondanks het uitgesproken lofi-geluid van de plaat, valt zijn talent voor catchy melodieën op en wordt geprezen door recensenten.

Turning On zorgt ervoor dat Cloud Nothings het jaar daarop door de Verenigde Staten kan touren en zelfs al bescheiden Europa aandoet, waaronder op 19 november 2010 in de inmiddels ter ziele gegane club Trouw in Amsterdam. Bij thuiskomst begint Baldi aan de opvolger van zijn debuut. Dit album, dat simpelweg Cloud Nothings zou gaan heten, wordt opgenomen in een echte studio in Baltimore, met producer Chester Gwazda. Zonder de zolderkamerruis klinken de liedjes van Baldi plots een stuk meer als gitaarpop, ook vanwege die vaardigheid in het ontwerpen van hooks die blijven hangen. Dat Baldi daar bedreven in is, is een logisch gevolg van het leren spelen van meerdere instrumenten in zijn jeugd. Op zijn basisschool spijbelde hij om piano in de lerarenkamer te spelen. Daarnaast speelde hij banjo in een schoolmusical en gitaar in het koor. “Het concentreren op liedjes hielp mij op de middelbare school, omdat ik niemand daar echt aardig vond”, zei hij daar later over. Baldi benadert de gitaar meer als een piano om tot interessante composities te komen: “Alsof elke vinger afzonderlijk een apart instrument is”.

De doorbraak
Achteraf blijken leuke melodietjes niet Baldi’s enige kracht. Dit wordt maar al te goed duidelijk met het keiharde Attack On Memory uit 2012. Behalve dat dit album de band definitief faam bezorgt bij een wereldwijd publiek, zou het ook het geluid van Cloud Nothings gaan definiëren. Het samengeraapte zooitje muzikanten dat Baldi uit noodzaak bij elkaar sprokkelde, is vanaf hier een volwaardige band, in dezelfde bezetting live als in de studio. Baldi schrijft de liedjes nog steeds zelf, maar heeft nu een stuk meer input van de bandleden tot zijn beschikking. Neem bijvoorbeeld drummer Jayson Gerycz: als je iemand achter je hebt zitten die honderd procent van zijn talent in één aspect van je nummer kan gieten, is dat ook in de studio een luxe. Bovendien luisterde Gerycz veel ‘hard, noisy stuff‘ in het tourbusje, aldus Baldi. Vooral het ontdekken van The Wipers heeft veel invloed op de periode dat Baldi de liedjes voor Attack On Memory schrijft. Dezelfde band werd al door Nirvana en Dinosaur Jr. genoemd als inspiratiebron.

Attack On Memory werd geproduceerd door Steve Albini, een producer die je mogelijk kent van bijvoorbeeld Nirvana, The Stooges, Mogwai, The Ex en The Pixies. Blijkbaar is een grootheid strikken voor je productie makkelijker dan die namen doen vermoeden: tegen Pitchfork vertelt Baldi dat Albini elke klus aanneemt die hij toegeworpen krijgt. Albini gebruikte toen al twintig jaar dezelfde (goed voorziene) studioruimte om op te nemen en dat is voor Cloud Nothings de voornaamste stempel: “Hij zat bijna de hele tijd Scrabble te spelen op Facebook. Dat wisselde hij dan af met het bijwerken van z’n blog over eten. Ik weet niet eens of hij nog weet hoe ons album klinkt.” Baldi heeft daarentegen al een duidelijk beeld van hoe Attack On Memory moet gaan klinken. Alleen de bewust gekozen albumtitel verraadt al hoe hij wil breken met zijn vorige werk. Baldi wil hardere, moeilijkere muziek maken, die de talenten van zijn band ten volle kan benutten.

Uit geen nummer blijkt dat gegeven meer dan uit Wasted Days, zonder twijfel de sleuteltrack van het album. Een epos van bijna negen minuten was je op de vorige platen van Cloud Nothings nog niet tegenkomen. Hoewel de muziek van Cloud Nothings strikt genomen allang geen lo-fi meer is, kun je altijd een textuur in de productie ontwaren die als een gruizige verzameling bouwpuin in de akoestiek van de studio aanwezig lijkt te zijn. Door die ruis krijg je als het ware een bouwhelm inclusief oorbeschermers en veiligheidsbril opgezet. Desondanks wordt elke nietsvermoedende leek meteen overweldigd door de intensiteit van het nummer en de niet door enige zangtechniek gehinderde stem van Baldi. ‘I thought, I would, be more than this‘ schreeuwt hij in de climax van die track, terwijl zijn voltallige band hun instrumenten tot het uiterste geselt.

Het is ook het moment op Attack On Memory waar Baldi’s persoonlijke verhaal over de angstaanvallen en depressies waar hij regelmatig mee kampt, het meest direct doorklinkt. Baldi is onzeker over zijn muziek en over erkenning, en kan daar als adolecent moeilijk mee dealen. Attack On Memory fungeert in zekere zin als manier om zijn frustraties eruit te schreeuwen. Zelf grapte hij ooit luchtig dat het, als zoon van twee docenten, in de familie zat: ‘I’m continuing the family tradition of yelling at kids.’ Maar wanneer hij twee jaar later, in 2014, in een interview met The Daily Indie op de periode terugkijkt, kan hij er iets luchtiger op reflecteren. Deels heeft dat te maken met de tour van Attack On Memory, waarin Baldi veel liedjes onderweg kan schrijven:

“Ik wilde gewoon een aantal nummers schrijven die ik goed vond, zonder écht na te denken voor wie en waarom ik ze schreef. Op Attack On Memory probeerde ik een boze rockplaat te maken, ik wilde zien hoe dat was. Als ik dat nu zou doen, zou het totaal onoprecht zijn! Begrijp me niet verkeerd, Attack On Memory was heel persoonlijk, alleen bekijk ik nu deze thema’s in een ander licht. Op de vorige plaat was alles voor mijn gevoel fucked up, terwijl ik nu denk: meh, it will be OK!

Vorig jaar waren we voortdurend op tour en wanneer we niet aan het touren waren bleef ik doorreizen, omdat ik niet graag stil zit. Vraag mij niet waarom, maar ik kan niet lang op dezelfde plaats blijven. Daarom zijn alle nummers op verschillende plekken in de wereld geschreven, misschien zelfs wel elk nummer in een ander land. Het probleem van toeren is dat je zelfs je beste vrienden gaat haten, doordat je elkaar elke dag ziet. Juist doordat we elkaar een tijd niet hadden gezien, voelde het weer als rondhangen met vrienden. Het is heel fijn om die scheiding tussen die werelden te hebben, waardoor touren nu zelfs aanvoelt als wat aankloten met vrienden! Het heeft dus eigenlijk ervoor gezorgd dat ik gelukkiger ben.

Nieuwsgierigheid en rusteloosheid
De onderweg geschreven stukjes komen pas samen in de studio, wanneer de band bezig is met het opnemen van opvolger Here And Nowhere Else dat verschijnt in 2014. Dankzij het succes van de tour hebben Baldi’s angsten plaatsgemaakt voor nieuwsgierigheid en rusteloosheid. De albumtitel is al net zo letterlijk bedoeld: genieten van het ervaren dat je hier en nergens anders bent, als jezelf, en niets anders dan jezelf. “Dat gevoel, waarbij je gewoon bent en nergens anders over nadenkt, is erg belangrijk voor mij in de afgelopen paar jaar geworden, dus heb ik er een album over gemaakt.” Het nummer Pattern Walks is zelfs een letterlijke reactie op Wasted Days. ‘I thought I would be more than this’ is vervangen door een wat meer mijmerende rasp, die ‘I thought’ blijft herhalen. Het vat precies het verschil tussen iemand die na de tour voor zijn tweede album vreest dat niemand zijn muziek leuk vindt en daar depressief van wordt, met iemand die op tour gaat met een album dat iedereen geweldig vindt.


Maar als je die positieve achtergrond aan iemand uitlegt en daarna het album laat horen, zul je diegene waarschijnlijk nogal slecht voorbereid hebben. Net als Attack On Memory is Here And Nowhere Else wat de muziek betreft een nietsontziend noiserock-monster. Producer John Congleton heeft dan ook met meer indiebands van groot kaliber gewerkt: bijvoorbeeld Modest Mouse en Cymbals Eat Guitars. Gitarist Joe Boyer heeft de band verlaten en is niet vervangen, maar horen doe je dat niet. De gruizige textuur die inmiddels Cloud Nothings’ handelsmerk is geworden, is uiteraard weer aanwezig. Jammer, want zo hoor je niet hoe de band zichzelf uitdaagt in de studio om beter te worden in wat ze doen. Baldi vertelt in het interview bijvoorbeeld, waarin hij Pattern Walks tegenover Wasted Days zet, dat hij in elk nummer expres iets schrijft wat hij nog niet kan spelen.

Foto: Rudy Sablerolle

Album in tien dagen
Ondertussen maakt Baldi in deze periode een interessant uitstapje. Wanneer hij met een kater wakker wordt in het huis van zijn toenmalige vriendin in Parijs, heeft hij een sms’je van Nathan Williams van de Californische band Wavves: ‘Yo, wanna make a record together?’. Binnen tien dagen zijn ze klaar en is No Life For Me een feit. Het is een logisch uitstapje dat zeker de moeite waard is: Cloud Nothings’ eerste twee albums werden al veel vergeleken met het werk van het destijds eveneens zeer lo-fi opererende Wavves, maar beide bands zijn anno 2015 wel uit dat jasje gegroeid.

Ten opzichte van het grauwe Cloud Nothings steekt Wavves af als een kleurige LSD-trip (hoewel dat niet de drug is waar je Williams mee associeert; dat is wiet, heel veel wiet). Samen vullen ze elkaar vooral aan met harder werk, waar Williams ook nooit vies van is geweest. Twee muzikanten die beide de kunst van het liedjes maken onder de knie hebben, en die beide vanuit ongeveer dezelfde zolderkamer bekend werden met een lofi-sound: het is een enorm logische match. Onder het ‘Fans vinden dit ook leuk’-gedeelte op de Spotify van Cloud Nothings staat Wavves bij ons op de vierde plek. Geen enkele algoritmische benadering zal besluiten om het voor jou heel anders te doen.

Cloud Nothings’ volgende eigen wapenfeit Life Without Sound wordt eind januari 2017 uitgebracht. Het is op eerste gehoor het meest toegankelijke en, zoals dat dan vaak gaat, misschien wel het minst spannende album van Cloud Nothings, dat met de komst van gitarist Chris Brown inmiddels weer een viertal is. De softere sound heeft een andere reden. Baldi is veranderd, vertelt hij aan The Daily Indie: “Ik ben ouder geworden, heb alles meer op een rijtje en heb meer rust. Dat zou goed kunnen komen doordat ik een poosje thuis geweest ben. Ik was gewoon een beetje een gek: crazy. Egoïstischer ook. Ik geef nu meer om andere mensen”.

Voor het eerst is hij écht goed zitten om de teksten te schrijven, iets wat normaal gesproken hooguit twee uur van tevoren gebeurde. Sprak Baldi in het verleden niet graag over hoe zijn muziek door zijn persoonlijkheid gevormd werd (‘interview-modus’ noemt hij het, wanneer hij meestal verklaarde ‘gewoon liedjes’ te maken), op Life Without Sound wil hij opener zijn. Juist op het album waar hij zich voorneemt goed na te denken over de teksten, valt het denken zwaar. Baldi belandt opnieuw in een depressie via een verslechterende relatie en de eenzaamheid van een vreemde stad. Het mantra van Here And Nowhere Else werkt niet meer, wanneer je niets anders dan jezelf hebt. Hij schrijft de depressie niet van zich af, maar accepteert de duisternis, het daarbij ook loslatend. Ervoor kiezen je niet zo te voelen: ‘It’s supposed to be inspiring.’ Baldi verhuist terug naar zijn vertrouwde Cleveland, waar hij een huis deelt met drummer Gerycz vlakbij waar hij ooit opgroeide. “Als je hiervandaan komt, ga je er snel weg of je blijft hangen. Ik ben uiteindelijk alsnog blijven hangen”, concludeert hij er nuchter over.

De nabijheid van de bandleden gebruikt Cloud Nothings om, onafhankelijk van kostbare studiotijd, samen muziek te maken. En dat hoor je nergens beter dan op recent wapenfeit Last Building Burning. Het album grijpt terug op de verzengde energie van Attack On Memory en doet daar nog een schepje bovenop. Producer Randall Dunn weet als ex-geluidsman van Sunn O))) als geen ander hoe je een goede bak herrie neer moet zetten. Het album vangt goed hoe Cloud Nothings live is: keihard en catchy. En toch is het nooit bedoeld als stomp in je maag, zegt Baldi zelf op KEXP in een anekdote over de zanger van The Wipers: “Greg Sage ontwikkelde zijn teksten vanuit ideeën die hij kreeg door in een koffietentje te gaan zitten. Hij luisterde naar de mensen om hem heen en schreef hoe de toekomst eruit zou komen te zien op basis van wat ze zeiden. Allemaal vrij vreugdeloos. Die aanpak heb ik mij ook eigen gemaakt.”

Last Building Burning is het meest intense werk dat Cloud Nothings ooit uitgebracht heeft, een die het het niveau van ‘sleutelplaat’ Attack On Memory benadert. Dan rest de vraag hoe je die eventueel moet gaan overtreffen, of hoe je op dit constante niveau kunt blijven. Bij KEXP gaat Baldi ook op die vraag in: “Ik vraag me af op welk punt je de top bereikt. Ga je nog intenser? Like, wat kunnen we nu nog doen?” Om de vraag direct te beantwoorden: “Ik speel ook free jazz op de saxofoon in Cleveland. Dat gaat al helemaal alle kanten op als ik met Jayson (drummer, red.) even niet in rock mode ben en we vrij aan het jammen zijn. Ik vraag mij vaak af of we met Cloud Nothings uiteindelijk een free jazz-album zouden kunnen maken dat niemand wil hebben. Waarschijnlijk niet.”


WEBSITE PATRONAAT | FACEBOOK-EVENT | TICKETS

Djurre de Haan ging vorige maand richting New York om op de New Yorkse Indie Week te spelen. De muzikant die je mogelijk beter kent als AWKWARD i, deelt in een speciale tourreportage zijn avonturen die hij beleefde in de Verenigde Staten.

We volgen AWKWARD i al langer, zo presenteerden wij eind 2017 nog een show van de muzikant in Burgerweeshuis en hadden we een persoonlijk gespreken naar aanloop van die show. Vorig jaar verscheen zijn nieuwe album KYD, die het eveneens schitterende Everything On Wheels uit 2011 opvolgde.

Nu is het tijd voor nieuwe avonturen en laten we vanaf de volgende alinea het woord aan De Haan, die ons aan de hand neemt door de Big Apple tijdens de Indie Week.

Maandag 17 juni
Ik vlieg vandaag vanuit New Orleans naar New York om deel te nemen aan de Indie Week, een showcasefestival. Ik speel een aantal optredens en doe een aantal sessies, maar daarnaast ben ik als ‘self managed artist’ onderdeel van het Dutch Music Export delegate-programma. Het leek mij pittig om alles in mijn eentje te doen, daarom ben ik eerst naar New Orleans gevlogen om vriend en tourmanager Todd Shelton op te halen.

Voordat we naar New York vliegen, gaan we ceremonieel op bezoek bij het graf van Gram Parsons, die in New Orleans door zijn vader is herbegraven. In de brandende hitte spelen Todd en ik Hickory Wind onder het genot van waterig, maar ijskoud bier. We laten in de koperen hand op de grafsteen van Gram een knalgeel plectrum achter.

In New York aangekomen worden we meteen geconfronteerd met een enorm ondoorgrondelijk hartinfarct van auto’s die al toeterend een weg proberen te banen over de enige eenbaansweg die ons van vliegveld La Guardia naar de ring van New York leidt. We huren een appartement in East-Williamsburg, een licht verhipte Soprano’s-wijk. We zoeken een buurtcafé, een goede Italiaan en gaan op tijd naar bed omdat we dinsdagochtend bij het Nederlandse consulaat in Manhattan verwacht worden voor de eerste seminar.

Dinsdag 18 juni
Op dat seminar komen we twintig minuten te laat aan omdat we de fout maakten om met een Uber naar Manhattan te gaan. We vallen meteen midden in een vakkundige verhandeling over juridische en visa-aangelegenheden. In dat laatste had ik mij in Nederland ook al wat verdiept voordat ik besloot om uiteindelijk toch gewoon, met het nodige risico, als tourist naar de Verenigde Staten af te reizen. Zonder werkvergunning, dus. Vandaar dat ik zonder gitaar en via New Orleans ben gevlogen: de kans dat ze mij daar zouden ondervragen over mijn aanwezigheid op de Indie Week in New York leek mij verwaarloosbaar.

Na dit juridische seminar hebben we eerst nog een teleurstellend werkbezoek bij Rough Trade, alvorens we naar mijn Amerikaanse label Antifragile gaan om wat promomateriaal op te halen dat ik deze week uit wil gaan delen.

Mijn eerste optreden deze week is vanavond in Pianos, aan de Lower East Side. Blanks, Yori en ik – die namens Nederland op de Dutch-Canadian Showcase optreden – hebben gitaren van Gibson ter beschikking gekregen en die halen we voor het optreden op bij het hotel van Yori. De avond verloopt goed. Ondanks het onherroepelijke rumoer dat een gratis buffet en dito bar met zich meebrengen, reageert het publiek goed op de set en ik wissel na afloop contactgegevens uit met allerlei Canadezen en Amerikanen.

Woensdag 19 juni
Vandaag zijn we een half uur te vroeg op het consulaat. Er staat een seminar gepland met drie boekers uit het New Yorkse clubcircuit. Twee daarvan zijn van zalen met een grootte van drie- tot vijfduizend bezoekers en dus niet echt meteen interessant voor artiesten zoals ik die relatief nieuw zijn op de Amerikaanse markt. Maar de derde boeker, Jake Diamond, boekt voor een zaal met een capaciteit van ongeveer tweehonderd man, Arlene’s Grocery. Hij bleek gister ook aanwezig in Pianos bij mijn show, is zeer enthousiast over AWKWARD i en wil mij volgend jaar graag boeken.

Vanmiddag heb ik een video-sessie in de NYC Winery. Bij aankomst blijkt opnameleider Ehud Lezin tourmanager Todd nog te kennen van tours uit het verleden en de sfeer is dus meteen goed. Ik nam in drie one-takers, drie nummers op: quick and painless.

Vervolgens snel door naar het festivalhart in de NYC Law School in Tribeca, waar we onze badges nog moeten halen en ik nog een een meeting heb met een Duitser uit Chemnitz die iets met naburige rechten doet. Daarna gaan we met Jake Diamond nog naar de eindborrel van het Dutch Music Export-programma op de bovenste, roze-gekleurde etage van hotel Citizen M. In uitgelaten stemming eten we tenslotte ergens in een souterrain Russische tapas bereid door een Chinees.

Donderdag 20 juni
Vandaag heb ik de hele dag afspraken. Bij de eerste gaat het meteen mis met overstappen in de subway en dus komen we te laat aan bij music supervisor Michael Hill, die ik nog ken van Pop Montreal 2010. We hebben elkaar het nodige te vertellen, aangezien onze werkzaamheden nu dichter bij elkaar liggen dan toen. Ik heb vervolgens een lunchafspraak met Tom Sarig, de man die me een jaar geleden bij Antifragile tekende, en daarna nog een laatste afspraak met Adam Lewis, die ik over de promotie van een nieuw AWKWARD i-compilatiealbum moet spreken.

Todd en ik besluiten om te voet over de Brooklyn Bridge naar huis te gaan en zodra we op de brug zijn, wordt dit besluit beloond met de meest heftige regen- en onweersbui van de eenentwintigste eeuw. Het schept wel een band dat de honderden mensen op de brug allemaal zeiknat zijn en geen kant op kunnen.

Vrijdag 21 juni
Vandaag doe ik een videosessie bij Antifragile, waar ik nu voor de derde keer deze week op kantoor ben in Midtown. Ik neem een vijftal nummers op. Halverwege de middag zijn we klaar en heb ik anderhalve dag vrij, want ik heb zondag pas weer een optreden. Op naar Sunny’s Bar in Red Hook, mijn lievelingscafé in New York. Niet doorvertellen, dan blijft het leuk.

Zaterdag 22 juni
De hele week kijken Todd en ik al geobsedeerd naar de Soprano’s-Italiaan bij ons om de hoek, Carmine’s. Het ziet er van binnen niet echt bijzonder uit, gewoon een soort sportcafé met te veel tv’s aan de muur waarop alle bestaande sporten ter wereld uitgezonden worden. Maar al snel worden we overweldigd door de gemeenschapszin die er hangt en ik raak in een innig gesprek verwikkeld met mijn buurman Tony (zoon van Anthony, red.) en zijn zoon Anthony Jr III.

Het begint als Tony Sr. opeens hard juicht als Houston scoort tijdens een honkbalwedstrijd. Ik zeg dat ik er vanuit ging dat hij voor de Yankees zou zijn, zoals de rest van het café, inclusief het zoontje van uitbater Carmine die in volledig honkbaltenue aan een grote tafel met familie en pizza’s zit te schreeuwen bij elke bal, maar Tony zegt in luid Brooklynees: “Fuck ‘em all, I got money on Houston.” Dat leidt tot een uitwisseling van rondjes en dergelijke. Als we gaan, krijg ik een omhelzing en een zoen op mijn voorhoofd. Tony is dankbaar voor onze ontmoeting en ik ben blij dat we hier aan de bar gegeten hebben.

Zondag 23 juni
De zondag begint in Jimmy’s Diner waar we drie uur lang ontbijten. Daarna even liggen voordat we naar de Lower East Side afreizen voor het laatste optreden deze week in Tom Clark’s Treehouse. Ik speel vanavond samen met Kevn Kinney die voor dit optreden met zijn vrouw Anna Jensen, die ook het artwork van AWKWARD i’s laatste album Kyd deed, naar NY gekomen is uit Atlanta. De avond is een waardige afsluiter van de week.

Veel mensen die ik gedurende de week heb ontmoet zijn aanwezig. Lenny Kaye, gitarist van Patti Smith, is er ook. Ik ken hem van een optreden in Hoorn dat hij daar deed met Kevn Kinney, Tim Knol en mij. Die man is tweeënzeventig, maar komt toch gewoon zondagavond even bij ons luisteren in de Treehouse omdat “I wouldn’t have missed it for the world, man.” Tom, de gastheer en geluidsman, zegt dat ik al zijn gitaren mag lenen en dat ik in New York altijd bij hem kan crashen. Na mijn optreden val ik mijn vrienden in de armen op zoek naar complimenten. Kevn zegt: “It was great, Djurre! Lenny was listening to every single note!” Lenny zegt: “It’s like the Beatles and Nick Drake had a baby!” Ik voel mij gelukzalig dronken en moet mijn eerste bier van de dag dan nog drinken.


Door de jaren heen hebben we over duizenden bandjes en artiesten geschreven. Maar er gaat natuurlijk nog een hele wereld schuil achter al die albums, video’s, foto’s, festivals en shows. Van boekers, (tour)managers, programmeurs en fotografen, tot videomakers, marketeers, publishers en labels. Er komen een hoop mensen bij kijken om al die artiesten, letterlijk en figuurlijk, een podium te bieden en in jouw oortjes te laten belanden. Wij lichten in deze serie allerlei muzikale smaakmakers voor je uit!

Eerder las je al over het leven van Eva van NettenMarije van VeenLisa MoreePetra RandewijkMarlies WatersEef van der VlietLisa de JonghRuby van den BrinkInge Verdegaal en Charlot Henzen. Deze keer spreken we Ilana Goldstoff (1985), die voorheen werkte bij Dox Records, VICE, Galaxis Music, Chicks In The Bizz oprichtte en inmiddels werkzaam is bij Sizzer als Music Research & Sync Manager.

Wat heb je hiervoor allemaal gedaan?
“Na m’n studie Music Management ben ruim twaalf jaar boeker geweest bij diverse boekingskantoren en labels. Daarnaast heb ik Chicks in the Bizz opgericht, een platform voor vrouwen die in de muziekindustrie werken en heb ik beginnende bands op weg geholpen door middel van management en advies. Na een kleine zijsprong bij VICE heb ik definitief de overstap gemaakt van boekingen naar syncs.”

Met wat voor mooie dingen ben jij op dit moment allemaal bezig?
“Ik werk nu drie-en-een-halve jaar bij Sizzer als Music Research & Sync Manager waar ik dagelijks zoek naar de perfecte match tussen muziek en beeld. Voornamelijk commercials, maar soms ook voor films, series, docu’s en game-trailers. Dagelijks komen er nieuwe opdrachten binnen voor de meest uiteenlopende merken. Zo ga ik vandaag aan de slag met een automerk, een lingeriemerk en een grote Amerikaanse retailer en morgen kunnen dat weer een biermerk, een kledingmerk en een meubelgigant zijn. Geen opdracht is hetzelfde en dat is wat het spannend houdt.”

Wat is een recent project/event waar je aan hebt gewerkt en waar je erg trots op bent?
“Ik vind het te gek dat Diesel twee keer op een rij gegaan is voor mijn track keuze, in combinatie met de productie van mij Sizzer-collega’s. Maar binnenkort komt er ook een kunstproject aan met de door mij gevonden track eronder, waar ik enorm blij mee ben. Deze gaat in première op een Frans Filmfestival en is echt prachtig geworden.”

“Vaak denk ik dat ik toch echt de leukste baan in de muziekindustrie gevonden heb”

Werk je als het ware ergens naartoe?
“Het leuke is dat dit ruim tien jaar lang mijn grote droom was, maar natuurlijk zijn er nog een hoop dingen die ik ambieer. Zo zou het mij te gek lijken om music supervision voor films en series te doen.”

Hoe ziet een ‘gemiddelde’ week van jou er ongeveer uit?
“Vaak denk ik dat ik toch echt de leukste baan in de muziekindustrie gevonden heb. Dagelijks komen er nieuwe opdrachten binnen waar ik de music searches voor doe, dus feitelijk ben ik het grootste gedeelte van de dag muziek aan het luisteren en aan het bedenken wat de beste muzikale uitkomst is om de boodschap van de reclame over te brengen. Soms is hier maar een paar uur voor en soms gaan er weken overheen omdat we vroeg in het proces zijn betrokken. Om dit te bereiken zijn er verschillende paden die ik bewandel: brainstormsessies met het team, briefings die ik stuur naar publishers, labels en andere muziek-professionals en natuurlijk ook zelf urenlang het web afspeuren naar de perfecte match.”

“Daarnaast is het bouwen en onderhouden van een netwerk een belangrijk onderdeel, dus ik heb veel meetings met labels en publishers in binnen- en buitenland. En iets dat altijd doorloopt, is het verzamelen van geschikte nummers voor toekomstige searches in elk mogelijk denkbaar genre.”

Waarom doe je wat je doet en wat vind je er het leukst aan?
“De eerste keer dat ik met een sync in aanraking kwam, was in 2005 toen er door mijn toedoen een nummer van de Groningse band LPG in een wereldwijde Nokia-reclame terechtkwam. Ik boekte die band destijds en ik zag wat voor impact dit had op zijn carrière. Waarschijnlijk veel meer dan welke boeking ooit teweeg had kunnen brengen. Eigenlijk ben ik mij vanaf toen al gaan verdiepen in de wereld van syncs en licensing. Ik heb een gezonde passie ontwikkeld voor muziek onder beeld. Wat ik het leukste vind, is dat ik mij nu op een creatief vlak kan bezighouden met muziek. Het zijn vaak de off-brief creatieve ideeën die de eindstreep halen.”

“Dit is verreweg de leukste baan die ik ooit heb gehad, maar ook de meest intense. Het is dan extra belangrijk om de juiste balans te vinden”

Hoe houd je jezelf scherp en blijf je leren en beter worden?
“Door af en toe uit mijn comfortzone te stappen en mijzelf uit te dagen om van mijn minder sterke punten, mijn sterke punten te maken. Hoe? Door het gewoonweg te doen, hoe a-relaxed het ook voelt. Zo had ik ooit een enorme podiumangst en spreek ik inmiddels met plezier in panels voor honderden mensen. Verder ben ik vrij leergierig, dus als ik de kans heb ga ik graag naar andere panels om nieuwe inzichten te krijgen. Daarnaast is het belangrijk om open te staan voor feedback en kritiek. Dit is iets wat niet altijd makkelijk is, maar wel iets wat je beter zal maken.”

Hoe blijf je op de hoogte van alles wat er speelt in de bizz?
“Dat is een combinatie van online: social media, LinkedIn en het dagelijks checken van websites als musicbusinessworldwide.com en lbbonline.com en natuurlijk in de echte wereld: conferenties, festivals, showcase-festivals en concerten bezoeken plus veel mensen uit de industrie spreken.”

De muziekindustrie kan nogal intens zijn, iets waar je 24/7 mee bezig kunt zijn en waar werk en privé door elkaar heen lopen: hoe zorg jij voor een goede balans in jouw leven?
“Dit is een punt waar ik momenteel veel mee bezig ben. Dit is verreweg de leukste baan die ik ooit heb gehad, maar ook de meest intense. Het is dan extra belangrijk om de juiste balans te vinden. Bijvoorbeeld door wat vaker ‘nee’ te zeggen tegen werk-gerelateerde events, hoe leuk ze ook zijn en tijd vrij te maken voor vrienden, familie en niet te vergeten: mijzelf. Ik haal veel energie uit reizen, dus bij mij gaat elke vakantiedag op aan tripjes naar het buitenland waar ik dan vol inspiratie van thuiskom.”

Wat vind je het mooiste aan muziek?
“Dat je met muziek je mood totaal kan veranderen of juist kan versterken. Als ik gestrest of druk ben, luister ik naar modern klassiek en dan kom ik weer helemaal tot mijzelf. Als ik ga sporten of naar een feest ga, draai ik meestal voor ik vertrek een paar kneiter-energieke indiepop-tracks waardoor m’n bloed sneller gaat stromen en ik springend mijn huis verlaat.”

Wat is je favoriete, nieuwe nummer van dit moment?
“Dit is ongeveer elke week anders, maar ik ben The Barrel van Aldous Harding nu al een hele tijd aan het luisteren, zo mooi!”

Favoriete artiest van dit moment?
“Ik vind Lizzo echt helemaal te gek. Zo veel attitude en zelfvertrouwen, heerlijk!”

Hoe ontdek jij nieuwe muziek?
“Ik plan wekelijks een paar uur in om door alle nieuwe releases heen te gaan, omdat het voor mijn werk echt heel belangrijk is om op de hoogte te zijn. Ik zit in de luxepositie dat mijn mailbox dagelijks volstroomt met opkomende releases die ik van publishers, managements en labels toegestuurd krijg, omdat ze hopen dat ik hun muziek kan plaatsen nog voor het uitkomt. Verder ontdek ik muziek op showcase-festivals, Spotify en social media, online magazines en via via.”

De muziekwereld is altijd in beweging en de laatste jaren is er nogal wat veranderd: hoe staat de muziekscene er op het moment voor volgens jou?
“Volgens mij doen we het best aardig met zijn allen. Het enige wat ik soms mis, is het kaliber unieke artiesten van vroeger. Zou er ooit weer een tijd aanbreken waar er een nieuwe Bowie, Queen of Elton John opstaat?”

Is er een interessante trend die jij in de muziekwereld opmerkt?
“Vroeger was het vaak beschamend als je als artiest een sync in een reclame had: ‘je ziel aan de duivel verkopen’. Nu zijn er grote artiesten die smeken om een plaatsing. Niet zo gek als je bedenkt dat je met één sync je hele plaat kunt opnemen, dat je een enorm nieuw publiek kunt bereiken en het vaak ook echt hele mooie films of beelden zijn.”

Heb je nog andere toffe aanraders: op het gebied van film, kunst, websites, boeken, theater, series, noem het op?
“De meest indrukwekkende film die ik onlangs is Rafiki. Een film over een verboden lesbische relatie in Kenia. Het feit dat deze film niet mag worden vertoond in Kenia zegt al genoeg over de ernst van de situatie. Verder ben ik vorige week naar de voorvertoning van Yesterday geweest. ‘Wat als plotseling niemand meer weet wie The Beatles zijn?’ Leuk om te zien dat The Beatles zoveel invloed hadden dat bands als Oasis dan ‘waarschijnlijk’ ook niet hadden bestaan.”

Wie zouden we hierna echt moeten vragen voor deze rubriek?
“Goede vriendin en duizendpoot Esther Lutgendorff, eigenaar Velvet Records Amsterdam, manager van Thijs Boontjes en tourmanager van Douwe Bob en Tim Knol, popquiz-organisator, et cetera!”


Zomerparkfeest
8 t/m 11 augustus

Vandaag stellen we je voor aan een nieuwe podcastreeks: Spoor voor Spoor. Een serie waarin we muzikanten bevragen naar hun singles, het startpunt en waarom ze hebben gekozen voor bepaalde sounds en instrumenten. We beginnen met The Mauskovic Dance Band, de cumbia-band die in binnen- en buitenland als een torpedo gaat.

Deze eerste podcast is in samenwerking met Zomerparkfeest tot stand gekomen, het kleurrijke festival in Venlo waar de band op 9 augustus speelt. Daarvoor zijn we om de tafel gaan zitten met Nic en Donny Mauskoviç, om het te hebben over de single Drinks By The Sea van het pas verschenen debuutalbum. Luister hieronder naar het nummer en laat je daarna meevoeren naar de wereld van de band, waarin we een tipje van de mysterieuze sluier proberen te lichten van het componeren, produceren en songwriten.


Spoor voor Spoor Podcast
Hieronder check je onze podcast met de band. Beluister je hem liever via andere kanalen? Hier vind je de aflevering op Spotify, hier op Apple Podcasts, op Google Podcasts, Breaker en Stitcher.


WEBSITE ZOMERPARKFEEST | FACEBOOK-EVENT | FESTIVALLOCATIE

Welcome to The Village
18 t/m 21 juli 2019

Duurzaamheid en festivals. Het is een combinatie die de laatste jaren niet meer weg te denken is. Wie deze zomer te vinden is op het festival Welcome to The Village draagt hier (on)bewust zelfs een steentje aan bij. Ook deze zomer is dit Leeuwarder festival weer de speelplaats van innovatieproject DORP.

Tijdens dit zevendaagse innovatiedorp slaan tientallen mensen, van over de hele wereld en met uiteenlopende achtergronden, de handen ineen om duurzame projecten te bedenken, ontwikkelen en ook meteen te testen. Welcome to the Village fungeert als tijdelijke mini-maatschappij en de bezoeker als zijn proefkonijn. Vorig jaar schreven we daar onder meer dit verhaal over de ‘Snackbar van de Toekomst’ en vandaag duiken we dieper in de 2019-editie.

Wij reisden af naar Leeuwarden om daar in gesprek te gaan met DORP-coördinator Johan de Vries over de thema’s van dit jaar en hoe het wordt geïntegreerd in het festival. Luister de podcast hieronder!


WEBSITE WELCOME TO THE VILLAGE | FACEBOOK-EVENT | TICKETS

Metropolis Festival
Zondag 30 juni

Op 30 juni verzamelt onbekend, maar veelbelovend talent zich in het Zuiderpark in Rotterdam. Opvallende, vernieuwende en verrassende muziek vormt de rode draad voor het eendaags festival waar we op vorige edities onder meer The xx, De Likt, Sevdaliza, The Vaccines en Interpol zagen. Ook dit jaar is er weer ruimte voor lokaal talent zoals Les Robots.

Veel is er niet bekend over de Rotterdamse band Les Robots, maar we hebben ons laten vertellen dat het viertal live een utopisch scifi-landschap weet te creëren. Vorig jaar bracht de band zijn eerste 7-inch-vinyl uit via Spazz Records. Verwacht op Metropolis futuristische taferelen met een retro-twist die binnen het genre rock te categoriseren zijn.

Wij vroegen Les Robots een inspiratie-playlist te maken ter voorbereiding op Metropolis. Robots vormen de rode draad doorheen de playlist, maar ook een meer ruimtelijke thematiek is duidelijk aanwezig. Zeventien nummers lang geniet je van nummers die je volgens de band perfect voorbereiden – in de mate van het mogelijke – op de band zijn live-set tijdens Metropolis.

We komen onder meer The Tornados, Los Baby’s, The Moontrekkers, Joe Meek & The Blue Men, Mister Ondioline, The Bunnys, Frank Chacksfield en Les Yper Sounds tegen. We vroegen de band nog even naar wat inspiratie bij de nummers, maar wij kregen te horen dat “robots geen interviews geven” en dat snappen we eigenlijk ook wel. Luister hem hieronder en kom de robots op 30 juni zelf aanschouwen.


WEBSITE METROPOLIS | FACEBOOK-EVENT | METROPOLIS IS GRATIS TOEGANKELIJK

Door de jaren heen hebben we over honderden, dan wel niet duizenden bandjes en artiesten geschreven. Maar er gaat natuurlijk nog een hele wereld schuil achter al die albums, video’s, foto’s, festivals en shows. Van boekers, (tour)managers, programmeurs en fotografen, tot videomakers, marketeers, publishers en labels. Er komen een hoop mensen bij kijken om al die artiesten, letterlijk en figuurlijk, een podium te bieden en in jouw oortjes te laten belanden. Wij lichten in deze serie allerlei muzikale smaakmakers voor je uit!

Eerder las je al over het leven van Eva van NettenMarije van VeenLisa MoreePetra RandewijkMarlies WatersEef van der VlietLisa de JonghRuby van den Brink en Inge Verdegaal. Deze keer spreken we Charlot Henzen, die hiervoor onder meer bij Soundscape Music, Cloud 9 Music en Downtown Music werkte en net een nieuwe job in Londen heeft aangenomen als Global Sync Manager bij Kartel Music Group.

Wat heb je hiervoor allemaal gedaan?
“Ik ben als tiener de muziekindustrie ingerold door mijn voormalige bandje I Kissed Charles. Na mijn studie International Music Management ben ik na een stage zo’n twee jaar als Creative Producer blijven werken bij Soundscape Music, een bedrijf dat muziek produceert en licenseert voor reclames. We werkten met een klein team aan grote projecten, waardoor ik veel kansen heb gekregen en mij snel kon ontwikkelen. Eind 2014 werd ik benaderd door Cloud 9 Music en bijbehorende joint venture Downtown Music Benelux. Daar ben ik het eerste halfjaar als Creative Manager begonnen en heb ik uiteindelijk de synchafdeling opgezet en daar vier jaar lang gewerkt voor artiesten als HAEVN, San Holo, Armin van Buuren en Lost Frequencies. In januari ben ik bij Cloud 9 vertrokken om wat time off te nemen en hier en daar wat te freelancen.” 

Met wat voor mooie dingen ben jij op dit moment allemaal bezig?
“Dit interview beantwoord ik vanuit Los Angeles, wat de laatste stop is van een Verenigde Staten-trip van een maand. Ik ben samen met mijn The Daily Industrie-voorgangster Inge Verdegaal naar Utah geweest voor de behandeling van een whiplash, veroorzaakt door een auto-ongeluk twee jaar geleden. Hierdoor heb ik een tijdje niet fulltime kunnen werken. Als ik terugkom ga ik me weer vol storten in het werkleven en ik kan niet wachten om te gekke synchs te scoren!”

Werk je als het ware ergens naartoe?
“Absoluut. Ik zie mezelf niet gauw in een andere tak van de muziekindustrie werken. Toen ik twaalf was, was ik helemaal fan van de Amerikaanse serie The O.C., en voornamelijk van de mixtapes die ze uitbrachten en de indiebands die in de serie optraden. Hierdoor ontdekte ik onder meer Death Cab For Cutie, The Killers, Modest Mouse, maar het mooiste besef was toch wel dat het dus een baan is om bands te koppelen aan een serie. Sindsdien wist ik wat ik wilde worden”, lacht Henzen.

Voor deze job zal ik ook regelmatig in Los Angeles te vinden zijn, want daar zitten alle grote film- en TV-studio’s

“Voor een klein land als Nederland is onze reclame-industrie echt booming. Daarom vond ik het belangrijk om eerst voldoende werkervaring op te doen in Nederland en een goed netwerk op te bouwen. Mijn grote droom is altijd geweest om een tijdje in het buitenland te kunnen werken. Ik heb International Music Management gestudeerd en heb een uitwisseling gedaan met het Amerikaanse Berklee College of Music, dus dit was altijd mijn langetermijn-focus. Door het ongeluk was dit in de afgelopen twee jaar helaas geen optie, maar vanaf juni gaat het dan eindelijk gebeuren! Ik verhuis naar Londen om bij Kartel Music Group aan de slag te gaan als Global Sync Manager! Voor deze job zal ik ook regelmatig in Los Angeles te vinden zijn, want daar zitten alle grote film- en TV-studio’s.”

Hoe ziet een ‘gemiddelde’ week van jou er ongeveer uit?
“Voornamelijk met het luisteren van een hoop nieuwe muziek, om constant op de hoogte te zijn van de catalogus die je representeert. Daarnaast heb ik regelmatig meetings met reclamebureaus, filmmaatschappijen, game-ontwikkelaars en music supervisors, met wie je spreekt over hun projecten. Ik ben constant songs aan het pitchen voor projecten en handel binnenkomende synchaanvragen af. Je onderhandelt de voorwaarden zoals mediagebruik, duur, territorium en fee, sluit de licentie af en je doet de financiële afwikkeling. Verder ga je veel naar gigs en een hoop netwerkborrels.”

Hoe houd je jezelf scherp en blijf je leren en beter worden?
“Door doelen te stellen die oncomfortabel voelen. Dat gevoel dat je óf volledig op je bek zult gaan, óf het keihard gaat nailen vind ik leuk. Meestal lopen dingen gewoon goed. En zo niet: Het is echt niet erg om te falen. Dan stuur je weer bij en komt het alsnog goed.” 

De muziekindustrie kan nogal intens zijn, iets waar je 24/7 mee bezig kunt zijn en waar werk en privé door elkaar heen lopen: hoe zorg jij voor een goede balans in jouw leven?
“Absoluut. Je hebt toegang tot zoveel leuke evenementen en in het begin wil je tegen alles ja zeggen. Het is belangrijk om daar wat selectiever in te zijn. Ik vond het de eerste paar jaar normaal dat ik mijn vrienden en vriendinnen eens per drie à vier weken zag, dat slaat natuurlijk helemaal nergens op! Verder zorg ik dat ik fit ben door veel te sporten, aan yoga te doen en te mediteren. Gezond eten en goed slapen helpt ook zeker. Rock-’n-roll, hè?”

Bizar hoe emotioneel, op een goede manier, ik werd tijdens die concerten

Wat vind je het mooiste aan muziek?
“Muziek was voor mij de afgelopen twee jaar zowel mijn ergste vijand als mijn rustgevende redmiddel. Een van de symptomen van een whiplash is dat je extreem overgevoelig bent voor geluiden en dit was ook nog gekoppeld aan PTSS. Ik moest heel selectief zijn in het luisteren van muziek, want ik raakte daardoor al snel overprikkeld. Ik moest opnieuw een soort tolerantie opbouwen, dus in plaats van drie keer per week naar een concert te gaan, ging ik misschien eens per twee maanden. Ik koos enkel concerten van acts die ik echt heel mooi vond of al goed kende, zodat ik weer positieve associaties opbouwde. Bizar hoe emotioneel, op een goede manier, ik werd tijdens die concerten. Je raakt toch wat afgevlakt als je veel concerten ziet en door de drukte heb je nooit tijd om ergens naartoe te leven of van na te genieten. Doordat het lange tijd niet meer vanzelfsprekend was, ervaar ik het nu weer op een veel mooiere manier.”

Favoriete artiest van dit moment?
“Ik ben net drie weken op roadtrip geweest door Utah, Nevada en Californië. Prominent in mijn playlist waren de nieuwe albums van Bear’s Den en Jai Wolf en het laatste album van mijn all-time favoriete band Death Cab For Cutie.”

Hoe ontdek jij nieuwe muziek?
“Voornamelijk door Spotify. Daarnaast hou ik ervan om op showcasefestivals zoals Eurosonic Noorderslag een terrorschema te maken en zoveel mogelijk acts te zien. Zo heb ik Bastille ooit in de Plato gezien en Dua Lipa in de Vera, dat zijn leuke dingen.”

Hoe blijf je op de hoogte van alles wat er speelt in de bizz?
“Met LinkedIn, Facebook en Instagram hoef je daar vrij weinig moeite voor te doen.”

Wie zouden we hierna echt moeten vragen voor deze rubriek?
“Ilana Goldstoff.”


London Calling Festival
Vrijdag 24 & zaterdag 25 mei

Een positief teken: we zien steeds meer bands vol vrouwen! Dat wisten we natuurlijk al langer, kijk maar eens om je heen in indieland: bands als Dream Wife, Hinds, Goat Girl en Boygenius laten zien dat een vrouwencollectief echt niet gelijk Spice Girls-herinneringen op hoeft te roepen. Nu kunnen we ook de Australische band Body Type aan dit lijstje toevoegen. De groep ontstond uit wat luchtige jamsessies van Cecil, Sophie, Georgia en Annabel, die al vrij snel serieus goede muziek begonnen te maken.

En die bandnaam? Die kwam pas later. Na een repetitie vonden de bandleden een vervelende boete op hun busje. Toen ze de verschillende categorieën op de boete lazen, grapten ze dat er vast wel een bandnaam tussen zou zitten. Kenteken, model, body type… Als knipoog naar zijn Genesis, is op de voorkant van de band zijn eerste EP een parkeerboete afgebeeld. 

In 2016, kort na de release van de eerste single Ludlow, sloeg de vonk al snel over tussen Body Type en het Australische publiek. Binnen de korste keren verzorgde de band de support van landgenoten Alex Cameron, POND en Rolling Blackouts Coastal Fever. Daarnaast stond Body Type op Gizzfest, het jaarlijkse feestje van King Gizzard & The Lizard Wizard. De band toerde ook met Frankie Cosmos en Big Thief, belangrijke namen om te noemen, aangezien Body Type onder meer de representatie en status van vrouwen in de muziekindustrie wilt verbeteren.

Mensgerelateerd vuil
Naar eigen zeggen speelt de band scuzz-rock. Volgens Urban Dictionary kunnen we scuzz het best opvatten als ‘mensgerelateerd vuil’. Het viertal klinkt echter amper vunzig en ziet er ook niet smoezelig uit. Dreampop of lofi-garagerock met een vleugje surf willen we ze nog wel geven. Die low fidelity-kwaliteit is vooral herkenbaar op die eerste indiehit Ludlow. 

In 2019 klinkt de band op de singles Stingray en Free To Air echter helderder en meer gedefinieerd. Van het laatste nummer slingerde Body Type onlangs een bizarre video het web op, waarbij er met worsten en wortels aan de vingers gitaar wordt gespeeld. Een tekort aan fantasie heeft de band in ieder geval niet. Een volledig album moet nog verschijnen, maar de tweede EP, met de toepasselijke titel EP2, verscheen op 3 mei.  

Body Type is goed geschikt voor fans van de eerdergenoemde Spaanse band Hinds, al zit er een duidelijke en rauwe Australische stempel op de band. Bij London Calling en Paradiso wordt er dan ook bijzonder veel Australisch talent aangetrokken. Vorig jaar waren dat onder meer Amyl & The Sniffers en The Chats, die beide bekend staan om hun vuile snorretjes en matjes en hun waanzinnige live-reputatie. Dit jaar vliegen er opnieuw meerdere acts vanuit down under naar Amsterdam: ook G Flip, Tropical Fuck Storm en Stonefield. Aussie women in overvloed op het podium en dat is precies de toekomstvisie van Body Type.


WEBSITE LONDON CALLING | FACEBOOK-EVENT | TICKETS


Vestrock 2019

Vrijdag 31 mei t/m 2 juni

De tiende editie van Vestrock staat voor de deur en daarnaar zijn we al een tijdje aan het aftellen. Er staan een hoop internationale acts op het programma van het festival, maar wij willen zeker ook lokaal talent uitlichten, daarom spraken we de Zeeuwse band AAD en gaven we hem een opdracht.

Een tijdje geleden hebben we onze tips voor het festival al op een rijtje gezet en spraken we onder meer oprichter Marcel Verhaar in een speciale podcast. Met onder meer Kaiser Chiefs, White Lies, Triggerfinger, Black Honey, White Lies, Nona, She Drew The Gun, Pink Oculus, The Bony King of Nowhere, Fangclub, FATA BOOM en SONS op de programmering, is er genoeg te beleven in de vestingstad en zijn unieke omgeving.

Ontkieming en inspiraties
Deze keer spreken we dus met AAD en wel met zanger, gitarist en liedjesschrijver Adriaan van den Berg. Om meer te weten te komen over de band, vroegen we AAD een speciale playlist voor ons te maken met zijn inspiraties, die vind je verderop in het artikel.

Voor onze lezers die AAD nog niet zo goed kennen: kun je ons wat meer vertellen over de band?
“AAD is een uit de hand gelopen soloproject van mij. Na het verlies van mijn moeder had ik een aantal nummers geschreven waar ik meer mee wilde dan alleen akoestische gitaar en zang. Ik belde een aantal oude bekenden op – Anouk, Pieter, Max en Maurice – om de nummers verder uit te werken en vervolgens hebben we alle nummers opgenomen in mijn ouderlijk huis, genaamd ‘de kluten’, ook wel ‘de kluiten’ in regulier Nederlands. De titel voor het album was daarmee geboren: Tales From The Dirthouse.”

“In januari 2019 hebben we Tales From The Dirthouse online, op vinyl en op cd uitgebracht. Met een uitstekende albumrecensie van 3voor12 op zak trokken we het land in met The Dirthouse Tour. We hebben zo’n vijftien shows gespeeld op plaatsen als Eindhoven, Breda, Goes, Den Haag en natuurlijk Rotterdam, waar we tegenwoordig allemaal wonen.”

Waar zijn jullie op dit moment allemaal mee bezig?
“Op dit moment zijn we ons druk aan het voorbereiden op het festivalseizoen, waarbij we extra ondersteuning krijgen van het bandcoaching-traject: Popaanzee. We spelen naast Vestrock op zo’n zeven festivals. Tijdens deze shows willen we echt laten zien wat we in huis hebben. Vanwege onze meeslepende, avontuurlijke en dynamische muziek zijn we ervan overtuigd dat de muziek van AAD zich uitstekend leent voor de grotere podia. In de oefenruimte zijn we al veel nieuwe muziek aan het schrijven, waarvan we sommige nummers spelen tijdens de aankomende shows.”

Binnenkort spelen jullie dus op Vestrock: wat betekent dat voor jullie als band?
“Voor ons betekent Vestrock het begin van het festivalseizoen, maar vooral het eerste grote festival waar we spelen met AAD. Als geboren en getogen Zeeuwen vinden we het erg tof dat we op Vestrock spelen. We zijn al meerdere keren op het festival geweest als bezoeker en sommigen van ons ook als muzikant in eerdere bands. Vestrock heeft zich in tien jaar tijd ontplooid tot een groot, goed en zeker ook gezellig festival. Het is erg tof om daar onderdeel van uit te mogen maken.”

Welke andere acts ga je ook zeker checken tijdens het festival?
“Acts die we zeker gaan checken zijn Nothing But Thieves, The Bony King Of Nowhere, Triggerfinger en natuurlijk Kaiser Chiefs. I Predict A Riot!”

Wat zijn de plannen voor de rest van het jaar?
“We spelen in ieder geval op meerdere festivals, die overigens nog niet allemaal bekendgemaakt zijn. Daar hebben we sowieso ongelofelijk veel zin in! Na het festivalseizoen, in september, gaan we op tournee door het Verenigd Koninkrijk. Er zijn nu drie speeldata bevestigd, maar we hopen er nog een aantal aan vast te kunnen plakken. Aansluitend zullen we verschillende shows in Nederland spelen en later in het jaar gaan we weer nieuwe muziek uitbrengen.”


Playlist: van Radiohead naar dEUS, Oasis en Kapitan Korsakov
Het was geen gemakkelijke klus voor de bandleden, maar ze zijn er uitgekomen. “Supertof, maar ook erg moeilijk. Er zijn zoveel te gekke bands en nummers. We kunnen niet alles opnoemen, maar hier een kleine greep van nummers en albums die ons hebben geïnspireerd, beïnvloed of speciaal voor ons zijn.”

Radiohead – Exit Music (For a Film)
“Misschien wel het beste nummer van Radiohead. Het breekbare begin en de totale eruptie van muziek en emotie naar het einde toe is in één woord: geweldig! Dit nummer is zeker een leidraad geweest voor ons nummer Koh Lanta.”

dEUS – Instant Street
“Wij vinden het altijd gaaf als je niet het vanzelfsprekende doet. Zoals bij dit nummer: een liedje wat een beetje poppy en catchy begint en opbouwt naar een te gek einde vol gitaargeweld en chaos.”

Elbow – Mirrorball
“Het gehele album Seldom Seen Kid is een inspiratie geweest voor onze eigen plaat. Schitterende, verhalende nummers waarin je tijdens iedere luisterbeurt wel weer iets nieuws hoort.”

Yo La Tengo – Big Day Coming (Second Version)
“Als band zijn we erg geïnspireerd door Yo La Tengo en met name het album Painful: mooie liedjes met ongewone songstructuren en veel ‘ambient gitaargeweld’. Heerlijk!”

Nick Cave & The Bad Seeds – Lime Tree Arbour
“Dit nummer komt van het album The Boatman’s Call: een album waarin hij – zoals alleen hij dat kan – liefdesverdriet omzet in de mooiste muziek.”

Wilco – Jesus, Etc.
“Wilco, Wilco, Wilco. Een van onze grote voorbeelden. Wat een band! Vooral de plaat Yankee Hotel Foxtrot, waar ook dit pareltje op staat. Het album gaat alle kanten op, maar nooit gaat de essentie – het liedje – verloren.”

Richard Hawley – Leave Your Body Behind You
“Een te gek nummer met een ontzettend goede tekst. Zelf spelen we deze ook altijd live, maar wel in een andere vorm. Het is een van onze favorieten in de set.”

The Beatles – Julia
“Sowieso is zo’n beetje alles van The Beatles geniaal. Dit nummer schreef John Lennon speciaal voor zijn vroeg overleden moeder en zijn aanstaande vrouw Yoko Ono: schitterend.”

The Verve – Slide Away
“Richard Ashcroft op z’n best, zowel tekstueel als vocaal. Het gitaarspel van Nick McCabe is op deze plaat subliem. Onze gitarist Pieter heeft hier qua spel wel wat van weg, al weet hij dat zelf niet.”

Sigur Rós – Agaetis Byrjun
“Heerlijke muziek om bij weg te dromen. Je kunt je fantasie helemaal de vrije loop laten. Iets wat wij met het nummer Crows ook proberen te bereiken.”

Oasis – Cast No Shadow
“Oasis mag absoluut niet ontbreken. Het is een van de belangrijkste bands ooit en een inspiratie voor bijna iedereen die ooit besloot een gitaar op te pakken. Zeker ook voor ons!”

Death Cab For Cutie – Marching Band Of Manhattan
“Een erg gaaf en mooi nummer waarbij, net zoals bij vele nummers op onze plaat, geen gebruikt wordt gemaakt van het standaardcouplet en -refrein.”

Kapitan Korsakov – In The Shade Of The Sun
“Een perfect voorbeeld van hoe je met drie akkoorden een geweldig nummer kan maken. Tekst, melodie en dan dat ongewone slotstuk, pffff!”

Radiohead – Lucky
“Nog een keer Radiohead? Jazeker! Het album OK Computer is een grote inspiratie geweest voor ons album. Lucky is een van onze favoriete songs van die plaat. Een goede vibe en mooie melodie in combinatie met de akkoorden.”

Sparklehorse – Happy Man (Memphis version)
“Door zijn mooie liedjes en altijd aanwezige drang om te experimenteren is Sparklehorse een van onze helden. De muziek is als een hele lijpe drug: het is geweldig en je wilt het blijven luisteren. Tegelijkertijd is het zo deprimerend dat je wilt stoppen met luisteren, maar dat lukt je niet omdat het zo goed is. Helaas heeft songwriter Mark Linkous zichzelf van kant gemaakt in 2010.”

Tame Impala – Apocalypse Dreams
“De eenzaamheid druipt van deze plaat af, iets wat voor mij erg herkenbaar was. Ik had veel ideeën in mijn hoofd, maar ik zag het in die tijd gek genoeg als een te grote opgave om die ideeën om te zetten in muziek. Het feit dat Kevin Parker alles alleen inspeelde en heeft bedacht op deze plaat spoorde mij enorm aan om ervoor te gaan en de eerste demo’s voor Tales From The Dirthouse gewoon te gaan opnemen.”

“Veel luisterplezier!”


WEBSITE VESTROCK | FACEBOOK-EVENT | TICKETS

London Calling Festival
Vrijdag 24 & zaterdag 25 mei

Zijn er redenen dat je nog niet van deze band hebt gehoord? Nou ja, misschien omdat je zoekmachine bij het tweede woord een vulgair woord is tegengekomen. Juist: Tropical Fuck Storm. Vulgaire en psychedelische artpunk die klinkt als een pislinke David Bowie en het boze neefje van Nick Cave. Vrijdag 24 mei te zien tijdens London Calling!

Het doel van frontman Gareth Liddiard was dan ook om, in zijn eigen woorden, te ‘de-wanken’. Hij keek terug naar zijn bijna twintig jaar in zijn vorige band The Drones en dacht: ‘what a bunch of fucking wank’. Niks, vond hij het, om het naar het Nederlands te vertalen. Hij wilde zich meer op zijn doel richten: zeggen waar het op staat. Een jaar nadat The Drones in 2016 uit elkaar gingen, besloot hij met bassist Fiona Kitschi uit zijn oude band plus Erica Dunn en Lauren Hammel muzikaal geweld te gaan maken.

Dat betekent niet dat de sound enkel bestaat uit rammelende gitaren. Neen! Tropical Fuck Storm heeft toetsen, dubbele vocalen en een hoop andere ‘gadgets’ om zijn sound nog meer leven in te blazen.

Innerlijke strijd
A Laughing Death In Meatspace werd de titel van het fenomenale debuutwerk, dat vorig jaar verscheen via Joyful Noise Recordings. Die titel brengt je mogelijk een beetje in het hoofd van Liddiard, die nogal eens de neiging heeft om muzikaal en tekstueel opmerkelijke combinaties te verzinnen. De ‘laughing death’ is een ziekte die kannibalen kunnen krijgen na het eten van een soortgenoot, een soort gekkekoeienziekte voor mensen. De term ‘meatspace’ wordt dan weer gebruikt door werknemers van de grote techbedrijven, waarmee wordt gerefereerd naar de wereld buiten de digitale ruimte.

De combinatie van termen klinkt pas logisch binnen de context van de muziek én de achtergrond van Liddiard. Het debuut gaat over hoe technologie het overneemt van de mens en hoe politiek mensen veroordeelt, simpelweg voor het zijn van zichzelf. De mensen die andere mensen ‘opeten’. Of het nu hun baan of achtergrond is. Ook gaat het over de toekomst en hoe de ‘meatspace’ het aan het verliezen is van technologie en politiek. “Een onderdeel van je kijk op de wereld is je innerlijke strijd”, vertelde Liddiard ooit in een interview met The Guardian.

Die innerlijke strijd zit geworteld in Liddiard zijn jeugd: een nest waar zijn stiefzusje hem op dertienjarige leeftijd drugs toediende, zij naar de gevangenis moest, zijn neef (een drugsdealer) bijna doodgestoken werd en nog tal van andere narigheden. Liddiards leven was een domino van trauma’s, waardoor hij zich snel aangetrokken voelde tot de lelijke kant van de medaille. En in die gemeenschappelijke interesse vond dit kwartet elkaar. Tropical Fuck Storm is een grote, analoge en vlezige middelvinger naar een door hem geschetste digitale, verdeelde en onvrije toekomst.


WEBSITE LONDON CALLING | FACEBOOK-EVENT | TICKETS