Voor de nieuwe podcastserie Quarantaine-brieven gaat The Daily Indie-hoofdredacteur Ricardo Jupijn op zoek naar penvrienden in tijden van isolatie. Een serie waarin hij met muzikanten van gedachten wisselt over het leven en hoe zij deze periode ervaren.

Lees en luister hier de eerste brieven van Ricardo en Lars.

De serie wordt geopend door een briefwisseling met Lars Kroon, die je mogelijk wel kent van Go Back To The Zoo, St. Tropez en zijn nieuwe soloproject Lars and the Magic Mountain, waar we onlangs nog een prachtige video van in première lieten gaan. Beiden hebben hun brief weer ingesproken, waarmee deze penvrienden een intiem inkijkje in hun leven geven, elkaar mooie passages uit boeken voorlezen, vragen stellen en muziektips uitwisselen.

Deze week onder meer over de beleving van ‘tijd’, het boek De Profeet van Khalil Gibran, Pharoah Sanders, Radetzky Mars, het mixen van platen, literair platform Karakters, productiviteit en Thomas Mann zijn Toverberg.


Brief van Ricardo, op 25 maart 2020

Brief van Lars, op 29 maart 2020


Voor de nieuwe podcastserie Quarantaine-brieven gaat The Daily Indie-hoofdredacteur Ricardo Jupijn op zoek naar penvrienden in tijden van isolatie. Een serie waarin hij met muzikanten van gedachten wisselt over het leven en hoe zij deze periode ervaren.

De serie wordt geopend door een briefwisseling met Lars Kroon, die je mogelijk wel kent van Go Back To The Zoo, St. Tropez en zijn nieuwe soloproject Lars and the Magic Mountain, waar we onlangs nog een prachtige video van in première lieten gaan. Beiden hebben hun brief ingesproken, waarmee deze penvrienden een intiem inkijkje in hun leven geven, elkaar mooie passages uit boeken voorlezen, vragen stellen en muziektips uitwisselen.


Brief van Ricardo, op 19 maart 2020

Brief van Lars, op 22 maart 2020


Het was in Tilburg waar het coronavirus zich voor het eerst in Nederland manifesteerde. Hartje Brabant, momenteel ook het epicentrum van de crisis. In diezelfde oude textielstad woont bassiste Judith Renkema. Door de huidige situatie vervielen behoorlijk wat optredens en opnamesessies, waarmee dus ook inkomsten. Voor TDI geeft ze een pagina uit haar dagboek prijs over hoe het leven in thuisisolatie haar vergaat.

Dag 12 in thuisisolatie
Locatie: Tilburg
Datum: 22 maart 2020

Lief dagboek,

Vandaag heb ik voor het eerst weer een instrument aangeraakt sinds de dag dat ik en al mijn medemuzikanten thuis kwamen te zitten. De zon schijnt, ik heb koffie gezet en ik zit op mijn bank met de kat. Ik heb mijn oude Guild-gitaar gepakt en ineens komt er een thema voor een potentieel nieuw nummer bovendrijven.

In de eerste paar dagen van thuisisolatie wist ik niet zo goed wat ik met mezelf aan moest. Mijn vriend Jeroen Kant was naar zijn boot gegaan om tot bezinning te komen. Ik bleef thuis met onze kat, Muchacho. Ik was onrustig, ververste om de 5 minuten ‘coronanieuws’ op Google en zat mezelf vooral druk te maken en chips te eten. De nieuw gevonden vrije tijd vond ik niet zo erg eigenlijk. Maar ik wilde niet ziek worden en maakte me ook druk om geld. Hoe ga ik in godsnaam de komende maanden doorkomen en hoe lang gaat dit echt duren? Letterlijk al mijn inkomsten voor de komende tijd zijn weggevallen. Er stond een kleine tour met Pieternel, we zouden in preproductie gaan voor de nieuwe plaat van Mattanja Joy Bradley, ik had mijn baslessen op maandag bij Phoenix Cultuur en er waren nog promo-optredens met Marlijn Weerdenburg. Ik zat met mijn hoofd al in een soort Apocalyps, ik dacht even dat de wereld over een paar maanden helemaal naar de klote zou zijn. Ik was mentaal al klaar voor een zombie-invasie. Ik heb nog wel wat geld achter de hand, maar daar ga ik zeker geen half jaar mee vooruit kunnen. Ik ging meteen in de ik-moet-shit-verkopenmodus. Ik heb in de eerste week meteen wat spul verkocht en besloot een hoop kleding op United Wardrobe te koop te zetten. Als ik mijn sixties P-bassen maar niet hoef te verkopen….

Verder had ik in eerste instantie niet zoveel zin om te bassen of muziek te maken. Nadat het duidelijk werd dat er de komende maanden niet opgetreden ging worden kwamen de eerste posts op social media van medemuzikanten voorbij.  Muzikanten die riepen dat ze nu héél veel gingen oefenen. De eerste oproepen voor online lesgeven schoten de lucht in en iedereen was blij met de tijd vanwege de nieuwe nummers die ze zouden gaan schrijven. De houding van: we gaan nu de beste plaat ooit maken. Ik kreeg er juist een beetje weerstand door en had nog helemaal niet de rust in mijn lijf om ook maar één noot te spelen.

Ik besloot iets anders te doen. Ik ging tekenen, iets dat al jaren op en af in mijn hoofd zat. Ik kocht wat stiften en potloden en zo was ik opeens elke dag een paar tekeningen aan het maken. Ik zette platen op tijdens het tekenen en heb daardoor veel naar toffe muziek geluisterd. De soundtrack van Once Upon a Time in Hollywood, Tumba Rumba (een oldschool latincompilatie), Calexico en een western jazzplaat van Sonny Rollins. Ik was een maandje terug nog samen met Jeroen op vakantie in Austin, Texas. Toen we terug kwamen waren de eerste paar besmettingen – nota bene in Tilburg – net bekend gemaakt. Nog geïnspireerd door onze vakantie tekende ik tacotrucks, slangen, gevaarlijke vrouwen, skeletten, woestijn taferelen en alles wat ik maar leuk vond. Soms met een grappige tekst erbij en met veel kleur. Een eigen wereld waarin ik me even niet druk hoefde te maken en niks hoefde. Zo wil ik deze tijd graag ook benutten. Met creativiteit, zonder verwachting van mezelf of van buitenaf. Deze tijd gebruiken om even los te komen van wie je in het ‘normale’ leven denkt te zijn. Om een dag te laten zijn wat het is, in plaats van een schema aan te houden omdat je dingen moet. Laat het allemaal maar gebeuren en we zien wel. Zo zat ik vandaag toch opeens weer muziek te maken. Gelukkig maar.

Achter de artiest staat vrijwel altijd een heel netwerk aan managers, producers, promotors en ga zo maar door. Het kan dus best onduidelijk zijn wie welke rol speelt. In Scratching the Surface geven mensen uit de muziekindustrie aan Hannah van Rhee een inkijkje in waar ze zich nou eigenlijk mee bezighouden. 

Eerdere afleveringen van Scratching the Surface gemist? Luister hier degene terug met muziekmarketeer Marlies Waters en producer en mixer Robin van Loenen.

In deze nieuwe aflevering spreken we met Pien Feith, die onder meer bekend is van de muziek die ze onder haar eigen naam maakt en bij andere gezelschappen als Happy Camper. Momenteel is ze werkzaam als boeker bij Friendly Fire, waar ze onder meer de shows verzorgd voor bands als Figgie, Jagd, Merol, Marike Jager, LO-FI LE-VI, Pip Blom en Pitou werkt. Daarnaast werkt Pien als programmeur bij Tweetakt Festival in Utrecht.


Illustratie: Kevin Smink

Daar zitten we dan, knus opgehokt met zijn allen! Misschien heb je fijne huisgenoten, een partner of familie om je heen, of je zit in je uppie thuis. Wat je situatie ook is, je verlangt ongetwijfeld naar een lange en luie, zonnige vakantie. Hoewel we dat bij The Daily Indie niet direct voor je kunnen regelen, kunnen we je wel onderdompelen in een heerlijke warme oceaan aan nieuwe wereldmuziek.

Laten we beginnen met de uiterst fijne nieuwe plaat van Conjunto Papa Upa. De band zag zijn release in Paradiso in het water vallen, maar bracht met Libre Para Amar een uitstekend staaltje psychedelisch tropisch geluk uit. Hoewel de debuutplaat van het Amsterdamse collectief je misschien niet direct iets zegt heb je waarschijnlijk weleens iets gehoord, gedraaid of gezien waar frontman Alex Figueira aandeel in had. Zo werkte hij bijvoorbeeld al met The Mauskovic Dance Band en Altın Gün. Je hoort die invloeden zeker ook terug op Libre Para Amar. Het is een veelzijdige en spannende plaat geworden die op een dag ongetwijfeld voor de nodige danspasjes gaat zorgen. Koop hem, zet hem op en oefen alvast. Vrolijkheid gegarandeerd.


Fotocredit: Megan Nielsen

Simido
Pak je wereldkaart erbij, ga mee op Google Streetview-citytrip, want we steken over naar Haïti. Moonlight Benjamin bracht onlangs Simido uit, het vervolg op het in 2018 goed ontvangen Siltane. De voodoo-priesteres gooide eerder al hoge ogen op bijvoorbeeld Footprints Festival. De combinatie van twee loeistrakke gitaren, de een funky, de ander duister en bij vlagen gruizig is niet nieuw. Ook niet vergeleken met Siltane. Toch hoef je geen woord Creools te begrijpen om gegrepen te worden door de onverzettelijke vocalen van Moonlight. Simido is een fijne en krachtige plaat waar velen van ons ongetwijfeld troost in vinden de komende tijd.


Fotocredit: Sebastien Rieussec

Woestijnblues
We sluiten deze korte zonvakantie af met betoverende woestijnblues. Vanuit Mali, Niger, Algerije en Frankrijk komt Tamikrest met de bezwerende nieuwe single Timtarin. Gastzangeres Hindi Zahra voegt daar nog een extra Oosters tintje aan toe. De nieuwe plaat, die Timotait (letterlijk vertaald ‘hoop op positieve verandering’) heet, komt 27 maart uit. Met teksten als ‘We are all falling stars, all rising suns, for those who don’t cry will light up the world‘, voelen we die hoop alvast en kijken we uit naar de volgende dosis woestijnblues. Tot die tijd doen we onze ogen dicht en denken we aan lange dagen met onze tenen in warm zand op een vredige, afgelegen plek. We zijn er bijna…


Netflixen, liveblogs checken, koffie drinken, eindeloos scrollen op social media, nog eens vozen tussen de klamme lappen, slapen en weer wakker worden. Mocht je daar nog een paar goede boeken aan toe willen voegen, maar even zonder inspiratie zitten: dan hebben wij nog een paar mooie titels voor je op een rijtje gezet.

Simon Reynolds – Rip It Up And Start Again: postpunk 1978 – 1984
Hoeveel quarantainedagen heb je nodig om een kenner van het postpunkgenre te worden? Waarschijnlijk net zoveel als je nodig hebt om Rip It Up And Start Again van de invloedrijke muziekjournalist Simon Reynolds uit te lezen. In dit 550 pagina’s tellende naslagwerk duikt Reynolds in de geschiedenis van een van de meest avontuurlijke genres uit de moderne muziekgeschiedenis, beginnend bij de oprichting van Johnny Lydons Public Image Ltd. in 1978 en eindigend bij diens (eerste) ondergang in 1984. Gaandeweg verkent Reynolds de verhalen van de muzikale modernisten die de onvoltooide punkrevolutie wisten voort te zetten, allen op hun eigen plek en zelfgekozen manier. Joy Division, The Fall, Pere Ubu, Gang of Four, Wire en Talking Heads passeren allemaal de revue. En als kers op de taart eindigt Reynolds zijn geschiedenis met een aantal hoofdstukken over aan postpunk verwante genres als new wave, synthpop, industrial en gothic.

Het wordt Reynolds nogal eens verweten dat hij soms wat kan doorslaan in zijn persoonlijke fanatisme, maar wat is er voor een muziekliefhebber nou aandoenlijker dan iemand die zijn onmetelijke liefde voor een bepaald album of genre zó weet te verwoorden, dat je eigen handen (lees: oren) ervan gaan jeuken? De passievolle manier waarop Reynolds bijvoorbeeld het debuut van Public Image Ltd. beschrijft, doet je het boek bijna dichtslaan om je weer volledig aan de muziek over te geven. Vergeet niet door te lezen!

Favoriete quote:The true sign of that you’re living through a golden age is the feeling that it’s never going to end. There seems to be no earthly reason why is should stop. It’s an illusion, of course, like the first swoony rush of falling in love. But that’s how it felt to be young and British and besotted with pop music in the early eighties.’


Michael Azerrad – Our Band Could Be Your Life: Scenes From The American Indie Underground 1981 – 1991
Lees Our Band Could Be Your Life en je waant je alsnog in een krakkemikkige toerbus op de snelwegen van Amerika. Lees Our Band Could Be Your Life en je waant je in een tijd waarin merchandise altijd nog met cash werd betaald en waarin concerten nog niet via Facebook werden geannuleerd. Michael Azerrad behandelt in dit boek de carrières van bands als Black Flag, Dinosaur Jr., Mission of Burma, Minutemen, Husker Dü, Fugazi en Sonic Youth.

Het gaat om één band per hoofdstuk, maar er zijn wel degelijk parallellen te trekken: weinig geld, weinig eten en weinig slaap. Een gedeelde factor waarvan deze bands dan weer een overvloed aan hebben, is invloed. Vooral op muzikaal gebied, maar ook als het aankomt op het romantische idee van the band on the road. Want hoe geweldig Azerrad de verhalen van deze bands dan ook vertelt, vergeet niet om na het lezen je romantische bril weer af te zetten. Aan de andere kant: in tijden als deze mogen we nog wel dromen, toch?

Favoriete quote: ‘MacKaye never told anyone to get off the stage. Sometimes this encouraged a rapid and irreversible descent into chaos, but usually it just meant a steady stream of stage divers and kids who just wanted a few seconds of attention while they did some silly dance for their buddies. Anarchy, it seemed, could work.’


Cosey Fanni Tutti – Art Sex Music.
Deze maand heeft de wereld afscheid moeten nemen van Neil Andrew Megson, beter bekend als industrial-icoon Genesis P-Orridge, die bekendheid verwierf als leider van de Britse bands Throbbing Gristle en Psychic TV, en later de grenzen van gender verlegde in een chirurgisch project om de identiteiten van Genesis en haar vrouw samen te voegen.

Iets minder uitgesproken, maar zeker niet minder interessant is het verhaal van Throbbing Gristle-medelid Cosey Fanni Tutti, die na een van haar controversiële exposities door een hoogwaardige Britse politicus ooit is uitgemaakt voor ‘vernieler van de beschaving’. Als kunstenaar en muzikant heeft Tutti al haar hele leven lang de conventies van kunst en de maatschappij uitgedaagd. Zowel technisch, middels haar experimenten met elektronische muziek, als thematisch, door bijvoorbeeld haar ervaringen in de porno-industrie in haar werk te kanaliseren. In haar autobiografie vertelt Tutti de verhalen achter al deze werken en gebeurtenissen. En toegegeven: veel van haar creaties zijn zware kost, maar ook een ordinaire synthpophit als October Love Song is van Tutti’s hand.

Zelfs als je niet bekend bent met het oeuvre van Tutti – wat je wel zou moeten zijn, want ook haar recente werk is nog de moeite waard, is Art Sex Music fascinerend leesvoer over een buitengewoon bijzonder leven.

Favoriete quote: ‘…these magazines were a rich visual time capsule of the blatant 1970’s sexism that I’d lived through, coped with, and which now looked ridiculous, sometimes shocking, and crass. When you’re living in that world you cope, steer your way through, challenging and countering wherever you can.’


David Toop – Ocean of Sound
Nog een om bij weg te dromen: David Toops Ocean of Sound begint in 1889, wanneer de Franse componist Claude Debussy tijdens de grote Parijse wereldtentoonstelling kennismaakt met de etherische muziek van een Javaans gamelanorkest. Hier begint Toop zijn sonische reis door tijdsfragmenten, geluidsgolven en denkbeeldige werelden, op zoek naar de belangrijkste bijdragers op het gebied van ambient-muziek. Toop interviewt grootheden als Sun Ra, Brian Eno, Kraftwerk, Aphex Twin en Ryuichi Sakamoto en verkent nieuwe ritmes, tonale invloeden en de invloed van field recordings en digitalisering.

Verwacht echter geen droge historische opsommingen: Toop schakelt naadloos van de regenwouden in de Amazone naar een ambientfeestje op de zolder van de Melkweg. Er zijn weinig schrijvers die geluiden kunnen omschrijven zoals David Toop dat doet. Soms vraagt hij daarvoor je onverdeelde aandacht, maar met een goede ambientplaat op de achtergrond, verplaatst hij je moeiteloos naar de bodem van de oceaan.

Favoriete quote: You have to accept what’s there. To hear nothing, you have to be dead.


De zon begint meer en meer te schijnen en waar Joris van Welsen zich normaal gesproken klaar aan het maken was voor een druk festivalseizoen, zit hij nu zonder inkomen terwijl hij overeind probeert te blijven met zijn boekingskantoor Radar Agency.

Dat de muziekindustrie op zijn gat ligt is inmiddels wel duidelijk. Het wegvallen van shows heeft brede gevolgen voor de gehele sector. “Shows die vaak al een halfjaar van tevoren geregeld zijn, moeten nu plots geannuleerd worden. Zo zou Amy Root naar SXSW gaan, heeft Klangstof zijn Europese tour moeten afblazen, voor Weval zijn er grote shows in Londen en Rusland afgelast en voor Colin Benders ging een mooie show tijdens Avant Gardner in New York niet door. Van dat soort annuleringen zijn natuurlijk meer artiesten de dupe, maar wij ook aangezien we dan onze commissie niet ontvangen die we op een boeking krijgen”, vertelt hij. “Daarnaast hebben wij voor concerten vaak ook zaken als vluchten en hotels voorgeschoten. Voor zolang het nog gaat duren lopen wij momenteel alle inkomsten mis, terwijl de vaste lasten doorlopen. Iedereen met een boekingskantoor kan denk ik beamen dat de marges redelijk krap zijn, je hebt lonen en overheadkosten te betalen van de commissie en dat is nu een taaie situatie.”

Onzekere tijden
Doordat de situatie met de dag verandert, is het vaak lastig voor betrokken partijen om een toekomstvisie uit te zetten. “Dingen zijn momenteel nog erg onduidelijk en het hangt er een beetje vanaf hoe het precies gaat lopen met dat noodfonds, wat er nog staat te gebeuren en hoe lang dit nog gaat duren. Je hoort berichten dat 6 april enkel nog een pijldatum is om te kijken hoe het er dan voorstaat, het is nog helemaal niet zeker of de maatregelen daarna versoepelt gaan worden en er weer evenementen plaats kunnen vinden. Als dit tot augustus duurt missen we onze belangrijkste periode, namelijk het festivalseizoen, en dan wordt het weer een heel ander verhaal.”

“Op dit moment bekijken we dagelijks hoe het ervoor staat. Bevrijdingsdag is voor ons bijvoorbeeld een zeer belangrijke dag, waar we vaak meer dan dertig concerten hebben staan. Maar eigenlijk denk ik dat er een vrij grote kans is dat dat niet doorgaat, al blijft dit allemaal speculeren. Ik zie gelukkig wel dat de staat heel erg zijn best doet om de ondersteunen en de ondernemers te helpen. Hoe dat precies voor ons uit gaat pakken weet ik nog niet, dat zullen we moeten afwachten.”

Omboeken
Daarnaast betekent een versoepeling van de maatregelen niet dat alles meteen weer goed is. “Het enige wat we nu kunnen doen is alles zo proberen om te boeken naar een periode dat het wel door kan gaan. Maar alle concerten die we om kunnen boeken gaan dan naar een periode waar we anders weer nieuwe concerten hadden kunnen plannen, dat gaat nu dus niet omdat alles daarheen verplaatst wordt.”

Voor alle thuisblijvers: Colin Benders start vanaf vandaag een serie sunset-livestream-sessies vanuit de A’DAM Toren, waarvan de opbrengsten naar de World Health Organization (WHO) gaan. Naast Benders treden de komende dag ook Joris Voorn, Satori en Reinier Zonneveld op.


Danique en Bart, het duo achter Donna Blue, zagen de situatie aan de oostkust in Amerika met de dag veranderen. Na acht dagen vol onverwachte optredens en geplante zaadjes in en rondom New York, is de band noodgedwongen naar huis gegaan. Terug in Nederland gaat het duo aan de slag met nieuw materiaal.

“Het is uiteraard jammer dat het zo loopt, maar je weet het allemaal niet van tevoren,” vertellen Danique en Bart ons via Skype. “Maar wat we in New York hebben kunnen doen, dat was het wel waard. We zijn erg blij met hoe het is gelopen: de Paste-sessie die we op hebben kunnen nemen, de showcase bij Rough Trade en alle andere shows. Bij het publiek zagen we mooie reacties en we hebben zaadjes geplant bij de zalen in New York. We hebben er zeker wel iets moois uitgehaald, zelfs bij de shows die geannuleerd zijn.”

“Niemand weet wat de gevolgen op de lange termijn gaan zijn. Wat we tegen elkaar zeggen, is dat we ons gesterkt voelen met de gedachte dat iedereen in hetzelfde schuitje zit. Dat is niet fijn, maar het creëert een gemeenschappelijk gevoel. Het is best interessant om te zien wat er gaat gebeuren, ook op het gebied van kunst. Ik denk dat veel mensen hier best creatief van worden. Dat vind ik iets positiefs. Maar 2020 is voor de muziekindustrie steeds meer een rampjaar aan het worden.”

Leren schakelen
Zo ook voor de festivals. Donna Blue zou op SXSW spelen, maar dat werd al afgelast voor ze op het vliegtuig stapten. “SXSW was één van de eerste grote dingen die omviel en dat was een grote klap voor ons. We hadden net onze release van de Inbetween EP bij de Nijverheid in Utrecht gehad. Het was een superleuke avond, maar die avond hoorden we dus ook dat SXSW niet door zou gaan. We hoorden het net na de show, dat was erg bitter, maar we wilden toch gaan. Er kwam wel een show voor terug en uiteindelijk maakten we er een soort geïmproviseerde tour van. Daar word je als band ook weer sterk van, omdat je leert schakelen.”

Met dat idee ging het duo op pad, met het gevolg dat ze veel onverwachte shows hebben kunnen spelen in New York. “Vorige week dinsdag vlogen we naar Amerika toe. Toen was er nog niet zoveel aan de hand als nu. We zijn gegaan met het idee dat, zolang het goed voelde, we zouden kijken waar we uit zouden komen. New York was tof, omdat we steeds nieuwe optredens erbij kregen. We mochten op bepaalde plekken invallen voor bands die bijvoorbeeld niet meer het land in konden door de travel ban. Dus het was voor ons een geluk bij een ongeluk. Het voelde ergens ook een beetje raar om dat over de rug van anderen te doen, maar je zegt natuurlijk wel ‘ja’ als je dit soort toffe shows kan spelen.”

Een ander New York
Hoe was het om op dat moment op die locaties te spelen? “De locaties daar waren best rustig, op een positieve manier. Iedereen was vrij rustig onder de situatie. Vooral aan het begin van de week was het nog best druk bij onze shows. Toen we net aankwamen, was het wel een heel ander New York dan een paar dagen later. Het New Colossus Festival waar wij speelden ging toen nog gewoon door, terwijl SXSW al gecanceld was. De situatie veranderde, net als hier in Nederland, elke dag best snel. Bij het festival waar we speelden werd ingesteld dat er maximaal vijfhonderd mensen in één ruimte mochten. Maar er kwamen steeds meer beperkingen bij. Het festival nam het serieus en keek telkens of het nog verantwoord was om door te gaan.”

“We gingen uiteindelijk met het vliegtuig naar Austin omdat we die vlucht al geboekt hadden en we wilden ook echt weg uit New York. Bij de autohuur kwamen we ook een oude dame tegen die zei: “Er is niets aan de hand joh, je kan vast nog muziek maken hier. Obviously, een hele andere mindset. We zagen op de TV berichten dat het in Californië al wat heftiger zou zijn, net als in Washington. Dat was voor ons een signaal dat we daar niet naartoe moesten gaan (de band zou na de shows in Austin doorvliegen naar Californië, red.). In Austin hadden we die ochtend een overleg gehad en besloten we dat het niet meer goed voelde om nog op te treden. We hadden nog een aantal shows staan en er werden er ondertussen al wat gecanceld. Het voelde alsof het de tijd was om te kijken of we naar huis konden gaan. We dachten namelijk dat er misschien restricties zouden komen op binnenlandse vluchten. Het is dan wel fijn om naar huis te gaan en te stoppen met de tour. Die keuze was niet makkelijk, want er zit maanden voorbereiding in die tour, en behoorlijk veel geld. Toch zijn we uiteindelijk erg blij dat we het avontuur zijn aangegaan.

Toch kon de band de tour nog op een mooie manier afsluiten. “In Austin was er een lief gastgezin waarbij we konden slapen. Dat was een reden waarom we daarheen waren gegaan. Die mensen ontvingen ons met open armen. Het was een plek om even rustig bij te komen en uit te zoeken waar we heen wilden en hoe we terug gingen”, vertellen ze. “We hadden nog wel een leuke afsluiter. Want onze manager kent best veel mensen via SXSW, waaronder een vriendin met een foodtruck. Zij had allemaal eten over omdat ook haar restaurant dicht moest. Op een foodtruck-parkje had ze speciaal voor ons de boel opengegooid. Daar hebben we met zijn vijven heel lekker kunnen eten en het was een mooi moment om het nog even af te sluiten.”

Overal je fiets kwijt kunnen
“Vanmorgen zijn we geland in Nederland en het viel ons op dat het op veel plekken hartstikke druk is. Veel drukker dan in Amerika. Austin was eigenlijk een spookstad in vergelijking met Hilversum en Utrecht. We zien veel mensen op straat. De situatie hier is misschien net wat anders. Al was het station erg leeg. En dat om negen uur ’s ochtends… En je kon overal je fiets kwijt, dat was ook wel voor het eerst! We zijn hierheen gegaan met de instelling: we doen voor een week boodschappen, we blijven lekker binnen en we gaan muziek maken.”

“Het is wel jammer om thuis te zijn, maar ook wel fijn. We zijn vooral blij dat we de juiste keuze hebben gemaakt en dat we die vlucht hebben kunnen boeken. Die vlucht was behoorlijk vol, zeker die van Chicago naar Amsterdam. In het vliegtuig hoorden we signalen van de luchtvaartmaatschappij dat het wel over zou zijn met de continentale vluchten vanaf vrijdag.”

“Ik weet nog wel dat, voordat we gingen, we nog gekscherend zeiden dat het niet echt niet erg zou zijn als we daar vast zouden komen te zitten. Maar dat gevoel verdween al snel toen we daar eenmaal waren. Nou nee, we wilden toch echt graag terug naar Nederland. Om daar in quarantaine te zitten… Maar ook om dichtbij onze familie te zijn en bij een betaalbaar en goed ziekenhuis.”

Nieuwe liedjes, nieuwe avonturen
En nu, is er nieuw werk op komst? “De tour hadden we ingepland tot 10 april, en daarna zouden we aan nieuw materiaal gaan werken. We zouden dus sowieso al met nieuw materiaal aan de slag gaan. We hadden ook voor onszelf tot april vrij van werk gehouden. Niet dat we aan het werk kunnen, maar nu heb je ineens alle tijd om je creativiteit de vrije loop te laten. Ik denk dat er mooie muziek uit kan komen. Het scheelt dat we in elk geval met zijn tweeën opgesloten zitten. Dat is normaal ook al zo in de studio, dan sluiten we onszelf ook op.”

En daarna, weer terug naar Amerika? “De reden dat we naar Amerika wilden, is omdat we het een bijzonder land vinden en dat werd onderstreept door hoe het publiek op onze muziek reageerde. We willen graag terug en dat gaat denk ik ook gebeuren. Even sparen, even kijken wat er allemaal gaat gebeuren en dan kunnen we het hopelijk nog een keer proberen. We geven de moed niet op!”


Een snotterende student, die eenzaam in zijn Tilburgse studentenkamer van niet zoveel vierkante meters, stukjes ligt te tikken over een lamgeslagen sector in nood. Het zou nog best een hit kunnen worden…

Kort maar krachtig: zo kun je mijn tijd als stagiair bij The Daily Indie het beste verwoorden denk ik. Na een aanloop van een halfjaar, waarin ik steeds meer zin kreeg om te beginnen, zat ik vorige week na twee schamele dagen op kantoor alweer thuis. Het ‘inwerken’ heeft dus grotendeels vanuit huis plaatsgevonden en het is nog maar de vraag of ik mijn mede-redacteuren daadwerkelijk nog ga zien deze periode. Het leven van een Tilburger met neusverkoudheid gaat niet langer over rozen.

Daar gaan de interviews en liveverslagen
Gedurende deze hectische week ben ik er wel in geslaagd om het begrip ‘flexwerken’ naar een hoger niveau te tillen. Met vijf verschillende improvisatie- kantoren in zes dagen, zou je haast willen dat het een olympische sport zou worden. Afijn, het leven gaat door en de muziekindustrie, gehavend maar levend, voorlopig ook. Hopelijk.

Met ieder stuk dat ik schrijf zie ik het beeld dat ik bij deze stage had als een uitstervende utopie aan de horizon verdwijnen. Het schrijven van liveverslagen over mooie festivals en het spreken van inspirerende artiesten heeft uit het niets het veld moeten ruimen voor materiaal over de ondergang van de sector. Een scherp contrast dat stof tot nadenken geeft, gelukkig heb ik daar op dit moment alle tijd voor, aangezien het laden van de TDI-redactieplanning haast al een dagtaak is met het waardeloze internet in mijn kamertje. Als hij dan eindelijk geladen is, dan kan het zomaar zijn dat het nieuws je al in heeft gehaald óf dat er een wildvreemde door je tuin loopt, omdat je huisbaas van de week besloten heeft om je schuur aan een totale vreemdeling te verhuren….never a dull moment in Tilburg-Noord.

Strijdend tegen de momenten van verveling en wazige schuurhuurders die loeren tijdens dit isolement, probeer ik te zoeken naar wat positieve kanten. Die kleine stukjes zonlicht, die op een donkere lentedag alvast verraden dat de zon meer gaat schijnen binnenkort. Ik ben een boek gaan lezen (The Subtle Art of Not Giving a Fuck), ik heb eindelijk tijd om de playlist op mijn telefoon te perfectioneren en tenslotte wordt het curriculum van deze stage ook nog eens aangevuld met crisisjournalistiek. Dit stageverslag wordt er eentje om in te lijsten!


De internationale coronacrisis is natuurlijk voor niemand een pretje, maar voor muzikanten en andere creatievelingen komt deze onverwachte financiële klap extra hard aan. Gezien streaming voor een groot deel de muziekindustrie beheerst, zijn gigs en tours belangrijker dan ooit als inkomstenbron en exposure voor (opkomende) artiesten en bands.

Nu deze gigs, tours, clubnachten en zelfs enkele festivals afgelast zijn tot in ieder geval 6 april en deze nare ontwikkelingen zich ongetwijfeld nog verder gaan doorzetten, is alle steun dus hard nodig. Gelukkig kun jij ook je steentje bijdragen, zij het een baksteen of een kiezelsteen.

1. Koop je vinyl online via officiële websites van artiesten/bands
Heb je tenminste ook wat om naar te luisteren als je in zelf-quarantaine zit. Of als je stiekem altijd al droomde van een carrière als dj, genoeg tijd nu om thuis te oefenen met nieuwe platen. En vergeet af en toe niet even bij je lokale platenzaak nog wat moois op de kop te tikken.

2. Vermijd fast-fashionmerken en koop merchandise
Red de wereld en koop dat ene unieke shirt van jouw favoriete band: doe je lang mee, je maakt reclame en je support jouw lievelingsartiest. Quarantaine in stijl.

3. Delen, delen, delen
Blijf in dit digitale tijdperk vooral ook liken en sharen en reposten en retweeten want alle promotie en aandacht is mooi meegenomen. Veel artiesten plaatsen ook grappige en soms ronduit idiote behind-the-scenes content, altijd leuk om in de gaten te houden. Plus, zo blijf je ook op de hoogte van de laatste nieuwtjes.

4. Doneer aan initiatieven of mensen die je niet kunt missen
Indien je portemonnee het toelaat is doneren een goede optie. Zo niet, vraag bijvoorbeeld de helft terug van het kaartje van je gemiste concert, in plaats van het volledige bedrag. Zo zorg je ervoor dat deze fijne plekken kunnen blijven bestaan en je hopelijk snel weer je biertje achterover kunt slaan om daarna de moshpit in te duiken.

5. Koop vrijdag 20 maart muziek via Bandcamp
Bandcamp heeft aangekondigd dat het aanstaande vrijdag zijn percentage voor zijn diensten eventjes laat varen en dat alle inkomsten dus direct naar de artiest gaan. Bijzonder sympathieke actie: sla je slag!

6. Do It Together
Ken jij nog een aantal mooie initiatieven om artiesten te helpen? Drop ze onder dit bericht in ons Clubhuis!


De Utrechtse audio-engineer Brian Esselbrugge was deze maand met TORRES op tour, maar de band moest halsoverkop terug naar Amerika voordat het reisverbod in zou gaan. Ondertussen ziet hij steeds meer shows van zijn agenda verdwijnen en is hij zelfs even van social media gegaan om zijn hoofd niet over te laten lopen.

“Al mijn vrienden zitten natuurlijk ook thuis en overal is er alleen maar corona-nieuws, ik merk dat ik daar best wel gevoelig voor ben. Ik werd daar een beetje door overspoeld. Vandaag ben ik maar even flink gaan wandelen met mijn vriendin, maar eigenlijk zou ik in Parijs met TORRES de laatste show van de tour doen”, vertelt hij via de telefoon. “Toen we begin maart met de tour begonnen in Engeland, merkten we al snel dat het dichterbij kwam en de spanning werd elke dag groter. Onze show in Turijn werd al snel geannuleerd en er kwamen steeds minder mensen opdagen bij de shows. In Brussel stond de zaal niet eens halfvol, terwijl die bijna uitverkocht was en dat ging zo door tot en met de show in Berlijn vorige week woensdag. Toen duidelijk werd dat de hele tour niet meer door zou gaan, is de band zo snel mogelijk terug naar Amerika gevlogen om de chaos rond het reisverbod voor te zijn. Dat heeft ze nog wel wat geld gekost, maar dat is wel deels gelukt door hulp van fans.”

Kleine buffer
Vervolgens kon Esselbrugge terug naar huis, waar hij één-voor-één zijn andere geluidsklussen zag verdwijnen. “Deze maand valt het nog mee op zich, ik had verder nog een optreden staan met Maarten Vos en nog wat shows bij EKKO, maar in april zit ik helemaal vol. Ik heb een tour staan met EUT, met Rob Dekay en nog een aantal shows met Judy Blank. Dat zijn wel vijftien tot twintig shows en ik ben bang dat dat een lastig verhaal gaat worden”, zegt hij. “In Utrecht heb ik een eigen studio waar ik muziek opneem en mix, waarvoor ik nog wel wat werk heb staan. Ik heb nog wel een kleine buffer, maar als april wegvalt heb ik toch wel een probleem. Dan moet ik wel echt bij mijn moeder aan gaan kloppen… Dat is natuurlijk helemaal niet wat je wilt, als ondernemer wil je gewoon zelfstandig rond kunnen komen.”

“Het voelt allemaal, ja, zwaar. Het is niet zo goed voor te stellen wat er allemaal gebeurt, het is erg surrealistisch. Je zit eigenlijk alleen maar af te wachten hoe het allemaal gaat lopen. In de tussentijd zit ik wel te denken over een plan B, een ‘wat-als-scenario’. Maar ik weet nog niet zo goed wat ik zou moeten doen… Ik probeer er maar positief over te blijven, te hopen dat eind april er weer wat dingen beginnen te lopen en dat mensen juist weer zin hebben om naar shows en festivals te gaan na al dat thuis zitten. Alleen je weet dat het zomaar niet zo zou kunnen zijn.”

Liedjes maken
“Ik moet in ieder geval bezig blijven en dingen maken, anders word ik helemaal gek. Ik heb mijn gitaar weer opgepakt en ik heb wat nieuwe liedjes gemaakt, daar heb ik eindelijk weer eens tijd voor. Het liefst zou ik gewoon weer lekker op pad willen, ik ben er nu al klaar mee! Ik vind mijn werk ook zó ontzettend leuk: je ziet nieuwe dingen, ontmoet nieuwe mensen, je bent lekker met de band op stap en al die kutgrappen. Ja, het is dubbel klote: geen shows en geen geld. Nu zit ik mijn vriendin samen de hele dag, wat ook heel leuk is, zij is gelukkig ook erg grappig.”