Onze radar draait op volle toeren en elke week presenteren we je een band die je hoogstwaarschijnlijk nog niet kent. What a shame! Nadat we vorige week met Bongloard al voorstelden aan een Popronde-band, doen we dat vandaag gewoon weer met Magnetic Spacemen. Deze heren maken er on stage een rotzooitje van, maar dan op de beste manier.

Wie is Magnetic Spacemen?
Magnetic Spacemen komt uit Overijssel, bracht in 2016 zijn eerste plaat uit en deed in datzelfde jaar al mee met de Popronde. Toch kom ik ze op de een of andere manier net pas tegen, en wel opnieuw in de Popronde waar de band dit jaar nogmaals aan meedoet. Hoe ik ze al die jaren gemist heb, weet ik niet, maar ik ben blij dat ze nu toch op mijn radar zijn verschenen. Magnetic Spacemen speelt live supercomfortabel – en met ogenschijnlijk vet veel lol – zijn surfende, zwemmende garagepunk. Daarnaast heeft frontman Sam Pols een veel grotere en rauwere stem dan je zou verwachten als je hem ziet staan.

De band’s eerste plaat I Don’t Wanna Grow Up kwam twee jaar geleden uit. Waar dit debuut wat meer rechttoe rechtaan was, voelt de nieuwste EP G.e.e.p, die eerder dit jaar verscheen, een stuk complexer en volwassener aan. En ook nog eens zonder daarbij die lekkere ongeregeldheid te verliezen. Zal dit dan eindelijk het jaar zijn waar Magnetic Spacemen de lucht in vliegt?

Voor fans van:
Meatbodies, The Hives en alle andere ruige garagerockers die je kent.

Fun Fact:
De jongens houden volgens hun bio van o.a. bier, de Lidl, kaas, rotzooi, peop (?) en lawaai, maar niet van paarden.

Voor je playlist:
De track Mold is voor iedereen die wel eens een bak met eten uit de koelkast heeft getrokken om daar een heel ecosysteem van schimmel aan te treffen. Voor ons allemaal dus. Wie had gedacht dat het zo veel voldoening zou geven om iemand vol passie ‘MOOoooOOOoOLD!’ te horen schreeuwen, met beelden van groeiende microscopische schimmels als visuele kers op de taart? Zachte waarschuwing: niet voor mensen met een zwakke maag.

Voor je agenda:
Magnetic Spacemen staat de komende maanden in Wageningen, Den Bosch, Utrecht, Rotterdam en Enschede tijdens de Popronde in die steden. Bekijk hier de data, en check meteen wat voor leuks er nog meer te zien valt!

Onze radar draait op volle toeren en elke week presenteren we je een band die je hoogstwaarschijnlijk nog niet kent. What a shame! Vandaag stellen we je voor aan Hugs of the Sky. Deze jongens besteden hun tijd liever aan hun instrumenten dan aan het onderhandelen met platenbazen, en dat is te horen (en te merken).

Wie is Hugs of the Sky?
Hugs of the Sky is een samenkomst van de band The Insect Soldiers of the Sky, en het soloproject van Boris Willems genaamd Hugs, beide uit Limburg. Meestal ben ik in deze serie onder de indruk van bands die nog maar één of twee nummers uit hebben gebracht en nu al duizenden streams en grote features online hebben. Bij Hugs of the Sky ben ik verbaasd van precies het tegenovergestelde.

Hugs of the Sky heeft sinds eind vorig jaar al drie steengoede platen uitgebracht. Van die platen die je meevoeren naar plekken waarvan je niet wist dat ze bestonden. Platen die moeiteloos al je diepste emoties bespelen. Platen vol snijdende tonen die de knopen in je maag eerst strakker aantrekken, en vervolgens voor eeuwig losweken. Hoe is het mogelijk dat deze heerlijke mix van psychedelische chaos, onvoorspelbare gitaren en theatrale ruigheid nog steeds op ‘<1.000-streams’ staat op Spotify?

Ik kan alleen maar concluderen dat het komt omdat deze jongens niet de bewandelde paden afwandelen van een label zoeken, teasers online gooien, social media-propaganda, officiële singles aankondigen en tot in de puntjes geregisseerde video’s droppen. In plaats daarvan gooien deze jongens gewoon hele albums online. Misschien boeit de promo ze gewoon veel minder dan het daadwerkelijke maken van muziek. Of staan hun fans boven aardse en kapitalistische platformen als Spotify en YouTube. Of misschien blijven ze expres onder de radar omdat ze dat fijn vinden en verpest ik het nu voor ze door dit artikel te schrijven. Sorry guys, not sorry! Een band als deze moet gewoon gehoord worden.

Voor fans van:
The Murlocs, Ty Segall, Kikagaku Moyo, Queens of the Stone Age.

Fun Fact:
Zusterband The Insect Soldiers of the Sky bracht een ode uit aan Kevin Parker, genaamd Kevin Parker. Het gaat zo:

Kevin Parker

Kevin is on our mind

Kevin Parker

Kevin woew

Kevin Parker

Kevin reads my mind

Kevin Parker

Kevin aiaiai

Kevin Parker

Kevin runs our mind

Kevin Parker

Kevin ouh

Voor je playlist:
Deze video is keihard, kijk ernaar.

Voor je agenda:
De band speelt 1 oktober in Cinetol, samen met mede-psychrockers Pom!


Onze radar draait op volle toeren en elke week presenteren we je een band die je hoogstwaarschijnlijk nog niet kent. What a shame! Vandaag stellen we je voor aan Blue Bendy, een zeskoppig ensemble dat van hun experimentele rock een emotionele ervaring maakt.

Wie is Blue Bendy?
Blue Bendy bestaat uit maar liefst zes leden, waaronder Arthur Nolan, wiens klaaglijke gezang nu al de aandacht van de redacteurs bij onder andere Clash en Rebel Music weet te vangen. Het zestal komt uit London waar ze al een tijdje venues afgaan en hun fanbase langzaam warm maken voor hun eerste release: de single Closing Sound die dan eindelijk begin dit jaar uitkwam. Blue Bendy creëert zowel live als in de studio een dissonante muur van geluid die enerzijds voort lijkt te komen uit opgekropte woede en anderzijds uit diepe, diepe treurigheid. Closing Sound is zo ongepolijst dat het af en toe net iets te troebel klinkt. Maar dat draagt alleen maar bij aan het zware geluid van de band. Alsof je net als het paard van Atreyu door het Moeras der Droefenis moet waden om naar het einde te komen. De Frans zangecho’s op de achtergrond van synth-speler Olivia Morgan maken het helemaal af.

Voor fans van:
Volgens het internet klinkt de band als Morrisey maar dan met meer punk. Als King Krule maar minder melancholisch. Als Joy Division maar iets zweveriger. Kortom, we kunnen hier geen touw aan vastknopen.

Fun Fact:
Gooi de term Blue Bendy in Google en je vindt eerst allemaal plaatjes van de blauwe versie van Bendy, een karakter met een permanente lach en een dode blik in zijn ogen uit het beste horrorspel ooit: Bendy and the Ink Machine. Ik heb, tactvol en niet-stalkerig als ik ben, uit het niets een gifje van Bendy in de Facebook-messenger van de band gedropt. Gewoon om te kijken of ze de link tussen zijn naam en het spel zouden confirmeren of ontkennen. Status van ons gesprek tot nu toe: Seen 15:48.

*Update: De band heeft ondertussen gereageerd met een gif van een poppetje dat radeloos in foetushouding op de grond zit.

Voor je playlist:
Blue Bendy’s nieuwste single en allereerste videoclip kwam vorige week uit en het is naar de bands eigen zeggen een ‘wankel klaaglied over een brug.’ Dit nummer is even dissonant en zwaar als eerder werk, maar een stuk minder troebel. Het is duidelijk scherper geproduceerd, wat een heleboel meer ademruimte creëert in de muziek, zonder de wazige vibe te verliezen. De band zit zeker niet stil en ik voorspel dat hij zijn sound alleen maar zal blijven proberen te verbeteren. Maar wat hebben de muzikanten nou eigenlijk te klagen over een brug? Bekijk de mooie video hieronder en je zult zien dat bruggen niet zo onschuldig zijn als ze lijken.

Voor je agenda:
Op 30 oktober staat de band in Bermondsey Social Club in London! En voorlopig blijven de gigs in London maar binnenkomen. Genoeg kans om ze (daar) live mee te pakken, dus.