Onze radar draait op volle toeren en elke week presenteren we je een band die je hoogstwaarschijnlijk nog niet kent. What a shame! Vandaag stellen we je voor aan Nu Guinea. Het Italiaanse duo experimenteert met funk en disco en laat je daarmee de zomer tegemoet dansen.

Wil je deze afleveringen volgen en beluisteren? Check hem hieronder als podcast en abonneer je via een van onze kanalen.

Achtergrond: In 2014 begon het muzikale avontuur voor Massimo Di Lena en Lucio Aquilina onder de naam Nu Guinea. Het duo uit Napels vertrok naar het muzikale broeinest Berlijn. Als je vandaag de dag als muzikant ergens heen moet, dan heb je met de Duitse hoofdstad de jackpot te pakken. Althans, zo lijkt het tenminste.

Na de release van een self-titled debuut EP via het Italiaanse label Early Sound Recordings, verscheen een jaar later, in 2015, de eerste langspeler van Nu Guinea: The Tony Allen Experiments luidde de titel. Dat klinkt veelbelovend en we kunnen je alvast zeggen: het klinkt exotisch, dansbaar en vooral heel erg Nu Guinea. Als je een paar nummers van de band luistert, kom je er al snel achter dat het duo een eigen sound ontwikkeld heeft die je vooral de dansvloer op sleurt.

Vorig jaar verscheen Nuova Napoli, het tweede album van de Italianen-in-Berlijn, vol muzikale research. Zeven nummers lang word je meegenomen naar onbestaande plekken waar een combinatie van jazz-funk, disco en Afrikaanse ritmes het hoogste woord voeren.

Samengevat: Een tropisch avontuur vol Italiaanse disco en funk.

Weetje: Ondanks dat de naam anders doet vermoeden, heeft de band verder geen link met Nieuw-Guinea. Het tweetal komt namelijk uit Napels, Italië.

Eentje voor de playlist: Deze week vullen we je playlist aan met Je Vulesse van het laatste album. Hoewel we niet zo veel verstaan van de lyrics – in een plaatselijk dialect – en ook Google Translate ons een beetje op onze honger laat zitten, nemen we nummer als een uitnodiging om te dansen.

Op Je Vulesse laat het duo de temperatuur in de kamer al gauw tot tropische hoogten stijgen. Een ontzettend fijne ritmesectie vormt de rode draad door het nummer, tussendoor wordt dat aangevuld door de vreemdste geluidjes en de zanglijn die als een sluier over de instrumentale partij hangt.

Voor fans van: Hou je van Voilaaa en The Mauskovic Dance Band? Dan is de kans onwaarschijnlijk groot dat ook Nu Guinea wat voor jou is.

In je agenda: Op zaterdag 25 mei is Nu Guinea in volledige bandbezetting te zien op Lente Kabinet in Amsterdam. Op 13 juli staan de twee op Dour Festival in België en op 2 augustus speelt Nu Guinea op Dekmantel Festival in het Amsterdamse Bos.


Onze radar draait op volle toeren en elke week presenteren we je een band die je hoogstwaarschijnlijk nog niet kent. What a shame! Vandaag stellen we je voor aan Minami Deutsch, de band die onder meer op Fuzz Club Eindhoven speelt. Laat je niet in verwarring brengen door de naam, want de band komt uit Japan en niet uit Duitsland.

Wil je deze afleveringen volgen en beluisteren? Check hem hieronder als podcast en abonneer je via een van onze kanalen.

Achtergrond: Voor het ontstaan van de band moeten we terug naar Tokio in 2014. Sindsdien is de band opzoek naar een raakvlak tussen de muziek van weleer en de creatie van vernieuwende dingen. Dat kwam er in 2016 met de release van debuut-EP Minami Deutsch. Die claim maakt de band pas echt hard met With Dim Lights, het album dat vorig jaar verscheen en je veertig minuten meeneemt naar een ander universum.

We moeten het toch nog even hebben over die verwarrende naam. Minami is de Japanse vertaling van ‘zuiden’ en Deutsch: wel ja dat spreekt voor zich. Op basis van de bandnaam valt niet veel af te leiden over wat je zult horen, want het drietal heeft meer overeenkomsten met een band als Ash Ra Tempel, die dan weer uit Berlijn komt. Even onze topografische kennis testen, maar de Duitse hoofdstad ligt toch echt wel in het noordoosten. Ons misleiden, daar zijn die Japanners wel goed in. Een kleine aanduiding voor hoe Minami Deutsch ons muzikaal in een zwart gat meesleurt.

Samengevat: Oneindig rondtollen in een onbekend en hypnotiserend universum.

Weetje: Na een geslaagde show op Tokyo Psych Fest werd de band opgepikt door het Britse label Cardinal Fuzz wat de band meteen een ticket Europa opleverde.

Eentje voor de playlist: Echt radio-proof is I’ve Seen a U.F.O. niet, maar een mooie toevoeging voor je playlist is het ongetwijfeld. Ruim acht minuten lang raast de psychedelische rock van Minami Deutsch aan je voorbij. Even rustig om je heen kijken in een buitenaardse wereld om dan in sneltempo weer in een zwart gat te vallen.

Je drijft steeds verder weg van de realiteit om achteraf totaal gedesoriënteerd uit te zoeken of je nou echt een U.F.O. zag. Heel wat distorted gitaren, hier en daar fluisterende, vervormde vocalen en een 2019-waardige portie elektronica bezorgen je ongetwijfeld een bijzondere trip. En laat al die klanken, waarop bijna geen label meer te plakken is, dan maar lekker herhalen.

Voor fans van: De Japanse band Minami Deutsch past mooi in het rijtje met bands als Acid Mothers Temple, Boredoms en Melt-Banana.

In je agenda: Op 21 augustus staat Minami Deutsch in het Nijmeegse Merleyn en twee dagen later kan je het Japanse drietal op Fuzz Club in Eindhoven zien.


Onze radar draait op volle toeren en elke week presenteren we je een band die je hoogstwaarschijnlijk nog niet kent. What a shame! Vandaag stellen we je voor aan Just Mustard, de band die persoonlijk verantwoordelijk is voor het in leven houden van shoegaze in Ierland.

Wil je deze afleveringen volgen en beluisteren? Check hem hieronder als podcast en abonneer je via een van onze kanalen.

Achtergrond: Een groepje vrienden dat evolueert naar een band, het is geen onbekend of uniek verhaal. Ook Just Mustard kende zo zijn start in 2015. Pas twee jaar later had de band met Shane een vaste drummer gevonden en nam de bandbezetting zijn definitieve vorm aan. Vanaf dat punt ging het snel, het debuutalbum Wednesday wordt opgenomen en verscheen in 2018 via het label Pizza Pizza Records dat lokale bands de kans geeft om muziek op vinyl uit te brengen.

Het vijftal uit Dundalk hield de touwtjes stevig in eigen handen en produceerde zijn eerste plaat dan ook zelf. Al werd ook de hulp van Chris Ryan ingeschakeld. In een interview met The Big Takeover zei bassist Rob daarover het volgende: “We wisten al gauw dat we met Chris Ryan wilden werken. Hij is een soort zeldzame tovenaar en we wilden graag zijn ‘magic beans‘ stelen en doen alsof we ontzettend slim en getalenteerd zijn.” Getalenteerd is Just Mustard ongetwijfeld en dat horen we ook terug op Wednesday, wat de band een nominatie voor album van het jaar bij de 2018 Choice Music Prize opleverde. Momenteel tourt de band met niemand minder dan Fontaines D.C., de band die we laatst nog interviewden.


Samengevat: Noiserock met postpunk en triphop-invloeden die in no-time van nul naar honderd gaat.

Weetje: Wednesday was het allereerste album dat verscheen op Pizza Pizza Records.

Eentje voor de playlist: Deze week breiden we je playlist uit met Frank, de nieuwste single van Just Mustard. Je wordt op de single meegenomen naar een duistere plek waar een gevoel van gevaar, maar ook opwinding je zullen verwelkomen. Over een industriële beat zingt Katie Ball ‘I watch TV to fall asleep‘, al betwijfelen we of wij op deze tonen in slaap zouden vallen.

We worden wakker geschud door de chaotische gitaren waarbij de zanglijn van Ball ons gelukkig nog net op het juiste pad houdt. Al worden we in de bijbehorende videoclip helemaal misleid met een duizelingwekkend ronddraaien. Een film waarin een aantal frames lijken te ontbreken. Meubels die vanzelf gaan bewegen. De band heeft duidelijk stop-motion ontdekt en dat werkt ontzettend goed bij een nummer waarin een grote climax ontbreekt. Laat dat je vooral niet afschrikken, want de grootsheid van een nummer zit echt niet altijd in die exploderende en catchy refreintjes.

Voor fans van: Fans van shoegaze-bands als My Bloody Valentine, Slowdive en Ride zullen ongetwijfeld van Just Mustard houden.

In je agenda: Op 24 mei speelt Just Mustard in Amsterdam tijdens London Calling.


Onze radar draait op volle toeren en elke week presenteren we je een band die je hoogstwaarschijnlijk nog niet kent. What a shame! Vandaag stellen we je voor aan Emerson Snowe. De Australische muzikant maakt psychedelische pop met een excentrieke inslag, die onder meer te zien is tijdens London Calling op zaterdag 25 mei.

Wil je deze afleveringen volgen en beluisteren? Check hem hieronder als podcast en abonneer je via een van onze kanalen.

Achtergrond: Emerson Snowe ken je misschien wel als Jarrod Mahon, de zanger en bassist van de Australische indie-rockband The Creases. Solo slaat de muzikant een donkerdere, autobiografische richting in. Het soloproject zag het levenslicht nadat Mahon besloot geen alcohol meer te drinken om zich beter te kunnen focussen op het artistieke proces, maar ook zijn eigen gevoelens en kwetsbaarheden.

Op Bandcamp waren heel wat EP’s te vinden met een grote gemene deler: de nummers werden snel geschreven om zo eerlijk mogelijk te blijven. “Het is makkelijk om telkens nieuwe lagen bij een nummer te creëren, ik voelde dat ik daarin vastzat en mij niet meer kon realiseren waar een nummer naartoe ging.” De eerlijkheid die Mahon als Emerson Snowe aan het licht stelt, heeft hem tot nu toe geen windeieren opgeleverd. Zo tourde hij met onder meer Ariel Pink, GUM en King Krule. Ook op invloedrijke showcasefestivals als SXSW en The Great Escape bleef de Australische muzikant niet onopgemerkt.

Samengevat: Psychedelische pop met een excentrieke inslag

Weetje: In twee maanden tijd maakte Emerson Snowe zo’n twintig EP’s, dagelijks schreef de Australiër een nummer in een half uur tijd. Zo ontstonden de eerste nummers die de muzikale richting voor Emerson Snowe zouden aangeven.

Eentje voor de playlist: We stellen graag de nieuwste single van Emerson Snowe voor als nieuwe toevoeging van je playlist. Human is een nummer vol bedrieglijk optimisme dat gekenmerkt wordt door een licht distorted akoestische gitaar en een verder relatief luchtige instrumentale partij.

I have these feelings in my head that I soon will wish my death. But I don’t want to let you all down‘, klinkt het op het nummer. Niet bepaald rooskleurig, maar laat dat nou net zijn wat de nummers zo krachtig maakt. Als Emerson Snowe is Jarrod Mahon ontzettend eerlijk en open over alles wat hem bezighoudt.

De videoclip is net zo excentriek als de verschijning van Jarrod Mahon. Met zijn kapotte gitaar – we denken namelijk niet dat je écht kan spelen op een gitaar met loszittende snaren – verschijnt de man in zo veel verschillende outfits dat we de tel kwijtgeraakt zijn.

Voor fans van: Ciggie Witch, Sweater Curse en het bandje dat we vorige week op onze radar kregen: Body Type.

In je agenda: Op 10 mei verschijnt Emerson Snowe zijn debuut-EP That’s Rock ‘n’ Roll via Liberation Records en op zaterdag 25 mei staat Snowe in Paradiso tijdens London Calling in Paradiso.


Onze radar draait op volle toeren en elke week presenteren we je een band die je hoogstwaarschijnlijk nog niet kent. What a shame! Vandaag stellen we je voor aan Body Type, de vierkoppige band uit Sydney die lofi-garagerock en dreampop eigenhandig weer op de kaart zet.

Wil je deze afleveringen volgen en beluisteren? Check hem hieronder als podcast en abonneer je via een van onze kanalen.

Achtergrond: Dat de Australische muziekscene booming is, is allang geen geheim meer. Genoeg getalenteerde muzikanten down under en ook de girlband Body Type voegen we maar wat graag aan dat lijstje toe. Bij het ontstaan van de band in 2016, had het viertal relatief weinig ervaring. Daar kwam snel verandering in toen Body Type het voorprogramma mocht verzorgen voor onder meer Big Thief en Rolling Blackouts Coastal Fever.

Uit nachtelijke jamsessies en improvisaties ontstond wat we nu kennen als Body Type. Heerlijke lofi-garagerock met een hoog dreampop-gehalte. En alsof dat niet genoeg is, maakt het Australische viertal er ook een persoonlijke missie van om girlbands weer op de kaart te zetten. Een dream team – zo lijkt het wel – dat vecht voor vrouwelijke representatie in de muziekwereld, meer 2019 kun je het momenteel niet vinden.

Samengevat: frisse, lofi-garagerock meets dream-pop.

Weetje: Body Type is het eerste serieuze muzikale project voor het viertal.

Eentje voor de playlist: Deze week vullen we je playlist graag aan met Free To Air, de nieuwste single van Body Type. De fijne gitaarrifjes blijven lang nazinderen en een stuwende drumpartij houdt het tempo er goed in. Free To Air gaat over die oude buurman wiens leven zich volledig voor de tv in de woonkamer afspeelt. De absurde videoclip krijg je er gratis en voor niets bij, maar is wel het kijken waard!

De video doet een beetje denken aan faceswap-filters, maar als dat nog niet gek genoeg is, moet je gewoon even wachten. Voor je het weet worden vingers ingeruild voor worstjes en wortels die de gitaarpartijen voor hun rekening nemen. We voelen een do not try this at home-teken aankomen, maar wie zijn wij om te zeggen dat je de worstjes niet mag verpesten door er je vingers in te steken.

Voor fans van: Hou je van de lofi-garagerock van bands als Press Club, Hinds en Phantastic Ferniture, dan is Body Type ongetwijfeld de perfecte aanvulling op je muziekcollectie.

In je agenda: EP2 verschijnt op 3 mei en op 24 mei staat de Australische band in Amsterdam op het London Calling Festival.


Onze radar draait op volle toeren en elke week stellen we je voor aan een band die je hoogstwaarschijnlijk nog niet kent. What a shame! Vandaag stellen we je voor aan The Dandelion. De Australische band speelt binnenkort voor het eerst in Nederland, op Motel Mozaïque.

Wil je deze afleveringen volgen en beluisteren? Check hem hieronder als podcast en abonneer je via een van onze kanalen.

Achtergrond: The Dandelion klinkt als zo’n naam die al jaren bestaat en dat is ook zo. Alleen niet in de huidige vorm. We moeten even terug in de tijd om bij de originele samenstelling te komen. De band was een soloproject van Daniel Poulter, de voormalige frontman van The Dolly Rocker Movement. In 2013 werd een liveband gevormd die te horen is op enkele nummers van het tweede album. Tijdens de opnames van die plaat – Seeds Flowers & Magical Powers of The Dandelion – werden alle creatieve taken langzaamaan overgedragen aan Natalie de Silver.

In 2017 begint De Silver te werken aan een derde album. Old Habits & New Ways of The Dandelion, een titel die meteen aangeeft dat het tijd is voor verandering. Op Spotify is geen spoor te vinden van de vorige albums en begint The Dandelion met een schone lei, maar wel met een behoorlijke live-reputatie die de band opbouwde door te touren in Australië.

Samengevat: Psychedelische gitaren, mystiek en een tijdreis naar de jaren zestig.

Weetje: The Dandelion als naam voor een band straalt bijna pure flowerpower uit, toch is de Amerikaanse band Dandelion een snoeiharde hardrock/grunge-band. What’s in a name? Ook De Silvers voorliefde en grote verzameling Pakistaanse folkplaten prikkelt onze fantasie.

Eentje voor de playlist: Deze week vullen we jouw playlist aan met een beetje The Dandelion en dat in de vorm van Incognito. Een aangenaam drumritme voert ons het nummer in, waarna een repetitief gitaarlijntje al snel onze aandacht trekt. Het zijn echter de vocalen van Natalie de Silver die ons helemaal overtuigen. Ze verkent de muzikale gelaagdheid, maar tegelijk creëert ze een mystieke sfeer.

De reverb, de slim toegepaste elektronica en de subtiel harder wordende gitaren zorgen er samen voor dat Incognito zeker niet zo anoniem blijft op het album als de titel doet vermoeden. Ach, als het klinkt als deze track, dan worden we stiekem wel graag misleid.

Voor fans van: We proberen telkens een paar vergelijkbare bands te tippen, maar als je – net als zangeres Natalie de Silver – de jaren zestig als beste muzikale periode ervaart, dan is The Dandelion zeker wat voor jou.

In je agenda: Op zaterdag 20 april speelt The Dandelion om half negen in Club Vibes tijdens Motel Mozaïque.


Onze radar draait op volle toeren en elke week stellen we je voor aan een band die je hoogstwaarschijnlijk nog niet kent. What a shame! Vandaag stellen we je voor aan het Britse viertal van Penelope Isles, dat eind mei op London Calling speelt en in juni tijdens Transformer Festival in de Muziekgieterij.

Wil je deze afleveringen volgen en beluisteren? Check hem hieronder als podcast en abonneer je via een van onze kanalen.

Achtergrond: De kern van Penelope Isles komt uit dezelfde schoot: broer en zus Jack en Lily Wolter zochten wat vrienden bij elkaar en al snel was daar een vierkoppige band. En met succes! Zo stond de band dit jaar op showcasefestivals Eurosonic en SXSW en verzorgde Penelope Isles de support voor The Magic Numbers, British Sea Power en Lost Horizons.

2019 zou dus zomaar eens het jaar van Penelope Isles kunnen worden. Niet alleen steekt de band veelvoudig de landsgrenzen over, ook verschijnt dit jaar de debuutplaat via het gerenommeerde label Bella Union (onder meer Father John Misty en Beach House). Drukke tijden voor het viertal uit Brighton en Isle of Man.

Samengevat: melodieuze pop meets schitterende psychedelica

Weetje: Chlorine verscheen in februari op vinyl in zeer gelimiteerde oplage, een maand later was het nummer ook via streamingsdiensten te beluisteren.

Eentje voor de playlist: dat het debuutalbum van Penelope Isles nog niet verschenen is op het moment dat we dit schrijven, maakt de keuze een stuk makkelijker. Nou ja, veel keuze is er niet, maar wat er is, klinkt ontzettend goed. Chlorine is de eerste single van het album en de ultieme teaser die absoluut doet verlangen naar meer.

Het nummer drijft langs een uitgebreid kleurenspectrum, maar het zijn toch vooral de gitaren die een prominente rol in het nummer krijgen. En daar hoor je ons absoluut niet over klagen. Dromerig en verslavend, zo omschrijven we Chlorine nog het best.

Voor fans van: houd je van Mogwai, Grandaddy of Arcade Fire? Dan is Penelope Isles ongetwijfeld wat voor jou!

In je agenda: Penelope Isles staat op 24 mei in Amsterdam op London Calling en 15 juni op Transformer Festival.


Onze radar draait op volle toeren en elke week stellen we je voor aan een band die je hoogstwaarschijnlijk nog niet kent. What a shame! Deze week is dat de psychedelische afro-soul van Skinny Pelembe die in april naar Rotterdam komt voor Motel Mozaique!

Wil je deze afleveringen volgen en beluisteren? Check hem hieronder als podcast en abonneer je via een van onze kanalen.

Achtergrond: Skinny Pelembe werd in Johannesburg geboren, maar groeide op in het Britse Doncaster. Hij deed mee aan de tweede editie van Future Bubblers, een talentontwikkelingsproject van Gilles Peterson op BBC Radio 6. In de tussentijd tekende hij bij Brownswood Recordings, het platenlabel van diezelfde Peterson.

In 2018 stond Pelembe nog op het Super-Sonic Jazz Festival in Amsterdam, maar toch bleef hij hier altijd een beetje onder de radar. Wij wisten hem gelukkig op tijd op te vissen, want dit jaar verschijnt zijn debuutalbum. Hoogtijd om je ogen te werpen op de multi-instrumentalist die zijn eigen genre creëerde. De man zingt niet alleen, maar is ook producer, gitarist en MC.


Samengevat: multi-instrumentale psychedelische afro-soul.

Weetje: Skinny Pelembe cureerde een playlist voor het kledingmerk Fred Perry met onder meer Neil Young, Paul Weller, Van Halen, The Animals, Grandmaster Flash & The Furious Five.

Eentje voor de playlist: Met een langspeler in het vooruitzicht, tippen we alvast de eerste single die we daarvan te horen kregen: No Blacks, No Dogs, No Irish. Het nummer verwijst naar rassensegregatie-borden uit de jaren zestig, maar vooral naar het racisme dat Pelembe zelf ondervond.

Het nummer krijgt een psychedelische vibe, waardoor de sociale kritiek niet altijd op de voorgrond treedt en het dus niet per definitie als een protestnummer gezien hoeft te worden. In de bridge lijken we ons even midden in een protest te begeven, de massa aan het woord, maar al snel neemt de muziek het weer over. ‘You don’t see me here. You don’t see me anywhere‘, klinkt dan niet meteen rooskleurig, Pelembe weet het zo te verpakken dat we helemaal opgaan in het nummer.

Voor fans van: Skinny Pelembe ziet zichzelf graag als de gulden middenweg tussen Madlib en Neil Young en als hij dat wil, wie zijn wij dan om daar tegenin te gaan?

In je agenda: Op zaterdag 20 april staat Skinny Pelembe op Motel Mozaïque in Rotterdam.


Onze radar draait op volle toeren en elke week stellen we je voor aan een band die je hoogstwaarschijnlijk nog niet kent. What a shame! Deze week alweer een bandje van Belgische bodem, namelijk Vito en dat is americana met een Vlaams tintje.

Wil je deze afleveringen volgen en beluisteren? Check hem hieronder als podcast en abonneer je via een van onze kanalen.

Achtergrond: In 2017 omringde Vito Dhaenens zich met enkele getalenteerde muzikanten en zo was Vito opeens geen soloproject meer, maar wel een vijfkoppige band. Een jaar later behaalden deze de selectie van muziekwedstrijd De Nieuwe Lichting en won de groep de Jongmuziekprijs op Theater Aan Zee, een jaarlijks festival in Oostende. Inmiddels stonden ze al op Leffingeleuren en We Are Open, niet de minste Belgische festivals.

Zoals je leest, is het bestaan van de Gentse band nog relatief kort, maar het traject minstens zo indrukwekkend. Na twee singles: The Soul Comes en Costa Rican Star, verscheen afgelopen maandag de debuut-EP Man With Feelings. Zelf omschrijft de band zijn sound als ‘belgicana’, een variant op americana met een Belgisch tintje. Dat horen we vooral terug in de vocalen en gitaarpartijen. Verder horen we fijne folkpop met een flinke portie melancholie.

Samengevat: “Een energieke, melancholische mix van Patti Smith en Kurt Vile in de discotheek na sluitingsuur.”

Weetje: Vito studeert muziekproductie aan het Gentse conservatorium en produceert al zijn muziek zelf.

Eentje voor de playlist: Het bijna kinderlijk eenvoudige artwork van Costa Rican Star staat in schril contrast met de muziek. Het ruim zes minuten durende nummer overtuigt al snel door de diepe gelaagdheid en meerstemmigheid in het refrein. Daarnaast krijgt de song ook voldoende ruimte om rustig open te bloeien. Verwacht van Vito dus geen snelle popsongs die de drie en een halve minuut net niet aantikken, maar muzikale ademruimte.

Costa Rican Star voelt alsof we het nummer al jarenlang kennen en het net opgevist hebben uit een playlist van een paar decennia terug. De fijne gitaren creëren een golvende sound waarop we ons maar wat graag laten meedrijven. In combinatie met de warmte die van het nummer straalt, horen we een nummer dat uitblinkt in zijn puurheid en de balans weet te behouden.

Voor fans van: Jaguar Jaguar en The Bony King Of Nowhere, maar ook fans van Kurt Vile en Patti Smith zullen dit ongetwijfeld weten te appreciëren.

In je agenda: Wie nog geen plannen voor het weekend heeft, raden we een tripje naar Gent aan. Op vrijdag 15 maart stelt de band zijn EP voor in eigen stad.


Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Word-Lid-Banner-660x150.jpg

Elke week stellen we je voor aan een band die je hoogstwaarschijnlijk nog niet kent. What a shame! Onze radar draait weer op volle toeren en deze week tippen we de Belgische formatie Mooneye.

Achtergrond: Songwriter Michiel Libberecht begon als solist. Onder de naam Mickey Doyle speelde hij onder meer in Het Depot in Leuven, Democrazy in Gent en op Leffingeleuren. In 2017 deed hij mee aan de muzikale wedstrijd Jonge Wolven, waar hij als winnaar uit de bus kwam. Het werd tijd om het wat serieuzer aan te pakken: een volledige band, een nieuwe naam en een eerste EP. Dat kwam er allemaal in 2018 in de vorm van Mooneye en de gelijknamige EP.

Voor die EP trokken muzikanten de studio in met Pascal Deweze, die ook met Warhaus en Broken Glass Heroes werkte. Het resultaat werd een debuut dat zweeft tussen melancholie en folkpop. In 2019 kwam de band als een van de drie winnaars van De Nieuwe Lichting uit de bus, de muziekwedstrijd waarbij het Belgische radiostation Studio Brussel op zoek gaat naar jonge beloftevolle acts. Daarmee treedt de band in de voetsporen van SONS, Portland en Tamino.

Samengevat: nostalgische vocalen en een warm muzikaal dekentje voor de koude (en minder koude) dagen.

Weetje: op Record Store Day (13 april) brengt de band zijn debuut-EP in gelimiteerde oplage uit op gekleurd vinyl.

Eentje voor de playlist: We hadden ons voorgenomen om hier telkens één nummer te tippen en daar hebben we bij het beluisteren van de EP toch wel even spijt van. Als we dan toch moeten kiezen, dan stellen we graag I Don’t Believe The Times Have Changed voor als toevoeging aan je playlist.

Het klinkt warm, nostalgisch en vooral niet te gecompliceerd. Let vooral even op de kleine details in de muziek en hoe die als het ware een filter over het nummer gooien, waardoor de stem van Libberecht nog meer tot zijn recht komt. Het is tevens de ideale kennismaking met de band en we willen je alvast waarschuwen, voor je het weet heb je deze alweer op repeat.

Voor fans van: We zien Mooneye graag in het rijtje met Beirut en The Bony King of Nowhere.

In je agenda: Op 5 april speelt de band in Rotterdam tijdens PopUp 010 en op 20 april speelt Mooneye met Camille Camille in Altstadt Eindhoven.