Naast de fratsen van Poetin en onrust in Oekraïne krijgen we in Nederland over het algemeen vrij weinig mee over Oost-Europa. Landen zoals Rusland, Servië, Bulgarije, en Slowakije kennen we vooral als Oostbloklanden, met bijbehorende stereotypen over depressieve, wodkaverslaafde mensen. Subroutine Records-oprichter Koen ter Heegde ziet er echter andere kansen en bouwde er zijn initiatief Yugofuturism omheen.

Tekst Valerie van Hazendonk
Foto’s van Koen Niek Hage

De gemiddelde Nederlander komt zo nu en dan vluchtig in aanraking met een willekeurige Poolse arbeidskracht, maar van écht contact komt het over het algemeen niet. Een achterdochtige observatie bij de plaatselijke supermarkt, uiteraard op veilige afstand, is waar het dan ook vaak bij blijft. We nodigen de Oost-Europeaan wel uit, maar een graag geziene gast is het niet. Liever richten we ons op Engeland en de Verenigde Staten. De muziek van daar is iets waar we nog altijd verslingerd aan zijn en ook zien als superieur aan ons eigen werk. We bieden onze overzeese voorbeelden maar al te graag een gastvrij onthaal op onze podia en radiozenders, en emuleren gewillig wat we daar zien en horen.

Tunnelvisie
Nu is het niet zo dat Nederland complete tunnelvisie heeft. De laatste jaren is er steeds meer aandacht voor diverse programmering. Poppodia wagen zich steeds vaker aan bijvoorbeeld Aziatische of Afrikaanse acts. En ook festivals als Le Guess Who?, Welcome to The Village en Lente Kabinet staan bekend om hun goed doordachte en diverse selectie. Toch lijkt de connectie met onze oosterburen nog nauwelijks te zijn gemaakt.

Tien jaar geleden deed Koen ter Heegde jongerenwerk in voormalig Joegoslavië, van waaruit hij ook tours boekte en begon met het opbouwen van een netwerk. Later woonde hij ook nog in Belgrado en Skopje. Zijn netwerk groeide rap en hij verloor zijn hart aan de regio. Tegenwoordig woont Ter Heegde gewoon in Rotterdam. Hij haalde al minstens sinds 2012 bands naar Nederland. In 2015 zag hij posters voor Afrofuturism Now! in WORM en begon hij met Yugofuturism, waarmee hij acts uit Centraal- en Oost-Europa en Nederland op de juiste manier probeert te cureren. De naam van het concept is een tegenhanger van ‘joegonostalgie’, een vorm van nostalgie die het oude communistische verleden van Joegoslavië verheerlijkt.

“Wat natuurlijk krom is, omdat er ook veel dingen mis waren in die tijd”, vertelt Ter Heegde. “Het zegt ook iets over mijzelf en mijn kijk op Oost-Europa. Ik wil naar de toekomst en over grenzen heen kijken. Nu is het hele idee van futurisme dat je je niet moet beperken tot een geografische regio, maar je hebt in Oost-Europa zoveel verschillende tradities, folklore en muziek. De regio wordt gekenmerkt door een enorme diversiteit aan talen en culturen. Wat ook een van de redenen is waarom ik Nederlandse bands daarnaartoe stuur; zodat ze kunnen zien hoe uiteenlopend het is en dat je per stad in compleet andere situaties terecht komt. Het is echter geen ontwikkelingswerk. Ik boek bands niet enkel omdat ze uit Oost-Europa komen, maar omdat ze iets niet-alledaags bieden wat in Nederland nog onbekend is. Door de juiste band op de juiste plek voor het juiste publiek te zetten, kun je ze iets bieden dat ervoor zorgt dat ze ook daadwerkelijk aan achterban winnen.”

Betonnen dozen
“In Skopje en Belgrado werk ik veel samen met podia en platforms. Vanwege mijn werk voor Subroutine en verschillende banen die ik heb gehad, heb ik veel ervaring met managen en boeken, maar ik ben in eerste instantie gewoon liefhebber. Livemuziek kan mij enorm enthousiast maken, vooral als ik dat op een plek zie waar ik mezelf op mijn gemak voel, wat ik in Nederland op steeds minder plekken heb. Het is steeds minder mogelijk om concerten op rare plekken te doen en er zijn steeds meer regels. Ik krijg echt jeuk op onbereikbare plekken als ik bijvoorbeeld TivoliVredenburg binnenloop.”

“Het is echt niet zo dat ik alleen maar in kraakpanden wil staan, maar er is wel een verschil tussen bijvoorbeeld een EKKO en een TivoliVredenburg. En we zien steeds meer van dat soort betonnen dozen ontstaan in Nederland. Voor veel professionele muzikanten is dat ook fijn: dingen zijn goed geregeld en er zijn veel faciliteiten. Maar beginnende bands kunnen daar van hun lang-zal-ze-leven niet spelen, die zijn financieel gezien gewoon niet aantrekkelijk. Wanneer het licht aangaat, is er al tweeduizend euro verlies gedraaid. Muziek wordt steeds meer in hokjes geplaatst waar alles perfect geregeld is. Dat is ook een van de grootste risico’s nu voor steden zoals Amsterdam, Utrecht en Rotterdam, die van oudsher juist een hele grote scene hebben met verschillende podia en veel verschillende kleuren en contexten waarin muziek plaatsvindt, dat dat soort dingen steeds minder worden georganiseerd.”

“Als je dan naar bijvoorbeeld Bratislava kijkt, is dat nou niet bepaald een plek waar toeristen naartoe gaan vanwege de Instagram-waardige straatjes. De stad is best wel grauw, met veel sociaal-modernistische architectuur. Maar juist dat trekt mij. Daar zijn wel gewoon nog steeds drie à vier podia waar bijna elke dag concerten zijn. De scene daar bestaat uit ongeveer vier-, vijfhonderd mensen die regelmatig naar experimentele muziek gaan in kleinere podia. Door heel Oost-Europa zijn er zoveel podia dat het bijna beangstigend is. Mensen staan er ook meer open voor muziek uit het buitenland, omdat er heel lang weinig muzikanten die kant op gingen. Je krijgt er goed te eten, een slaapplek aangeboden en je speelt er voor een leuker publiek, in een leukere zaal, met vaak ook leukere gages.”

Hokjes
“Ik wil bands ook naar Nederland halen en Oost-Europa insturen, omdat ik helemaal gek word van die hokjes in Nederland. Van die clichés, maar ook van de duizelingwekkende middelmatigheid die er bij vlagen in Nederland is op muziekgebied. Nu is het niet aan mij om daarover te oordelen, maar wat is nou veelzeggender? Dat in Nederland mensen die er financieel baat bij hebben, steeds toejuichen dat bandjes steeds hetzelfde traject ingaan, of dat je een tour doet door zes verschillende landen en daadwerkelijk een nieuw publiek opbouwt? De mensen die je in Oost-Europa ontmoet, hebben een andere kijk op jouw muziek. Je komt met compleet andere dingen in aanraking, waardoor je tegen grotere uitdagingen aanloopt en je harder moet werken. Maar je wordt er rijker van als mens en muzikant. Het maakt mij niet uit als er bands zijn die alles volgens het boekje willen doen, maar daar gaat mijn hart niet sneller van kloppen.”

“De mooiste tour die ik heb geboekt was, voor The Homesick. Die kwamen vanuit Engeland via Duitsland naar Polen voor drie optredens. Daarna gingen ze door naar Slowakije, Hongarije, Slovenië, Kroatië, Servië, Macedonië, Bulgarije, Kosovo… De laatste week was ik ook ingevlogen. De opkomst was echt geweldig. In Pristina was er rond het optreden een soort minifestival ontstaan waar wel vierhonderd mensen op afkwamen. Er zijn voor The Homesick toen zoveel deuren opengegaan in Centraal- en Oost-Europa. Op elk festival waar de band stond, werden ze alweer geboekt voor een volgende.”

“Door mijn netwerk kan ik in die landen nu de juiste mensen vragen om zoiets op te zetten. Die weten welke mensen die muziek leuk vinden en welke supportact ze erbij moeten zetten. Precies zoals ik in Nederland ook probeer te doen. Yugofuturism is zo een soort onderdeel geworden van de grote underground railroad van Europa. Zo kan ik bands op plekken krijgen waar ze anders nooit terecht waren gekomen. The Sweet Release Of Death bijvoorbeeld is in Nederland niet zo’n bekende band. Laatst stonden ze op Rockaway Beach Festival in Zuid-Engeland, met namen zoals Fontaines D.C. en The Jesus and Mary Chain en een hele hoop aanverwante bands die op een gigantisch hoger niveau staan. Dit was nooit gelukt via het Nederlandse traject. Dat werkt alleen maar als je op je eigen manier bezig gaat, gelooft in wat je doet en zelf ook dingen mogelijk maakt voor andere bands en liefhebbers.”

Tegendraads
“Vrijetijdsbesteding en cultuurconsumptie zijn steeds belangrijker geworden in Nederland, maar de focus ligt nu vooral bij festivals. Het grootste deel van het publiek is toch meer geïnteresseerd op dance in de breedste zin van het woord, denk ik. Iets experimenteler of avontuurlijker is niet waar de meeste mensen voor gaan. Je hebt de hele week hard gewerkt, dus in het weekend ga je met twee halfjes op naar een festival om je cultuurconsumptie voor deze maand tot je te nemen. Ik denk dat in de ons omringende landen grotere waarde wordt gehecht aan eigenheid en tegendraadsheid van muziek en cultuur in het algemeen. We houden hier toch wel van wat platter vermaak.”

“Nederland is nog altijd voornamelijk gericht op de Engelse en Amerikaanse muziek. Godzijdank beginnen we langzaamaan onze horizon wat te verbreden, maar er is nog steeds geen balans. Over Centraal- en Oost-Europa wordt vaak nog in Koude Oorlog-termen gedacht. Wij zijn politiek correcter, maar er wordt desondanks nog steeds veel onzin over deze regio’s gesproken. Alsof achter het voormalig IJzeren Gordijn Borg-achtige minions wonen die primitiever en wilder zijn. De regio wordt nog steeds gegijzeld door de beeldvorming van zestig jaar communisme post-wereldoorlog. Ik vind het heel idioot dat we daar ook in Nederland nog niet voorbij zijn.”

“Vooroordelen en stereotypering over Oost-Europa zijn nog enorm aanwezig. Een voorbeeld zijn brass-bands die allerlei dingen bij elkaar rapen en met bontjassen en rode sterren in een semi-communistisch kostuum gaan optreden, omdat het dan lekker Oost-Europees is of zo, terwijl miljoenen mensen hebben geleden onder de communistische dictatuur. Maar dan wordt bij zo’n optreden alles op één hoop geveegd als een soort Slavische massa. Ik ben echt niet zo dat ik nergens de humor van kan inzien of kan relativeren, maar dat is natuurlijk wel een beetje idioot om te doen.”

Zelf Yugofuturism meemaken? Ter Heegde is dit jaar onder andere curator bij Welcome to The Village. Samen brengen ze een collectief onder leiding van Bulat Khalilov, initiatiefnemer van het label Ored Recordings, naar verschillende podia en festivals in Nederland. Khalilov trekt met een draagbare recorder de Kaukasus door om de cultuur en tradities van volkeren zoals Circassiërs, Abchazen en Pontische Grieken vast te leggen en gebruikt dat in zijn muziek.

Ook boekt Yugofuturism regelmatig losse gigs voor bands. Check hier alle events.


Iets meer kraut en iets meer nineties, zo zou je het nieuwe werk van Price kunnen omschrijven dat vandaag bij ons het besneeuwde daglicht ziet. “Het laat wel mooi zien hoe divers en toch een soort van hetzelfde ons geluid kan zijn”, vertelt de band ons.

Het is voor ons niet de eerste kennismaking met de band, vorig jaar mochten we namelijk het allereerste werk van Price delen met de wereld. Toen schreven we: ‘De nummers zijn langer, klinken beter uitgewerkt en er is langer aan gesleuteld in de studio. Alsof het stof van de tape is afgeblazen en er een kraakheldere opname tevoorschijn is gekomen.’

Op de nummers The Shackle en The Spell is dat nog iets verder doorgetrokken. Op de singles horen we stevige en fuzzy riffs, hotsende versnellingen en vertragingen à la Television, hysterische gitaren in de verte en de prikkende, zalvende stem van frontman Marnix Visscher.

Jongens: wat is er allemaal gebeurd sinds het eerste nieuwe werk vorig jaar bij ons online ging? 
“We zijn goed uit de kluiten gewassen. Er is een derde gitarist bij gekomen, Hector heeft ons moeten verlaten om een vrije, creatieve geest te zijn die hij is, maar dat ging gepaard met veel liefde, knuffels en kusjes. De twee gitaren worden nu bespeeld door Leon Harms en Sam Verbeek.”

Nu is er een nieuwe EP: kun je ons iets meer vertellen over het schrijfproces?
“Deze nummers hadden we eigenlijk al wel liggen tegen de tijd van de eerste singles. En als ik nu kijk naar het schrijfproces, is dat heel anders dan destijds. Een derde man erbij zorgt voor meer opties, daar zijn we nu vooral mee bezig.”

Wat wilden jullie graag doen met dit nieuwe werk? Wat is het idee dat jullie erbij hadden?
“Ondanks dat dit al lag voelde het wel als een soort volgende stap om een bepaalde rode draad voort te zetten in ons werk. Het laat wel mooi zien hoe divers en toch een soort van hetzelfde ons geluid kan zijn.”

Kun je ons iets meer vertellen waar de nieuwe tracks over gaan?
“De nummers gaan over personages denk ik, de een is een soort gestoorde koning en de andere een slachtoffer van een tovenaar. Het speelt zich vooral een beetje af in m’n hoofd. Maar ik vond het wel vet om iets met een los narratief te doen.”

Wat zijn de plannen voor de komende tijd?
“Ik wil graag een plaat gaan opnemen, dus daar zijn we mee bezig. Er wordt vooral nu nog veel geschreven. En we komen eigenlijk elke keer wel weer op een nieuw tof concept, dus we zijn die nu aan het exploreren en opstapelen tot dat we goed bepakt de studio in gaan.”

De nummers die vandaag ook uitkomen op cassette en wel via Subroutine Records. Price live zien? De band speelt zaterdag 9 februari op Grasnapolsky!

Siobhan is het voorproefje van Apneu’s album This Will Never Happen To Us, dat deze week uitkomt via Subroutine. Apneu is een onderbreking van de ademhaling van langer dan tien seconden. Het lijkt er hier op dat Apneu heeft leren ademhalen.

De single duurt namelijk even lang als het langste nummer van vorige plaat Hard Feelings, wat volgens ons een mooie ontwikkeling is. Apneu schrijft namelijk grappige garagepopsongs die in de meeste gevallen best wat langer hadden mogen duren. Ook op andere gebieden boekt de band progressie: het verveelde stemmetje van zanger Erik Schumacher is beter te verstaan dan ooit en de drums klinken ook lang niet meer zo dof.

 

Zondagavond 12 april stond van tevoren garant voor een avondje wegzwijmelen bij de prachtige liedjes van Homemade Empire en Jessica Pratt. Bart de Kroon a.k.a. Homemade Empire opent de avond met stemmige en diepgaande nummers die zich goed verhouden tot de charmante, magistrale en mysterieuze wereld waar Pratt haar luisteraars in weet te trekken. Fotograaf Rudy Sablerolle trok naar Poppodium EKKO om de twee vast te leggen tijdens een dromerig avondje.

Homemade Empire

Jessica Pratt

Naive Set band

 

 

De sixties zijn in. Na Tame Impala, Jacco Gardner en Temples is er nu weer een nieuwe band die iets spannends doet met de sound van de jaren zestig: Naive Set. Deze groep komt uit Amsterdam, maar maakt opmerkelijk on-Nederlandse, rammelende surfpop.

 

Indie-hitjes
‘Reclining Nude’, de debuutplaat van deze band, staat vol met twee minuten-songs met koortjes, lichte psychedelica en jangle-gitaren. Benieuwd hoe het zou klinken als Blur en Veronica Falls samen een plaat op zouden nemen? Zet ‘Reclining Nude’ op en je krijgt het antwoord. De plaat staat bovendien vol met potentiële indie-hitjes, zoals Honest en Like That.

 

 

 

 

Het zal je niet ontgaan zijn: er komen steeds meer bands uit Nederland met muziek die je ook aan je vrienden uit het buitenland zou willen laten horen. Naive Set is er weer zo een. Als de band uit Engeland kwam, stonden ze in de NME. Waren ze Amerikaans, dan was dit ‘Best New Music’ bij Pitchfork. Zover is het nu nog niet, maar Naive Set heeft het in zich om erg ver te komen.
Jelmer Luimstra

 

‘Reclining Nude’ is nu uit via Subroutine Records!

 

 

477287_450468191646398_672759286_o

 

De Rotterdamse dreampoppers van AC Berkheimer brachten onlangs een nieuw album, genaamd ‘Equation Of State’, uit via Subroutine Records. Om je te teasen voor hun derde plaat plaat kun je hieronder naar My Love, It’s Not The Same luisteren, als je de band nog niet kende is het hoog tijd om eens nader kennis te gaan maken met hun prachtige muziek. Het tweeënhalve minuut durende nummer zuigt je helemaal op en vliegt voorbij. De ijzige spanning is te snijden en de verfijnde en opgekropte sound roepen verkrampt om meer. “LAAT ME ERUIT!” Een heerlijk nummer om de plaat mee te openen, dat vervolgens het stokje overdraagt aan nog zeven andere pareltjes. Ideale plaat voor een uiterst mooie zondag. En de rest van de week.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

nouveau velo daze ep

Na de mooie hectiek die altijd bij het releasen van een nieuw magazine komt kijken, hebben we eindelijk weer eens lekker de tijd gevonden om achter nieuwe muziek aan te gaan. En wat we zoal gevonden hebben? Nou, vooral de prachtige EP ‘Daze’ vol ‘healing pop’ van onze eigen Nouveau Vélo. Natuurlijk ook nog meer, zoals een nieuw nummer van Kurt Vile’s nieuwe plaat ‘Wakin On A Pretty Daze’ dat Never Run Away heet, nieuw werk van de fantastische The Growlers, een heerlijk liedje van Sunny (meer verklappen we niet) en vers materiaal van Vampire Weekend.


Ski Lodge – Just To Be Like You




Sunny – Rewind




Kurt Vile – Never Run Away




the GROWLERS – Someday




Vampire Weekend – Diane Young




Nouveau Vélo – Daze

artworks-000039852192-kznxwg-large
We zijn er bij The Daily Indie best wel een beetje trots op dat we de primeur hebben van de nieuwe single van April.
The Rise And Fall Of A Beautiful Bird heet dat nieuwe nummer. Vol afwisselende en genuanceerde samenzang, vernuftig en subtiel in elkaar stekende drumpartijen, een aanstekelijk refrein en een heldere, spannende en sprankelende gitaarsound.

Aan de ‘andere kant’ van de digitale single staat het deinende Beat Up Generation, waarbij de weidse en echo-geladen gitaarpartijen meer in de richting van The xx gaan en de luisteraar langzaam en aangenaam meevoeren op een rustig kabbelende stroom. Als je even lekker weg bent gedroomd wordt er opgebouwd naar het rauwere refrein, die je zo weer uit de dromerige sfeer haalt en een gebalanceerd contrast aan het nummer geeft.

Release
De single is op vinyl te koop en wordt zaterdag 23 februari gereleased in Ekko, Utrecht. Waarbij de Utrechters niet alleen zullen spelen, ze nemen die avond ook nog hun vrienden van T.S. Eliot Appreciation SocietyBodypolitics en Kids With Guns mee. En dat is nog niet alles, want als kers op de taart zorgen Rats On Rafts en Ravage! Ravage! voor de DJ-sets. We zien je daar!

 

The Rise And Fall Of A Beautiful Bird

 

Beat Up Generation 







3373_414451978634875_801397911_n