“Ik ben een beetje brak”, vertelt toetsenist Bart van der Elst als hij binnen komt lopen in de gereserveerde ruimte in het Volkshotel. Frontman Chino Ayala vult aan: “Gisteren was weer zo’n avond. Zo’n avond waar die ene maat van je binnenkomt en je die hele avond al voorbij ziet flitsten, wat dan vervolgens ook exact gebeurt.”

Tekst Midas Maas
Foto’s Eva Ruiten

Another Round, nog een ronde voor Indian Askin. Nog een ronde in de kroeg. Nog een ronde om na debuutplaat Sea of Ethanol uit 2016 een fenomenale nu-punkplaat neer te zetten. Of: “Nog een ronde om de aarde”, zoals Ayala hem invult. Het is nog niet zo lang geleden dat Ayala een nieuwe kans kreeg. De bandleden waarmee de band in 2012 startte, gingen ieder hun eigen weg. Ayala vond nieuwe bandleden in de vorm van drummer Ferry Kunst, bassiste Jasja Offermans en toetsenist Bart van der Elst. Het is deze samenstelling die zorgde voor een ware omarming door het muzikale landschap. Indian Askin werd gedraaid op de radio, ontving veel positieve recensies en was welkom op de grote festivals.

“Écht stappen maken kost fucking veel geld. En Nederland wordt er niet goed genoeg betaald om die stappen makkelijk te maken, dus dan is het een gelukstreffer als het toch gebeurt”

Ik wil een observatie met jullie delen uit een column van onze hoofdredacteur, waarvan ik denk dat die toepasbaar is op jullie huidige situatie. Die laat zich als volgt samenvatten: het lijkt in Nederland zo te zijn dat bands die het in vlotte vaart goed doen, op een gegeven moment niet verder weten te groeien. Er wordt over geschreven door alle muziekmedia, ze komen op de radio en hebben op de grotere festivals gespeeld. De stap erna lijkt te ontbreken. De bands blijven in Nederland ‘hangen’, maar hebben daar alles dus al gehad.
Kunst: “Het is een heel klein rondje inderdaad. Voor je het weet, ga je weer datzelfde clubtourtje af. Écht stappen maken kost fucking veel geld. En Nederland wordt er niet goed genoeg betaald om die stappen makkelijk te maken, dus dan is het een gelukstreffer als het toch gebeurt. Dat is denk ik wat de reden is. Wij gaan morgen naar Berlijn. We krijgen honderd euro voor die show. Daar halen we de buskosten niet eens uit! Dus wat gebeurt er: geld dat je verdiend hebt, ben je direct weer kwijt, wat erin resulteert dat je niets verdient met je muziek. Dat maakt het misschien niet zo leuk. Daardoor stop je er al gauw minder tijd in en zeg je makkelijk: dan doen we nog maar een jaartje Nederland, dan hebben we misschien meer geld. Maar wij gaan toch.”

“Wij denken, samen met ons management en onze platenmaatschappij, heel hard na over die stappen. Wij zitten bij Warner Music, zij werken hard aan Indian Askin in de Benelux. Als ze onze muziek willen uitbrengen bij Warner in, ik zeg maar wat, Noorwegen, dan gaat die tak eerst kijken hoe we het doen Nederland. Dat is ook logisch. Sommige bands kiezen voor een kleiner label in het buitenland: die gaat dan misschien even harder voor je lopen, maar heeft vaak weer minder mogelijkheden. Het blijft daarom een beetje een lastig ‘kip-en-eiverhaal’.”

“Het is iets waarin we langzaam moeten groeien. Ons management helpt ons daarbij. Dus: ja, we willen het gaan doen en we gaan het ook doen, maar hoe dat gaat uitpakken: we don’t know. We kunnen bijvoorbeeld wel naar Amerika gaan en dan hebben we in Nederland misschien even een goed verhaal, maar Amerika is enorm. Voor ze überhaupt een idee hebben wie we zijn, zal daar echt heel veel aan vooraf moeten gaan. We hebben liever dat we eerst daar met Another Round een beetje op blogs en in de juiste playlists komen, zodat we iets meer voet aan de grond krijgen. Anders sta je gegarandeerd ergens in een tuin te spelen voor tien mensen. En dat vinden we heel leuk, maar we hebben er geen fuck aan. Er is gelukkig al wel interesse vanuit het buitenland, we stonden bijvoorbeeld met een song op New Music Friday UK, maar dat heeft tot nu toe, behalve een toffe show in London, nog geen winstgevende optredens opgeleverd. Het is ook gewoon heel hard werken en veel geduld hebben.”

Iets anders: ik begreep dat Xander van Dijck, frontman van Anemone, een vriend van jullie is. Hij zei mij naar ‘Koen’ te vragen. Vertel!
De gehele band (lacht): “Koen! Koen!”

Ayala: “Xander is mijn beste vriend op aarde. Serieus, we bellen iedere week met elkaar. Gewoon, om te weten hoe het gaat. ‘Koen’ ontstond op een moment dat we echt hammered waren. Xander versprak zich in een telefoongesprek. Hij zou naar Amsterdam komen. Op het moment dat ik wil ophangen, zeg ik: ‘Oké, ik zie je zo.’ Waarop hij antwoordt: ‘Oké, gaan we Koen, ik bedoel ‘doen.” Dus ik zo: ‘Oké Koen, zie je later Koen.’ En zo was deze inside joke geboren. Nu schuiven we overal ‘Koen’ tussen. Het woord kunstzinnig wordt koenstzinnig. Of Koensington, een hele goede band. Kut-Xander”, lacht hij.

Van der Elst: “Laatst appte hij mij: hey Bart, ik ben best wel geil. En toen antwoordde ik: oké man, ik ook.”

Ayala: “Die joke komt van Death Alley. Ik was met die band op tour voor Lemmy Lives, een tribute-concert voor de gevallen Mötorhead-zanger. De gitarist van die band, Oeds Beydals, zei op alles: ‘Geil! Ik ben zo geil, ben jij ook zo geil?’ ‘Geil’ is nog zo’n inside joke.”

Los van alle inside jokes: Ayala, jij kreeg ongeveer drie jaar terug nog een kans, ‘another round’. De oude bandleden hadden een andere weg gekozen, maar je vond drie nieuwe bandleden. Hoe zijn jullie gegroeid als groep?
Ayala: “We zijn wel echt dichterbij elkaar gekomen, op elk vlak. Ik ben niet meer alleen. Ik had destijds alleen een manager en een producer. Ik ben heel blij met mijn bandleden.” (Richt zich tot zijn bandleden): “Jullie zijn een verrijking van mijn leven. Nee, serieus. Op muzikaal vlak… Ik hou van jullie.”

Van der Elst: “Toen we begonnen was het niet duidelijk wat ieders rol was en dat krijg je steeds meer. Naarmate je meer meemaakt zal dat ook weer verschuiven. Er is zoveel meer duidelijk wie we zijn, wat we willen zijn. Dat is een enorme groei geweest. Jasja maakt de volgorde van het album, Ferry regelt een bus voor de clipshoot, ik doe de socials met Jasja en Chino schrijft nummers.”

“Ik heb wel echt een probleem. Ik heb serieus moeite om te stoppen”

Een andere observatie die ik wil delen is deze: drankgebruik is een terugkerend thema op jullie beide albums. Alcohol wordt geromantiseerd in de muziekwereld.
De gehele band: “Ja.”

Van der Elst: “Dat is onder muzikanten wel een ding, alleen zijn er niet zoveel bands die er openlijk over zingen. Iedereen zingt over andere dingen. Bij plaat één was de alcohol een soort gimmick. Dat werd door iedereen opgepakt als een grappig iets. Op plaat twee praten we er serieus over.”

Ayala: “De plaat gaat letterlijk over de problemen die de meesten wel hebben met alcohol. Het is echt verslavender dan je denkt.”

Zijn jullie er in een mate afhankelijk van?
Ayala: “Ik heb wel echt een probleem. Ik heb serieus moeite om te stoppen. Ik drink af en toe een maand niet, maar dat is één keer per jaar. De eerste week is dan wel weird, maar dat is gewoon omdat je zin hebt in bier. Het is niet dat ik tril of zo. Ik heb Best Kept Secret helemaal volgehouden met alcoholvrij bier en daar ben ik nog steeds trots op. Dat was in juni afgelopen jaar. Ferry ging harder dan iedereen, maar heeft het nu wel echt onder controle.”

Kunst: “Klopt ja! Ik ben gestopt. Ik had echt een probleem. Ik ben heel verslavingsgevoelig. Ik rookte en dronk teveel en daar ben ik mee gestopt. Ik heb in 2017, het jaar dat veel mensen dachten dat ik stil heb gezeten, juist echt stappen gemaakt. Ik heb dingen duidelijker gemaakt voor mezelf.”

Offermans: “Same here. Ik mag mezelf nog steeds wel een alcoholist noemen, maar ik ga er inmiddels wel mee om op een manier dat ik er zelf blij mee ben. Het zit mij niet meer zo vaak in de weg. Hoewel, als het helemaal niet mag, heb ik het daar echt heel moeilijk mee.”

” Je vindt altijd een reden om naar de tering te gaan”

Laten jullie je makkelijk ompraten?
Ayala: “Erin stinken? Ja, tuurlijk! Het nummer Wheels gaat precies daarover. (Zingt): ‘But anyways, when I was singing at the bar. Now I gotta drink.‘ Dat moment dat die ene maat van je binnenkomt en je die hele avond al voorbij ziet flitsten, wat dan vervolgens ook exact gebeurt. Dat is wat ik gisteravond had.”

“De sociale druk is enorm. Er is altijd wel een reden om te drinken. Het mooiste dat ooit tegen me gezegd is over alcohol, zei Mark Meeuwis, de broer van Guus Meeuwis, tijdens een ontbijt. Ik was een verhaal aan het vertellen over een huisfeestje met lauwe halve liters bier. Mark kijkt op en zegt: ‘Lauw bier is ook bier, hè.’ En gaat gewoon verder met zijn eitje. Ik dacht echt: holy shit! Als Ferry en ik in de studio zitten met zijn tweeën dan halen we een sixpackje en lopen we naar binnen en zeggen we: ‘Zullen we het even in de vriezer zetten?’ Maar het antwoord is altijd: ‘Maar lauw bier is ook bier.’ Who gives a fuck. Je vindt altijd een reden om naar de tering te gaan.”

“Een groot thema op de nieuwe plaat is mijn relatie met alcohol. Het is wat metaforisch geschreven, waardoor het kan overkomen als een relatie met een persoon. De meeste liefdesliedjes gaan over drugs of alcohol. De relatie die je hebt tot die alcohol. Het is echt een haat-liefdeverhouding en het doet ook echt pijn om er afscheid van te nemen. Het voelt als een break-up.”

Kunst: “Ik liet mij voorheen inderdaad wat makkelijk ompraten. Ik ben er zo hard mee bezig geweest om alcohol een gezondere positie te geven in mijn leven, maar alsnog vinden sommigen mij een debiel dat ik het vaker niet doe. Anderhalf jaar geleden nam ik mij dat voor en nu hoor ik nog steeds mensen zeggen: ‘Ja, maar die Ferry, die drinkt niet meer.’ Gisteren ging ik weg bij de borrel waar Chino bleef zitten. Er waren bepaalde mensen die dus al teveel gedronken hadden en die zeiden: ‘Ja, maar het is een nieuwjaarsborrel, what the fuck.’ Waarop ik zei: ‘Het is maar een nieuwjaarsborrel. Ik ga naar huis. Is dat een reden om te blijven? Donder toch op!'”

“Het is heel kut om het hier over te hebben, want ik voelde mij echt zo”

Een andere connectie die gelegd kan worden in de tekst van I Feel Something, is die tussen drinken en depressie: Feels like everyday shuts me down / Can’t get to the shoreline / I’m swimming ‘till I drown.
Ayala: “Het gaat over het moment dat ik echt niet door kon. De track is al een jaar oud. Hij is geëvolueerd in die tijd. Het was wat ik letterlijk op dat moment voelde. Ik was naar het plafond aan het staren en aan het opschrijven wat ik voelde. Ik voelde mij vrij nutteloos op dat moment. Het ontstaat vaak in die momenten tussen optredens. Ik voelde in ieder geval iets, ook al voelde ik mij kut. Ik dacht dat ik dood vanbinnen was. Verdwalen in kroegen en het nut er niet meer van inzien. De kroon in dit nummer is trots: ook al voel ik mij kut, ik draag dat uit met trots. Het is heel kut om het hier over te hebben, want ik voelde mij echt zo.”

Om het nummer Island van de eerste plaat maar eens te quoten: hoe ben je nu een ‘changed man’?
Ayala: “Ik heb ook dat geschreven toen ik mij kut voelde. Maar ik dacht: als ik gewoon ga schrijven dat ik het goed ga doen, dan gebeurt dat misschien ook. Ik wenste dat en het gebeurde uiteindelijk ook gewoon. Nou ja, ‘gewoon’, daarvoor moet je soms alles omgooien, zoals Ferry heeft gedaan. Ik heb dat gedaan, voor de plaat. Ik ben gewoon muziek gaan maken met de gedachte: ‘fuck alles’. Ik doe nog steeds veel fout, maar er zijn ook dingen die ik goed doe: platen schrijven, teksten schrijven, liever zijn tegen mensen die ik eerst kut behandelde, beter zijn voor mezelf, vrienden en familie. Ik ga ook bewuster om met het leven. Ik voel me echt een stuk beter dan eerst.”



Indian Askin live zien?

21 februari – Paard
22 februari – Rotown
23 februari – Oefenbunker
1 maart – EKKO
9 maart – Merleyn
14 maart – Bitterzoet
15 maart – Effenaar
16 maart- Metropool

Alle actuele data vind je op de band zijn Facebook-pagina.


Je las al eerder de laatste namen voor het Haagse (en gratis) festival THE LIFE I LIVE, dat dit jaar overigens uit gaat breiden naar twee dagen en het centrum op Koningsnacht en Koningsdag transformeert in één grote muzikale toverbal. Het programma is lekker breed, er zijn een hoop smaken en er is meer dan genoeg moois te beleven. Maar wat zijn nou de acts waar je zeker even moet gaan kijken? The Daily Indie zet ze eens rustig voor je op een rijtje. 

Ten eerste: vergeet ook niet even langs te komen bij het smaakmakende DJ Team van The Daily Indie, want wij zijn er ook gezellig bij dit jaar! Afijn, terug naar de rest van de line-up, want we duiken er samen even in. Met één klik op de knop door de line-up doorgaan? Check dan onderaan onze speciale Spotify-mixtape.

The Hazzah
Te beginnen met de lokale Haagse trots: The Hazzah. Deze band bestaat uit vier jonge garagerockers die muzikaal een soort gekke en tegelijkertijd heel toffe mix van Black Lips, Tijuana Panthers en Allah-Las maken. Op hun dubbele single New Fuzz/I Will Wait For You hoor je al goed wat de band voor je in petto heeft. The Hazzah speelt in dezelfde week in Amsterdam en Zwolle, dus reken maar dat die boys lekker ingespeeld een thuiswedstrijdje komen spelen

 

The Stangs
Oké, oké: geen stress! We zijn die andere lokale trots van Den Haag heus niet vergeten. Want de bovenstaande band speelde onlangs nog als support van The Stangs toen de band in februari een nieuwe EP uitbracht in Koorenhuis. Deze ‘dune beat’ had haast niet beter geprogrammeerd kunnen worden, want ‘dune beat’ klinkt natuurlijk nergens zo lekker als in Den Haag. Liefhebbers van The Last Shadow Puppets: ga naar deze show!

 

Indian Askin
Alright: de gruizig ruizende poprockers van Indian Askin zijn ook van de partij! Nog niet zo heel lang geleden interviewden we de band over zijn debuutalbum, inmiddels moeten we diepgravend onderzoek doen om erachter te komen wat de band nu weer allemaal uit heeft gespookt, want die gaan HARD. Want met meer dan vijftig festivalshows (Lowlands, Best Kept Secret, Zwarte Cross, etc.), een Edison-award,de ontzettend fijne single Drinkin Time die uitkwam via de Paradiso Vinylclub en uitverkochte clubshows in Rotterdam, Den Haag, Utrecht en Amsterdam is de band behoorlijk lekker bezig. #knallen

 

The Mysterons
Wil je echt alles weten over The Mysterons, lees dan nog eens ons interview terug met de band. Je hoeft je in ieder geval geen zorgen te maken of die liveset staat als een huis: ook deze band stond inmiddels al op Lowlands (check hier een TDI-reportage van die dag), Motel Mozaique, Into The Great Wide Open en noem het op. Zijn plaat Meandering kwam onlangs uit via Excelsior en staat vol met eigenzinnige psychpop, die zich op een kronkelige manier in je hoofd wurmt. Een plaat vol oosterse klankenm vervreemdende en pakkende geluiden uit de jaren zestig eb tegelijkertijd klinkt het ook nog als een soort Roosbeef on LSD. Afijn: ga vooral lekker zelf kijken!

 

CUT_
Even geen gitaren? Dat kan natuurlijk ook, loop dan even naar het duo CUT_. Ook geen muzikanten die net om de hoek komen kijken: in Nederland heeft de band elk hoekje al gezien (o.a. Lowlands, Pitch, ADE), op Spotify is de band miljoenen keer gestreamd en speelt de band regelmatig toffe shows in het buitenland. In mei speelt CUT_ zelfs op het grote showcasefestival The Great Escape in Brighton, waar Sebastiaan Dutilh en Belle Doron zich internationaal in de kijker kunnen spelen. In Den Haag heb je dus nog de kans om het tweetal live in actie te zien met hun glinsterende elektropop. Single Tune In Tune Out is een uitstekend voorbeeld van waar we het nou over hebben de hele tijd, ook goed geschikt voor fans van Sylvan Esso en Purity Ring.

 

Compact Disk Dummies
Aan de andere kant van de grens is het duo van Compact Disk Dummies al jaren bezig met hun zelf omschreven electropunktrashclashrock. Het duo brengt hun muziek uit via N.E.W.S Records, won in 2012 al Humo’s Rock Rally en trokken langs Sziget, Dour en Pukkelpop. Eind april lekker in Den Haag dus, waar veel nummers van de laatste plaat Silver Souls te horen zullen zijn.

 

Polynation
Een stukje bluesrock vinden we terug in de retestrakke groove van het Amsterdamse Nachtschade. Gruizige rock-‘n-roll waarmee de band begin deze maand Paradiso nog uitverkocht tijdens de release van hun debuutalbum Maskerade. Die plaat werd geproduceerd door Pablo van de Poel van DeWolff, dus die weet ook wel waar hij het over heeft. Met duivelse orgeltjes, hitsige zangpartijen en vlijmscherpe gitaarpartijen heeft deze band bijzonder kort nodig om je live te overtuigen (true story). De band tikt af en vanaf dat moment is er geen houden meer aan. Don’t try and stop it: geef jezelf er vooral lekker aan over.

 

Ephemerals
Kijk, uit Nederland komt er ontzettend veel talent, maar in het buitenland kunnen ze er soms ook wel wat van. Neem Ephemerals, de band uit Londen en Parijs die eerder speelde op Mostly Jazz en Glastonbury en die lijn rustig doortrekt tijdens THE LIFE I LIVE. Jazz, soul en rock: de band mengt het allemaal op een fijne manier. Het bewijs daarvan hoor je op zijn platen Nothin Is Easy en Chasin Ghosts. Wat betreft timing zitten we perfect met Ephemerals, want de derde langspeler Egg Tooth komt uit op 21 april. Veel verser van de pers krijg je het niet.

 

Voor woensdag 26 april (Koningsnacht) zijn bevestigd: MY BABY, Kraak & Smaak (live), Fresku & Mocromaniac, Indian Askin, Hunee, Intergalactic Gary, Polynation, Compact Disk Dummies, CUT_, Tears & Marble, Con Brio, Pat Smith & Friends, Birth of Joy, Death Alley, The Mysterons, Darlyn, Pink Oculus, Sarah-Jane, Ephemerals, ISLAND, The Stangs, The Hazzah, JEANS & Twice Upon A Time, Nachtschade, Woof Woof Ridicule, Folk Road Show, The Navigators, Jeabanks & Jama, Beyond The Moon, Yaell Campbell, Tub, The Sugar Skulls, Blue Caravan, Something Like Sunshine, The Last, Tabass-co en DJ Sunny Sjoerd.

Op donderdag 27 april van het festival (Koningsdag) spelen de volgende artiesten in Den Haag: Sven Hammond, Jeangu Macrooy, La Chiva Gantiva, The Cool Quest, Ed Struijlaart, Linde Schöne, Rob Dekay, Thijs Boontjes Dans- en Showorkest, Paul Sinha, Rilan & The Bombardiers, Tom Tukker en Jon Tarifa.

 

Meer informatie
Data: Woensdag 26 april (Koningsnacht) & donderdag 27 april (Koningsdag)
Locatie: Binnenstad Den Haag | 50 live acts | gratis toegang

WEBSITE FESTIVAL
FACEBOOK-EVENT

 

Het mooie weer gaat na de zomervakantie voorlopig nog even door, en er vallen in september dan ook genoeg mooie buitenfestivals te bezoeken. Bruis Maastricht, meerdere foodie-festivals en bandjes in het park. Zo ook Breda Barst: een tweedaags festival in het, vanzelfsprekend, Bredase Valkenbergpark, in één van de mooiste parken van het land. 

Goed nieuws: het festival is gratis te bezoeken voor iedereen. Score! Een greep uit de line-up vertelt ons dat DeWolff, Handsome Poets, De Likt en Birth of Joy in Breda te zien zijn in het weekend van 17 en 18 september. Naast deze bekende acts zullen er een aantal indie-lievelingetjes optreden, die absoluut de moeite waard zijn om te gaan checken op het festival.

Iguana Death Cult
Do we need to say more? Het vierkoppige Iguana Death Cult heeft het afgelopen jaar zijn livestatus meer dan waargemaakt, met als kers op de taart een optreden in het voorprogramma van King Gizzard & The Lizard Wizard in Paradiso. De band werkt nu aan een debuutplaat, die hopelijk binnenkort te luisteren is. Wees erbij, want voor je het weet staat deze extreem hyper-actieve garageband in de grotere zalen.

 

The K.
De Belgische band The K. maakt muziek die slingert tussen noise en punk, vergelijkbaar met The Melvins en Pissed Jeans. Het drietal gaat al een aantal jaren mee: de stuwende debuutplat uit 2012, getiteld My Flesh Reveals of Souls werd door de Belgische media goed ontvangen. Bereid je voor op een optreden zonder genade: knikkende hipstermeisjes worden door The K. niet gewaardeerd. Raggen, dus!

Indian Askin
Dit Amsterdamse viertal heeft zich dit jaar volledig bewezen: eerder dit jaar deed de band onder andere Lowlands en Best Kept Secret aan en werd door OOR en 3voor12 bestempeld als hét geluid van 2016. Indian Askin heeft voor ieder wat wils: de band maakt ‘nu-punk’ met invloeden uit de psychedelische rock uit de jaren 60, 70 én 90. In issue #23 van The Daily Indie lees je een interview met de band.

The Brahms
The Brahms is geen onbekende naam meer in de Nederlandse muziekindustrie. De band studeerde afgelopen jaar af van de Herman Brood Academie en maakt aanstekelijke indiepop, waarbij de aan Vampire Weekend schatplichtige gitaarlijntjes voor de rest van je leven door je hoofd blijven spoken. De band speelde inmiddels zowat elke zaal plat en vormt daarmee in Breda nog een perfecte afsluiter van de zomer.

Pak even je agenda en je lievelingspen erbij. Ready? Alright, want we hebben weer een hele reeks gigs voor je klaarstaan in de prachtigste poppodia van Nederland en daar hoef je als TDI-lid niet eens de volle prijs voor te betalen! Jawel, alle shows waarover we je nu gaan vertellen zijn 50% goedkoper voor abonnees en dat scheelt.  

Zo kun je in Haarlem op 20 oktober met de voeten van de vloer wanneer de energieke psychrockers van Indian Askin het Patronaat betreden. Met kneiters als Really Wanna Tell You en Answer in the pocket en live-ervaring in het voorprogramma van De Staat en Go Back To The Zoo moet dat wel de moeite zijn. Hoe anders is het als de eigenzinnige klanken van I Am Oak een maandje later, op 5 november, door diezelfde zaal schallen. Het Utrechtse indiefolkgezelschap is op nieuwe plaat OUR BLOOD als herboren en zal dat ongetwijfeld laten zien.

 

Ook op voormalig lichtschip V11 is het de komende maanden flink raak, om te beginnen met Spring King, de megalomane rock-‘n-fucking-rollband uit Manchester die op 24 september gaat bewijzen dat het niet alleen op debuutplaat Tell Me If You Like To inslaat als een doos dynamiet. Nazomeren kan deze herfst ook in V11 met Beach Baby op 26 oktober. De jingle jangle zomermiddagpoppers hebben inmiddels een flink repertoire van onweerstaanbare singles en elpees.

 

En er is meer: in de Sugarfactory presenteren wij u Jagd. De indierockers uit Amsterdam vieren de release van hun EP op 10 september met muziekvrienden Pure Muna en Phoam. Op 8 oktober kun je in Studio/K terecht voor Brabantse glorie en Californisch goud met de combinatie Nouveau Vélo + Levitation Room. Tenslotte is ’t op 15 november ongetwijfeld goed toeven in Rotown, wanneer Mutual Benefit de ontroerende droomfolk van zijn laatste plaat Skip A Sinking Stone live zal vertolken.

Alles genoteerd? Mooi, dan zien we je daar!

Ook met korting naar al deze shows? Word lid van The Daily Indie!

In navolging van de mixtapes die we door artiesten van Beaches Brew lieten maken, tellen we deze week af naar Metropolis Festival. En hoe kunnen we beter aftrappen dan met een bijdrage van eigen bodem? In de laatste editie van The Daily Indie las je al een interview met deze band. Vandaag presenteren we: de mixtape van Indian Askin.

Hieronder vind je de nummers die Indian Askin op zijn mixtape zet. De band heeft ook meteen even toegelicht waarom precies die tracks! Dus druk op play en laat je meenemen langs de uiteenlopende smaak van Bart, Ferry, Chino en Jasja. Zo komt er rasechte 60s-psych voorbij, garage, grunge en… een Amsterdamse volkszanger.Hoe dat op het podium klinkt, zie je aanstaande zondag om 17:45 uur op de Workers Stage van Metropolis Festival.

Holy Wave – She Put A Seed In My Ear
Heel nice surfy, droney, psychy nummer van hun nieuwe album. Perfecte mix tussen lange opbouw en orgastisch einde. (Bart)

 

Johnny Jordaan – Een Pikketanussie
Klassiekertje! Heerlijke meezinger en gegarandeerd karaokesucces. Ik heb me menigmaal behoorlijk vergist in de hoeveelheid gezelligheid die je krijgt van de jonkies. Deze wordt dan ook vaak gezongen. (Ferry)

 

Soundgarden – Pretty Noose
Jaren geleden kreeg ik de cassettebandjesverzameling van mijn zus (eigenlijk had ik die gejat) en daar zat Down On The Upside tussen. Ik kende toen alleen Superunknown. Ik knalde de cassette in m’n boombox en hoorde dit voor het eerst en dacht: ‘what the fuck zo vet’. (Chino)

 

The Kills – U.R.A. Fever
Meest sexy nummer ever. Dat was het. (Jasja)

 

West Coast Pop Art Experimental Band – A Child Of A Few Hours Is Burning To Death
De weirde titel is tevens ook de hook. Het is een van de beste protestsongs over de Vietnamese oorlog in de 60s, met een Captain Beefheart-achtige gitaarpartij en scherpe lyrics. De band heeft helaas niet lang bestaan, doordat de zanger, op een dezelfde manier als Brian Wilson en Syd Barett, steeds meer en meer LSD gebruikte en uiteindelijk te vaag werd om nog mee te werken. (Bart)

 

Pink Floyd – Great Gig In The SkyEpische track die je meesleurt in euforische sferen. Heb tevens veel meegemaakt terwijl deze track aanstond en hilarische ervaringen gehad met Thijs Boontjes. Mocht je willen weten wat: contact Thijs via Facebook. (Ferry)

 

Soundgarden – Head DownDeze gitaarpartijen vind ik mooi en die drum-outro is leip. En hallo, twee Soundgarden-liedjes in je pleelijst is beter dan één. Hoor dan. (Chino)

 

Parquet Coarts – Berlin Got Blurry 
Een van de beste live-bands van dit moment. Na een nogal onbegrijpelijk noise-album gelukkig weer een meer garage-poppy album. Met misschien wel dit als vetste song. (Bart)

 

Ty Segall – Finger
Hé, dat is mooie samenzang. Wat een fijne harmonie. Oh, shit, wacht, het gaat beuken! En hoe… Mijn twee favoriete dingen in een nummer. (Jasja)

 

Op zondag 3 juli vindt Metropolis Festival plaats het Rotterdamse Zuiderpark, met op de planken onder andere Børns, Methyl Ethel, Hælos, Vince Staples, White, DOOXS, Alex Vargas, Iguana Death Cult en Indian Askin. Het festival is gratis toegankelijk. We gaven je eerder al een paar mixtapes van Methyl Ethel en Iguana Death Cult. Hou The Daily Indie in de gaten voor meer mixtapes van artiesten!