Een Britse korthaar die aan het begin van de show aan gitaren snuffelt, de mysterieuze dames en heer van Venus Tropicaux én Elias Elgersma die eigenlijk veel te cool is.  Het is de V11 vanavond in een notendop.

Voorprogramma Venus Tropicaux uit Rotterdam verleidt het publiek met mysterieuze geluiden en zigeunerinvloeden, mede door zangeres Shelley Emily, die het publiek standvastig toeschreeuwt. Bassiste Shalita Dietrich heeft problemen met het geluid. Ze vraagt of ze een gitaar mag lenen van Yuko Yuko. Dat mag gewoon, van deze Friese heren en dame.

Dan verschijnt Yuko Yuko in het uitverkochte V11. Een exceptionele locatie in Rotterdam, die niet voelt alsof je op een wankele boot bent waar honderd mensen in passen. Protip: er begeeft zich een Britse korthaar in V11, die het knuffelen meer dan waard is.

Ook Elias Elgersma blijft een markante figuur: de bekende poloshirt, Heineken-pet en pantalon, maken deze jongen eigenlijk veel te cool voor Nederland. Naast zijn jaren 80-outfit heeft Elgersma ook een oude ziel, zo valt te horen op debuutalbum ‘More Than a Facebook Friend’. De verschillende stijlen die we kennen van Yuko Yuko zijn vertegenwoordigd op het debuutalbum en de nummers blijken het goed te doen bij het publiek in V11.

Tegen het einde van het optreden zien we Elgersma vluchtig het podium aflopen, om terug te komen in zijn dikke Nike-jas, die hij toch al snel weer verruilt voor de bekende polo.  Yuko Yuko is uniek. Niet omdat de band uit Friesland komt, maar door de keur aan verschillende muziekstijlen die vanavond op V11 weer voorbij komt: van lo-fi pop, psychedelisch tot aan new wave.

Een festival inrichten als dorp; voor Welcome to The Village is het al voor de derde keer op rij een succes. Het driedaagse popevenement op de Groene Ster in Leeuwarden biedt dit jaar een tijdelijk thuis aan 7.500 mensen – inclusief ruim vijfhonderd vrijwilligers. Het doel: een alternatief bieden op festivals van grote partijen als Mojo en Friendly Fire. Geen overvolle festivalweides dus, maar rust.

Ook wil het festival ingaan tegen het rendementsdenken – is dit nu al het woord van 2015? Om financieel succes, zo zegt men, draait het niet, wel gaat het om duurzaamheid. En dat zie je overal terug. Je mobiele telefoon opladen met bananenschillen? Check. Biologisch vlees? Check. We kunnen je vertellen: Koe Janneke is niet meer. De speciaal voor dit festival geslachte koe deed de gemoederen bij Telegraaf-lezers hoog opwaaien, maar het idee van de leiding is: laten zien waar het vlees vandaan komt. Iedereen zou van Koe Janneke gaan eten. Het enige probleem: de koe is al na een dag op. Uit betrouwbare bron weten wij inmiddels: er was een back-up-koe. Eind goed, al goed.

Yuko Yuko

Maar is het muzikaal ook wat? Zeker. Voor 85 euro krijgen bezoekers drie dagen lang een gevarieerd programma met pop, rock, funk, techno en een blik aan feestbands. De eerste dag zorgt Dokkumer wavegroep Yuko Yuko al meteen voor een hoogtepunt met postmoderne wave en elektronica. Britpopgroep Circa Waves uit Liverpool laat daarna de hoogtijdagen van The Kooks en The Libertines herleven. En T-shirt weather (de titel van hun bekendste single – red.), dat is het. Rapper Typhoon zorgt even later met de hiphop en ska van zijn succesplaat Lobi da Basi voor het feestje van de dag. Een perfecte afsluiter van de dag is zZz, het Amsterdamse orgelwave-duo. De hypnotiserende krautrock blijkt de ideale schakel te zijn tussen het dagprogramma vol bands en het nachtprogramma, waarbij techno en dancemuziek vaandeldragers zijn.

The Pains of Being Pure At Heart

Blood Red Shoes zorgt op de zaterdag voor een flinke tegenvaller. Klonk de hoekige grungerock van het duo ooit spannend en vernieuwend, nu overheersen oersaaie rechttoe-rechtaan-gitaarloopjes. Vergane glorie. Veel spannender is even later het optreden van de Rotterdamse no future-band Rats On Rafts, dat werk speelt van zijn nieuwe experimentele plaat Tape Hiss. Op plaat missen de nummers soms nog wat structuur, maar live werkt het experiment. The Pains of Being Pure At Heart laat daarna horen hoe het zou klinken als My Bloody Valentine samen met The Smiths zou spelen. Hoe? Als melodieuze, melancholische shoegaze. Erg goed. De dag wordt afgesloten door de Deense sixtiespopgroep The Asteroids Galaxy Tour. Alhoewel niet ieder nummer even hard weet te boeien, heeft de band een handvol klassieke indiehitjes, zoals Around the Bend en Heart Attack, die veel goedmaken.

PAUW

Een domper: na twee zonnige dagen begint de zondag met een heftige regenbui. Toch, rock-‘n-roll doet wonderen. Als de heren van de psychedelische rockband PAUW zijn begonnen, is de bui weer over. De op de jaren ’70 geïnspireerde muziek van de Twentse band boeit tot het einde. The Homesick, die andere band van leden van Yuko Yuko, speelt daarna een interessante mix van jaren ’80-post-punk en op Ariel Pink geïnspireerde psychedelica. Het feest is compleet bij het Cairo Liberation Front. Een optreden van dit Tilburgse duo komt neer op: Egyptische muziek uit een dj-set en een langharige mc die hier heel hard ‘Áááfika’, ‘Áááááfrika!’ doorheen schreeuwt. Hij deelt theedoeken aan het publiek uit om mee te zwaaien. Een foute parodie op het Midden-Oosten? Ontzettend, maar toegegeven: dit is toch wel erg komisch. Belgische legende dEUS mag het festival afsluiten en speelt werk dat voor oudere bezoekers geldt als klassiek, maar helaas onbekend is bij veel jongere bezoekers. Als algemene afsluiter blijkt deze band dus in praktijk wat minder geschikt dan verwacht.

The Homesick 

dEUS

We leven inmiddels alweer 15 jaar en drie maanden in de 21e eeuw. De eeuw van de 3D-printers, het Senseo koffiezetapparaat, smartphones, de Google Glass (die alsnog ten onder ging) en uiteraard van social media. Sites zoals Facebook, Twitter en Instagram hebben ons sociale leven in hun technologische greep. Zo heeft Facebook alleen al in Nederland 9,4 miljoen gebruikers, Twitter heeft er 2,8 miljoen en Instagram heeft de teller op 1,8 miljoen staan. Maar wie móét je nou volgen? Ja, James Blunt natuurlijk. Maar wij hebben onze favoriete social media-goeroe’s voor je op een rijtje gezet.

Iedereen kent garagerock-broertjes Eoin en Rory Loveless van Drenge als de ontzettende ruige, stoere gasten die het zijn. Maar wat velen niet weten is dat zij ook nog eens ontzettend grappig zijn. Ze weten zich met onder andere hun nieuwe album naar steeds grotere podia te slepen, zoals London Calling volgende maand, maar ontpoppen zich ook langzaam tot Twitter-legendes. Zo heeft Rory afgelopen weekend zijn (gebroken) hart gelucht over het feit dat hij zijn ouders en broer betrapte op een kopje thee bij hem om de hoek. Zonder dat hij was uitgenodigd. Auch.

Mac DeMarco: de man die geen introductie meer nodig heeft. De beruchte spleet tussen zijn tanden waar hij maar wat graag een viceroy-sigaret tussen steekt terwijl hij zijn heerlijke slackermuziek speelt is algemeen bekend. Maar ook zijn Instagram-account liegt er niet om. Zijn foto’s bestaan vooral uit selfies. selfies met drie kinnen, sefies met wobbleheads, selfies met boeddha’s…  maar daar gaat het niet over. Het gaat om de ietwat vulgaire locaties waar deze selfies geworden genomen. Al zijn favoriete dieren worden uitgebreid besproken (That Horse’s Ass, yo damn dogs pussy) evenals onze kinderhelden (mickeys pussy, Santa’s asshole.) Er is zelfs al een Ttwitter-account opgericht voor de locaties van DeMarco.

Mike Hadreas, oftewel Perfume Genius, is op twitter de GBF (gay best friend) die je nooit had. Een diva van de hoogste plank die regelmatig tweet over zijn liefde jegens Adele en Rihanna, kleding, huisinrichtingen en muffins. En dat op een grappige, maar toch bloedserieuze manier zoals alleen mr. Perfume Genius dat kan. Dames, hit that follow button, eindelijk een man die jullie begrijpt!

Allah-Las gaat vol in tegen de moderne shizzle-stroom van social media. Op zowel Twitter, Facebook als Instagram doorbreken zij de sleur met hun dagelijkse dosis retrokunst. Door de Facebookpagina van deze surfdudes uit Californië scrollen, is als het kijken van een lifestyle documentaire over de jaren 60. Deze kunst maken zij zowel zelf (vooral tourposters) of plukken zij van internet. Een sfeervolle toevoeging aan je vele timelines.

Ook Nederlandse artiesten kennen de weg door de social media-doolhoven. Elias Elgersma is met z’n posts voor Yuko Yuko en The Homesick al zo goed als een legende. Hij gooit nieuwtjes, straattaal en hashtags door elkaar met als resultaat de perfecte Social Smoothie. Als kers op de appelmoes heeft hij de <4 en de <$ geïntroduceerd. Wij mogen Elias met trots bekronen tot social media-koning (of farao) van Nederland.

Coverillustratie: Marina Tadic

The Daily Indie is een gratis en interactief muziekmagazine dat zich richt op nieuwe en alternatieve muziek. Vol interviews, muziektips, fotoseries, columns, albumrecensies, een concertagenda en een hoop losse rubrieken.

The Daily Indie | Issue #11
In de elfde editie zijn er interviews te lezen met The Horrors, Wild Beasts, Metronomy, Cloud Nothings, CHEATERS, Mountainbike, The Amazing Snakeheads, Holy Wave en Yuko Yuko.

Verder zijn er losse rubrieken als The Daily Video, The Daily Radar, The Daily Literature, The Daily Art en Best Of The Blog en hebben we Adam & The Relevants gevraagd om een Spotify Mixtape te maken.

Los van deze rubrieken hebben we uiteraard een hoop bladzijden volgeschreven met allerlei kersverse nummers, redactietips, een hele hoop albumrecensies, een bomvolle concertagenda en lees je tussendoor een aantal prikkelende columns. En daarnaast hebben we nog veel, en ja, veel meer deze issue!

—————————————————————————————————————————————————––

The Daily Indie is speciaal ontworpen als interactief muziekmagazine. Waardoor je niet alleen over de artiesten kunt lezen, maar dat je ze ook direct kunt beluisteren op Spotify/Bandcamp/SoundCloud, de band kan liken op Facebook of een videoclip van ze kunt bekijken op YouTube. Zo weet je ook echt waar je over leest!

—————————————————————————————————————————————————––

Download de app
Via de volgende link kan je The Daily Indie downloaden op je iDevice: The Daily Indie | App Store
Uitgever: Rising Step



—————————————————————————————————————————————————––

Lezen via Issuu
Geen smartphone of tablet? Geen probleem! Je kan The Daily Indie hieronder gewoon lezen via Issuu.

Screenshots

Op vrijdag 4 april is het tijd voor de tweede editie van Unknown Pleasures in MC Theater, de avond die de venue samen organiseert met 3voor12/Amsterdam en The Daily Indie. Het is weer een avond vol kansen om nieuwe bands te ontdekken, en er staat van alles op het programma. Van duistere wave tot outsider pop en luchtige garage. Hieronder een verslag in tekst van Ricardo Jupijn en Wessel van Hulssen. De fotografie is verzorgd door Raoul Tonglet. 

Urban Grey
Het MC Theater warmt rustig op terwijl de eerste klanken in worden gezet van Urban Grey. De twee muzikanten geven zichzelf een synth- en drumsteuntje in de rug die uit de computer wordt getoverd. Op bas en elektrische gitaar wordt de duistere postpunk-toon gezet, waarbij de gaatjes dicht worden gesmeerd door de galmende vocalen die het plaatje compleet maken. Nummer na nummer komt de schwung er  meer in bij de mid-tempo grooves die de band subtiel over weet te brengen. Het tempo gaat langzaam omhoog op terwijl de zaal voller loopt. De set van de band bouwt naar weinig hoogtepunten toe, maar heeft een goede spanningsboog die tijdens de show beetgehouden wordt. Om kennelijk geen tijd te verliezen is de band al af aan het bouwen terwijl de laatste klanken uitgalmen en kan er snel verder worden gegaan met de tweede act van de avond: Yuko Yuko!

Yuko Yuko
In zijn eentje schrijft Elias Elgersma al zijn muziek en neemt hij zijn Yuko Yuko-avonturen op, maar na zijn ‘Cultlove’ EP blijkt er al snel vraag te zijn naar optredens van de Fries. Hij gaat aan de slag, vormt een live-band met vijf leden die de sound, blijkt al direct bij het eerste nummer, ontzettend goed weten te vertolken. Alle laagjes uit de muziek hebben hun eigen gezicht en komen helder naar boven drijven in de oceaan vol kolkende, catchy lo-fi geluiden. Het typerende blikkerige en tegelijkertijd warme geluid van Yuko Yuko blijft recht overeind staan en weet te intrigeren en imponeren. Het klinkt vol, dik, overtuigend en totaal niet als een band die pas een paar shows achter de rug heeft. Het hoge niveau stijgt naar hogere hoogtes, de opbouw is goed in balans, alle noten zijn raak, de bassist trekt zijn shirt uit en de show is compleet. Outsiderpop van een nieuw Nederlandse niveau. Yuko Yuko heeft het.

Apneu
De avond wordt afgesloten door ervaringsdeskundigen en indie-zwaargewichten uit Amsterdam: Apneu. Pure niets-aan-de-hand-we-zijn-hier-om-lol-te-hebben rock. Altijd snel, een lekker hoog rammel-gehalte en bij voorbaat in nummers van min twee minuten. De frontman doet een stuk ducktape onder het oog, haarband om het hoofd, de drummer tikt af, en gaan. De energieke garagerock van Apneu is live exact hetgeen wat het is en wat het moet zijn. Het is snel, rammelt aan alle kanten maar ontspoort nooit. Geen extra poespas, hier staan gewoon vier jongens op een podium die extreem aanstekelijke muziek maken. Het eindeloos melige enthousiasme van de band speelt hier een grote rol in, alsof de nummers al niet catchy genoeg zijn.

Op vrijdag 4 april vindt voor de tweede keer Unknown Pleasures in MC Theater plaats! De avond die The Daily Indie samen met 3voor12/Amsterdam en MC Theater organiseert om beginnend talent een podium te bieden tijdens een ouderwetse bandavond.

UP#2
Tijdens de tweede editie spelen er weer drie bands: Apneu, Ubran Grey en Yuko Yuko! Al deze bandjes zou je afzonderlijk al moeten zien, maar nu spelen ze dus allemaal ook nog eens op één avond. The Daily Indie mag 3 x 2 tickets weggeven voor de avond. Hoe kun je winnen? Vrij simpel, stuur een kort mailtje met je naam + motivatie naar prijsvraag@thedailyindie.nl en voor je het weet sta je op de gastenlijst!

Winnaars krijgen uiterlijk 3 april bericht als ze de tickets gewonnen hebben.

Op vrijdag 4 april staan nieuwe indie-talenten Apneu, Yuko Yuko en Urban Grey live in MC Theater tijdens de tweede editie van Unknown Pleasures. De indie bandavond beleefde zijn succesvolle lancering op 1 februari met Twin Shades, Sväva, Kleinindustrie. Hoog tijd voor een tweede dus! 

UP #2
Deze tweede editie van Unknown Pleasures is net als de eerste editie een gezamenlijk initiatief van MC Theater, 3voor12/Amsterdam en The Daily Indie en is ontstaan uit de behoefte aan een avond in het Amsterdamse uitgaansleven waar indie-liefhebbers nieuw, alternatieve bands kunnen ontdekken. Samen gaan de drie partijen op zoek naar de interessantste upcoming bands van eigen bodem en bieden deze om de maand een live-podium in het MC Theater.

Apneu, Yuko Yuko, Urban Grey
De line-up van de tweede editie van Unknown Pleasures op vrijdag 4 april bestaat uit Apneu, Yuko Yuko en Urban Grey. Apneu is garagepop uit Amsterdam met bandleden van Katadreuffe, Eva Braun en Boutros Bubba. Het elektronisch psych-pop project van Elias Eigersma uit Friesland heet Yuko Yuko en tijdens Unknown Pleasures treedt hij op met volledige band. Urban Grey, de naam doet misschien al vermoeden, is een new wave-duo en komt ook uit Amsterdam. Het Daily Indie DJ team sluit de avond weer in stijl af met hun DJ-set tot in de kleine uurtjes.

Unknown Pleasures (tickets)

Datum: vrijdag 4 april 2014

Tijd: 21:30 deuren open, start: 22:00, einde 02:00

Locatie: MC Theater

Tickets: €7,50 via www.mconline.nl en  aan de kassa *Unknown Pleasures is een gezamenlijk initiatief van MC Theater, 3voor12 Amsterdam en The Daily Indie

Yuko Yuko, The Homesick en dan ook nog z’n eigen ‘netlabel’ Purple Noise Record Club, één ding is zeker: frontman Elias Elgersma is druk bezig! Nog maar twee weken geleden bracht hij met Yuko Yuko de EP ‘Cultlove’ uit.  Elgersma belaagt ons nu alweer met een flinke dosis weirde Noise-goedheid.

Flikkerende VHS-beelden
Een evidente fascinatie voor de kleur paars (te zien aan de talloze nummers met het woord paars er in), schijnbaar onzinnige titels zoals ‘Hush Hush Purple Blush’ en flikkerende VHS-beelden. Een opsomming die doet denken aan de DIY-cultuur in ‘the nineties’. Het nieuwe nummer van The Homesick past perfect in deze nostalgische opsomming, aangezien ‘Cut Your Hair’ direct refereert naar één van Pavement’s bekendste nummers. Daarnaast doet het grove riff-werk en lichtelijk apathische zang denken aan vroeg solo-werk van Thurston Moore. Kortom: een goed gruizige track om flink hard door je stereo-setje te knallen.

We hadden wel door dat er op muzikaal gebied iets bijzonder lekkers gaande is in het noorden van het land, we noemen alleen maar The Future’s Dust en Sväva. Maar The Daily Indie wist tot van de week nog niet dat Bradford Cox (Deerhunter/Atlas Sound) een kleine broer in Friesland had wonen die op zijn nieuwe plaat ‘Cultlove’ helemaal niet onder doet voor zijn broer. Yuko Yuko, ook wel Elias, weet nostalgische en stoffige klanken op een bijzonder puike manier te combineren.

Als we van tevoren één kernwoord los moeten laten op de muziek van Yuko Yuko, dan is het ook wel ‘lo-fi’ (of: low-budget). En er wordt hier maar eens weer bewezen dat daar mooie dingen uit kunnen ontstaan. Het begint al sterk met de heerlijke groove op het verdomd fijn en analoog klinkende Desire Song,  maar op hoogtepunt Would You Join My Cult? komt de plaat echt los en slokt die je helemaal op tot het einde. Je verdwaalt acht nummers lang in een wereld vol ruis, felle kleuren, verspringende beelden en draaiende tape-machines. 

Zolderkamertje
We’re The Fertile People en Artificial Father maken een middenstuk om je vingers bij af te likken. Klinkend als een zolderkamertje zie je Elias ook helemaal voor je: opgesloten op zijn kamer pielt hij dag en nacht aan zijn nummers en bouwt hij ze vanaf de grond in zijn eentje op. Met een kluizenaars-gevoel waar we zo dol op zijn (zoals Morgan Delt dat ook heeft bijvoorbeeld).

Het klinkt allemaal lekker gruizig en ouderwets en waarschijnlijk is de luisterervaring van ‘Cultlove’ ook het best als je hem op een walkman luistert. Met alle iele gitaartjes, jaren tachtig drumcomputers en plastic synthesizers ga je terug in de tijd. Naar de tijd dat ik zelf nog klein was, je teevee een bol beeldscherm had en een klap gaf als je hem aanzette. Toen je met een potlood je bandjes recht moest trekken en je Scooby Doo en Teenage Mutant Ninja Turtles keek op ouderwetse videobanden. En daar hebben we direct nog een ander kernwoord te pakken die het artwork van Yuko Yuko in één woord vat: ‘VHS’.

Eerste live-show
Op het vederlichte Angel Jane en het intieme Crying In The Discotheque laat Elias nogmaals horen wat ‘ie allemaal in zijn mars heeft. Hij zit ook niet bepaald stil, want in januari heeft hij ook al ‘Diary of Purple Songs’ uitgebracht, een negentien nummers tellende plaat met kort achter elkaar opgenomen nummers. En we hebben het gevoel dat er vrij snel weer iets uit zal komen van deze productieve Fries. Live is Yuko Yuko in ieder geval op 5 maart te zien in Studio/K te Amsterdam, wat ook direct de eerste live-show ooit van de band zal zijn. Een knappe en zeer intrigerende artiest. Luister het voor je eigen bestwil.