Vijf jaar hebben we moeten wachten, maar begin juni was de nieuweling van The Kills er dan eindelijk. Het muzikale duo Alison Mosshart en Jamie Hince lossen de opvolger van Blood Pressures: Ash & Ice. Het lange wachten heeft te maken met een heel palet aan factoren.

Zo waren er de veelvuldige operaties van Hince. Tot vijf keer toe moest hij onder het mes voor zijn hand. Omwille van die complicaties moest hij tot onze grote spijt zijn gitaar maar even links laten liggen. Daarbij was er ook nog de mysterieuze romance met Kate Moss die, volgens kwade tongen, voor de nodige vertraging heeft gezorgd. Ook frontzangeres Alison Mosshart heeft de laatste tijd een aantal andere prioriteiten, pas na haar verplichtingen bij The Dead Weather kon ze weer aan de slag als de helft van The Kills. Nu lijken alle plooien weer gladgestreken en staan Hince en Mosshart weer te blinken aan elkaars zijde.

De plaat is opgenomen in de Electric Lady Studios in New York. John O’Mahony (die je mogelijk kent van LCD Soundsystem en The Strokes) verzorgt samen met Hince de mixing van de plaat. Wat opvalt, is dat Ash & Ice ontzettend verfijnd klinkt en ook de hoes verbazingwekkend strak en gestileerd is. We zien namelijk enkel een simplistisch goud met zwart icoon van een cocktailglas en een vrouwelijk silhouet. De wazige, grauwe polaroids van weleer zijn helemaal passé.Wat wel hetzelfde bleef: de strakke riffs en de gekende prangende bluespunk van The Kills. Ook de seksuele spanning tussen Mosshart en Hince hangt, net als op de voorgangers, zeker in de lucht.

Na een maand als band al te worden opgepikt door de prestigieuze muziekblog van The Guardian, daar rekenden de tweelingbroers Jon en Andy Bennett eventjes niet op. Laat staan dat ze er klaar voor waren na een halve demo en een persoonlijk leven dat overhoop lag. Tot overmaat van ramp kapte de zanger van dienst met de uit de hand gelopen grap nog voordat We Three And The Death Rattle (vanaf nu WTATDR, in verband met The Daily Indie’s strikt te handhaven wordcount) goed en wel naam had gemaakt.

Steviger lieve-meisjes-popliedjes
Gelukkig verscheen in 2011 daar zangeres Amy Cooper als reddende engel. Het huidige CV van de drie Engelsen: een tour met Josh T. Pearson en recent nog The Wytches, en deze debuutplaat. De muziek van WTATDR is voor de liefhebbers van de steviger lieve-meisjes-popliedjes. Denk hoekje The Kills, Blood Red Shoes en The Yeah Yeah Yeahs.

Wel standaard voorzien een laag jagende, overstuurde, te laag gestemde gitaren, maar dit is geen beukplaat . Coopers’ kenmerkende, wat vlakke stem over de melodieuze  bluesy licks en keyboards zorgt voor een fijne Japanse schoolmeisjes-punkattitude. En nee, we zinspelen niet op een bestaande redactie-fetish hier.

Stekeliger
Voeg nog wat jagende audiofragmenten en samenzang toe, en het is alsof die lui uit ‘Natural Born Killers’ ineens in een heel fijn bandje spelen. Luister bijvoorbeeld naar het freaky doorjagende Alligators. Steeds als je denkt: lief, blijkt dat stukken stekeliger uit te pakken. ‘WTATDR’ is een interessant debuut en ook aan onze kant van de grote plas een luisterbeurt waard. Of meer.
Robin van Essel