De zesentwintigjarige drummer van Foxygen, Shaun Fleming, verliet begin dit jaar zijn sub-urbane bestaan in het Californische Agoura Hills voor de ‘Big Apple’. Vlak nadat hij bij Foxygen-bandgenoot Jonathan Rado gaat wonen, wordt Fleming flink ziek. Verbannen tot het appartement schrijft Fleming ‘My Friend Fish’ als een exorcisme van ziekte, zondering en eenzaamheid. Duidend op het eenzaamste huisdier vernoemt Fleming de plaat naar de vis.
Krachtig opent de plaat met Hymn, een orgel beladen ballad die met tactische geplaatste koortjes het eclectische karakter van Diane Coffee bevestigt. Dit eclectische karakter heeft haar achtergrond in Flemings verleden als Disney stemacteur. Gelukkig voor ons misbruikt ‘Diane’ zijn talent veelvuldig op de plaat door felle wisselingen van warme slepende vocalen naar snerpend staccato. Nog in de ban van gospel en soul neemt Fleming ons mee in zijn wervelwind naar het folk van Tale of a Dead Dog, om weer volledig het roer om te gooien met zijn Motown-achtige WWWoman en met de psychedelische rock van New Years. Afsluitend met Green bezingt Fleming, uiteindelijk beter geworden, zijn liefde voor het groene Californië.
Psychedelic Motown
Elk nummer op ‘My Friend Fish’ heeft een uniek karakter, echter zonder dat dit afdoet aan het geheel van de plaat. Bij het omschrijven van het geluid wat Fleming produceert voor zijn visvriend, sluit ik me aan bij het zelfbenoemde label ‘Psychedelic Motown’. Wonder boven wonder woont Fleming niet meer in New York, maar zijn ervaring heeft gelukkig een fijne plaat opgeleverd. Domenico Mangione
Ineens is daar in januari 2013 een nieuw bandje met een wel heel erg lekker verfrissend en tegelijkertijd ouderwets geluid. FUZZ. De band probeert nog wat geheimzinnig te doen over de desbetreffende bandleden, maar het is al snel duidelijk: Ty Segall en Charles Moothart hebben wéér een nieuwe band opgericht, het moet niet veel gekker worden met die gasten! Dit keer met Segall op drums, Moothart in zijn eentje op gitaar en Roland Cosio op bas. (Een interview met de band lees je in ons nieuwe magazine!)
Een power-trio waar je je vingers bij aflikt en die precies doet wat een power-trio zou moeten doen. Zo’n band waar je een ongekende adrenaline-kick van krijgt, waarvan je hun naam in grote letters achterop je leren jas wilt naaien, je haar laat groeien, je wilt stoppen met je baan, tattoos wilt laten zetten en drugs gaat gebruiken in een of andere vieze underground-scene. Héérlijk.
Aan obesitas lijdende gitaarriffs
Het in ieder geval direct duidelijk waar het over gaat bij de heren. Namelijk: moddervette, aan obesitas lijdende gitaarriffs en buitengewoon brute drumpartijen waarvan je spontaan op drumles wilt. Luisteren naar deze plaat en ook maar iets anders doen dan luchtdrummen en compleet in trance raken van de muziek is dan ook eigenlijk niet mogelijk (ik heb deze recensie ook niet kunnen schrijven met de plaat op. Niet te doen).
Moothart, eerder o.a. de sound-architect van ‘Slaughterhouse’ (Ty Segall Band, 2012), is nu de enige gitarist en laat vanaf opener Earthen Gate direct horen wat voor onbetwiste riffmeister hij is. Als geheel laat de band ook gelijk horen wat de sfeer is, ze beuken er allemaal op los alsof ze op pad zijn om iemand hardhandig aan het vermoorden. De verrukkelijk analoge opnames klinken dan ook griezelig rauw, beestachtig hard en verschrikkelijk genadeloos. Het album zit vol barbaarse en buitensporige spierballenrock, wat Sleigh Ride als geen ander nummer demonstreert. De freaky en psychopathisch klinkende zang van Segall gaan heerlijk samen met zijn bevreemdende teksten over isolatie en houses of steel. De drums zijn losjes, maar ook duivels strak, razend en vooral bliksems lekker.
There’s more
En hoewel het lijkt alsof er alleen maar geramd wordt de hele tijd, pakt de band op de juiste momenten haar rust. Het duidelijkst op het derde nummer What’s In My Head wat, naast één van de hoogtepunten van het album, ook een heerlijke brug tussen al het muzikale geweld is. De rest van de plaat zijn er weinig van dit soort ‘tussennummers’, maar pikt de band meer momenten uit. Zoals het felle Hazemaze, dat in het midden stilvalt om vervolgens op te bouwen naar een compleet ander mid-tempo einde van het nummer. Op Loose Sutures neemt Segall zelfs geheel een stapje terug met al zijn drumfills en blijft alleen Cosio over. Dan zit je inmiddels al in de slipstream van het einde van de plaat met het kort en krachtige Preacher, dat opgevolgd wordt door een verrassing in Raise, waar Moothart naar voren stapt en sterk de eerst zangpartijen overneemt en Segall tweede stem neemt (misschien wel de beste tweede zanglijn van het jaar). Afsluiter One vat alles samen en laat je nog zes minuten lang genieten van al de power dat dit trio te bieden heeft. En na de laatste klap weet je het meteen: er nog veel meer materiaal in deze band voor de toekomst.
It’s all about the music
Het is wat het is: drie gasten die hoorbaar de tijd van hun leven hebben en ervan genieten om heerlijk met elkaar te freaken en vrij zijn om te doen wat de fuck ze dan ook maar willen doen. It’s all about the music, man.
Onlangs kwam hun nieuwe album ‘Initiation’ uit; een heerlijk duistere, bezwerende en hypnotiserende plaat. We hebben het hier over ERAAS, een geheimzinnig duo uit Brooklyn dat laatst nog een aantal shows speelde in Nederland waaronder LGW?. Van het laatste album hebben we Old Magic gehaald om je kennis te laten maken met de band (mocht je ze nog niet kennen natuurlijk).
Minimaal
De band weet ontzettend veel indruk te maken met een minimum aan instrumenten, die het beste tot zijn recht komen door een koptelefoon met je ogen dicht. Een repetitieve drumcomputer, ongelooflijk lekker klinkende baspartijen en creepy falsetto-vocalen voeren je langzaam naar de donkere wereld van ERAAS.
Met hun nieuwe plaat maakt de vanuit Utrecht opererende groep Bodypolitics een duidelijke stap voorwaarts. Hun debuut ‘Space of a Jump’ uit 2012 mocht al rekenen op goede kritieken, maar hun nieuwe plaat overtuigt nog meer als persoonlijk testament. Qua thema maakt de geëengageerde band het zichzelf niet gemakkelijk. Op ‘Inner Nil’ worstelt de groep wederom op hoog niveau met authentieke en existentiële levensvragen. Onze huidige consumptiemaatschappij in crisis geven de thematiek van de lyrics een buitengewone urgentie.
Tel daarbij op: de kraakhelder geproduceerde mix van noise, pop en rock; uitermate goed passende elektronische elementen (die groovende synth-bas op single Safe!); de puike dreigend ingehouden zang van Giuseppe Valenza; indrukwekkend goede songwriting en een elftal nummers dat zowel intiem als groots en meeslepend live gespeeld kunnen worden, en je hebt een diep rakende luisterervaring te pakken! Roeland Rutgers
We waren ze even uit het oog sinds hun ‘Tropical Dreams EP’, maar ze zijn terug en hebben in hun schuurtje flink aan hun sound zitten sleutelen. Triptides uit Bloomington, Indiana heeft een schepje psych en barok toegevoegd aan hun recept en dat smaakt bijzonder goed. Predicition is neo-psych in de lijn van Tame Impala en Jacco Gardner. De band heeft nog veel meer van dit soort nummers op een gelijknamig album weten te krijgen, dus er zit een dikke kans dat we daar volgend jaar nog veel meer van zullen horen. Zo niet, ook niet erg. Zolang je hier maar een keertje naar hun plaat op Spotify luistert of naar Prediction, dan zijn wij blij en jij waarschijnlijk ook. Goede deal, toch?
Met ‘Het Is’ komt de Utrechtse Eefje de Visser terug na haar succesvolle debuutalbum ‘De Koek’ uit 2011. De dromerige en poëtische kenmerken zijn nog volop aanwezig, maar het is direct te horen dat De Visser muzikaal een andere afslag heeft genomen. Zo opent Ongeveer de plaat met een kabbelende en ingetogen akoestische gitaar, tedere drums en Eefje’s open en kalme zang. Waarbij ze je meeneemt naar een nieuwe en sprookjesachtig mooie wereld, waarbij de zangeres je geruststelt met haar warme en rustgevende stem en ze je zachtjes bij de hand neemt.
Subtiel
De mix van de muziek is schitterend uitgewerkt, De Visser’s stem ligt niet zozeer op de instrumenten, maar kruipt er subtiel tussenin, waardoor je de muziek telkens iets harder zet om haar teksten beter te kunnen verstaan. Door het album heen heeft de muziek een gevoel dat (ook qua sound) lichtjes aan Agnes Obel en Fleet Foxes doet denken, onder andere op het fabuleuze Lise, het illustere Er Is en het karakteristieke In Het Echt. Eefje haar teksten en muziek zijn een klasse apart en maakt met ‘Het Is’ een helende en bijzonder oprechte plaat vol liefde. Ricardo Jupijn
Gisteren kwam hun nieuwe plaat ‘Screens’ via Fat Cat Records uit. Van wie? Van Forest Fire, een band uit Brooklyn, New York die fijne, rauwe en schurende synthpop maakt. Het nummer Waiting In The Night is een heerlijke opener van de plaat ‘Screens’ (die je hieronder ook via Spotify kunt checken) en vol staat met verschillende invloeden.
‘Screens’ Van bezwerende en lome psychedelica tot MGMT en Youth Lagoon-achtige invloeden, tot melodieën die The Shins hadden kunnen schrijven. Een erg interessante plaat om eens in te duiken, maar luister vooral even naar Waiting In The Night. Een heerlijk en zweverig nummer waar je graag in verdwaalt. Sit back and relax.
Het hemelse liedje Irene van Twin Peaks is al net zo prachtig als de rest van het schitterende debuutalbum ‘Sunken’ dat de band eerder deze maand uitbracht. Deze laatste single is een prachtvoorbeeld van de zacht glinsterende nummers die de band weet te maken. De wiegende melodie in het nummer lijkt continu in- en uit te ademen en blaast alle instrumenten met een zomers briesje rond zich heen. De 19-jarigen uit Chicago doen een beetje denken aan hun stadsgenootjes van Smith Westerns, met het licht naar voren tuimelende nummer dat drijft op een zoete zee vol gitaren met zachte reverb en fuzz dat kabbelend de kust raakt door een frisse bries vol lo-fi .
Ideaal voor deze zomeravonden, Irene voelt aan als een slowmotion van dat ‘aaahhh’-moment wanneer je je eerste verse biertje opentrekt na een dag hard werken. Luister hieronder en je weet wat we bedoelen.
In de laatste editie van ons magazine lees je een interview (pagina 17) met deze west coast-variant van The Strokes en The Ramones genaamd Warm Soda. Van hun zeer aantrekkelijke debuutplaat ‘Someone For You’ (die vind je onderop de pagina via Spotify) hebben de heren weer een bijzonder slechte, maar zeer vermakelijke clip gemaakt voor het drie akkoordenrock-nummer Jeanie Loves Pop. Hoppa!
LIVE:
JULI 7 – ROTTERDAM – METROPOLIS
JULI 10 – GRONINGEN – VERA
JULI 11 – TILBURG – 013
JULI 12 – UTRECHT – EKKO
JULI 13 – AMSTERDAM – SUBBACULTCHA @ DNA
JULI 14 – NIJMEGEN – VALKHOF FESTIVAL
Oe-la-laaa de Oh Sees zijn weer terug! Wij waren al verkocht toen we voor de eerste keer die cover voorbij zagen komen een paar maanden geleden, maar de liedjes liegen er ook niet om, zeg. Bij het eerste nummer I Come From The Mountain word je al gelijk helemaal meegezogen in die heerlijke, rauwe west coast-energie.
This gets us started! Genieten van ‘Floating Coffin’ kan nu op Spotify!
Live zie je de garagerockers 17 mei in Area51, Eindhoven en 18 mei op Le Guess Who? in Utrecht.
De afgelopen en komende tijd zijn we als een malle aan het knallen om Issue #04 binnenkort af te gaan leveren. Over die Issue, die weer helemaal vol komt te staan met een hoop mooie content. Helaas wacht nieuwe muziek niet tot wij klaar zijn met onze deadline, dus we blijven in de tussentijd alles bijhouden en hebben weer een aardig lijstje bij elkaar weten te krijgen met een hoop toffe, nieuwe muziek. Met ook nog een aantal video’s, dus dan kan je ook nog ergens naar kijken tijdens het luisteren. Enjoy!
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.Check!
