Het uit Atlanta afkomstige kwartet Black Lips is weer helemaal op gang. Nadat de jongens na drie jaar weer nieuw studiowerk afleverden in de vorm van een aanstootgevende single, Boys in the Wood, kwam de aankondiging van een nieuw album er snel achteraan. De zevende plaat van de garagepunkers heet ‘Underneath the Rainbow’ en bevat twaalf pareltjes van songs. 

Het album begint met het nummer Drive By Buddy. Grote hobby’s van de bandleden komen direct weer naar voren: prostituees en drugs blijven een hot topic bij Black Lips. Van het soms vrij duistere verleden van de band valt niets te merken. De swingende, zomerse gitaarriffjes en de nonchalante solo’s zijn net zo verslavend als in 2011, en misschien zelfs nog wel meer. De titels van de liedjes Smiling, Funny en Make You Mine verraden het al: de positieve, losbollige teksten van de jongens zijn geen spat veranderd.

Meesterwerkjes
Black Lips is lekker zichzelf gebleven, en dat is de onderliggende kracht van het album. Elk nummer op ‘Underneath the Rainbow’ is weer een eigen, eigenwijs meesterwerkje, dat doet smaken naar meer. Op repeat, die handel!
Jente Lammerts

Ga er maar eens aan staan. Je maakt een van de albums van het jaar, en die moet je nu opvolgen. Derde album ‘The English Riviera’ klonk net zo warm als het weer dat op de hoes afgebeeld stond, en daar waren veel mensen van gecharmeerd. Joseph Mount heeft het alleen nu wel gehad met al die positiviteit.

Metronomy-land
‘Love Letters’ is naast een logisch vervolg op zijn voorganger vooral ook een exacte tegenpool ervan. Productioneel is dit op en top Metronomy. Ieder instrument klinkt kurkdroog. Geen opsmuk, what you hear is what you get. Het is simpel, en het werkt nog steeds als een trein. Waar deze vierde plaat zo anders in is, is de sfeer. Het is overduidelijk geen zomer meer is in Metronomy-land. Sterker nog: het is nacht en gaat voorlopig niet meer dag worden, zo lijkt het.

Het album opent met een simpele drumcomputer aangevuld met onheilspellende synthesizer-golven en een kampvuurgitaar. I’m Aquarius gaat hier op door, minus de gitaar maar met een in en in zware drum-kick. Metronomy is op een andere manier simpel dan voorheen, en dit werkt vooral op het emotionele vlak heel goed.

Motown-achtig
De hoge achtergrondzang is er nog steeds, zij het minder vaak aanwezig. Motown-achtige single Love Letters is samen de vreemde eend in de bijt door het positieve geluid. Maar over de hele linie is ‘Love Letters’ vooral donker en misschien daardoor wel zo bloed- en bloedmooi.
Wessel van Hulssen

Het eerste nummer Cycle, van de twaalfde Beck-plaat luidt het album in met een lekker klassiek ‘herrijs uit de dood’ geluid. In dit geval een ‘herrijs uit de medische en persoonlijke problemen’ waar Beck de afgelopen jaren mee kampte. Zes jaar na zijn laatste plaat ‘Modern Guilt’ hebben we hebben op ‘Morning Phase’ te maken met de ingetogen Beck, die Beck die we alleen eerder bij ‘Sea Change’ leerde kennen tijdens zijn relatiebreuk. Dit album groeide uit tot een legendarische plaat, en dat is precies wat er bij ‘Morning Phase’ ook gaat gebeuren. 

Verwennen
De funk, hiphop en blues-elementen waar Beck eerder mee heeft gestoeid hebben plaats gemaakt voor country, rock en folk. Maar dit is geen enkel probleem. Tokkelende gitaren, pingelende piano’s, de serene stem van Beck en rustige sferen verwennen je oren dertien nummers lang. Nummers waaruit blijkt dat de songwriter zichzelf weer heeft herpakt en opnieuw heeft uitgevonden. Zelfverzekerde, lichte nummers die stuk voor stuk in hetzelfde tempo voorbij kruipen.

‘Morning Phase’ is de perfecte plaat voor in de, je raadt het niet, ochtend. Meerdere nummers gaan dan ook over het opgaan van de zon, zoals Waking Light en Morning. Dus gooi je espresso-apparaat aan, kruip onder een deken en geniet.

Terwijl Beck ondertussen druk bezig  is om zich in het rijtje van legendes als Neil Young, Nick Cave en Nick Drake te voegen.
Mabel Zwaan

En daar is alweer het tweede studio-album van Angel Olsen, We kennen haar nu al wat langer, wat begon met haar eerste EP ‘Cacti’ (2011), waarop ze pure en simplistische nummers ten gehore bracht. Opgevolgd door haar debuutalbum ‘Half Way Home’ uit 2012, waarop de nummers in een subtiele, poëtische manier gezongen zijn.

Voor de in Missouri geboren singer-songwriter en gitarist is het opnemen van haar tweede album een persoonlijk proces. Waar ze normaal vaak alleen werkt, heeft ze dit album voor het eerst samengewerkt met twee andere leden, waaronder producer John Congleton (o.a. The Walkmen, Modest Mouse, Cloud Nothings, Swans, David Byrne, Bill Callahan en St. Vincent). Dit gezamenlijke proces heeft: ‘Burn Your Fire For No Witness’ voortgebracht.

Het album start met het melancholische grungepop-nummer unfucktheworld. Dat besluit met een abrupt einde, wat je doet verlangen naar meer. Het volgende nummer Forgiven/Forgotten geeft die voldoening, een nummer waarbij de reverb op de gitaren iets hoger wordt gezet en Olsen zelfs rammelt en haar punky kant laat zien. Het nummer White Fire is van een ander formaat. Een ijzingwekkend emotioneel nummer, waar haar gevoel centraal staat. Dat, met de herhalende melodie, maakt dit nummer perfect.

Keer op keer
‘Burn Your Fire For No Witness’ is een album dat je niet één keer moet luisteren, maar keer op keer, zodat je alle subtiele melodieën meekrijgt. En je mee kunt gaan in het gevoel wat Olsen er zo prachtig in weet te leggen. Indrukwekkend, mooi en elegant tegelijkertijd.
Lourens Fokkinga

Bombay Bicycle Club is een druk bandje. Sinds de doorbraak in 2009 heeft de band elk jaar een album uit en de tours volgden elkaar snel op. Toch leek het na de derde plaat even tijd voor wat bezinning. Frontman/songschrijver Jack Steadman pakte zijn spullen en reisde de wereld rond. Turkije, Japan, India en ook Nederland hebben als inspiratie gediend voor de tien heerlijke songs op ‘So Long, See You Tomorrow’.

De band heeft deze plaat bewust gezocht naar een balans tussen muzikale vernieuwing en de toegankelijkheid van de muziek, en dat heeft zijn vruchten afgeworpen. De oriëntaals aandoende samples mengen perfect met het geluid dat we van de band kennen en geven een mooie klank aan de liedjes.

Daarnaast worden er mooie accenten gelegd door de vocale bijdrage van zangeressen Lucy Rose en nieuwkomer Rae Morris. Van opener Overdone tot afsluiter So Long, See You Tomorrow is het genieten geblazen. Uitschieters zijn het R&B-georiënteerde Home By Now en het epische Luna. Bombay Bicycle Club zet grootse stappen maar blijft dicht bij de kern. Het album zit slim in elkaar en de songs beschikken stuk voor stuk over een hook die veel nieuwe fans aan de haak zal slaan.

Rob Verkerk 

De sixties zijn in. Na Tame Impala, Jacco Gardner en Temples is er nu weer een nieuwe band die iets spannends doet met de sound van de jaren zestig: Naive Set. Deze groep komt uit Amsterdam, maar maakt opmerkelijk on-Nederlandse, rammelende surfpop.

Indie-hitjes
‘Reclining Nude’, de debuutplaat van deze band, staat vol met twee minuten-songs met koortjes, lichte psychedelica en jangle-gitaren. Benieuwd hoe het zou klinken als Blur en Veronica Falls samen een plaat op zouden nemen? Zet ‘Reclining Nude’ op en je krijgt het antwoord. De plaat staat bovendien vol met potentiële indie-hitjes, zoals Honest en Like That.

Het zal je niet ontgaan zijn: er komen steeds meer bands uit Nederland met muziek die je ook aan je vrienden uit het buitenland zou willen laten horen. Naive Set is er weer zo een. Als de band uit Engeland kwam, stonden ze in de NME. Waren ze Amerikaans, dan was dit ‘Best New Music’ bij Pitchfork. Zover is het nu nog niet, maar Naive Set heeft het in zich om erg ver te komen.
Jelmer Luimstra

‘Reclining Nude’ is nu uit via Subroutine Records!

Younghusband! Vorig jaar speelde de vierkoppige band nog op London Calling, nu komen ze terug om Amsterdam opnieuw te laten zien wat voor mooie plaat ze met ‘Dromes’ hebben gemaakt. Op het album is een goede mix tussen The Cure, Jesus And The Mary Chain en TOY te horen, die je donderdag 13 maart live kunt aanschouwen! The Daily Indie mag namelijk 2 x 2 kaarten weggeven voor deze Londenaren. And winning is easy!

WINNEN!
Om donderdag met een vriendje of een vriendinnetje naar de show te gaan, hoef je alleen maar naar prijsvraag@thedailyindie.nl te mailen met je naam en in het kort waarom je er graag naartoe zou willen! That’s it! In de tussen tijd kun je hier nog even de hele plaat checken op Spotify en hier beneden de nieuwste videoclip van de band!

‘Total Strife Forever’ is het donkere sprookje van William Doyle AKA East India Youth. De jongen die schitterde op Eurosonic 2014 en de jongen die op zijn negentiende school verliet om zich vervolgens een lang jaar in isolatie aan de randen van Noord–West Londen te vestigen en te werken aan een bijzonder project. Dit is inmiddels ruim drie jaar geleden. Een album dat drijft tussen ritmes, sferen en emoties is het gevolg: ‘Total Strife Forever’.

Kunstalbum
Het eerste muzikale kunstalbum van 2014 is een feit. Muziek die schommelt tussen elektro en pop en die dichtbij komt bij perfectie. De eerste twee nummers, Glitter Recession en Total Strife Forever I vloeien zo perfect in elkaar over dat je niet door hebt dat het over twee nummers gaat. Een tien minuten durende en duister eentonige intro die je in de wereld leidt van East India Youth. Deze wereld kent mysterie, sinister, schoonheid, trance en vier versies van Total Strife Forever. Pas bij het derde nummer voegt de zoete stem van William Doyle zich bij de muziek. Deze keert vervolgens weer terug bij Heaven How Long. Die qua zang doet denken aan Lord of The Rings (luister maar, dan snap je mijn punt) en voor de een na laatste keer bij potentiële hit Looking For Someone.

East India Youth neemt je mee in een verhaal die je niet per se hoeft te begrijpen. Drie jaar van zijn leven wordt je op een presenteerblaadje aangeboden, die wij met beide handen aanpakken. Muziek die diende als zijn eigen persoonlijke therapie groeide uit tot een waar kunstwerk waar hij, godzijdank, de rest van de wereld van mee wil laten genieten.
Mabel Zwaan

In het uitbrengen van glinsterende psych-pareltjes is Morgan Delt heer en meester, en dat hoorde Trouble In Mind Records (o.a. Jacco Gardner, Maston, The Limiñanas) ook. Meer dan een jaar geleden hebben we hem wel eens zwevend voorbij zien komen met zijn ‘Psychic Death Hole’ cassette, sinds eind januari laat hij met zijn zelfgetitelde debuutplaat nog eens zien wat voor zaligmakende psych deze caleidoscopische tovenaar in zich heeft.

Kleurrijke draaikolk
Je stort jezelf in een kleurrijke draaikolk vol invloeden van Wilson, Boettcher en Barrett, waar je niet snel meer uitkomt. Je wordt opgezogen door de obscure schoonheid die zich voor het eerst laat horen op de opener Make My Grey Brain Green. Te omschrijven als ‘flowerdelia’ wordt Barbarian Kings gelijk afgeschoten als opvolger; een nummer waarin eigenlijk alles achterstevoren afgespeeld lijkt te worden. Mr Carbon Copy heeft zelfs iets van The Strokes in zich, waarna je helemaal niet meer weet waar je belandt bent.

In de bizarre luisterervaring hoor je dingen die je waarschijnlijk nog niet eerder hebt gehoord. ‘Morgan Delt’ is een behoorlijke natte droom voor psych-rockers die niet vies zijn van een potje experiment. Maar het is niet alleen maar moeilijke, rare, niet vol te houden en in LSD ondergedompelde muziek dat de klok slaat. Onder al die geflipte, door elkaar heen wurmende lagen, zitten fonkelende nummers verstopt die uit een ver en  niet bestaand land lijken te komen. Dromerig, pulserend en hallucinerend zijn de drie kernwoorden die op de muziek van Delt van toepassing zijn. Tel daar een analoog en stoffig klinkende tape-sound bij op en je hebt een nieuwe, favoriete artiest.

Unieke, psychedelische stijl
Het tempo houdt hij erin met het, voor zijn doen, catchy Chakra Sharks en het stompende Backwards Bird Inc. Afsluitend met Tropicana en Main Title Sequence, die de hele plaat opsommen, kom je tot een prachtig einde van een luisterervaring waarbij je al het gevoel van tijd en plaats kwijt bent geraakt. Een unieke, psychedelische stijl die 2014 gelijk goed open weet te breken. Laat je zintuigen de vrije gang  en de krankzinnig fijne nummers alles overnemen.

Uit het niets staart een dromerige, blonde halfgod ons aan vanaf de hoes van zijn ‘Dreamzone’ EP. Het blijkt ene Jaakko Eino Kalevi te zijn, een multi-instrumentalist die in Helsinki al een heuse cult-figuur aan het worden is. De stad waarin hij kennelijk ook nog eens parttime trambestuurder blijkt te zijn.

Dit is ‘m
Nu helemaal niet meer zeker wetend wat we kunnen verwachten, drukken we met lichte spanning de play-knop in. Op een of andere manier geeft zijn uitstraling en zijn blik ons een goed gevoel. Dit kan wel eens zo’n muzikant zijn waar we altijd naar zoeken. Eentje waar we razend enthousiast van worden en die ons weer laat weten waarom we als bezeten kluizenaars continu naar nieuwe muziek aan het zoeken zijn.

De eerste klanken stromen inmiddels door de kamer en voor we het doorhebben belanden we in een compleet onbekende en fascinerende plek. Een plek waar we al heel lang weer wilde zijn. Een plek die klinkt als een sprookjeswereld en waar natuur en technologie samen lijken te komen in één geluid.

Jaakko klinkt magisch. Hij neemt je mee naar zijn kleurrijke en magische wereld waarin er van alles mogelijk is; met een vleugje disco, een schepje new wave en een topping van elektro en jazz. Maar bovenal klinken zijn vleierige nummers warm en zijdezacht. Zijn sound is te vergelijken met een beeld waarin je iemand in slowmotion ziet vallen en diep weg ziet zakken in een diep en donzig bed.

Gek en geniaal
Dat doet hij net zo knap als die andere blonde halfgoden: Ariel Pink en Connan Mockasin. De vergelijkingen zijn dan ook al snel gemaakt. En weet je: dat maakt helemaal niets uit, want je kunt niet genoeg van dit soort gekke en geniale muzikanten hebben.

Heerlijk nieuwtje voor wie het nog niet had gehoord! The Dead Weather heeft een tweede nummer vrijgegeven van een in 2015 te verschijnen album. Rough Detective is de naam en vormt een lekker ruw tweeluik met voorganger Open Up (That’s Enough).

Vault
De twee nummers waren een kleine tijd geleden op vinyl te bestellen via de speciale Vault-releases die Jack White’s label Third Man Records elk kwartaal uitgeeft aan abonnees. Nu deze vinyltjes de deur uit zijn, zijn Open Up (That’s Enough) en Rough Detective vanaf gisteren ook verkrijgbaar via de bekende digitale wegen.

Ook zijn de twee nieuwe nummers te vinden op Spotify: