Het was een tijdje stil rondom onze Nederlandse psychsuperheld Jacco Gardner. Na zijn debuut in 2013 veroverde hij namelijk de wereld. In het toongevende Britse blad NME worden artiesten ondertussen met hém vergeleken, in plaats van andersom. De single Find Yourself had de weg naar onze oren al gevonden. Het nieuwe album ‘Hypnophobia’ is nu ook (eindelijk) daar, op maar liefst drie labels: Polyvinyl in Amerika, Full Time Hobby in Europa en Excelsior in Nederland.

In de twee jaar tussen zijn twee albums is ook de muziek van Gardner twee jaar vooruit in de tijd gegaan: van het eind van de sixties naar begin jaren ‘70. Voor ‘Hypnophobia’ liet hij zich inspireren door de zogenaamde library music, die in dit tijdperk uitzendingen op tv sierde. Gardners dromerige barokmuziek klinkt dan ook alsof het uit een zwarwit-televisie komt. Sommige tracks (Another You, Find Yourself, Hypnophobia) wekken zelfs de illusie dat ze zo als een duizend-en-één-nachtsoundtrack zouden kunnen dienen in een oude Disneyfilm. Sprookjesachtig prachtig, zoals we van Gardner gewend zijn.
Vrijwel de hele plaat is door de man zelf ingespeeld. Het ‘Cabinet Of Curiousities’-orgel is vervangen door een gitaar en diverse – ietwat bizarre instrumenten – die Gardner in de loop der jaren heeft verzameld via tweedehands spullensites, waaronder een klavecimbel en een door de fabrikant van Barbie gemaakte speelgoedversie van de mellotron. De televisiemakers van weleer hadden in hun handjes mogen knijpen met zulke library music. Jacco Gardner is en blijft one of a kind.

De plaat is uitgekomen op 1 mei op Polyvinyl en Excelsior. 

De ene na de andere punkstroming en garageband vliegt je om de oren. En dat is helemaal niet erg, zeker niet als ’t zo lekker wordt gemixt als White Reaper dat doet. Vers getekend door Polyvinyl en dan direct met zo’n single als Half Bad komen, dit wordt een succesverhaal!

Synthesizer
Net als Holograms bewijst de band dat rauwe punk, vermengt met synthesizers, een uitstekende combinatie blijkt te zijn. Het wiebelende deuntje gaat heerlijk tegen de Bass Drum Of Death-achtige gitaarlijnen in en de band weet het hele nummer alles maar net bij elkaar te houden. Het kan telkens zo maar ontsporen, maar White Reaper balanceert gevaarlijk lekker op het randje. Eén van de lekkerste nummers die we dit jaar tegen zijn gekomen, zonder twijfel. De debuut-EP van de band komt op 24 juni!

“This song reminds me how sometimes it’s impossible to focus on anything, and how nice it can be not to feel the need to”, vertelt Reese Donohue van het zoete psych-pop duo Painted Palms aan muziekblad Rolling Stone. Dit bandje, bestaand uit twee neefjes, die voor hun eerste ideeën voor een EP per mail uitwisselden en al gauw ontdekt werden door huidig labelgenoot Kevin Barnes van of Montreal.

Koude winterwind
Bij dit mierzoete deuntje hoef je je ook inderdaad op niets te focussen en kun je lekker wegdromen. De simpele loops, de vrolijke, springerige synths en het geautomatiseerde handgeklap dragen vooral bij aan de playground feel die dit nummer geeft. Door de jingle bells doet Here It Comes het ook zeker goed in kerstsferen. De vocalen klinken al gauw als een zachter, beheerster Animal Collective-gezang. Naar het einde wordt het nummer vrij grof uitgeblazen door een ‘koude winterwind’.

Het debuut ‘Forever’ van dit door meerdere magazines geprezen psychpop-bandje komt uit op 14 januari 2014 en is te pre-orderen op de site van label Polyvinyl Records (Vivian Girls, Wampire, Japandroids). Tevens zijn drie andere albumnummers te beluisteren op de Soundcloud van het label.

In januari kwamen we ineens de Portlandse porno(snorren)band Wampire tegen met het singletje The Hearse, die was geproduceerd door Jake Portrait van Unknown Mortal Orchestra. We interviewden in alle nieuwsgierigheid direct de band voor Issue #04 van ons magazine en konden in de tussentijd niet wachten op debuutplaat ‘Curiosity’. Nu is de plaat dan eindelijk uitgekomen (via Polyvinyl), en we kunnen met alle blijdschap vertellen dat hij niets minder dan ongelooflijk lekker is. De spooky en ietwat vage sound van de band, geven de sterke nummers net dat beetje (heel veel) extra.