Oscar & The Wolf, een Belgische band, timmert al sinds 2010 aan hun carrière en  gooit de laatste tijd hoge ogen in de muziekwereld. Zo worden ze de laatste tijd onder meer vergeleken met acts zoals Bon Iver, Fleet Foxes, The Weeknd en Portishead. Het onlangs uitgekomen nummer Undress brengt een duistere mix van dream- en indiepop waarmee ze voortbouwen op hun oudere werk.

Voorspel
De hypnotiserende stem van Max Colombie matcht perfect met de elektronische R&B-textuur die het nummer voorziet van de nodige draagkracht. De songtitel Undress, mag je letterlijk nemen. Als muziek seks was, dan is dit nummer een 246 seconden durend voorspel.

Oscar & The Wolf doet het overigens goed in diverse lijsten met het nummer Princes, in tegenstelling tot dat nummer wordt Undress niet uitgebracht als single. Beide zijn wel te vinden op het debuutalbum, ‘Entity’, dat op 28 april verschijnt via PIAS.

Wie wil kan deze band onder andere aan het werk zien op 22 mei in de kleine zaal van Paradiso of zondag 6 juli op Rock Werchter.
Tijs Delacroix

In tegenstelling tot wat de titel van de tweede single van Cloud Nothings’ nieuwe album ‘Here And Nowhere Else’  (26 maart uit) suggereert, is voorman Dylan Baldi niet rijp voor de gesloten psychiatrie. Close was het wel, als we de beste man mochten geloven in de interviews die de band rond het uitkomen van de vorige plaat ‘Attack On Memory’ gaf. Baldi was boos, depressief en teleurgesteld en schreeuwde dat op die plaat van zich af.

Ruige strot
En dat lijkt te hebben geholpen. Eerste single I’m Not Part Of Me klonk al toegankelijker en hitgevoelig en dat geluid is ook terug te horen op Psychic Trauma. Halverwege het nummer trekt Baldi weliswaar zijn ruige strot open, de song kent veel ritme- en volumewisselingen en een climax met de kenmerkende repetitieve ritmesectie en rammelende grunge-gitaren. Maar overall klinkt Cloud Nothings blijer en positiever dan op het leeuwendeel van de songs op ‘Attack On Memory’.

Psychic Trauma is niet zo hitgevoelig als de eerste single, maar dat schizofrene geluid maakt het interessant luisterwerk dat hopelijk wordt doorgezet op de aankomende plaat. Eén ding is zeker: slechter is de band uit Cleveland niet geworden. Hooguit wat minder boos.

‘Total Strife Forever’ is het donkere sprookje van William Doyle AKA East India Youth. De jongen die schitterde op Eurosonic 2014 en de jongen die op zijn negentiende school verliet om zich vervolgens een lang jaar in isolatie aan de randen van Noord–West Londen te vestigen en te werken aan een bijzonder project. Dit is inmiddels ruim drie jaar geleden. Een album dat drijft tussen ritmes, sferen en emoties is het gevolg: ‘Total Strife Forever’.

Kunstalbum
Het eerste muzikale kunstalbum van 2014 is een feit. Muziek die schommelt tussen elektro en pop en die dichtbij komt bij perfectie. De eerste twee nummers, Glitter Recession en Total Strife Forever I vloeien zo perfect in elkaar over dat je niet door hebt dat het over twee nummers gaat. Een tien minuten durende en duister eentonige intro die je in de wereld leidt van East India Youth. Deze wereld kent mysterie, sinister, schoonheid, trance en vier versies van Total Strife Forever. Pas bij het derde nummer voegt de zoete stem van William Doyle zich bij de muziek. Deze keert vervolgens weer terug bij Heaven How Long. Die qua zang doet denken aan Lord of The Rings (luister maar, dan snap je mijn punt) en voor de een na laatste keer bij potentiële hit Looking For Someone.

East India Youth neemt je mee in een verhaal die je niet per se hoeft te begrijpen. Drie jaar van zijn leven wordt je op een presenteerblaadje aangeboden, die wij met beide handen aanpakken. Muziek die diende als zijn eigen persoonlijke therapie groeide uit tot een waar kunstwerk waar hij, godzijdank, de rest van de wereld van mee wil laten genieten.
Mabel Zwaan

Fans van Sonic Youth, The Horrors, S.C.U.M. en andere post- en horrorpunk kunnen weer aan hun trekken komen met de release van ‘Join The Dots’, het tweede studioalbum van TOY. 

Een korte introductie dan maar: TOY uit Londen bracht in 2012 een zeer gewaardeerd titelloos debuutalbum uit, en bracht deze plaat afgelopen zomer live ten gehore op Glastonbury en diverse NME-tours.
(Een interview met de band lees je in onze laatste issue.)

Juiste dosis experiment
Afgelopen december was TOY als voorprogramma van Placebo te bewonderen in Europa, waarschijnlijk net dat laatste stootje tot grotere bekendheid. Met ‘Join The Dots’ levert de band rond zanger Tom Dougall een uitstekend psychedelisch werkje af, dat geen enkel moment te overdadig of te overdreven klinkt, terwijl experiment niet echt uit de weg wordt gegaan. De voortstuwende basloopjes en drumpartijen zorgen voor een haast hypnotiserende ritmesectie, een fijn houvast in de liedjes waarin de gitaren flink razen.

De tweede helft van de plaat is wat trager en mist venijn, maar dat is slechts een kleine smet op een prima psychrockplaatje om de donkere winterdagen mee door te komen.

Na het succes van debuutalbum ‘Bliss Release’ in zowel thuisland Australië als Europa, besloot Cloud Control zich te vestigen in Londen. Goede keuze als het ons Nederlanders betreft, ze traden hier vaak op met een uitverkocht Bitterzoet en Doornroosje als hoogtepunt. Opvolger ‘Dream Cave’ is hier, en de naam geeft de essentie van de plaat perfect weer.

Druilerige Engelse dag
Track nummer één, Scream Cave, bestaat uit de samenzang van de hele band die in een grot staat, wat later aangevuld wordt met in echo ondergedompelde instrumenten. Het album wordt afgesloten met Dream Cave, waarin ook samenzang in een grot centraal staat, maar dan dromeriger dan tijdens de opening. De ingrediënten van ‘Bliss Release’ zijn nog steeds aanwezig, de manier waarop Cloud Control deze toepast is wel veranderd. Of de verhuizing naar Engeland een indirect resultaat hiervan is… who knows. De andere sfeer op de plaat is hoe dan ook meteen duidelijk. Ter vergelijking: ‘Bliss Release’ is als een zwoele Australische zomerdag, ‘Dream Cave’ is meer een druilerige Engelse dag met wat motregen.

Subtieler en gelaagder
Singles Dojo Rising en Scar gaven een goed idee waar ‘Dream Cave’ staat ten opzichte van zijn voorganger. Subtieler, lager tempo, minder zomers, meer gelaagdheid en meer emotie. Of dit een goede of slechte ontwikkeling is valt over te discussiëren. In wezen is het album precies als een grot. Alles ziet er hetzelfde uit, en waarom het geheel nou zo mooi is weet je niet precies. Maar dat je hier met iets moois te maken hebt, dat staat vast.
Door Wessel van Hulssen

FIDLAR is de nieuwste garagepunk-sensatie uit L.A. en omstreken. Wanneer je vlakbij de zee in een warm klimaat woont, zijn surf-invloeden nooit ver weg. Zet FIDLAR in het muzikale rijtje Wavves, No Age en Surfer Blood en niemand zal het met je oneens zijn.

Door Wessel van Hulssen

‘I! Drink! Cheap! Beer! So! What! Fuck! You!’ Het refrein van het openingsnummer knalt er qua tekst lekker in. En muzikaal knalt het nog harder. Bloed gaat sneller stromen wanneer deze plaat aanstaat. Het complete garagepunk-plaatje is aanwezig: hoog tempo, teksten worden bij vlagen geschreeuwd, het energieniveau ligt hoog. Heel hoog. Wie tijdens White On White stil kan blijven staan heeft een ijzeren inhoudingsvermogen dat een lintje verdient.

Daarnaast injecteert FIDLAR in hun garagepunk-knallers op z’n minst met een beetje, en soms heel veel: Pop. Pop met een hoofdletter. Luister tracks als Blackout Stout en Gimme Something er maar op na. FIDLAR levert met deze debuutplaat een album af waar de adrenaline vanaf spat en oren van gaan klapperen. En gebruik de tracklist gerust als boodschappenlijst voor het gaafste feest ooit. Succes gegarandeerd.

*In de nieuwste issue van The Daily Indie staat een uitgebreid interview met de band: check ‘m hier: http://thedailyindie.nl/thedailyindiemagazine/