Na drie dagen Eurosonic zijn de meeste internationale gasten uit Groningen verdwenen en is er alleen nog Noorderslag. In de als altijd stijf uitverkochte Oosterpoort krijg je traditiegetrouw een totaaloverzicht van wat er op dit moment aan Nederlandse muziek te vinden is en uiteraard wordt de Popprijs uitgereikt.

Een nieuwe traditie op Noorderslag zijn all star-formaties met eerbetonen. Vorig jaar werd de Surinaamse muziek in het zonnetje gezet en dit jaar zijn het de Parels uit de Jordaan. In de Kleine Zaal staat een koor, er is een piano en een mooie accordeon. Om de beurt komen artiesten liedjes uit de Amsterdamse volkswijk zingen. Natuurlijk is het kneuterig, maar de smartlappen en volksmuziek zitten zo diep het DNA verankerd dat iedereen voor de bijl gaat. Je kunt niet anders dan breeduit lachen als je de theatrale Wende Sneijders hoort zingen en hard applaudisseren als Willeke Alberti zegevierend het podium opkomt. (BB)

In de Kelderzaal is het druk bij Linde Schöne. Ze maakt Nederlandstalige R&B, maar speelt tevens nummers begeleid door akoestische gitaar. Ze heeft een zwoele stem vol soul en een snik op zijn tijd. Helaas zijn de teksten niet altijd even goed te verstaan. Haar Nederlandstalige cover van een nummer van Etta James maakt de meeste indruk en dat geeft te denken over het niveau van de rest van haar nummers. Er gebeurt te weinig op het podium. Een band erbij zou zowel de muziek als de presentatie een stuk interessanter maken. (AR)

Welk effect een dergelijke toevoeging kan hebben, bewijst Kim Janssen. Hij speelt nummers van zijn nieuw te verschijnen plaat en zijn band pakt flink uit met cello, viool, trompet en lapsteel. De dromerige folkrocknummers krijgen een prachtige opbouw en diepgang, die bij momenten leidt tot emotioneel beladen climaxen. Janssen zingt afwisselend uitbundig en berustend en maakt zowel in het hoge als het lage vocale spectrum indruk. Het is de eerste keer dat de band samen optreedt, waardoor het soms zoeken is naar ontspanning in het spel. Kim Janssen geeft een fraai optreden, met uitstekende, beeldende songs. (AR)

Pip Blom is een Amsterdamse die haar gitaarliedjes in eigen beheer uitbrengt. Negentien is ze en dat zou je niet zeggen als je haar en haar band hoort spelen. De wrakke popliedjes zijn enorm catchy en zitten meer dan goed in elkaar. Er zijn dreinerige gitaarlijntjes en een plompe bas, die bij elkaar worden gehouden door uitgekiende zanglijnen. Bloms wens is om ooit op Glastonbury te spelen. Als ze zulke leuke garagepop blijft maken is het geen onrealistische gedachte dat dat ook gaat gebeuren. (BB)

Jeangu Macrooy begint zijn concert met a capella zang tussen het publiek, waarbij zijn prachtige soulvolle stem al meteen tot volle wasdom komt. Maar het is allerminst zoetgevooisde soul wat hij en zijn band ten gehore brengen: in zijn liedjes komen jazz, reggae, blues en folk langs. De ontspannen ogende Macrooy heeft het duidelijk naar zijn zin en het publiek eet uit zijn hand. Hoogtepunt is een geheimzinnig darkfolknummer, waarin hij doeltreffend op het gemoed inwerkt. De grote variatie in zijn set kan echter niet verhullen dat niet elk nummer even sterk is. (AR)

Even later in de Bovenzaal heeft Aafke Romeijn ruzie met het geluid. “Nou, dan moeten we maar met een brom spelen,” zegt ze. Romeijn en band laten zich er niet teveel door afleiden. De popliedjes komen bijna rechtstreeks uit de jaren ’80, met veel synths en electro. Soms springerig en bij momenten best vermakelijk. De meerwaarde zit in de knap geschreven teksten. Vaak humoristisch, soms beschouwend maar altijd intelligent en intrigerend. Over Jörg Haider gaat het en in Alles Went neemt ze de de hipstergeneratie en misschien ook zichzelf wel op de hak. (BB)

The Kinks zijn een grote inspiratiebron voor het Rotterdamse The Jerry Hormone Ego Trip. Ondersteund door een in kekke streepjesshirts gestoken band, gaat de frontman aan de haal met beat uit de jaren zestig. De muzikale begeleiding staat duidelijk in dienst van de teksten van de soms recalcitrant acterende frontman, zodat met name de gitaren wat betreft rauwheid te veel laten liggen. Het neemt niet weg dat The Jerry Hormone Ego Trip een onderhoudend en bij vlagen enerverend optreden geeft, dat gaandeweg het concert steeds beter wordt. En die soms absurde teksten, die zijn prachtig. (AR)

Het uitreiken van de Popprijs is het grote moment van de avond. 3FM-dj Frank van der Lende mag de prijs uitreiken en als hij het podium oploopt giet hij een biertje over zijn hoofd. “Dan is het ook klaar met dat gedoe over die bierdouche.” De winnaar is Martin Garrix en daar kun je het moeilijk mee oneens zijn. Uit de zaal volgt na een opvallend tam applaus een videofilmpje waarin Garrix vertelt hoe trots hij is. Hij vindt het jammer dat hij er niet bij kan zijn. Maar ja, hij zit in Schotland om een videoclip op te nemen. (BB)

Jett Rebel mag het vrijgekomen plekje invullen en dat doet hij prima. Jett Rebel presenteert zich als een rockster, hij gedraagt zich als een rockster en daarmee ís hij er ook één. Jelte Tuinstra -zo heet ‘ie in het echt- hunkert naar de aandacht van een groot publiek en vice versa: de fans gaan uit hun dak. De echt niet ongetalenteerde muzikant maakt trouwens wel heel obligate muziek. Het mengelmoesje van pop, rock en soul bestaat uit kleur- en karakterloze liflafjes. Dat doet verder niet ter zake natuurlijk: bij een echte rockster gaat het niet om wat er gebeurt, maar om hoe het er uit ziet. (BB)

Bastiaan Bosma kennen we nog van de gabberpunkformatie Aux Raus, de band die een spoor van muzikale vernieling trok over de vaderlandse podia. Tegenwoordig waagt hij zich met MICH aan postpunk en het oogt nogal onwennig wat de band laat horen, mede door de wrakkige geluidsafstelling. Bosma blijkt geen bijzonder getalenteerd zanger en ondersteunt de nummers met dezelfde maniertjes die hij bij Aux Raus al etaleerde. Het optreden wordt gered door de uitstekende gitariste, die prachtige wavelijnen uit haar instrument tovert. (AR)

Mozes and the Firstborn stond in 2013 ook op Noorderslag en is sinds die tijd behoorlijk gegroeid. Op tweede plaat Great Pile of Nothing wordt de garagerock ingewisseld voor een jaren negentig-rockgeluid. Mooie, herstige gitaarpop met het hart op de tong. In de Binnenzaal worden die mooie liedjes een beetje ontsierd als een gitaarversterker het begeeft en de band moet improviseren terwijl het ding gerepareerd wordt. Als alles weer werkt gooien ze de schroom van zich af en zetten met het oudere werk op een raggen. (BB)

Klangstof gooit het, naar analogie van Radiohead, muzikaal over de droomboeg met fraaie jarentachtigsynthtonen, postrock- en shoegazegitaarklanken en zweverige zang. Het levert één van de beste optredens van Noorderslag op, waarin gitaren, drums, elektronica en zang worden verweven tot prachtig uitdijende composities. Ook ritmisch zit de muziek van Klangstof prima in elkaar en het flirt zelfs met R&B. Om te voorkomen dat het geheel voortkabbelt, gooit de band er bij momenten een gitaarcrescendo uit. Een deel van het publiek heeft kennelijk niet het geduld om die zalvende klanken te ondergaan, want de zaal loopt langzaam leeg. Wie blijft, droomt heerlijk weg. (AR)

Deze week staat weer compleet in het teken van Eurosonic/Noorderslag, het showcasefestival in Groningen waar binnen- en buitenlandse bands een prachtige kans krijgen om zich te tonen aan nieuw publiek en de bobo’s van de muziekindustrie. Omdat er zo ongelooflijk veel bands geprogrammeerd staan in het Noorden, hebben wij alvast wat krenten uit de pap gehaald voor Noorderslag, dat qua diversiteit en kwaliteit  met gemak de buitenlandse line-up van Eurosonic evenaart dit jaar.

Tekst Ricardo Jupijn, Robin van Essel, Wessel van Hulssen, Rob Verkerk en Teun Guichelaar

The Indien
Deze band kwamen we voor de eerste keer tegen toen we aan naar toffe bandjes aan het zoeken waren tijdens de Popronde van 2014. De gruizige en melodieuze muziek van The Indien doet op een heel lekkere manier denken aan Tame Impala. Laid back grooved de band zich een weg door een heerlijk psychedelisch bos dat we in Nederland nog niet zo kende. Doe jezelf een plezier en ga iets over negenen naar de Marathonzaal om jezelf eens heerlijk te verliezen in Neerlands finest psych. RJ

Restaurant, Marathonzaal – 21:15 tot 21:45

 

Sväva
Het dromerige en zweverige in Sväva klinkt als een schot voor open doel, maar als je goed naar de songs van het Friese viertal luistert hoor je al snel dat er veel meer in deze muziek zit dan de beschrijving doet vermoeden. Debuut EP ‘We Have Just The Life You Want’, die de band bij de start van de Popronde presenteerde, staat vol met ijzersterke songs. De zorgvuldig toegevoegde lagen laten de geweldige songs leven als geen ander. Met name single Flown is er een om in te lijsten. Eentje om over jaren nog steeds te beschouwen als een voorbeeld van hoe het nou écht moet! WvH

Benedenzaal, Kelder – 21:15 tot 21:45

 

The Black Cult
Oh boy, The Black Cult op Noorderslag, dat wordt lekker! De garagekoningen van Groningen spelen een keiharde thuiswedstrijd 17 januari in de Oosterpoort die je zeker niet wilt missen. Een tijdje geleden doken we al met de band de donkere kelder van Vera Groningen in en speelden ze voor onze camera’s een heerlijk vlammende versie van All I Know, dat op hun kekke debuut-EP ‘I Don’t Want It’ is te vinden. Dan weet je al een beetje wat voor rauwe energie je kunt verwachten. RJ

Bovenzaal – 21:45 tot 22:15

 

Nouveau Vélo
Eind september verscheen zonder twijfel een van de beste, dan wel niet dé beste Nederlandse plaat van het jaar. Nouveau Vélo was na jaren live spelen en verschillende EP’s compleet gerijpt voor hun debuut. De band dook met al hun opgedane ervaringen de studio in en bracht zonder poespas maar met een portie Brabantse nuchterheid een sprankelend pareltje uit. De jangly indiepoppers konden dan ook zeker niet uitblijven op Noorderslag en dit zou dan ook meteen wel eens een hoogtepunt van de avond kunnen gaan worden. Om 22:15 in de Kelder, dus! You’re welcome! RJ

Benedenzaal, Kelder – 22:15 tot 22:45

 

Orange Skyline
Tijdens de jaren negentig was, naast de muziek, de onuitstaanbare arrogantie van de adepten van de Britpop reden om deze bands te adoreren of hartgrondig te haten. Hetzelfde gold voor de revival halverwege vorig decennium en inmiddels kunnen we wel stellen dat Cool Britannia wederom aan de vooravond staat van een bijzonder productieve periode, met bands als The Strypes, Superfood, Peace en Catfish And The Bottlemen. In Nederland wordt deze stroming het best vertegenwoordigd door de vier piepjonge, strakbepakte gasten van Orange Skyline, inclusief onmiskenbaar Britse cockiness op het podium. Tijdens de Popronde liet de al band zien geen moeite te hebben met zalen van een mannetje of driehonderd, dus thuiswedstrijd Noorderslag wordt voor deze Groningers gewoon keihard losgaan. RvE

Entreehal – 22:45 tot 23:30

 

The Afterveins
Vorig jaar stond The Afterveins nog op Altersonic, dit jaar mogen de Rotterdammers meedoen voor het echie, en terecht. Begin 2014 was daar ‘ineens’ de indrukwekkende, gelijknamige debuutplaat, zo uit het niets dat hij zelfs de muziekliefhebbers in de Maasstad zelf verraste. De geweldige, aan The Velvet Underground en The Feelies schatplichtige trip langs indierock, new wave, folk en psychedelica waarop de band je meeneemt op die plaat, doet drie oude zielen vermoeden, maar dit idee ontkrachten de intense liveshows des te meer. Vandaar dat het dit jaar erg rap ging met The Afterveins. In maart verwachten we het nieuwe album, op Noorderslag presenteert de band alvast de nieuwe single Wet, die op cassette in een oplage van 150 stuks gratis wordt weggeven. Zorgen dat je vooraan staat, dus. RvE

Benedenzaal, Kelder – 23:30 tot 0:00

 

PAUW
En plotseling verschijnt daar weer een nieuwe briljantje in de juwelencollectie van de nederpop: PAUW. Deze drie vrienden speelden al veelbelovend de Popronde van 2014 plat met psychedelische en experimentele sixtiesrock van hun debuut-EP ‘Pauw’. PAUW is de droomvogel die je met een kleurrijke verscheidenheid aan dartelende fluittonen en oosterse geluiden, gemengd met een flinke dot psych, even losmaakt van de koude modder en motregen thuis. Het drietal bewijst hier dat je gewoon vanuit een oude schuur op het platteland in het oosten van ons kleine kikkerlandje alle hoeken van de wereld kunt aftasten met een internationaal klinkend en betoverend geluid als gevolg. Dit missen is dan ook zeker geen optie! TG

Restaurant, Marathonzaal – 0:15 tot 1:00 uur

 

Sue The Night
Suus de Groot is de frontvrouw van een ware Nederlandse all-star band. Met onder andere leden van Bombay, Cheaters en A Polaroid View in haar band is 2015 het jaar waarin heel veel spijkers op hun kop geslagen gaan worden. De eerste twee singles die voor het album uit gestuurd zijn laten een tikje rammelend maar vooral heel breed geluid horen. Er zit energie in, alle elementen vullen elkaar perfect aan, het leeft! En als deze muziek live uitgevoerd wordt door bovengenoemde band, kan dat alleen maar een hoogtepunt opleveren in de Oosterpoort. WvH

Entreehal – 0:15 tot 1:00

 

BEA
Het is een paar maanden geleden sinds BEA de Engelse muziekblogs en pers kortstondig beheerste. Single Breadwinner, geproduceerd door Tim ‘Benny Sings’ van Berkestijn, knalde ineens door talloze Engelse laptopspeakertjes en koptelefoons. Het buitenland was daarmee eerder gecharmeerd van de Amsterdamse dan wij Hollanders. Met haar dromerige vocalen op haar EP, vult BEA vijf heerlijke tracks die stuk voor stuk onze luistertip meer dan waard zijn. Afgelopen november gaf de mysterieuze muzikante, die geen interviews doet, gastenlijstplekken weg voor de officiële releaseparty van haar EP ‘Good Thinking’ in de Kleine Zaal van Paradiso. Aan het enthousiasme van die avond is goed af te lezen dat ze wat grotere zalen binnen no-time ook zonder gastenlijst weet te vullen. Helemaal met een goede Noorderslag performance in de rug! RV
Benedenzaal, Kelder – 0:15 tot 0:45