We schreven al een paar keer eerder over de band op The Daily Indie en interviewden de band in het verleden al eens. En het is voor ons dan ook duidelijk te horen dat de lichte en heldere klanken van Childhood weer een stapje richting een meer volwassen en stevigere sound hebben genomen.
Knisperend Op Falls Away heeft de band in vier minuten al zijn kenmerkende eigenschappen samen weten te vatten. Te beginnen met de meanderende gitaarsound die uit een dikke mist lijkt te komen, de knapperige drums, hoge en hese vocalen, en dat alles heerlijk gebalanceerd gemixt door Dan Carey (o.a. Bat For Lashes, TOY, The Kills en Yeasayer). Over het debuutalbum zijn nog geen precieze details bekend, maar wel dat ‘ie deze zomer zal verschijnen!
Speciaal voor London Calling (9 & 10 mei) in Paradiso, hebben we een mixtape gemaakt vanuit The Daily Indie! In een klein half uur hoor je al snel waarom je het tweede weekend toch echt geen andere keuze hebt dan richting Amsterdam te gaan. Met bands als Royal Blood, Telegram, Eyedress, Hospitality, Childhood, The Neighbourhood en The Proper Ornaments zit je twee dagen compleet geramd.
En dan hebben we het niet eens over London Calling in de Tolhuistuin gehad, waar het festival zich ook steeds lekkerder uit aan het breiden is. En dan geeft The Daily Indie ook nog eens een pre-London Calling feestje op 8 mei (daarover later meer). Het kan allemaal niet op. Indie-feest!
Als geroepen komen ze, deze vier gasten uit Londen. Na de nieuwe applicatie die Whatsapp zou moeten vervangen, hebben we deze sociale levensredder al een tijdje ook in muzikale vorm: Telegram. De Britten Matt Saunders, Matt Wood, Jordan Cook en Oli Paget Moon (allen inclusief hipsterzonnebril) maken toegankelijke indie met veel psych- en krautrock invloeden. Door wat vrienden op de goede plekken en enthousiaste radiomakers kreeg de band het voor elkaar om vanuit het niets in menig muziekblad en op diverse blogs gehyped te worden, en wij snappen wel waarom.
Mysterieus, uniek geluid
Met hun energieke gitaarriffjes, dromerige zang, opzweperige drums en dynamiek die veel mensen doet verbijsteren, heeft Telegram het met hun nieuwe nummer Rule Number One weer geflikt. Het liedje heeft een constante psychedelische ondertoon, maar is niet overheersend. De drums en bas zijn lekker gruizig en de zachte, haast lieve vocals van Saunders zorgen ervoor dat het geheel niet te rommelig wordt. Vergelijkingen met bands als Charlie Boyer & the Voyeurs en Toy zijn zeker niet misplaatst, maar Telegram heeft een mysterieus, uniek geluid dat de groep interessant en onvergetelijk maakt.
Benieuwd naar de beruchte live-shows van de band? We kunnen Telegram op 9 of 10 mei gaan bewonderen op het leukste showcase-festival van Nederland: London Calling te Paradiso.
De line-up van London Calling op 9 en 10 mei was al lekker, maar er zijn weer twee bands aan de line-up toegevoegd waar je sowieso al een kaartje voor zou willen kopen. De veelbesproken rockband Royal Blood en “New York’s Hottest New Band” Public Access TV. Eerder werd de komst van onder meer Wolf Alice, Childhood, Jungle, Telegram, Arthur Beatrice en Gambles bevestigd.
Royal Blood klinkt als een grote gitaarrockband maar is een hip duo zonder gitaar. Onvoorstelbaar maar waar. Zanger-bassist Mike Kerr en drummer Ben Thatcher uit Brighton zorgen samen voor dit kunststukje. Bikkelhard, onverwoestbaar, met een muur van geluid en zonder enige concessie overstuurde de band reeds twee singles de wereld in die beiden insloegen als een bom.
“New York’s Hottest New Band”, aldus NME: Public Access T.V. heeft met de single ‘Monaco’ de hype flink aangewakkerd. De band maakt springerige, strakke indierock die direct doet denken aan The Strokes. Afgelopen januari speelde zij pas de allereerste show; vers van de pers dus. Veel is er over Public Acces TV nog niet bekend, maar dat maakt de buzz rondom het jonge drietal des te groter. Absoluut niet te missen op London Calling.
London Calling line-up tot nu toe:
Royal Blood, Public Access T.V., Jungle, Solids, Desperate Journalist, Wolf Alice, Arthur Beatrice, Ice Choir, The Proper Ornaments, Hospitality, The Delta Riggs, Gambles, San Fermin, Childhood, Telegram en Menace Beach.
Hoppa, nog drie nieuwe namen voor London Calling (9 en 10 mei). Ditmaal drie bands waar we zelf niet minder dan erg enthousiast van worden, namelijk Menace Beach, Childhood en Telegram!
Menace Beach is een ware indiesupergroep, bestaande uit o.a. Matt Johnson van Hookworms, Rob Lee van Pulled Apart By Horses, Nestor Matthews van Sky Larkin, Paul Draper van Mansun en Matt Spalding van You Animals. Menace Beach brengt allerlei alternatieve stijlen samen in zijn muziek: 90’s grunge, Madchester Britpop, shoegaze, en fuzzy noiserock. Een krachtig en opwindend geheel, voortgebracht door enkele grootheden uit de hedendaagse indiescene.
Als een ruimtemannetje zou vragen hoe ziet een indie-band eruit? Dan kun je het beste een foto van de Britse band Telegram laten zien. En ook de muziek zou een perfecte inleiding zijn in het genre. Licht psychedelische gitaren, achternagezeten drums, bezwerende zang en verslavende refreinen. Zelf noemt de band het bootgaze. “Lots of people try and call it psych-rock or shoegaze, but… I mean, we just wear boots – bootgaze!”.
Childhood is een band uit London die hypnotiserende pop maakt en op het punt van doorbreken staat. Zomers, catchy, maar met een goed scherp randje. NME is groot fan en schrijft: “A pinch of Creation Records shoegaze, a fistful of Sarah Records jangle, some baggy swagger and the right mix of laconic dreaminess and croon-along hooks”.
De line-up van London Calling op vrijdag 9 en zaterdag 10 mei ziet er nu zo uit: Desperate Journalist, Wolf Alice, Arthur Beatrice, Ice Choir, The Proper Ornaments, Hospitality, The Delta Riggs, Gambles, San Fermin, Childhood, Telegram en Menace Beach. De dagindeling wordt later bekend gemaakt. De kaartverkoop is begonnen; kijk voor meer informatie over het programma en tickets op www.londoncalling.nl
Datum: vrijdag 9 en zaterdag 10 mei 2014
Prijs: €20,00 dagkaart en €35,00 passe-partout 9 & 10 mei excl. lidm. (€3,50 p.maand / €25 p.jaar)
Open: 18:00
Aanvang: 18:30
De laatste dag van het festival London Calling is geschiedenis en veel is ontdekt met onze ontredderde oren. Het festival dat al sinds begin jaren negentig in Paradiso schuilt heeft dit jaar wederom wat verassingen aan ons cadeau gegeven, waaronder onverwachte successen en bands die nét niet de hype waarmaken.
Tekst: Domenico Mangione Foto’s: Remco Brinkhuis
Outfit Outfit is een band geboren in het Mekka der muziek, Liverpool. Toch ontbreekt de duidelijk vergelijking met de grote bloempotkapsel dragers uit deze Britse stad. Sterker nog: er is zelfs geen enkele gelijkenis, behalve het gebruik van gitaren en een drumstel. De onlangs uitgebrachte debuutplaat ‘Performance’ van het zelfbenoemde psychedelische popkwintet laat ons ronddwarrelen in het rijk van dance-beats en gelaagde synths.
Hoewel de debuutplaat ons enige diepgang geeft, blijft deze zeer zeker weg in Paradiso’s Main Hall. Bij het inzetten van het eerste nummer, het dromerige beat geladen House on Fire, probeert Outfit het publiek warm te maken voor de show. Bij het derde nummer Spray Paint begint de set eindelijk op gang te komen, er wordt echter geen climax bereikt. Alhoewel de nummers stuk voor stuk strak worden gespeeld, mist er een zekere intentie achter de muziek. Ondanks het vollopen van de zaal lukt het Outfit niet als opener de massa in beweging te krijgen.
Torres Torres is de band van de uit Nashville, Tennessee afkomstige Mackenzie Scott die in januari een gelijknamige debuutplaat uitbracht. Haar geëlektrificeerde folk rock doet denken aan PJ Harvey en de eerste keer dat je ‘Horses’ van Patti Smith hoorde. Veelgeprezen kan je deze plaat wel noemen, zeker als je de bekroning van een acht komma één door Pitchfork meerekent.
De zaal begint langzamerhand vol te lopen met nieuwsgierige bezoekers wanneer Torres hard, sterk, krachtig én intiem begint aan hun set. Grove gitaarlijnen staan in fel contrast met Mackenzie’s glooiende zang en de woede wordt er gelijk uitgejaagd onder leiding van een felle solo. Welverdiend luid gejuich vervolgt in de volgestroomde bovenzaal. De krachtig verhalende nummers worden in goed evenwicht gebracht met intiemere nummers zoals Jealousy and I. Zelfs mensen die niet fan zijn van haar snerpend geluid moeten madame Mackenzie waarderen.
Jagwar Ma Bestaande uit drie vrienden is Jagwar Ma een bijzondere Australische band die met hun brouwsel van psychedelische rock en dance prima verwekt had kunnen zijn in The Haçienda, het epicentrum van de Madchester-scene. Het debuut van deze knapen, ‘Howlin’’, is vol lof omarmt met zelfs een negen van NME.
Bewapend met een Kangol-hoedje bevestigt frontman Gabriel Winterfield hun Madchester-invloeden met een flinke knipoog naar Stone Roses drummer Reni, die vrijwel altijd zo’n emmerachtige hoed droeg. Dit mag ook wel, want het is ernstig lang geleden dat de combinatie tussen psychedelische rock en dance zo goed uit is gevoerd. Al vanaf de eerste beat is het publiek ‘hooked’ en de glimlach waarmee Winterfield het tweede nummer Uncertainty aangekondigd is representatief voor de dansende menigte. De zweverige en oscillerende zang moet wel in ieders hoofd blijven rondzingen na dit fatamorgasmisch optreden. Met deze dansbaarder dan dansbare gig is het zonder twijfel duidelijk dat Jagwar Ma het hoogtepunt van London Calling is.
Bleached Verrukt na een goede set van Jagwar Ma klommen we de treden naar de bovenzaal op. Na ruim tien minuten vertraging beginnen de dames van Bleached toch in het halflege bovenzaaltje. Veelbelovend zijn deze drie meisjes en een getatoeëerde meneer uit de stad der sterren en glamour: Los Angeles. Veel van die glamour is gelukkig niet te merken bij deze, zoals de naam doet vermoeden, sporadisch geblondeerde dames. De twee leden met het gebleekte haar zijn de zusjes Clavin bekend als voormalig leden van Mika Miko, befaamd om hun verwoede live-optredens. Garagerockend toveren de babes, met grotendeels drie akkoorden, powerpop riffjes teweeg en brachten begin dit jaar hun debuut ‘Ride Your Heart’ uit.
Bij het inzetten van een goed uptempo garagepop liedje is het duidelijk dat ze met hun ‘bangs’ headbangen wel heel letterlijk nemen. Hoe energiek frontgirl Jennifer ook rondspringt op het podium, het publiek blijft letterlijk onbewogen. Gedurende de set komt er steeds meer beweging in en bereikt dan haar matige hoogtepunt tijdens Love Spells met een versufte pit, jammer. Wanneer de pit bedaard is, wordt het wel heel duidelijk dat de zaal in twee delen is gesplitst. De ene helft kan genieten van de zoetige oproerstokertjes, de andere helft laat het zo koud als ketchup bij de pasta.
The Daily Indie is uiteraard van de partij in Paradiso tijdens London Calling! Verslaggever DomenicoMangione schrijft dit weekend het verslag vanuit de poptempel en dat doet hij samen met Remco Brinkhuis, die de foto’s verzorgt. De eerste dag van het showcase festival London Calling is alweer ons voorbij gegaan met veel vertier en zoete klanken. Dit festival schuilt al sinds begin jaren negentig in Paradiso en richtte zich vroeger voornamelijk op Britse muziek. In haar vele jaren heeft ze zich ontpopt tot een festival met een breed assortiment aan goede nieuwe bands. A good ground for discovery.
Wampire De uit Portland, Oregon stammende mannen van Wampire stonden bekend om hun elektronisch geïnclineerde huiskamerconcerten totdat ze een aantal jaar geleden compleet het roer omgooide. Vorig jaar heeft de band, gecentreerd om het duo Rocky Tinder en Eric Phipps, onder de hoede van Jake Portrait van Unknown Mortal Orchestra en Blouse hun debuutplaat ‘Curiosity’ opgenomen en zijn ze keihard gaan toeren.
Bomvol is de zaal als wij binnen komen schuifelen, de buzz over de band wordt versterkt door het geroezemoes in de zaal. De nog redelijk onbekende Wampire gooit hoge ogen met hun debuutplaat door de frisse combinatie van psychedelische rock en eighties synth-hooks. Oerhard van begin tot eind brengt de band een krachtige set, hoewel deze met vijfentwintig minuten veel te kort is. Dit is dan ook het grootste probleem van Wampire, aangezien het niet écht op gang blijkt te komen en de smoezelige jongens zelf ook niet compleet op hun gemak lijken te zijn. Een langere set zonder jetlag zou deze jongens veel meer tot hun recht laten komen.
Young*Husband Het Londense viertal is begonnen als lo-fi-akoestisch-slaapkamer-opnameproject van zanger Euan Hinshelwood, maar heeft zich al snel na de reïncarnatie van deze opnames ontwikkelt tot een échte band. De Phil Elvrum droomachtige zang lijkt getransplanteerd in een door drones gedomineerde ‘wall of sound’, een zeer aangename combinatie. Deze dromen en drones is dan ook waar hun debuutplaat naar is vernoemd: ‘Dromes’.
Verbaast over het groot aantal mensen constateert frontman Euan dat dit de meeste mensen zijn waarvoor ze ooit hebben gespeeld. Met een rustig begin zorgt Young*Husband ervoor dat hun ‘dromes’ werkelijkheid worden. Vanaf het begin van de set wordt er opgebouwd naar een climax die eigenlijk al halverwege de set behaald is, waardoor er jammer genoeg een dip ontstaat. Gelukkig wordt deze downer aan het einde van de set goed hersteld met een ‘wall of sound’ van My Bloody Valentine-achtig kaliber. Ondanks het sterk drone-achtige karakter van de nummers blijft het interessant door goede ritmes en melodische veranderingen. Als de laatste klanken klinken is de zaal aanzienlijk minder vol, wat erg jammer is aangezien Young*Husband het zeker in zich heeft.
The Dodos
The Dodos uit San Francisco staat bekend als een psychedelisch folk-duo bestaande uit akoestische gitaar en drums. Deze twee elementen mixen ze met interessante ritmes waarbij onder andere tamboerijnen aan schoenen worden vastgeplakt. Na het verlies van vast tourlid en goede vriend Christopher Reimer schreven ze de plaat ‘Carrier’ die in augustus uitkwam. Op deze plaat pakt frontman Meric Long de elektrische gitaar op, wat zorgt voor een wat diepere en een meer post rock-achtig geluid.
Een ijzige piep verstoort op ironische wijze het eerste nummer Confidence wat ervoor zorgt dat dit zelfvertrouwen tijdelijk verdwenen is. Na de bridge is, onder leiding van Meric Long, het zelfvertrouwen gelukkig weer helemaal terug. Deze piepen keren meermalig terug in het concert vanwege geluidstechnische redenen, maar verstoren The Dodos gelukkig niet meer. De dynamische partijen van Meric Long in nummers als Substance en The Ocean zorgen voor een prachtige ervaring. Slechts wanneer Meric de akoestische gitaar halverwege de set oppakt verliest er een gedeelte van de dynamiek die de voorgaande nummers nou juist zo interessant maakt. Gelukkig keert de elektrische gitaar terug en bezweert hij in zijn snerpende zang de laatste klaagzangen van de dodo op sardonische wijze.
Mac DeMarco Mac DeMarco de jolige slacker rocker uit Canada die tegenwoordig in New York gevestigd is, heeft een hectisch jaar achter de rug. Na veel hype en lange tours staat Mac op London Calling. Vlak voor zijn optreden liep The Daily Indie Mac DeMarco tegen het lijf en vroeg hem over zijn eindeloze gereis. Duidelijk vermoeid, maar toch zeer enthousiast vertelt Mac dat hij morgen alweer naar Iceland Airwaves gaat. Vlak voordat hij weggaat geeft hij ons een handvol muntjes in ruil voor een goede recensie, jammer genoeg voor Mac was dit absoluut niet nodig geweest.
De charismatische Mac DeMarco begint de avond met een flinke kuch en stamelt hakkelig over de eerste paar nummers in zijn typisch nonchalante stijl. Zoals het eerste nummer Cooking Up Something Good al laat weten, is hij langzaam bezig met het beroeren van Paradiso. Alhoewel het begin een beetje aarzelend is vanwege de nét iets te grote zaal, is het duidelijk dat Mac er iets moois van maakt wanneer Eric Clapton in wordt gezet. De slapstick crooner maakt er met covers als Cocaine, Blackbird en zelfs een stukje Limp Bizkit duidelijk dat de zaal compleet onder hun controle is. Om het nog mooier te maken springt er op het hoogtepunt een vreemde madame het podium op die sterk de behoefte heeft allerlei ballerina danspasjes te tonen aan de wereld. Dit gecombineerd met een crowdsurfende Mac DeMarco maakt het duidelijk hét hoogtepunt van de avond.
London Calling heeft weer drie verse namen aangekondigd voor de editie van november. Naast eerder aangekondigde namens als MS MR, The Dodos, Mac DeMarco, Porcelain Raft en Findlay komen Bleached, Outfit en Circa Waves nu ook in Paradiso spelen op 1 & 2 november. Hieronder check je wat materiaal van de drie nieuwe bands Meer info
De line-up wordt de komende weken nog verder aangevuld, en de dagindeling wordt spoedig bekend gemaakt. Kaarten zijn per dag te koop (20 euro) en een passe-partout voor beide dagen heb je voor 35 euro. Meer informatie vind je op www.londoncalling.nl en www.paradiso.nl.
Outfit
Circa Waves
Bleached
London Calling in de Tolhuistuin: de zaterdag London Calling is al jaren een van onze favoriete festivals om nieuwe en vertrouwde indie-acts te leren kennen, en bij sommigen te zien voordat ze de stap maken naar de grote zalen. Afgelopen weekend was de eerste editie van London Calling in de Tolhuistuin. The Daily Indie moet daar natuurlijk bij zijn.
Door Wessel van Hulssen
Wat zijn de verschillen met de ‘normale’ London Calling? Op de naam en de programmeerstijl is eigenlijk alles anders. De locatie, een beschut grasveldje in een klein park net voorbij de pont naar Amsterdam-Noord, is zo’n beetje het tegenovergestelde van de poptempel nabij het Leidseplein. Open, ruim en met maar één podium. De (soms iets te) volle zalen en gangen van Paradiso lijken opeens ver weg. De relaxte sfeer die op het veld hangt maakt het festivalgevoel compleet. Een kleine maar fijne setting.
Pien Feith wordt helaas net gemist. Heel jammer, want album ‘Tough Love’ is een van de beste Nederlandse platen van het jaar tot nu toe. Als de show in de Tolhuistuin half zo geslaagd was als haar albumrelease in Bitterzoet, een paar maanden terug, zit het meer dan goed.
Vrij rap betreed Young Galaxy het podium. Deze Canadese band maakt synthpop die op plaat wisselt tussen hypnotiserend en dansbaar. Live is het vooral de zweverigheid die benadrukt wordt, met de zang die niet echt goed in de mix gelegd wordt. Hopen dat ze binnenkort in Nederland een herkansing krijgen, want met songs als Pretty Boy verdienen ze dat zeker.
DJ-set
Naast het festivalterrein staat een roze bus: de Tolhuisbus, die tijdens het festival dienst doet als sessie- en dj-locatie. Tijdens Chet Faker en Cayucas was het de beurt aan The Daily Indie dj’s om de plaatjes te draaien. Vandaar dat deze twee acts niet besproken worden.
Eenmaal terug in de tuin is In The Valley Below net begonnen. Wat direct opvalt is de opvallend geklede frontvrouw: lange witte jurk, wit geschminkte huid, hoedje op en een bril met dubbele glazen. De op plaat als duo opererende act wordt live bijgestaan met een drummer en een toetsenist. En het is juist de extra toetsenist die de popliedjes live de lagen geeft die het optreden solide en sterker maakt dan de studio-opnames. Beetje gekke aankleding, maar met de songs en de vertolking daarvan is niets mis.
Regelrecht gekopieerd
Tactisch bij muzikale voorgangers inspiratie opdoen is eerder regelen dan uitzondering. Maar Satellite Stories gaat daarin nog iets verder, ze kopiëren namelijk regelrecht de stijl van één van hun idolen, zonder eigen input hier aan toe te voegen. De show is energiek, de presentatie netjes, en sommige liedjes zijn behalve catchy ook echt wel goed. Maar ondanks alle pluspunten is Satellite Stories wel een onvervalste Two Door Cinema Club-kopie. Een coverband met eigen songs. En die songs zijn nergens zo goed als het ‘origineel’. Jammer, maar helaas.
De avond valt en de temperatuur in de Tolhuistuin ook (en het was al niet zo war, to begin with) en bij de eerste klanken van Mister & Mississippi staat het in ene zo vol op het veld dat meteen duidelijk wordt hoe populair de act inmiddels is geworden. Hun professioneel in elkaar gezette mix van Fleet Foxes en Bon Iver met een vleugje Sigur Rós is vlekkeloos gemixt, waardoor details en samenzang perfect overkomen. Eerste single Northern Sky is het beste eigen voorbeeld waarin dit allemaal in terug te horen is. Hoogtepunt in de set is hun cover van Daft Punk’s Get Lucky. En nee, dat is niet omdat ze het zo goed naar hun eigen hand hebben gezet (daarin was Daughter hun voor), maar puur om het feit dat ze dondersgoed weten waar ze goed in zijn, en hier precies de aandacht weten te leggen. Erg knap, en het publiek eet uit hun handen.
London Calling London Calling in de Tolhuistuin is in alle opzichten London Calling Light. Kleiner, simpeler, minder aantal acts, en een lager liggende temperatuur. Even wennen, helemaal niets mis mee, maar erg losbarsten wou het uiteindelijk niet echt. En dat je niet constant op elkaars tenen staat (zoals in Paradiso regelmatig het geval is) is aan de andere kant ook wel eens fijn.
Concertagenda week 21
Amsterdam is deze week de plek waar het gaat gebeuren: Indiestad is afgelopen weekend begonnen. De hele week wordt de stad overspoeld door indiebandjes die op meerdere plekken zullen optreden met als afsluiter natuurlijk het London Calling festival. Gelukkig treden veel bands ook op buiten de ring en hoeft niemand dus iets te missen. Pak de agenda want het wordt een drukke week!
Deerhunter
De melancholische combinatie van shoegaze, noise en dreampop van Deerhunter is iets wat het enorm goed doet op een podium. Jammer genoeg zijn Bradford Cox en zijn kompanen niet al te vaak in Nederland, extra reden dus om dit keer zeker te gaan kijken. Laat je meevoeren door de experimentele tonen en dromerige zang.
Maandag 20 mei, Vera Groningen.
White Fence
Weer een Californiër die het goed doet ten tijde van de hedendaagse sixties-revival. Vergelijkingen met The Kinks en The Beatles zijn snel gemaakt, maar wat maakt het uit als het lekker klinkt en frontman Tim Presley live de ene solo na de andere laat horen. Wij zijn overtuigd.
Maandag 20 mei, OT301 Amsterdam.
Palma Violets
De belofte van 2013: de Britse band Palma Violets. Op basis van maar één nummer en een ontzettende sterke live reputatie kregen ze een recorddeal. De single Best Of Friends werd door NME uitgeroepen tot 2012’s nummer van het jaar. No nonsense indie rock waar vele invloeden in te horen zijn, maar wat bovenal heel erg lekker klinkt.
Dinsdag 21 mei, Doornroosje Nijmegen.
Phosphorescent
Phosphorescent draait alweer enkele jaren mee en heeft inmiddels een groot repertoire. Het is dan ook bijzonder dat ze voor maar 12,50 in Rotown staan (enigste show in Nederland overigens). Deze singer songwriter maakt een mix van americana, folk en lo-fi en zoekt steeds weer de grenzen op.
Dinsdag 21 mei, Rotown Rotterdam.
Unknown Mortal Orchestra
Ruban Nielson is het muzikaal brein achter Unknown Mortal Orchestra. Nadat hij stopte bij de band The Mint Chicks en een normale baan wilde, raakte hij toch weer aan het experimenteren met psychedelische demo’s. Inmiddels is er ook alweer een tweede cd! Voor fans van lo fi, indie rock en psychedelica.
Na een succesvolle eerste buiteneditie in de Tolhuistuin afgelopen weekend is het nu tijd voor het echte werk. London Calling heeft weer een line-up waar je u tegen zegt en waarvoor je most definitely naar de hoofdstad moet afreizen. Zo komen: Palma Violets, Unknown Mortal Orchestra, Metz, Beach Fossils, Jagwar Ma, Mount Kimbie, The Griswolds en nog veel veel meer.
Vrijdag 24 en zaterdag 25 mei, Paradiso Amsterdam.
Verder deze week
Woods. Maandag 20 mei, Paradiso Amsterdam.
The XX. Maandag 20 mei, Heineken Music Hall Amsterdam.
The Besnard Lakes. Dinsdag 21 mei, Paradiso Amsterdam.
Concertagenda week 20 Deze week belooft weer een week vol muzikale hoogtepunten te worden. Niet alleen zijn twee van onze favoriete festivals terug met een May Day (Le Guess Who?) en een buiteneditie (London Calling), maar ook de poppodiums zijn weer mooi vol geprogrammeerd. Hier een overzicht.
Pissing In The Wind Presents: New York Doll
We beginnen de week rustig met een film. Deze muziek-documentaire gaat over Arthur Kane van de legendarische punkband The New York Dolls en de reünie met zijn band na dertig jaar. Blijft het bij een reünie of zit er ook een come-back in? De avond zal gepresenteerd worden door niemand minder dan dj St. Paul, meester in muziekkennis en het vertellen van verhalen.
Maandag 13 mei, Ekko Utrecht.
Mikal Cronin
In onze favoriete categorie ‘een mix van alle stijlen’ begint deze week voor ons met Mikal Cronin. Zijn muziek is doorspekt van surf, garage, jaren ’70 rock en gaat over typische zaken zoals break-ups en afstuderen. Zijn nieuwe album is niets minder dan fantastisch, luister bijvoorbeeld maar eens naar de single Shout It Out of Weight en je weet genoeg.
Dinsdag 14 mei, Paradiso Amsterdam.
Savages
Postpunkbands zijn awesome en helemaal als ze alleen uit vrouwen bestaan. Dé band van nu is dan ook Savages: vier gedreven vrouwen uit Londen die haast angstaanjagende, rauwe postpunk op je afsturen. Frontvrouw Jehnny Beth lijkt op het podium geboren en wist op London Calling en Into The Great Wide Open al te overtuigen. Savages is ronduit cool en de stoerste band van het moment.
Woensdag 15 mei, Melkweg Amsterdam.
Thee Oh Sees + Bleached
De garagerockers van Thee Oh Sees maken een zeer fijne mix tussen allerlei muziekgenres: jaren ’60 rock met wat lo-fi en natuurlijk psychedelica. Gruizige gitaren, een fuzz-pedaal dat overuren draait en een bevlogen zanger die weet hoe je het publiek meekrijgt. Ook de dames van Bleached staan garant voor catchy garagemuziek.
Vrijdag 17 mei, Area51 Eindhoven.
Le Guess Who? May Day + Le Mini Who?
Op zaterdag zal Utrecht weer omgetoverd worden tot het mekka van de nieuwe muziek. Voor een kleine dertig euro zie je onder andere Deerhunter, Unknown Mortal Orchestra, Merchandise, Mikal Cronin en Thee Oh Sees. Allemaal namen die je de afgelopen tijd op onze site voorbij ziet komen dus. Voeg daar een gratis mini-festival op de Utrechtse Voorstraat (Le Mini Who?) aan toe en het feest is compleet.
Zaterdag 18 mei, meerdere locaties in Utrecht.
London Calling in de Tolhuistuin
Na twintig jaar is het tijd voor wat nieuws: het befaamde festival London Calling krijgt een buiteneditie. En wel in de prachtige Tolhuistuin. Naast namen zoals Mister & Mississippi, Pien Feith en The Silhouettes wordt er voor kunst, theater en lekker eten gezorgd. En zeker waard om te vermelden: er is het hele weekend een afvaardiging van The Daily Indie aanwezig om de laatste indie-kneiters te draaien achter de DJ-tafel. Nu nog hopen op mooi weer!
Zaterdag 18 en zondag 19 mei, Tolhuistuin Amsterdam.
Verder deze week
Chelsea Wolfe + Spilt Milk. Maandag 13 mei, Tivoli Utrecht.
John Coffey + Traumahelikopter + Bullerslug. Donderdag 16 mei, Luxor Live Arnhem.
Dirty Beaches + Intelligence. Vrijdag 17 mei, Vera Groningen.
Chet Faker. Zondag 19 mei, Rotown Rotterdam.
The Besnard Lakes. Zondag 19 mei, Vera Groningen.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.Check!
