Line-up: NOUVEAU VELO (live) + THE SILHOUETTES (DJ-set) + THE DAILY INDIE DJ TEAM

*Je kunt je aanmelden voor de gastenlijst op de evenementen-pagina!

Tijdens Noodlanding! wordt de Kelder van Paradiso omgetoverd tot Dondergrondse: dé plek waar nieuwe indie initiatieven, underground live-acts en dj’s bijeen worden gebracht. Pak veelbelovende, nieuwe bands mee in een kleine setting, maak ondertussen je eigen DIY fotoreportage met onze wegwerpcamera’s en sluit vervolgens af met knallende alternatieve dj-sets in het holst van de nacht. Donderdag 22 augustus is The Daily Indie weer aan zet!

NOUVEAU VELO
De indiepoppers van Nouveau Vélo hebben met hun laatste EP ‘Daze’ nogmaals bewezen dat ze een unieke Nederlandse band van de hoogste klasse zijn. We kunnen dan ook geen genoeg krijgen van de puntige psychpop die de band maakt en besloten om de jongens te vragen om te spelen de 22ste. En dat gaan ze doen. Don’t miss it!

THE SILHOUETTES
Na Nouveau Vélo zal The Silhouettes achter de draaitafels kruipen om de opgewarmde voetjes van de vloer krijgen door een lekkere DJ-set in elkaar te draaien.

PARADISO KELDER 23.30 – 05.00 UUR
ENTREE 5,- INCL. DAGLIDMAATSCHAP
ENTREE OP VERTOON VAN PARADISO STUDENTENPAS GRATIS

Door Maartje Knaap

De Amsterdamse band Stopcontact opent de avond in de Melkweg en zet daarbij met hun psychedelische electro-rock meteen al een onheilspellende sfeer neer. Het blijkt al snel dat dit een band is om in gaten te gaan houden, check HIER de single Flight To Safety  van de band. Dan is het tijd voor The Soft Moon, die deze sfeer met één druk op de synth al onderdompelt in het duister.

The Soft Moon is geen onbekende in de Nederlandse popzalen. Na hun debuutalbum in 2011 uitgebracht te hebben, deden ze al een tour en ook met de komst van hun nieuwe album waren deze mannen vorig jaar tweemaal in ons land te zien. Met hun doortastende synthnoise/darkwave zijn ze live ook niet te missen. De destructieve obscuriteit van hun muziek komt live namelijk nog overweldigender op je af, en zorgt ervoor dat je je even in de jaren ’80 waant. The Soft Moon past namelijk precies in het straatje van jaren ’80 bands als Chrome en Suicide.

Om die donkere sfeer te versterken, speelt The Soft Moon in een wolk van rook. Hun schaduwen steken hierbij ietwat af, maar er is niet meer te zien dan silhouetten op het podium die lijken te bewegen à la Ian Curtis. Toch tasten de mannen niet in het duister, integendeel; ze weten precies waar ze mee bezig zijn. Dat blijkt vooral tijdens het spelen van krachtige nummers als Zeros en Die Life. Helaas komt de avond ook ten einde met deze nummers, en laat The Soft Moon het publiek overdonderend achter als bij het aandoen van de lichten weer wordt gerealiseerd waar men zich bevindt: weg is dat fijne, donkere jaren 80-gevoel. Terug naar de realiteit.

Een interview met de band lees je in de huidige issue van The Daily Indie vanaf pagina 49!

[issuu viewmode=presentation layout=http%3A%2F%2Fskin.issuu.com%2Fv%2Flight%2Flayout.xml showflipbtn=true documentid=130318190744-74033be38de84afc93459ae2f978654c docname=issue04 username=thedailyindie loadinginfotext=The%20Daily%20Indie%20%7C%20Issue%20%2304 showhtmllink=true tag=interactive width=600 height=800 unit=px]

Deze tweede symbiose tussen de frontman van De Staat en de frontvrouw van Roosbeef resulteert wederom in een verassende, maar samenhangende conceptplaat. Vanavond spelen ze in De Melkweg pas de tweede show van De Speeldoos tour, maar deze doorgewinterde band is wel wat gewend.

Tekst en foto’s: Melissa Houben

Met het Grease-achtige nummer Dansen Met Jou wordt de avond geopend. De Tweede Speeldoos speelt als een geoliede machine; niet vreemd aangezien 4/5 van De Staat zich ook in deze band bevindt. Subtiel sijpelen hier en daar dan ook kenmerkende Staat-invloeden door. Dat het voor Torre en Roos ook niet de eerste keer is dat ze samenspelen is duidelijk hoorbaar aan de feilloos samenvloeiende koortjes die de liedjes zo mooi aaneenrijgen.

Publiek in haar hand
De muzikale en tekstuele diversiteit is groot en het publiek voegt zich daar welwillend in. Zo weet Roos met subtiele handgebaren de bezoekers in enkele seconden volledig stil te krijgen, om vervolgens Torre, tijdens de enige cover Dracula, het publiek volledig op te laten zwepen. Het meest epische moment uit de set bestaat wellicht wel uit het lied Scheld Me Kwijt wat Roos in haar eentje ten gehore brengt. Zachtjes meeneuriënd luistert het publiek naar Roos, die bezingt dat ‘het leven niet altijd over Roos, ehhh rozen gaat’. Met de nodige dosis zelfspot weet ze de lachers keer op keer op haar hand te krijgen.

Met de herhaling van het openingsnummer geeft De Tweede Speeldoos hun publiek een laatste kans er een dansje aan te wagen. En dan – nadat Torre tot twee maal toe zijn flesje water over het enthousiaste publiek uit kiepert – is het klaar.

TOUR:
5 April: Luxor Live, Arnhem
6 April: Motel Mozaique, Rotterdam
11 April: Vera, Groningen
12 April: Gebouw T, Bergen Op Zoom

JUNI
2 juni: Kroepoekfabriek, Vlaardingen
9 juni: Metropool, Hengelo
13 juni: Effenaar, Eindhoven

JULI
27 juli: Zwarte Cross, Lichtenvoorde

FOTO: WOLVON

Alleen de titel van het evenement al, het is iets wat ons bij The Daily Indie enorm aanspreekt. Ondergronds en Nederlands, gevalletje één plus één is drie. Ruim twintig underground en/of indie acts in korte tijd opeen gepakt in vier zalen: ‘The Sound Of The Dutch Underground’. Let’s go.

Tekst: Wessel van Hulssen
Foto’s: Anne van der Zanden

En de programmeurs van Subbacultcha! doen de naam van het evenement meer dan eer aan, ondanks dat hier de crème de la crème van de Nederlandse Underground staat ken ik ongeveer de helft van het programma niet bij naam. Complimentje naar de programmeurs en tegelijkertijd een persoonlijke zweepslag om voortaan dieper te graven in het ondergrondse. Starting today, in de Melkweg.

De avond start in de Theaterzaal bij Spilt Milk. Een band in de klassieke Velvet Underground-sfeer: extreem rustige en soms zelfs lome gitaarsongs waar de poëtische teksten voorop staan. Teksten die geïnspireerd zijn door of direct komen van de Amerikaan Wallace Stevens. Fijne muziek en sound, maar de zang zit er vaker naast dan dat deze zuiver gezongen is. Kan bij het poëtische karakter van de band horen, sfeer had het zeker. Maar na de show van een krap half uurtje was het wel even genoeg.

In de Oude Zaal hebben ze een creatieve manier gevonden om snel van de ene naar de andere act te switchen. Om en om staat een band om het podium, en de act daarna treed op vanaf een verhoging die voor het podium gezet wordt. Een verhoging die niet groot genoeg leek voor Bismuth.

FOTO: Bismuth

Bismuth is eigenlijk geen muziek te noemen, en dat is iets positiefs. De heren Arnold van de Velde en Yuri Landman maken composities met zelfgemaakte instrumenten. Instrumenten variërend van bekkens op ijzeren stokken, naar verschillende buizen waar op geslagen wordt, tot een enkele snaar die de breedte inneemt van het volledige podium. De klanken die ze maken zijn vooral ritmisch en experimenteel. Alles bij elkaar heb je niet gevoel naar een concert te kijken, maar naar kunst. Muzikale kunst die voor je eigen ogen gecreëerd wordt. Boeiend tot aan de laatste seconde.

FOTO: Bismuth

Tussen de platen en foto’s in de Gallery staat vanavond een act die het best beschreven kan worden als een echt cultfiguur. Harry Merry maakt in zijn eentje synthesizerpop met een hoge dosis circus en kinderlijkheid, tel daarbij op dat Harry steevast in een matrozenpak optreedt en gekke dansjes doet en gekke bekken trekt tijdens het spelen. Als publiek weet je niet of je nou moet lachen of meedansen. Is in het begin het overgrote deel nog verbaasd over wat ze zien, binnen een half uur krijgt ieder lied na afloop een oorverdovend applaus. Voor de liedjes zal het niet zijn (die zijn soms absurd lang zonder enige afwisseling en qua sound niet om over naar huis te schrijven), maar vooral de performance en charme waar Harry zijn songs mee vertolkt wekt bewondering.

FOTO: Vox Von Braun 

Terug in de Oude Zaal is Vox Von Braun al begonnen aan hun set. Lekkere fuzzy rock met een vintage randje, die live erg goed overkomt. Met een goede brok energie worden de songs van hun laatste (en goed ontvangen) plaat ‘Rich & On Wheels’ gespeeld. De tweede helft van de set worden de langere nummers gespeeld, die geen seconde vervelen of te lang lijken. Alles zit erg sterk in elkaar, niets meer en niets minder. Want ondanks de energie en goede songs was de performance wat stijf, echt los kwam het niet.

 FOTO: Vox Von Braun 

Vlak voor een festival als dit een sterke single uitbrengen kan alleen maar goed werken. WOLVON bracht paar dagen hiervoor de extreem goede song Heliotropics uit, en dat resulteert in een overvolle zaal voor de Groningse noise-rockband. De snelle en strakke songs, die meerdere keren per nummer van tempo en stemming wisselen, wordt op de grond van de Oude Zaal met verve gespeeld. Tussen de songs balanceren de praatjes van de frontman tussen grappig en wat ongeïnteresseerd, iets wat precies bij hun stijl past en de show net dat stukje luchtigheid geeft die wel in de songs zitten maar niet altijd naar boven komt. Hoogtepunt voor liefhebbers van harde en gruizige gitaren.

 FOTO: WOLVON

De headliner spot van The Sound Of The Dutch Underground is deze eerste editie voor zZz, die tussen alle nieuwe en jonge acts als echte veteranen gezien kunnen worden. De simpele opzet van drums en orgel werkt nog steeds als een trein. Stuwend en beukend is de Oude Zaal in een mum van tijd één grote dansende menigte. Ze kunnen het nog steeds, een volledige zaal laten ontploffen met een simpele en doelgerichte aanpak. Er wordt zelfs een nieuwe song gespeeld. Geen wereldschokkende verandering in sound en song, gewoon de vertrouwde zZz-formule. Petje af.

FOTO: zZz

Deze eerste editie van The Sound Of The Dutch Underground maakt heel erg duidelijk dat de Nederlandse ondergrondse scene aan variatie en niveau geen gebrek heeft. Volgend jaar weer?

De avond begint meteen goed in Paradiso, met de ontspannende gitaarliedjes en dito stem van Nick Mulvey .Hij schudt het ene prettig groovende gitaarliedje na het andere uit zijn mouw. Dit smaakt naar meer en dan moet het hoofdgerecht nog komen.

Door Mark Bink

En daar is ze dan, buiten adem van het traplopen. Het swingende Green Garden,  haar tweede single, opent de set. Vanaf het moment dat Mvula zingt, hang je aan haar lippen. Wat een warm en verfrissend stemgeluid. Moeilijk te geloven dat ze zelf niet zo onder de indruk is van haar stem, zoals ze The Guardian onlangs toevertrouwde. Het gaat van swingend naar ingetogen, zoals in het prachtige Father, Father, een liedje over vergeving. En van Mvula solo naar schitterende samenzang. Je hoort soul, jazz en gospel, maar wat je vooral hoort is een zangeres met een eigen geluid.

Elk nummer staat op zichzelf en Mvula weet op zelfverzekerde wijze haar liedjes de nodige zeggingskracht mee te geven. Je voelt dat het haar menens is en ondanks haar droge Britse humor, is het duidelijk dat ze haar muziek zeer serieus neemt. Je ziet de lol van het samenspelen, maar vooral ook de concentratie waarmee Mvula en haar bandleden hun geluid de zaal insturen. Dit zorgt voor ontroering, ook bij haar manager, die vlak voor de toegift nog even het podium op komt om zichtbaar geëmotioneerd zijn dankbaarheid te uiten aan het publiek.

Ze beschikt over een geweldige zeskoppige band, waarin haar zus (viool) en broer (cello) een rol spelen. De band speelt een korte set, slechts een opwarmertje voor een hopelijk uitgebreide tour naar aanleiding van Mvula’s debuut, dat in maart verschijnt. Alles klinkt even uitgebalanceerd en zuiver en na krap 45 minuten blijf je achter met een gevoel van dankbaarheid voor zoveel moois en honger naar meer. Veel meer.

De band Allah-Las is in een recordtempo bekend geworden in Nederland. Waar je een maand geleden nog nauwelijks iemand over de groep hoorde, wordt de band inmiddels op handen en voeten gedragen door muziekliefhebbers en staat hun debuutplaat zelfs in de top twintig beste platen van 2012 van OOR. Het is dan ook zeer opvallend te noemen dat de bandleden op vrijdagavond 7 december een gratis show spelen in de Groningse poptempel Vera.

Foto’s: Gea Bruinsma/ Jelmer Luimstra

Voor wie ze nog niet kent: Allah-Las brengt de sixties terug naar 2012. Alhoewel de muzikanten zelf niets willen weten van hun retrostatus is het onoverkoombaar: Allah-Las zíjn de sixties. Dat hoor je niet alleen terug in hun muziek, die veel overeenkomsten vertoont met die van jaren zestig-groepen als The Animals, The Byrds en The Rolling Stones. Ook qua kledingstijl zien de vier heren er behoorlijk sixties uit. Je gaat je afvragen waarom Ashton Kutcher geen That Sixties Show is begonnen, want met hun streepjes- en wollentruien zouden de Allah-Las perfect als hoofdpersonen kunnen fungeren.

Ze hebben echter gekozen voor de muziek en laten in Vera horen dat dit een juiste keuze is. In een twaalf nummers tellende set weet de band namelijk te overtuigen. Ondanks het feit dat single Tell Me (What’s On Your Mind) al als tweede nummer wordt ingezet blijft de zaal de gehete set enthousiast. Opvallend is overigens dat het publiek van Allah-Las, dat doorgaans bestaat uit hippiemeisjes en hipsters, ditmaal wordt gedomineerd door mannen die de jaren zestig zelf meegemaakt lijken te hebben.

De band brengt veel nummers van de debuutplaat ten gehore, zoals Sandy, Catamaran en No Voodoo. Opvallende afwezige track is overigens Vis-a-Vis, één van hun meest sterke liedjes. Alhoewel iets meer variatie in de nummers en een sterkere podiumpresentatie welkom zouden zijn, maken de Allah-Las de hype live muzikaal wel waar, omdat de bandleden erg goed op elkaar zijn ingespeeld. Live is de kracht achter de band de vaag voor zich uitstarende gitarist Pedrum Siadatian, die het beste van The Byrds en The Rolling Stones uit zijn elektrische gitaar weet te halen.

Het is niet onopgemerkt gebleven: na het laatste nummer Long Journey krijgt de band een enorme ovatie, waaruit tevens blijkt dat zestigjarige mannen nog een aardig lawaai kunnen produceren. Als toegift spelen de Allah-Las vervolgens een nieuw nummer, geheten JJF. Qua stijl bevat dit nummer geen wereldschokkende veranderingen: de sixties blijven sterk aanwezig, hoe vervelend de bandleden deze referentie zelf ook mogen vinden.

In januari verschijnt het nieuwe album ‘Hummingbird’ van Local Natives, de opvolger van ‘Gorilla Manor’, het succesvolle debuutalbum uit 2009. Met nog geen tien optredens op zak sinds het nieuwe repertoire, is er sprake van een try out-optreden: kijken hoe de nieuwe nummers ontvangen worden en wat werkt in de setlist. De eer is vanavond aan een uitverkochte Bitterzoet.

Door Liske Steenbergen

En er worden veel nieuwe nummers gespeeld, om precies te zijn: acht. Het valt gelijk op dat ze heel anders zijn, er wordt meer  gebruik gemaakt van toetsen, er zijn geen continue voortstuwende drums en de nummers zijn soms zeer emotioneel beladen. Neem het nieuwe nummer Colombia, dat over de dood van de moeder van zanger Kelcey Ayer gaat. Het heeft een klassieke opbouw: van zacht naar hard met halverwege aanzwellende drums. Met wijd opengesperde mond lijkt Ayer vanuit zijn tenen te zingen. Wat een ongelooflijke stem en wat een beleving. Eén van de mooiste nummers van de nieuwe cd, een jammerlijke klaagzang.

Waar eerder de man met de snor Taylor Rice de frontman leek te zijn, neemt Kelcey Ayer vanavond het voortouw. Hij zingt maar liefst zeven nummers met Rice als tweede stem. Opvallend is ook dat de band niet meer zoveel van plek wisselt als voorheen. Leek het een paar jaar geleden nog op een stoelendans, vanavond heeft bijna iedereen vaste plek. Jammer, want dit maakte het altijd wel spannend. Gelukkig zijn de harmonische zanglijnen niet verdwenen en kunnen we nog vaak genieten van energieke en opzwepende drums.

Er worden in totaal nog vijf nummers van de eerste cd gespeeld. Aan het einde van de set wordt men nog even beloond met hits als World News, Airplanes en Sun Hands. Ze worden uit volle borst meegezongen en het is wachten tot dit ook met de nieuwe nummers zal gebeuren. Maar aangezien de heren al tot Kerstmis 2013 volgeboekt zijn, zullen we vast nog de kans krijgen aankomende zomer.

London Calling 2012. Als je je nog afvraagt waar volgende week het feestje is, dan kunnen we je vertellen dat het feestje in Paradiso is. Op vrijdag 2 en zaterdag 3 november is er weer een mooie line-up bij elkaar geprogrammeerd, waarvan we hieronder de hoogtepunten van The Daily Indie op een rijtje zetten. Tijdens het maken van dit overzicht kwamen we erachter dat we eigenlijk alles wel heel graag een keer live willen zien.

Dan nog even voor het overzicht: het tijdschema


Te beginnen bij de vrijdag!

In de bovenzaal beginnen we om 19.00 met TOPS. Een leuke indie-band uit Montréal die zich daar begeeft in het levendige ‘DIY art pop scene’. Samen met artiesten als Claire Boucher (Grimes), die de band laatst “a bunch of weirdos” noemde, maar wel “in the most affectionate way possible”. Dat schijnt in Montréal een compliment te zijn overigens. Maar het is belangrijker wat jij al lezer/luisteraar er van vindt, dus daarvoor hebben we ‘Turn Your Love Around’ hieronder neergezet. Daar hoor je ook gelijk dat de band wat wegheeft van Fleetwood Mac, maar ook zeker veel van Ariel Pink’s Haunted Graffiti (de light-versie dan). Een interessante combinatie!



Daarna gelijk door naar de Grote Zaal voor één van onze favorieten van het weekend: Hooded Fang! Man, wat hebben die Canadezen me een toffe plaat gemaakt met Tosta Mista (luister hem alsjeblieft, it’s for your own good). Uptempo garagerock, met lekker valse gitaren, goede riffs en een rammelende, maar donders strakke show. Wat wil je nog meer? 19.30. We zien je daar!



Het volgende wat ons erg in de smaak valt is The Joy Formidable. Luister maar eens naar het liedje Austere hieronder. Da’s toch gaaf ofnie?! Deze driekoppige band uit Wales zal om 22.00 haar set beginnen in de Grote Zaal. Debuutalbum The Big Roar is alweer uit 2010, maar er staat in januari 2013 een nieuw album gepland. Daar zullen we waarschijnlijk dus wel iets van gaan horen vrijdag.



Daarna is het rennen om één van onze favoriete, nieuwe bandjes te zien spelen in de Bovenzaal rond 22.30. Temples is de dienstdoende band en zij zitten precies in die sixties/psychedelica-stroming die op ’t moment zo ontzettend populair is. In juli kwamen ze toevallig al tegen, dus we waren blij verrast dat de band ineens op London Calling zou spelen. Zodat we ze een keer live kunnen zien en dat de Londenaren zich hier een keer kunnen presenteren aan ’t Nederlandse publiek. We hebben ’t vermoeden dat het London Calling publiek het goed gaat trekken. Afijn, we kunnen er kort of lang over lullen: het is gewoon bloedmooi muziek.



Daarna: Cloud Nothings. Grote zaal om 23.15. Moeten we daar nog iets aan toevoegen? Ik heb geen idee. De laatste plaat ‘Attack On Memory‘ is ongeloof lekker en live staat ’t als een huis. Wegens een matig geluid op Lowlands was ’t optreden daar iets minder, maar van dat probleem heb je in Paradiso niet zo vaak last gelukkig. Voorspelling: crowdsurfend van het het podium naar de bar, en weer terug.



Next up, we zitten nu echt in een soort stroomversnelling van bands die we graag een keer live in actie willen zien. Gross Magic speelt direct hierna om 0.00 in de Bovenzaal. We kennen deze band eigenlijk voornamelijk van het onderstaand nummer en van Yesterdays. We zijn benieuwd wat de band allemaal nog meer in petto heeft. Dat houdt ’t spannend.



Daarna, ik denk toch wel, de headliner van de vrijdag. Twin Shadow. De besnorde indie-god komt rond 0.30 even laten zien hoe je een goede indie-set neerzet. We hebben ‘m nog nooit eerder live gezien, maar dat is wel iets waar we al een tijdje naar uitkijken. Voor meer muziek van George Lewis Jr. (z’n echte naam) verwijzen we je door naar Spotify.



Is het na Twin Shadow al afgelopen? Zeker niet, daarna wurmen we ons namelijk door naar de Bovenzaal voor Aluna en George van AlunaGeorge. Een Londens duo dat al een tijde goed bezig is, maar zich zeker even flink op de kaart heeft gezet met het onderstaande nummer Your Drums, Your Love. Electro-soul van hoge klasse.



Daarna rest ons alleen nog te dansen op Kill All Hipsters en da’s altijd leuk. Dan vraag je je waarschijnlijk nog af waar je kaartjes kan kopen: dat kan hier!

Onze fotograaf Dennis Wisse was aanwezig bij het heftige concert van PAWS en Japandroids in Rotown. Net als op Incubate ging de zaal helemaal uit z’n plaat. Los daarvan schoot Dennis nog twee mooie portretten van het bijzonder energieke Canadese duo.

Gallery met PAWS en Japandroids

Uit een zompig, nat en grijs Tilburg hebben wij voor deze (muzikaal mooie) vrijdag een verslag samengesteld. Een route voor indie-liefhebbers zou ik het niet per se willen noemen, maar er zitten een paar pareltjes tussen. Wat denk je van Crocodiles, Virals of d’Eon? Wat je er ook van mag denken, we hebben onze tips op een rijtje gezet hieronder.

Where to begin?

Goede vraag. Voor de handigheid hebben we een mooi kaartje ingescand van Incubate-Tilburg (twee keer klikken is inzoomen) en de timetable van vandaag (onderaan)! Wat wil je nog meer?
Nou, een dagticket voor Incubate bijvoorbeeld!



Om te beginnen gaan wij naar Human Don’t Be Angry (Malcolm Middleton) in de Pauluskerk van 19:00 tot 20:00.



Een beetje doorbenen doe je als je Ravage! Ravage! om 20:00 uur wilt zien in Extase! Check het clipje hieronder voor meer muzikale informatie.



Maar ja, wel lastig, want om 19:45 speelt Virals in Cul de Sac. Tot en met 20:30, dus dat wordt eventjes kiezen in het begin. (Ik ga naar Virals in ieder geval.)



Is dat dan het enige op dat tijdstip? Nee, natuurlijk niet. Om het nog lastiger te maken speelt om 19:30 ook nog Deep Time in Paradox. Tags als ‘duo’, ‘indie’, ‘pop’, ‘lekker’ zijn hier van toepassing. Just sayin’.



Dan hebben we om 21:00 The Horse Company in Cul de Sac. Liefhebbers van Virals kunnen dus rustig blijven hangen. Het is geen Alt-J (∆), maar alt-country (heb ik mij laten voorlichten). Ook niet echt indie, maar het klinkt wel lekker (en het is Nederlands, jeeej!).



Earth Control is raar, vaag en vuig. Maar we vinden het wel gaaf eigenlijk. Luister hieronder naar ‘Mijn Nieuwe Steekkar’. Als je het iets vindt, dan kan je om 21:15 naar Kafee ’t Buitenbeentje.



Duidelijk. The Daily Indie + Crocodiles + 22:00 + NWE Vorst. Voegen we daar nog iets aan toe? Nee! Nou ja, een YouTube-clipje.



Kan je daarna gelijk doorrollen naar Neon Rainbows om 22:45 in Kafee ’t Buitenbeentje. Vandaag komt er overigens een special split 7″-plaatje uit met Wolvon, die laatste band kan je morgen zien.



Maaarrrr, als je de (soort van) mannelijke Grimes wilt zien. Dan moet je naar d’Eon in Studio van 23:00 – 23:45. Is dat gaaf? Het is fuckin’ gaaf.



Voor de nachtelijke uurtjes kun je je prima vermaken in de Kleine Zaal van 013. Onder andere met Mi Ami van 01:30 – 02:30. It’s going to be a fun night in Tilburg!



O JA! We hebben ook nog een onofficiële showcase genaamd: Incubeard. Een avond met ‘good old stoner en psychedelic rock’. Check voor meer info de Facebook-pagina van het event.


Wederom: twee keer klikken is zoomen!

Na een aangenaam Pinksterweekend hebben we even op een rijtje gezet wat er gebeurd is. We hebben nieuw werk van The Vaccines, live-sessies van Beach House, prettige cd’s en nog meer nieuwe, fijne indie.

Om te beginnen met de nieuwe track van The Vaccines genaamd ‘No Hope’. Het nieuwe album zal ‘The Vaccines Come To Age’ gaan heten en 3 september uitkomen.



Qua live-sessies hebben we twee mooie opnames van Beach House. Aan de ene kant ‘Myth’ en aan de andere kant ‘Lazuli’.

http://youtu.be/dY9Ss7eQAkk

http://youtu.be/s5mARUeAs54


De tweeling van 2:54 hebben gisteren hun debuutalbum uitgebracht en tegelijkertijd lanceerde zij een nieuwe video voor ‘Creeping’.



Hadden we ook nog een lekker nummer van Animal Kingdom. Vind je het leuk en wil je op de hoogte blijven? Facebook!



Maar wacht, er is meer. Zo is de nieuwe single ‘Winter Solstice’ van Cold Specks ook zeker het luisteren waard.



Om af te sluiten: de nieuwe van The Walkmen is op de Luisterpaal te vinden! Prachtige plaat. Just sayin’.

The Walkmen – Heaven