​The Sweet Release Of Death heeft bij ons altijd een speciaal plekje gehad en de Rotterdamse noisepoppers volgen we dan ook al een geruime tijd bij The Daily Indie. Na het vurige debuutalbum ‘Bulb‘ werden we helemaal gegrepen door TSROD en interviewden we de band in 2014 om meer over ze te weten te komen. Vandaag publiceren we (net als vorig jaar) foto’s van hun Oost-Europese tour die de band in mei deed. De resultaten – plus de bespreking van hun nieuwe single – vind je hieronder.

1st show of the tour in Chmury Warsaw 

You get points for taking pictures of picture takers

Wroclaw after a show in a tower with Evvolves

Taking trucker showers with the girls of Evvolves

Sven showing our new merch case he found on a boat

Sven brushing his teeth in Torun

Setting up for a show in Chomutov with Blue Crime and Slumberland

Poland

Magda from Evvolves & Alicia eating in Sohaczew

Going home while the sun sets in Germany

Drunk dancing in Ostrava

Blue Crime on a boat in Prague

Artist Sven working on Martijns pedalcase

Admiring a Polish pope calendar in Skinny Girlss house in Lodz while others contemplate life

Fox / This Radar

Op de nieuwe single Fox rinkelen de snerpende gitaren in een bad vol Sonic Youth- en Pixies-invloeden en doet het trio, met uitgekiende bas- en drumloopjes, de term noisepop van voor tot achter eer aan. Een goed gebalanceerde mix van geluid, opbouw, spanningsbogen en de fascinerende zang van Alicia Breton Ferrer, maken van Fox een single die eigenlijk niet mag ontbreken in je tapecollectie. De single wordt namelijk uitgebracht in een exclusieve oplage van honderd stuks via Katzwijm Records en wordt ondersteund door B-kant en voortreffelijke cover van This Radar. Dat nummer, oorspronkelijk van Space Siren, is een ongeveinsd eerbetoon aan de vorig jaar overleden gitarist Corno Zwetsloot, die naast gitarist in de laatstgenoemde band ook producer en leermeerster was voor TSROD. De band heeft met This Radar een prachtig hommage geleverd aan deze nog zeker niet vergeten geweldenaar.

Een album wordt later dit jaar verwacht, we houden je op de hoogte!

Luister hier naar Fox en This Radar.

De Ierse jongens van het best genaamde – en bij Rough Trade getekende – noiseviertal ooit: Girl Band, staan inmiddels bekend om hun flauwe grapjes. Vanzelfsprekend te zien aan hun bandnaam, maar vooral omdat de kersverse eerste EP ‘The Early Years’ heet terwijl er niets van hun oude werk te vinden is. Wat er zeker wel te vinden is, is de gewoon fucking raggen-mentaliteit.

Met vierenhalf nummer met de meest experimentele discopunk-combinatie die wij ooit zijn tegengekomen, is de EP een karakteristiek staaltje muziek voor deze obscure band. ‘The Early Years’ heeft voor ieder wat wils: van stampende gitaarbeats op Lawman tot het gruizige werk op Why They Hide Their Bodies Under My Garage (met bijpassende clip!). Let wel: na vijf keer luisteren is hoofdpijn gegarandeerd. U bent gewaarschuwd.

De bassist en longtime amigo van Ty Segall heeft een nieuw album: ‘MCIII’; een niet al te originele naam voor het vervolg van ‘MCII’ (2013). Maar dat nemen we voor lief. Cronin is op ‘MCIII’ een virtuoze duizendpoot. Noem het op en Cronin speelt het: trompet, saxofoon, whatever. Het maakt hem niets uit.

Het valt allereerst op dat ‘MCIII’ een album is in twee duidelijke delen: de eerste vijf songs zijn popnummers, gemaakt met een handjevol instrumenten dat Cronin tot zijn beschikking had. Vooral in dit gedeelte lijkt Cronin ietwat gereserveerd en legt hij meer en meer het accent op zijn popgeluid. De overige zes songs zijn rauwer en doen meer denken aan het werk op ‘MCII’. Daar worden we al vrolijker van.

Al met al is ‘MCIII’ nauwelijks een garagerockplaat vergeleken met Cronins eerdere werk. ‘MCIII’ is een album dat je rustig opzet, afluistert en je verder niet het gevoel geeft dat het een nieuw album is van Cronin. Daarmee heeft de voormalige garagerocker een risico genomen. Wellicht wint hij zieltjes met deze plaat, maar het is twijfelachtig of dit de fans van het eerste uur aanspreekt. Ben je fan van de poppy sound van Cronin? Great, dan is dit het album voor jou. Hou je meer van zijn oude garagesound, dan adviseer ik je om ‘MCII’ en het debuutalbum nog eens af te stoffen en op repeat te knallen.

Als we een heftig showtje vast willen leggen, weten we bij The Daily Indie wie we moeten bellen. Te weten: fotograaf Dennis Wisse. Afgelopen weekend trok hij weer richting EKKO voor een puik staaltje knalharde rock. De zuiderburen van Raketkanon kwamen namelijk langs om zijn nieuwe plaat ‘Rktkn#2’ live te presenteren voor het Utrechtse publiek. 

Mannheim

Raketkanon

Braids’ hun muziek is pure liefde, hun nieuwe plaat ‘Deep In The Iris’ is een pareltje (de review van The Daily Indie lees je hier). Fotograaf Rudy Sablerolle was gisteren aanwezig bij de Subba-show in Westerliefde / Westerunie en schoot de volgende platen van de Canadezen plus van de Amsterdamse support-act Fetter.

Fetter

BRAIDS

De selectie van het fijnste en grootste rondreizende festival van Nederland is bekend! Maar liefst 137 van de meest talentvolle band in ons land zullen dit jaar tijdens de Popronde langs maar liefst veertig steden zullen trekken. The Daily Indie is sinds vorig jaar mediapartner van het festival en maakte dit jaar ook onderdeel uit van de selectiecommissie. En we kunnen je uit eerste hand vertellen: er zit weer een hoop moois bij!

Dit jaar werd er wederom een recordaantal inschrijvingen geteld: uit meer dan 1200 aanmeldingen heeft de selectiecommissie 137 bands en acts uitverkoren. 137 namen in plaats van de 120 geselecteerde acts die de afgelopen jaren deelnamen aan de Popronde. Chris Moorman legt uit: “Er zaten zoveel goede acts tussen de aanmeldingen dat we besloten hebben niet star vast te willen houden aan een vast getal, maar dat we de kwaliteit het aantal geselecteerde acts wilden laten bepalen.” Deze geselecteerde bands en muzikanten zijn een actuele afspiegeling van aanstormend talent in alle muziekgenres in Nederland.

Niet alleen de selectie telt meer namen dan de vorige editie, ook het tourschema is uitgebreid: Popronde 2015 vindt plaats in 40 steden door het hele land, 9 meer dan in 2014. Het festival strijkt iedere donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag in de periode van 17 september tot 28 november neer in een andere stad in Nederland. Popronde geeft een nieuwe lichting opkomende bands en muzikanten jaarlijks de mogelijkheid op te treden buiten de eigen regio en hun netwerk uit te bouwen.

De namen voor 2015 zijn:

Aaumffie, Alexi Lalas, Alkaloid, All the King’s Daughters, Alumna, Angelo Boltini, Ashtraynutz, Atlantic Attraction, Bente, Bixby, Blue Crime, Blupaint, Boner Petit, Boogie Chillers, The Boombox, Brahm, The Brahms, Breaking Levees, The Breaks, The Cavern, Charl Delemarre, The Check 1-2, Convoi Exceptional, Counter Jib, Craig Elliott, Crying Boys Cafe, Daniel Cane & The Rebellion, Darlyn, De Alliantie, De Duiven, Demi Knight, Diede, The Dirty Denims, Donnerwetter, Dramali, Drunken Dolly, The Dubfactory, Early Adopters, Echo Movis, Eleonor Coco, An Evening With Knives, Fake Billy & The False Prophets, The Four, Friars, From Earth, Funky Organizers, General Midnight, Geysers, Gia Koka, Gitta de Ridder, Go Go Kill, Goodnight Moonlight, Haevn, Half Way Station, The Homesick, Icky Pack, Iguana Death Cult, inlakech, Jake In the Swamp, Jasper Mook, Jeanne Rouwendaal, Jerusa, Jesse Woodson, Julius, Keljet, Kid Harlequin, Kill Ferelli, Kin, Kira, Kissing Jane, La Garçon, Lady Dandelion, Lakshmi, Lghtnng, Life’s Electric, Logue, Longen, Lookapony, Lost & The Ish, The Lumes, Lynn Olsen, Mary Fields, Max Meser, McGyver, Meet The Storm, Midas, Mondae, Moon Tapes, Mountaineer, My Blue Van, Nancy Acid, Neutral Ground Brass Band, Niek Pronk, Nisse Bodil, OHWLE., OOAK, Oraclez, Orange Fox, Oud Schuim, our Minor fall, Pocket Knife Army, A Polaroid View, PollyAnna, Postcards From Mars, The Press and The President, Rectum Raiders, Reindier, Rhinorino, RIIOT feat. Paulina Dubaj, Rita Zipora, Rivers, Roelie Vuitton, Rogier Pelgrim, Roots Creation, Sade Adu, Sandyland, Santa Fé, Schizoid Lloyd, Secret Rendezvous, Sir James, Stef Classens, Stillwave, Stöma, Swinder, ’t Vlaggenschip, Tales That Are Not Supposed To Be Heard By People, Tamarin Desert, THT, Tom Tukker, TV Wonder, Valentina Elèni, Vince Irie & Offshore, Waiver, Wolves Dressed in Sheep, Yakumo, Yanesh! en 1st of June.

Deelnemende Steden Popronde
Popronde vindt dit jaar plaats in 40 steden gedurende de periode van 17 september t/m 28 november. Naar verwachting zullen tenminste 750 podia deelnemen en ruim 1300 optredens plaatsvinden door de geselecteerde artiesten. Popronde 2015 vindt plaats in Alkmaar, Almere, Amersfoort, Amsterdam, Apeldoorn, Arnhem, Assen, Breda, Delft, Den Bosch, Den Haag, Deventer, Dordrecht, Eindhoven, Emmen, Enschede, Groningen, Haarlem, Heerenveen, Heerlen, Helmond, Hengelo, Hilversum, Hoorn, Leeuwarden, Leiden, Maastricht, Middelburg, Nijmegen, Oss, Roermond, Rotterdam, Sittard, Tilburg, Utrecht, Wageningen, Weert, Venlo, Zutphen en Zwolle.

Ga er maar even rustig voor zitten om het door te nemen. Maar don’t worry, zoals altijd zal The Daily Indie de komende maanden berichten over de geslecteerde artiesten en pikken we de pareltjes er weer tussenuit voor je. 

Amsterdam heeft het goed voor zijn kiezen gekregen afgelopen weekend tijdens de show van A Place To Bury Strangers en zZz. Afgelopen vrijdag werd de Melkweg eigenhandig gesloopt door ‘The Loudest Band From New York’, die zijn naam weer flink eer aan deed en de show eindigde in één grote mayhem waarbij de zelfs de versterkers van het podium af werden gegooid en al crowdsurfden over het publiek gingen. Een werkelijk bizarre en heftige avond zoals je die zelden meemaakt. Fotograaf Rudy Sablerolle stond met gevaar voor eigen leven aan de rand van het podium om de volgende foto’s af te drukken.

zZz

A Place To Bury Strangers

Zo, dat was ons het weekendje wel weer hé! Twee dagen lang hebben we ons weer onder kunnen dompelen in een hoop nieuw talent, die we eindelijk eens in het echt hebben kunnen aanschouwen. Onze bevindingen lees je hieronder, onze conclusie is dat de eerste London Calling van het jaar een dik succes is geworden. Lees hieronder waarom!

Tekst Mabel Zwaan & Jente Lammerts

As Elephants Are
As Elephants Are is een klassiek voorbeeld van een catchy en verrukkelijk Britpopbandje dat vanaf London Calling hun weg naar het grote publiek en 3FM megahits tegemoet draaft. Door de jaren en line-ups heen gingen The Maccabees, Klaxons en meest recent Circa Waves de band hierin voor. Tijdens de show weten de hippe jongens al menig hart te veroveren, terwijl felgekleurde lichten en rookmachines het zicht op het gezellige kuifje van frontman Roger Waters regelmatig bezoedelen. Nadat hij tien keer had vermeld zo dol te zijn op Nederland, speelt hij hitpotentie-nummertje Crown, waarmee Nederland deze liefde heeft beantwoord. As Elephants Are zien wij binnenkort op posters boven tienermeisjesbedden.

Jack Garratt
Vijf minuten later dan de bedoeling was, iets wat niet vaak gebeurt op London Calling, betreedt Jack Garatt het grote podium op van Paradiso. Met vloeiende dansbewegingen en snoeiharde dancebeats maakt Garratt een letterlijk knallende binnenkomst. Menig trommelvlies bezwijkt bij de achterlijk harde bass en wanneer we om ons heen kijken staat iedereen met de vingers in de oren. Dit is enorm jammer, want Garratt zijn mooie en zuivere stem had met een iets lager volume het publiek binnen een mum van tijd in kunnen pakken. De uitgesproken multi-instrumentalist doet denken aan een soort elektronische wannabe Bon Iver. Dat is zijn goed recht, maar hij zal nog lang aan de weg moeten timmeren om zover te komen. Na een paar nummers is het voor onze eigen gezondheid helaas alweer tijd om de zaal uit te lopen.

Hooton Tennis Club
De vier uit Liverpool afkomstige hipsters van Hooton Tennis Club zijn verheugd om een stampvolle kleine zaal te zien bij hun eerste bezoekje aan onze hoofdstad. De band begint met nummer Up In the Air, na een vrij rommelig en ongemakkelijk begin weet de band na een half nummer de zaal aan het swingen te krijgen. Elk lid van de band gaat erg op in zijn eigen spel, wat ontzettend aandoenlijk is om naar te kijken. Soms doet de band een beetje denken aan Parquet Courts en The Brian Jonestown Massacre. De slordige abrupte eindes van de nummers zijn het enige storende puntje van de set. De solo’s en het vrolijke spel van de jongens maakt wel heel veel goed, eentje om zeker te onthouden!

The Dø
In een Hot Chip/Alt-J/ Kraftwerk opstelling staat de Frans/Finse band The Dø klaar voor een van de langste gigs van de avond. Deze opstelling zegt al genoeg over de muziek: kneiterstrakke elektronische muziek gedompeld in een dromerige laag. De zangeres, Olivia Bouyssou Merilahti, steelt de show in haar glamoureuze rode karatepakje. Deze roodtinten komen ook terug in het decor; slechts één van de dingen die tegen het perfecte aanhikt tijdens de gig. Elektronische muziek was zeldzaam deze editie, maar dit maakt de ongekend strakke performance van The Dø ruimschoots goed.

of Montreal
Na Spoon tijdens de vorige editie, was het nu tijd voor een andere legendarische jongen in het circuit: of Montreal. Inmiddels heeft deze vijfkoppige band twintig (!!!) albums in haar repertoire. In deze negentien jaar aan muziek is de band geëvalueerd van de late 60’s muziek zoals The Beatles en The Kinks naar een mix van elektronica, funk, glam en afrobeat zoals Prince, Talking Heads en David Bowie dat ook doen. Maar vergis je niet, zoals of Montreal is er geen ander. In Paradiso hebben ze hun theatergroep en andere showmaterialen thuis gelaten; vanavond draait het alleen maar om de funky, groovy disco-vibes die je door de afgelopen negentien jaar heen slingeren. De rode schoenen van onze favoriete dragqueen Kevin Barnes swingen over het podium, net zo enthousiast als de voeten van het publiek de grond hiervoor onveilig maken.

Drenge
Het hoogtepunt van London Calling deze editie, dat blijkt alweer als het – inmiddels trio – van Drenge het podium betreedt. Onder luid gejuich beginnen de rockende broertjes Loveless, plus bassist Rob Graham, de set met de bands persoonlijke favoriet Running Wild. Het gaat er ontzettend ruig en hard aan toe, hoewel het geluid gelukkig beter is afgesteld dan eerder in de avond. Vervolgens krijgen we een horde aan oudere nummers, die de set overheersen. Erg jammer, want van de nummers van het album ‘Undertow’ is er weinig aan bod gekomen. Wanneer na de single We Can Do What We Want wordt gespeeld gaat Paradiso uit zijn dak. Enkele mensen vallen flauw in de doorgedraaide moshpit, evenals de zwijmelende meisjes vooraan. Drenge speelt een perfect strakke set, die niemand snel meer zal vergeten.

Editie numero zes alweer van The Shape Of Punk To Come in EKKO! Fotograaf Dennis Wisse

pakte traditiegetrouw zijn cameraspullen en reisde naar de hardst beukende bandavond van Utrecht, die inmiddels weer ‘ouderwets’ bolstond van de energie en de retestrakke bands. Zo speelde BlackboxRed, Briqueville en IZAH de fundering onder het poppodium vandaan. Al dat brute geweld zie je hieronder op ons fotoverslag. 

De volgende editie staat gepland voor donderdag 25 juni met Rolo Tomassi (UK), Brutus (BE) en Employed To Serve (UK). Het Facebook-event vind je hier!

Black box Red

IZAH

Briqueville

De droom van ieder doorsnee tienermeisje: een knappe jongen met een overduidelijk Brits accent. Oh ja, als ‘ie in een bandje speelt heb je al helemáál goed gescoord. De vier jongens van het uit Liverpool afkomstige Circa Waves voldoen toevallig precies aan die eisen. Na behoorlijk wat singles te hebben gedropt in de afgelopen twee jaar is nu eindelijk de tijd gekomen dat de band een debuutalbum aflevert, getiteld ‘Young Chasers’. Met veertig minuten aan pakkende gitaardeuntjes en opzwepende ritmes belooft het een mooie lente te worden.

De plaat opent met een feest der herkenning: het inmiddels welbekende Get Away, het eerste nummer dat we ooit van de band te horen kregen en een hitje op zich. De productie van de verdere plaat is wellicht anders dan we gewend zijn van de singles, maar maakt het er niet slechter of beter om. Na de opener volgen er stuk voor stuk indieknallers, met als hoogtepunten de titeltrack en Stuck In My Teeth.

De band jast door de dertien tracks heen zonder dat je er erg in hebt. In die zin is ‘Young Chasers’ een heerlijk luchtige plaat, die je op elk zonnig moment opzet en je even al je zorgen doet vergeten dankzij Kieran Shudalls afgezaagde tekstjes. Circa Waves verlegt duidelijk geen grenzen. De band blijft behoorlijk binnen de lijntjes en is in het straatje van de indiepop een typisch dertien-in-een-dozijn-geval. Maar met die vrolijk stralende koppies en fijne songs kunnen we ze ook niet veel kwalijk nemen, of wel?

Zondagavond 12 april stond van tevoren garant voor een avondje wegzwijmelen bij de prachtige liedjes van Homemade Empire en Jessica Pratt. Bart de Kroon a.k.a. Homemade Empire opent de avond met stemmige en diepgaande nummers die zich goed verhouden tot de charmante, magistrale en mysterieuze wereld waar Pratt haar luisteraars in weet te trekken. Fotograaf Rudy Sablerolle trok naar Poppodium EKKO om de twee vast te leggen tijdens een dromerig avondje.

Homemade Empire

Jessica Pratt