De goed gelaarsde frontvrouw van Black Honey dwingt het publiek tot een sitdown, Otherkin nodigt de gehele zaal op het kleine podium uit en bij AUTOBAHN zit er niets anders op dan onbekommerd te headbangen. London Calling is begonnen en hoe!? Wij doken met papier en pen het vrijdaggedruis in en noteerden het volgende verslag.Amber Arcades.

Tekst Ruben van Dijk & Wies van der Heijden
Foto’s Sabrine Baakman

Vanavond vertegenwoordigt Amber Arcades (foto boven) – samen met last-minute toevoeging Moon Tapes – het vaderland. De internationale allure is bij Amber Arcades wel degelijk aanwezig; nadat ze de bovenzaal van Paradiso heeft ingepakt met haar onweerstaanbare retropop, vliegt Annelotte de Graaff met haar band naar Austin, Texas. SXSW, jazeker. Terug naar het heden, want de band staat te trappelen en juist die band maakt vanavond het verschil. Zo lieflijk en dromerig als de songs in de New Yorkse studio geklonken moeten hebben, klinken ze live op het podium niet helemaal. Gelukkig is De Graaff gezegend met een kundige band en geeft die extra dimensie enkel meer schwung aan het geheel: het zomerse sixtiespopgeheel krijgt dankzij de levendigere gitaren en percussie soms een onvervalste post-punkvibe mee; songs als Turning Light blijken opeens veel ingenieuzer en spannender in elkaar te zitten. Amber Arcades: een sensatie op plaat én dus ook eens sensatie op het podium.

The Vryll Society
The Vryll Society trapt af met het nummer Beautiful Faces, maar alleen het mooie gezicht van zanger Michael Ellis is te zien. De rest van de band zit verstopt achter zijn lange lokken. De energie op het podium is net zo. Ellis staat energiek en beweeglijk op het podium, hij trekt de kar. De rest van de band staat er nogal doods bij. Terwijl ze wel heel strak spelen. De psychedelische rock doet soms aan Pink Floyd, soms aan The Stone Roses denken. Toch verliest de band naarmate het optreden vordert de aandacht. Het recept van de constante baslijn met daaroverheen vloeiende gitaarriffs kent niet genoeg variatie. Wanneer Ellis halverwege het laatste nummer het podium al verlaat, proberen de andere mannen met extra veel headbangen de aandacht er nog bij te houden, maar zonder de frontman is er niet zo veel te zien.

Otherkin
Is er brand? Worden we aangevallen? Otherkin kondigt zichzelf aan met een luchtalarm. Dat zet de toon voor het optreden: schakel de hulpdiensten maar vast in, hier kunnen gewonden vallen. Op de Facebook-pagina van de band staat dat de mannen pop grunge maken. Dat klinkt als tegenstrijdige combinatie. Maar eigenlijk is het heel slim: ze combineren poppy melodieën met een hard randje. Dat maakt de band geschikt voor de radio, maar kunnen ze ook de kleine zaal van Paradiso veranderen in één grote moshpit. Nadat er bij het nummer ‘Ay Ay’ flink gecrowdsurft wordt, nodigt de band het publiek uit om bij ze op het podium te komen. Dat doet het met liefde. En als zanger Luke Reilly nog even het publiek in duikt, is het helemaal los. Deze band heeft het.

Black Honey
Izzy B Phillips betovert. Met haar glijdende stem en haar sierlijke armgebaren heeft ze de zaal in haar greep. De vloeiende zanglijnen à la Lana Del Rey wisselt ze af met hartverscheurend geschreeuw. Het publiek eet uit haar hand, dus als ze iedereen vraagt om op de hurken te gaan zitten, doen de bezoekers dat braaf. Black Honey is een band om tegelijkertijd bij weg te dromen en om op te dansen. Het voelt melancholisch, maar ook energiek. De band is te groot om in de kleine zaal te spelen. Er staat een rij op de trap met mensen die wanhopig proberen zichzelf de overvolle zaal binnen te drukken. En terecht.

Kid Wave
We bekijken het tijdschema nog maar eens: ja, dit is daadwerkelijk Kid Wave! Maar waar is dat zomerse, speelse, luchtige randje dat we kennen van het vorig jaar verschenen ‘Wonderlust’? De band die vanavond de grote zaal mag afsluiten, speelt de smerigste en strakste grunge rock denkbaar. Elke nieuwe song begint luid, laait dan op en eindigt drie keer luider. Stuk voor stuk zijn het kolossale vloedgolven van gitaargeweld die zich onderling vooral weten te onderscheiden door de subtiele verschillen, gitaareffecten, publieksinteractie en spontane mini-drumsolo’s. Pas halverwege de set klinkt Kid Wave weer enigszins zoals we ze kennen als de melodie zijn intrede doet en de band in haar optima forma lijkt te zijn. De Londenaren stippen zo onbewust een interessante kwestie aan: moet je live niet ongeveer hetzelfde klinken als op plaat? Hell no, want als je live-sound staat als een villa valt er niets te klagen.

AUTOBAHN
Weken aan opgekropte woede lijkt zanger Craig Johnson van AUTOBAHN kwijt te moeten. Als een bezetene schreeuwt hij zich de onverdeelde aandacht van de bovenzaal toe, terwijl de rest van de band snoeihard speelt. De enige rustmomenten zijn de onheilspellende intro’s. Zo is daar Missing In Action met zijn langzaam aanzwellende snaredrum, die zowel dit optreden als debuutplaat ‘Dissemble’ inluidt. Het biedt een laatste ademmogelijkheid voordat de hel losbarst. De band gaat diep, al zijn couplet, refrein en bridge in het heetst van de strijd niet of nauwelijks te ontwaren. Dat geldt, afgezien van de sporadische ‘motherfucker’ ook voor de tekst. Zelden was een bak klereherrie zo imposant en zo interessant. Een man met krullen die van een meter afstand in je gezicht schreeuwt; het heeft, hoe vreemd ook, iets intiems.

Een Britse korthaar die aan het begin van de show aan gitaren snuffelt, de mysterieuze dames en heer van Venus Tropicaux én Elias Elgersma die eigenlijk veel te cool is.  Het is de V11 vanavond in een notendop.

Voorprogramma Venus Tropicaux uit Rotterdam verleidt het publiek met mysterieuze geluiden en zigeunerinvloeden, mede door zangeres Shelley Emily, die het publiek standvastig toeschreeuwt. Bassiste Shalita Dietrich heeft problemen met het geluid. Ze vraagt of ze een gitaar mag lenen van Yuko Yuko. Dat mag gewoon, van deze Friese heren en dame.

Dan verschijnt Yuko Yuko in het uitverkochte V11. Een exceptionele locatie in Rotterdam, die niet voelt alsof je op een wankele boot bent waar honderd mensen in passen. Protip: er begeeft zich een Britse korthaar in V11, die het knuffelen meer dan waard is.

Ook Elias Elgersma blijft een markante figuur: de bekende poloshirt, Heineken-pet en pantalon, maken deze jongen eigenlijk veel te cool voor Nederland. Naast zijn jaren 80-outfit heeft Elgersma ook een oude ziel, zo valt te horen op debuutalbum ‘More Than a Facebook Friend’. De verschillende stijlen die we kennen van Yuko Yuko zijn vertegenwoordigd op het debuutalbum en de nummers blijken het goed te doen bij het publiek in V11.

Tegen het einde van het optreden zien we Elgersma vluchtig het podium aflopen, om terug te komen in zijn dikke Nike-jas, die hij toch al snel weer verruilt voor de bekende polo.  Yuko Yuko is uniek. Niet omdat de band uit Friesland komt, maar door de keur aan verschillende muziekstijlen die vanavond op V11 weer voorbij komt: van lo-fi pop, psychedelisch tot aan new wave.

Van het post-punktrio Shopping is de hyperbeweeglijke en expressieve leadzangeres misschien nog wel de minst opvallende verschijning. Met aan haar zijde een bassiste met avantgardistisch bloempotkapsel en een roodharige hillbilly op drums, krijgt het bonte trio de goedgevulde bovenzaal van de Melkweg wild aan het dansen.

Schijnbaar zonder moeite en met het minimale instrumentarium, speelt het bandje uit Londen de vele voeten van de vloer. De songs zijn – vrijwel zonder uitzondering – op één enkele, vluchtige melodie gebaseerd en voor klassieke songstructuren is Shopping ook al allergisch. De opbeurende en jachtig gespeelde liedjes van de band tikken dan ook zelden de drie minuten aan.

Het tempo ligt dus hoog vanavond. Na de zelfbenoemde introsong “tuning up” – niets meer of minder dan het vooraf stemmen van de gitaren – steekt de band van wal met een waterval aan tracks, voornamelijk van het tweede album ‘Why Choose’ afkomstig. Succesnummers als Straight Lines, Wind Up en Why Wait zijn compact, explosief en hoogst aanstekelijk.

Even, heel even, vlakt het optreden af als het tempo omlaag gaat. Shopping heeft echter geen tijd te verliezen, jast er nog een dozijn doorheen en na amper een halfuurtje is het podium weer leeg. De toegift van vier minuten kan niet verhullen dat dit wel een érg kort optreden is. Kort doch krachtig.

We love Cheatahs! De vierkoppige shoegazeformatie is één van onze favoriete acts van het moment en maakte afgelopen jaar met hun laatste plaat ‘Mythologies’.  Zoals we vorige maand in onze recensie van nieuwste track Freak Waves schreven: “De bezwerende stem van frontman Nathan Hewitt klinkt dromerig, zit onder de delay en glijdt als een spookverschijning tussen de hooks en riffs door.”

Cheatahs staan mede bekend om hun indrukwekkende live-performance, die we al eerder konden meemaken op onder andere Le Guess Who? en Best Kept Secret ( twee keer zelfs!) en menig poppodium. Ook deze maand zal de band Nederland weer aandoen met vijf shows door heel Nederland, waaronder de Sugarfactory, Vera, het Stroomhuis en V11. Daarnaast zal Cheatahs ook een optreden geven in één van de meest gruizige en gezelligste plekken van Utrecht, de ACU! In samenwerking met EKKO zal de band er op donderdag 21 januari een gegarandeerd verpletterend concert weggeven. En wat nog beter nieuws is, wij mogen daar 2×2 kaarten voor weggeven.

Bij zijn? Mail dan voor donderdag 21 januari naar prijsvraag@thedailyindie.nl waarom jij deze kaartjes zou moeten winnen!

Het verhaal van het Londense indiepopduo Oh Wonder is een bijzondere. Drie jaar geleden bezochten Josephine Vander Gucht en Anthony West het concert van Sigur Rós in de HMH, dit bleek het laatste puzzelstuk in de zoektocht naar hun eigen sound. Het bandconcept Oh Wonder werd geboren. Toen het muzikaal klikte tussen de twee muzikanten, besloten ze om elke maand een single uit te brengen. Nu ze dat al een jaar lang hebben gedaan zijn de singles – logischerwijs – samengevlochten tot een album.

Op het titelloze debuutalbum staan zwaar geproduceerde popliedjes met een licht elektronische invloed. Onlangs bekende het duo al veel naar James Blake te hebben geluisterd, dat hoor je dan ook zeker terug op deze plaat. Het is makkelijk luisteren naar het album. Misschien wel iets té makkelijk. Gaandeweg het zesde nummer van de plaat kom je erachter dat het qua opbouw van de liedjes allemaal wel erg op elkaar lijkt, ook in de teksten is weinig verdieping te vinden. Het sterkste nummer – Technicolour Beat bijvoorbeeld – begint met elektronische klanken die het hele nummer de boventoon zullen voeren, gevolgd door de piano van Vander Gucht en de steeds groter wordende elektronischere sound tegen het eind van de bekendste single.

Echt vernieuwend is Oh Wonder niet. De samenzang is weliswaar prettig, maar kent geen enkele variatie, de nootjes worden keurig binnen de lijntjes gezongen. De licht elektronische invalshoek is dan ook zeker welkom, dit zorgt ervoor dat debuutplaat ‘Oh Wonder’ zich nét onderscheidt van anderen. Dit alles neemt niet weg dat het gewoon fijne muziek is om naar te luisteren. Ook live, in bijvoorbeeld de nu al uitverkochte kleine zaal van Paradiso, zal dit gevoel overheersen.

Voor fans van de indie-cultuur is het vanaf maandag 14 september een week lang feest. Dan vindt er in Tilburg het Incubate Festival plaats, dat vanuit de underground een breed aanbod presenteert aan interessante theatervoorstellingen, films, discussiepanels en heel veel muziek die een breed scala aan genres omvat. Een opmerkelijk veelzijdig en grensverleggend programma dat een spannende ontdekkingstocht vormt langs meer dan twintig verschillende locaties in de Noord-Brabantse stad, waar ruim driehonderd (!) artiesten uit buiten- en binnenland op zullen treden. Wij zetten in deze special onze grootste tips op een rij. (Deel 1 lees je hier!)

Incubate Zero

Na het succes van de eerste editie vorig jaar, is er besloten om het gratis programmaonderdeel Incubate Zero door te trekken. In zeven verschillende venues spelen twintig opkomende bands in minstens zo veel soorten genres. In het weekend van het festival – 19 en 20 september – kun je in de namiddag lekker rondstruinen door Tilburg, op plekken die speciaal voor Incubate Zero zijn geselecteerd. Wij doken in de programmering en hebben daar een aantal fijne verrassingen voor je uit weten te vissen. Zo zijn de snerpende gitaren, intense zangpartijen en zenuwachtige drums van TV Wonder – die we laatst nog voor de camera hadden van ons videoteam – op zaterdag te horen in Bar Babbus.

Een andere niet te missen act op het affiche is Piquet, de band rondom Lien Moris. Ze zal in koffiebar Buutvrij een aangename mix van harde, zweverige en meevoerende psychedelische nummers voorschotelen. Op de zondag kom je tussen de lunch en het avonddiner helemaal tijd te kort. Dan speelt namelijk Nairobi Golf Kid, een sophisticated band die neo-psychedelisch, indierock en zeker experimenteel mag noemen. Zeer prettige band om in Kim’s Kroeg de kater weg mee te spoelen en nieuwe energie op te doen.

Doortrekken kan bij Goodnight Moonlight, de wacky Rotterdamse band die de lusten van Mac DeMarco-fans op deze Tilburgse zondag zal verzadigen in Café Joris. Luchtig tussendoortje is Moon Tapes, dat geheel in de lijn van DIIV en Beach Fossils hun deuntjes af zal draaien in Stadscafé De Spaarbank. Wil je vervolgens opgezweept de avond in gaan, loop dan zeker langs platenzaak Sounds om het intrigerende The Sweet Release Of Death mee te pakken. De Rotterdamse noiserockers balanceren angstig lekker in een curieus schemergebied van duistere pop en rock.

Incubate Craft Beer Fest

In de hemel is geen bier, daarom drinken we het hier! Dat weten ze in het zuiden als geen ander, wat we vast niet uit hoeven te leggen. Ook als Incubater in Tilburg kun je als bierliefhebber bijzonder goed aan je trekken komen. De goudgele rakkers met licht tintelende en gistende schuimkragen liggen overal voor het grijpen en zullen traditioneel weer voor flink veel leven in de brouwerij gaan zorgen tijdens het festival. Op de zondag wordt er van 13:00 tot 18:00 uur zelfs een speciaal bierevenement georganiseerd, in samenwerking met alcohol speciaalzaak T Drinks. De Tilburgers gaan deze middag zeer exclusieve biertjes schenken en iedereen mag aanschuiven na aankoop van een glas en een aantal munten. Deze intense hopsensatie is niet het enige wat op het program staat. Op deze benevelde zondag zal er ook uit een ander vaatje getapt worden door De Hopmannen, die hun verrassende en bijzondere brouwsels meenemen naar het festival. En dat is toch zeker geen klein bier.

Losse muzikale tips

Tussen de honderden bands is het dagelijks haast onmogelijk om keuzes te maken, maar om je op weg te helpen bij het doorhakken van muzikale knopen, hebben we nog wat artiesten die Incubate op zijn kop zullen zetten. Te beginnen bij Wand op maandag, de band die onder de vleugels van onder meer Ty Segall naar steeds hogere hoogtes weet te klimmen. Een psychedelische toverbal die alle kleuren van de regenboog uit zijn instrumenten weet te toveren. De dinsdag staat bol van een aantal Nederlandse bands dat er niet om liegt, zo maken Tamarin Desert, Nouveau Vélo en Rats On Rafts hun opwachting. Verder in de week kun je je lol op met bands die geen vrienden komen maken, maar je op donderdag wel omver komen blazen. YAK, waarmee je in deze issue een interview kunt lezen, slaat live wild om zich heen met rauwe nummers waarvan je biertje spontaan zal gaan schuimen.

Tegelijkertijd speelt Spectres, een stelletje gekke Britten dat het publiek opvreet tijdens hun gig en je daarna weer de zaal uit zullen spugen. Rustig wegdromen na al deze heerlijke herrie, kan bij Death And Vanilla. Filmische psychedelica waar Jacco Gardner persoonlijk fan van is. Op vrijdag gaan we het weekend in met de Schotse electropunkers van Errors. Rare en harde gitaarfunk die van elke ruimte een dansvloer maakt. Halverwege de avond is het tijd voor de ‘feedback galore’ van het Amerikaanse Destruction Unit, psych-noise uit de dorre woestijn gemengd met buitenaardse drones.  De dames van La Luz, die hun net  door – heb je ‘m weer – Ty Segall geproduceerde plaat ‘Weirdo Shrine’ uit hebben gebracht. Een bonte mix van surf, garage, girl group doo wop en frivole synthesizers zal diep in de nacht de kleurige sixties tevoorschijn toveren in Tilburg. Dan zitten we alweer in het weekend, waarin het helemaal los gaat. De prachtige Sóley opent onze volgeplande avond, muziek die net zo schitterend is als een IJslands landschap de naam van de venue waar ze speelt: De Muzentuin.

Direct door kun je naar Jaakko Eino Kalevi, een van de grootste favorieten van ons deze week. De in Berlijn wonende Fin maakt zulke fascinerend lekkere muziek, met een tempo dat voor elke gemoedstoestand gemaakt lijkt te zijn. Eens even flink de cirkelzaag aanzetten, doen de heren van Bad Breeding. Liefhebbers van Eagulls, pak deze band mee! Of wat te denken van The Holydrug Couple! Een Chileense band die zich op een eigen psychedelisch niveau kan meten aan de onovertroffen heerlijkheid van de duizelingwekkende kant van Tame Impala. Recht voor je raap de dag afsluiten gebeurt uiteraard met Those Foreign Kids, een verwoestend en furieus strak duo uit Haarlem waar je de afgelopen jaren regelmatig over hebt kunnen lezen bij ons. Met gitaargeluiden die je nog nooit gehoord hebt, detonerende drums plus dito vocalen, blaas je vol een lange, Tilburgse nacht in. De zondag heb je het wel verdiend om even wat rustiger aan te doen, maar het ziet er niet naar uit.

Er wordt nog even een blik bands opengetrokken waardoor je de maandag rustig vrij kunt nemen. Het begint in de middag al met Vision Fortune, een bizarre band met een willekeurig maar vooral intrigerend geluid dat je – tenzij je deze band al kent – nog niet eerder gehoord zult hebben. Daarna gooit PC Worship er nog een schepje bovenop met een ijskoude New Yorkse attitude. Freaky punk die  uitstekend in de oren klinkt bij Sonic Youth en Parquet Courts-fans. Artistieke punk om nog even voor op de benen te blijven. Iets rustiger en poppier zal het er bij Lusts aan toe gaan. De Britten blijven de ene indieknaller na de andere uit hun hoge hoed toveren, muziek die klinkt als de gekleurde, kleine spotjes van een discobal die oplichten tegen een mysterieuze muur die is gehuld in het duister. En dan, last but not least, is het tijd voor Happyness! Fuzzy en aanstekelijke indierock die wordt verweven met bizarre teksten en titels – als Regan’s Lost Weekend (Porno Queen) – die worden gebracht alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Fijne weirdness om een week lang Incubate mee af te sluiten. Een week vol ervaringen en openbaringen om nog een flinke tijd op te kunnen teren.

Meer informatie: www.incubate.org

Maandag 14 – zaterdag 20 september

Passe-partouts kosten 124,99 euro

De band speelde eerder al op Into The Great Wide Open en Noorderslag en mocht vorige week op Lowlands aantreden: The Mysterons! Afgelopen zaterdag, zo’n vier maanden na hun EP-release in de OT301, stond de band op het majesteuze muziekfestival, in een volgepakte India en deed de band ’s avonds nog een 3 On Stage Sessie bij 3FM. Zo hard kan het gaan als je goed bent.

Fotograaf Willem Schalekamp volgde de band in en om de India, een impressie.

De Deense bad boys/nihlistische punkers van Iceage kwamen weer even flink huishouden afgelopen zondag in Amsterdam. De Melkweg bol van muzikaal kruid dat elk moment kon ontploffen tijdens de altijd in duister gehulde sets van de Denen. Elias Bender Rønnenfelt gedroeg zich weer als een op hol geslagen stier, de monitoren op de rand van het podium moesten het weer eens ontgelden. We hebben genoten, nu nogmaals met een heerlijk fotoserie van Dennis Wisse.

​​

Niet voor niets heet de band JEFF The Brotherhood, want deze formatie bestaat uit de twee knalhard beukende broertjes Jame en Jamin. Ze spelen een mix van allerlei bonte soorten rock, die uiteindelijk het best te verwoorden is als, euh naja, rock. Op donderdag 10 september komen ze na jaren weer eens in Utrecht -in EKKO – en daar kan jij bij zijn! 

Niet alleen komen deze bad boys langs in Utrecht, de band Solids zal namelijk dit prettige avondje openen. Canadese grungers die eerder al London Calling verrot speelde. Wij zouden het dus wel weten als we jou waren!

Kans maken op tickets?! Mail dan naar prijsvraag@thedailyindie.nl met een korte, goede reden waarom jij naar deze show toe móet gaan! (Mailen kan tot en met 6 september).

JEFF The Brotherhood

 Solids

Tijdens deze zonovergoten dagen schieten de kleuren uit onze oogverblindend rijke landschappen. Na zo’n zomerse dag is er niet veel mooiers te bedenken dan deze af te sluiten met gigantische dikke postpunk van het Deense Communions en de hallucinerend gelaagde indie van het Leidse Torii in De Nieuwe Anita. Onze fotograaf Rudy Sabelrolle ging op pad en schoot in de schaduw van de dag een aantal duistere plaatjes.

Torii

Communions

‘Multi-Love’ is een overduidelijke verwijzing naar de polyamoreuze relatie van frontman Ruban Nielson. Het thema van de plaat is 180 graden omgedraaid na voorganger ‘II’, van duistere gedachten, naar het overdadige optimisme van ‘Multi-Love’. Nielson, berucht om zijn insomnia en familieproblemen, heeft door zijn werk als muzikant vaak moeite gehad met zijn rol als vader. Het continue touren had drastische gevolgen voor zijn mentale gezondheid en was een reden voor het veelvoudig gebruik van drugs. 

Tijdens het schrijven van ‘Multi-Love’ probeerde Nielson zijn leven helemaal om te draaien. Een driehoeksrelatie begon, een utopische ervaring die hem dreef tot het schrijven van een album over het vinden van een (persoonlijke) utopie. Net als het getatoeëerde oog dat uit Nielsons nek staart, kun je niet om ‘Multi-Love’ heen. De plaat staart je aan, helder en scherpzinnig, een herontwaking van de muzikaliteit van de bandleider.

Hoewel de versterkte vermenging van soul ten opzichte van de vorige platen interessant is, kan het sporadisch ook te overduidelijk zijn. Vooral Like Acid Rain doet af aan de rest van de plaat door de Jackson 5-achtige koortjes. Zonde, want de subtiele mengeling van soul zonder overdadige nasmaak was juist hetgeen dat Unknown Mortal Orchestra sterk maakte. Toch blijft ‘Multi-Love’ een geweldige plaat, wat bewezen wordt door nummers als The World is Crowded, de titeltrack en de trompet geladen Necessary Evil. Je kunt niet meer om Unknown Mortal Orchestra heen. UMO is life.

Lees het interview met Ruban Nielson in ons nieuwste blad!