Na zijn in 2015 begonnen winterslaap die officieel een ‘indefinite tour hiatus’ heette, liet Jack White dit jaar weer iets van zich horen met soloalbum Boarding House Reach en bijbehorende tour. Het was een bizarre – vond ‘ie zelf ook – doch typische Jack White-plaat met een heel strak geluid. De winterslaap was duidelijk voorbij maar de aankondiging van het eerste nieuwe werk van zijproject The Raconteurs in tien jaar tijd, nota bene midden in de Boarding House Reach-periode, was op z’n zachtst gezegd opvallend te noemen.

Beide projecten zijn dan wel ontsproten in Whites geest, gevoelsmatig kunnen ze niet veel verder uit elkaar liggen. Amper een maand na het eindigen van de Boarding House Reach-tour zijn ze er toch al: nieuwe tracks van The Raconteurs: Sunday Driver en Now That You’re Gone.

Onverwacht blijkt dat de sprong toch niet zo groot was, of in ieder geval dat White hem zelf stukken kleiner maakt. Typische elektronische effecten die Whites gitaren op Boarding House Reach dikwijls meer als synthesizers deden klinken, hebben ook hun weg gevonden naar de nieuwe singles van The Raconteurs. Oók blijkt dat dat juist heel goed werkt: het gezellige rammelende geluid van de band is bij velen geliefd, maar die nieuwe effecten hijsen The Raconteurs in een strakker jasje dat ze erg goed staat.

Dit jaar markeert de tiende verjaardag van laatste The Raconteurs-plaat Consolers Of The Lonely, maar wie Sunday Driver hoort en ziet, vermoedt dat de klok stil heeft gestaan. Het is aan frontmannen White en Brendan Benson af te zien en te horen dat ze het heerlijk vinden om weer in deze opstelling te mogen spelen. Hun plezier zorgt ervoor dat hun rock-’n-roll weer fris klinkt en dat Bensons sterke Beatles-invloeden weer origineel voelen. Gevalletje gezelligheid kent geen tijd.

Als de heren met Sunday Driver nog niet duidelijk genoeg maken dat ze de draad moeiteloos oppakken waar ze die tien jaar geleden hebben laten liggen, doen ze dat misschien wel met Now That You’re Gone.

Tien jaar geleden vroegen ze in Top Yourself aan het meisje: ‘How you gonna top yourself? When there is nobody else? How you gonna do it by yourself?’. In de clip komen we eindelijk haar reactie te weten: door verbitterd de hoer uit te hangen en wraak te nemen.

Dat klinkt plat, maar is het niet. White’s scherpe gitaarspel geeft extra lading aan Bensons melancholieke zang wanneer híj zich afvraagt wat hijzelf gaat doen nu ze weg is. Zoals Whites platenlabel Third Man Records tamelijk ‘Wij van WC-eend’ reageert onder de YouTubefilmpjes: ‘Welcome back, gents. We’ve missed you.’

the dead weather

 

 

Een paar maanden geleden werd het al bekend dat The Dead Weather weer aan de slag ging in de studio en met nieuwe nummers zou komen. Er was al eens een 30-seconden voorproefje van dit nummer, maar nu is ‘ie er ineens helemaal! De eerste, en heerlijk razende en gierende, single zoals we het graag horen. Och man, wat is het eerlijk om Jack White en Alisson Mosshart weer zo los te horen gaan. Check hieronder snel Open Up (That’s Enough), die uit wordt gebracht via Third Man Records.

 

 

538132_339061242878063_234390576_n

 

Op The Great Escape was dit jaar The Wytches toch wel één van onze torenhoge hoogtepunten, een band die een heerlijke thuiswedstrijd speelde in de prachtige kuststad Brighton. Live en op plaat is zanger/gitarist Kristian Bell een exacte, haast bizarre mix van Jack White, Alex Turner en Kurt Cobain waarbij de andere twee bandleden hem haarfijn aanvullen op bas en drums. Het nieuwe nummer Beehive Queen demonstreert perfect wat de band in haar mars heeft en wat voor mooie dingen er volgens ons nog allemaal zullen komen. Live is de ontzettend energieke en rauwe band bijna nog meer de moeite waard en in ons land te zien op vrijdag 12 juli (Ekko), zaterdag 13 juli op het Valkhof Festival (voorheen De Affaire) in Nijmegen en tenslotte dezelfde dag ook in Patronaat.

 

 

Check hier ook het nummer Crying Clown