Voordat Cloud Nothings in 2012 doorbrak met het fenomenale ‘Attack On Memory’, bracht de band uit Ohio al twee platen uit die zo’n beetje in het blije surf- en grungepunk-hoekje zaten. Des te meer viel het op dat Cloud Nothings op ‘Attack On Memory’ vooral kwáád was. Heel kwaad. De plaat kende een spaarzaam luchtig momentje, maar op het gros van de songs schreeuwde voorman Dylan Baldi de longen uit zijn lijf, al dan niet zijn gitaar molesterend in minutenlang, in distortion gedrenkt beukwerk.

Donkere periode
In interviews vertelde Baldi destijds steevast dat hij door een donkere periode van zijn leven ging en dat zo van zich af wilde schreeuwen. Dat lijkt anno 2014 enigszins gelukt. ‘Here And Nowhere Else’ is een luchtigere en positievere plaat. Dat wil niet zeggen dat Cloud Nothings terug gaat naar zijn begindagen. Op Just See Fear en No Thoughts zet Baldi als vanouds zijn schuurpapieren, niet door enige zangtechniek gehinderde strot vol open. Anderzijds zijn opener Now Hear In en single I’m Not Part Of Me onmiskenbaar catchy, bijna vrolijk.

Beide persoonlijkheden
En het vergt wat luisterbeurten, zeker wanneer je zoals ondergetekende het indrukwekkende ‘Attack On Memory’ nog vers in het geheugen hebt. Maar ‘Here And Nowhere Else’ is absoluut geen slechte plaat. Nee, een nieuwe Wasted Days staat er niet op. Het ruim zeven minuten durende Pattern Walks heeft een opvallend gelijke structuur, maar is velen malen minder, eh, ja, boos. En dat tekent de hele plaat. Wie beide persoonlijkheden van Cloud Nothings wel goed trok, zal ook geen moeite hebben met deze nieuwe.
Robin van Essel

Gisteren kwam Cloud Nothings‘ nieuwe album ‘Here and Nowhere Else’ officieel uit. Dat verdient natuurlijk wat celebratie met een bizarre nieuwe videoclip! De afsluiter van de nieuwe plaat én eerste single, I’m Not Part of Me, wordt niet gesierd door beelden van de schorre frontman Dylan Baldi, maar een slumber party hebbende groep meisjes die meer zouden passen in een One Direction-video.

Ouijabord
Alsof de absurde tweestrijd tussen Baldi’s kermende stem en onmiskenbaar roze dames niet merkwaardig genoeg is, raken de meisjes na gebruik van een mysterieus hallucinatoir drankje bedwelmd en wordt alles geleidelijk steeds vreemder. Onder begeleiding van de dames die een plastic rockband vormen en met hun iPhones en een Ouijabord spelen, bereikt Cloud Nothings een bizar hoogtepunt en proclameert onze redactie enthousiast: ‘Best.Video. Ever’.

In tegenstelling tot wat de titel van de tweede single van Cloud Nothings’ nieuwe album ‘Here And Nowhere Else’  (26 maart uit) suggereert, is voorman Dylan Baldi niet rijp voor de gesloten psychiatrie. Close was het wel, als we de beste man mochten geloven in de interviews die de band rond het uitkomen van de vorige plaat ‘Attack On Memory’ gaf. Baldi was boos, depressief en teleurgesteld en schreeuwde dat op die plaat van zich af.

Ruige strot
En dat lijkt te hebben geholpen. Eerste single I’m Not Part Of Me klonk al toegankelijker en hitgevoelig en dat geluid is ook terug te horen op Psychic Trauma. Halverwege het nummer trekt Baldi weliswaar zijn ruige strot open, de song kent veel ritme- en volumewisselingen en een climax met de kenmerkende repetitieve ritmesectie en rammelende grunge-gitaren. Maar overall klinkt Cloud Nothings blijer en positiever dan op het leeuwendeel van de songs op ‘Attack On Memory’.

Psychic Trauma is niet zo hitgevoelig als de eerste single, maar dat schizofrene geluid maakt het interessant luisterwerk dat hopelijk wordt doorgezet op de aankomende plaat. Eén ding is zeker: slechter is de band uit Cleveland niet geworden. Hooguit wat minder boos.