Oh oh oh, we zwijmelen op ons koude kantoor nog dagelijks weg bij de relaxte en warme herinneringen die de laatste editie van Beaches Brew in Italië opwekt. De hele dag niets anders doen dan heerlijk op het Italiaanse strand hangen, een boekje lezen en tussendoor even een baantje trekken in de Adriatische Zee. Dit jaar vindt het (gratis!) festival voor de vijfde keer plaats, van 6 juni tot 10 juni. 

Beaches Brew is voor ons altijd een hoogtepunt in het jaar. Naast luieren op het strand,  word je in de tussentijd omsingeld door allerei lekker eten en drinken, dat vers uit de keuken van de bijbehorende strandtent Hana-bi komt rollen. Alleen al het bovenstaande is eigenlijk al de moeite waard om een weekje richting Marina di Ravenna te trekken!

Ultiem relaxt festival
Maar kan allemaal niet op in het Italiaanse strandstadje, want in de avond krijg je ook nog de meest sicke bands voorgeschoteld op het strand (vorig jaar speelde o.a. Thee Oh Sees, Viet Cong, Iceage, Mikal Cronin, Kevin Morby en Moon Duo op het festival). In 2016 zal deze ultiem relaxte festivalervaing niet anders zijn, zeker niet met de eerste namen die vandaag door het festival bekend zijn gemaakt.

Voor nu zijn de volgende acts bekendgemaakt, en daar komt dus nog meer bij!

Ty Segall & the Muggers
Destroyer
SUUNS
Ata Kak
Föllakzoid
Car Seat Headrest
Cate Le Bon
White Fence
Royal Headache
Ninos du Brasil
Girls Names
Audacity
Adrian Crowley
The Abigails
Dirty Fences

Met dit rijtje heb je al een erg fijn festival te pakken volgens ons. Ik zou zeggen: boeken maar!

De bassist en longtime amigo van Ty Segall heeft een nieuw album: ‘MCIII’; een niet al te originele naam voor het vervolg van ‘MCII’ (2013). Maar dat nemen we voor lief. Cronin is op ‘MCIII’ een virtuoze duizendpoot. Noem het op en Cronin speelt het: trompet, saxofoon, whatever. Het maakt hem niets uit.

Het valt allereerst op dat ‘MCIII’ een album is in twee duidelijke delen: de eerste vijf songs zijn popnummers, gemaakt met een handjevol instrumenten dat Cronin tot zijn beschikking had. Vooral in dit gedeelte lijkt Cronin ietwat gereserveerd en legt hij meer en meer het accent op zijn popgeluid. De overige zes songs zijn rauwer en doen meer denken aan het werk op ‘MCII’. Daar worden we al vrolijker van.

Al met al is ‘MCIII’ nauwelijks een garagerockplaat vergeleken met Cronins eerdere werk. ‘MCIII’ is een album dat je rustig opzet, afluistert en je verder niet het gevoel geeft dat het een nieuw album is van Cronin. Daarmee heeft de voormalige garagerocker een risico genomen. Wellicht wint hij zieltjes met deze plaat, maar het is twijfelachtig of dit de fans van het eerste uur aanspreekt. Ben je fan van de poppy sound van Cronin? Great, dan is dit het album voor jou. Hou je meer van zijn oude garagesound, dan adviseer ik je om ‘MCII’ en het debuutalbum nog eens af te stoffen en op repeat te knallen.