Er gebeurt genoeg in Philadelphia, na net de prachtige nieuwe single van The War On Drugs te hebben gehad, gaan we nu verder met Needle Points. Weer heel anders, maar niet minder lekker. De band klinkt authentiek, analoog, ritmisch en fuzzy. Hoe ze het zelf omschrijven?
An experiment in street level boogie. Their energy on both stage and tape…will mystify your body, tickle your fancy, and breathe sweet breath into your chakra. Hailing from Philadelphia, they are a far out expression in stripped down magic. With jangly riffs, tribal beats, and fuzzy tones. They are Needle Points.
Bom Tugangu
Goed, weet je dat allemaal ook weer. Eigenlijk is het dus gewoon zeer groovy en psychy garage, wat je goed op hun single I Drink Rainfall kunt horen, die weer afkomstig is van de EP ‘Bom Tugangu’. De eerstgenoemde luister je hieronder!
Dit nummer staat al een tijd op ons lijstje, maar dit is een parel die we rustig tot ons wilde nemen. Liedjessmid Adam Granduciel uit Philadelphia is namelijk terug met The War On Drugs en dat vinden wij bijzonder goed nieuws! Op 17 maart 2014 zal de nieuwe plaat ‘Lost In The Dream’ verschijnen, de opvolger van het prachtige ‘Slave Ambient’ uit 2011. Granduciel heeft er twee jaar aan gewerkt in Philidelphia, North Carolina, New York en New Jersey. Maar hij is klaar, telt tien nummers en zal ongeveer 58 minuten duren. Laat maar komen!
Red Eyes
Op de eerste single van het album gaat het er in ieder geval weer ouderwets lekker aan toe: Red Eyes duurt een goede vijf minuten, waarbij constante drumpartijen de basis vormen met zweverige gitaar- en toetspartijen. De zangpartijen echoën zichzelf een heerlijke weg door het sierlijke nummer, dat je hieronder kunt streamen!
Ineens is daar in januari 2013 een nieuw bandje met een wel heel erg lekker verfrissend en tegelijkertijd ouderwets geluid. FUZZ. De band probeert nog wat geheimzinnig te doen over de desbetreffende bandleden, maar het is al snel duidelijk: Ty Segall en Charles Moothart hebben wéér een nieuwe band opgericht, het moet niet veel gekker worden met die gasten! Dit keer met Segall op drums, Moothart in zijn eentje op gitaar en Roland Cosio op bas. (Een interview met de band lees je in ons nieuwe magazine!)
Een power-trio waar je je vingers bij aflikt en die precies doet wat een power-trio zou moeten doen. Zo’n band waar je een ongekende adrenaline-kick van krijgt, waarvan je hun naam in grote letters achterop je leren jas wilt naaien, je haar laat groeien, je wilt stoppen met je baan, tattoos wilt laten zetten en drugs gaat gebruiken in een of andere vieze underground-scene. Héérlijk.
Aan obesitas lijdende gitaarriffs
Het in ieder geval direct duidelijk waar het over gaat bij de heren. Namelijk: moddervette, aan obesitas lijdende gitaarriffs en buitengewoon brute drumpartijen waarvan je spontaan op drumles wilt. Luisteren naar deze plaat en ook maar iets anders doen dan luchtdrummen en compleet in trance raken van de muziek is dan ook eigenlijk niet mogelijk (ik heb deze recensie ook niet kunnen schrijven met de plaat op. Niet te doen).
Moothart, eerder o.a. de sound-architect van ‘Slaughterhouse’ (Ty Segall Band, 2012), is nu de enige gitarist en laat vanaf opener Earthen Gate direct horen wat voor onbetwiste riffmeister hij is. Als geheel laat de band ook gelijk horen wat de sfeer is, ze beuken er allemaal op los alsof ze op pad zijn om iemand hardhandig aan het vermoorden. De verrukkelijk analoge opnames klinken dan ook griezelig rauw, beestachtig hard en verschrikkelijk genadeloos. Het album zit vol barbaarse en buitensporige spierballenrock, wat Sleigh Ride als geen ander nummer demonstreert. De freaky en psychopathisch klinkende zang van Segall gaan heerlijk samen met zijn bevreemdende teksten over isolatie en houses of steel. De drums zijn losjes, maar ook duivels strak, razend en vooral bliksems lekker.
There’s more
En hoewel het lijkt alsof er alleen maar geramd wordt de hele tijd, pakt de band op de juiste momenten haar rust. Het duidelijkst op het derde nummer What’s In My Head wat, naast één van de hoogtepunten van het album, ook een heerlijke brug tussen al het muzikale geweld is. De rest van de plaat zijn er weinig van dit soort ‘tussennummers’, maar pikt de band meer momenten uit. Zoals het felle Hazemaze, dat in het midden stilvalt om vervolgens op te bouwen naar een compleet ander mid-tempo einde van het nummer. Op Loose Sutures neemt Segall zelfs geheel een stapje terug met al zijn drumfills en blijft alleen Cosio over. Dan zit je inmiddels al in de slipstream van het einde van de plaat met het kort en krachtige Preacher, dat opgevolgd wordt door een verrassing in Raise, waar Moothart naar voren stapt en sterk de eerst zangpartijen overneemt en Segall tweede stem neemt (misschien wel de beste tweede zanglijn van het jaar). Afsluiter One vat alles samen en laat je nog zes minuten lang genieten van al de power dat dit trio te bieden heeft. En na de laatste klap weet je het meteen: er nog veel meer materiaal in deze band voor de toekomst.
It’s all about the music
Het is wat het is: drie gasten die hoorbaar de tijd van hun leven hebben en ervan genieten om heerlijk met elkaar te freaken en vrij zijn om te doen wat de fuck ze dan ook maar willen doen. It’s all about the music, man.
Onlangs kwam hun nieuwe album ‘Initiation’ uit; een heerlijk duistere, bezwerende en hypnotiserende plaat. We hebben het hier over ERAAS, een geheimzinnig duo uit Brooklyn dat laatst nog een aantal shows speelde in Nederland waaronder LGW?. Van het laatste album hebben we Old Magic gehaald om je kennis te laten maken met de band (mocht je ze nog niet kennen natuurlijk).
Minimaal
De band weet ontzettend veel indruk te maken met een minimum aan instrumenten, die het beste tot zijn recht komen door een koptelefoon met je ogen dicht. Een repetitieve drumcomputer, ongelooflijk lekker klinkende baspartijen en creepy falsetto-vocalen voeren je langzaam naar de donkere wereld van ERAAS.
Prachtig nummer uit wel weer een heel obscuur stukje internet. De band HALF LOON voelt als een heet bad, waarbij je poriën zich helemaal openen, je hoofd lichter wordt en je langzaam je hoofd onder water laat zakken. Alles wordt wazig, het bloed stroomt naar je hoofd en het voelt alsof je een nieuwe wereld binnenstapt en alles om je heen langzaam verdwijnt. Een stukje geluk, gevonden in een YouTube-clip. Vol slidende gitaren, zalmende zang en een subtiele xylophone. Melancholisch gelul van een muzieknerd misschien, maar ik word er erg gelukkig van.
Innig genieten
Het nummer wordt ook nog gedragen door een lekker wazige en bronzige clip. Klik vooral even op play beneden. You’re worth it.
Een prachtig nummer met daarbij een eveneens prachtige clip, dat zijn wel de dingen die je op een dag als vandaag in prèmiere wilt laten gaan. Tussen al dat gitaargeweld dat je dagelijks voor je kiezen krijgt van ons, is dat een aangename afwisseling. Bij deze dan ook de nieuwe clip van SEΛ + ΛIR bij het strelende nummer You Don’t Care About Me. Klavecimbels, kristalzuivere samenzang, een heerlijk verliefde spanning en een pakkend refrein, het zit allemaal verpakt in dit kleine en wonderschone liedje dat de drie minuten net niet aanraakt. En dan hadden we nog niet verteld dat er zelfs een optie bij de video zit om ‘m in 3D te bekijken! (En hoe dat werkt, dat weten wij ook niet precies…)
Debuutalbum
De single staat op het eerder verschenen debuutalbum ‘My Heart’s Sick Chord‘. Het constant toerende echtpaar weet met die liedjes elk publiek muisstil te krijgen en dat blijkt ze ook te lukken via een beeldscherm. Check hieronder dan ook snel de clip van You Don’t Care About Me!
The Spyrals is een band uit San Francisco zoals we ze graag hebben: een goede dosis garage en psych, rockend als een malle, met beresterke nummers, een strakke sound en de krachtige en eigenzinnige stem van zanger/gitarist Jeff Lewis die het helemaal afmaakt. We spreken hem over The Spyrals en die voortreffelijke tweede plaat, genaamd ‘Out Of Sight’.
Zo, wat ben je allemaal aan het doen Jeff? “Ik probeer mijn nieuwe hond te laten stoppen met blaffen en urineren op mijn vloer.”
Kun je ons iets vertellen over The Spyrals en haar historie? “De band is ongeveer een jaar of vier bezig. De line-up is wel altijd wisselend geweest, op een gegeven moment hadden we vijf bandleden, waarbij we de laatste twee jaar met ze drieën zijn. De band lijkt altijd in een staat van verandering te zijn, zodra het comfortabel wordt veranderen er weer allerlei dingen.”
Was die vermindering in bandleden iets dat nodig was? “De band is wel veel meer bij elkaar gekomen toen we een drietal werden. Het maakt de processen makkelijker om nieuwe nummers te schrijven.”
Wat is het beste aan het spelen in The Spyrals? “Muziek maken met goede muzikanten en vrienden.”
Wat voor albums staan er zoal in jouw platenkast? “Het is niet de grootste collectie, maar er is een goede variatie aan classic rock, blues, country, garage en reggae. Ik heb vooral een hoop oudere platen die ik goedkoop heb kunnen kopen, maar ik koop wel steeds meer hedendaagse releases. Het is gewoon duurder om nieuw vinyl te kopen.”
Wat was de grootste motivatie achter het beginnen van The Spyrals? “Uiteraard om veel geld te gaan verdienen, maar dat is nog steeds niet gebeurd, man…”
Wat móeten we weten over jullie? “Je hoeft niet zoveel te weten. Luister naar de muziek en kijk of je het tof vindt.”
Wat vind je het meest leuke aan de muziek die je maakt? “Het is een levend wezen. Het kan veranderen als je dat wil.”
Wat inspireert je op dit moment? “Wat me nu inspireert zijn opties en de toekomst. Waar we naartoe gaan en hoe het zal klinken.”
Wat is het allerbeste aan het wonen aan de westkust? “De oceaan en het weer.”
Heeft het rijke muziekklimaat van San Francisco veel invloed op je? “Dat durf ik niet te zeggen. Ik ben in en om San Francisco opgegroeid en ik kan daar niet echt omheen. Mijn familie is verbonden aan dit gebied en mijn ouders hebben echt fantastische bands gezien in de jaren zestig en zeventig. Dus ik denk wel dat de historie van de muziek via hen een effect op mij heeft uiteindelijk.”
Wat is de beste manier om naar jullie muziek te luisteren? “Als het maar niet niet op computerspeakers is! Het is best zielig dat veel mensen tegenwoordig zo muziek luisteren.”
Heb je nog tips voor andere bands uit SF of LA waar we echt naar moeten luisteren? “Burnt Ones en Cool Ghouls uit San Francisco zijn echt te gek. Jesus Sons uit LA komen volgend jaar met een album, daar zit onze vorige bassist in. En Froth uit LA is erg tof.”
Is er nog iets dat je wilt delen? “Ik ben vandaag door een hond gebeten en ik verander daardoor misschien wel in een weerwolf.”
Nog meer interviews lezen? Check dan ons gratis te downloaden magazine!
Iets in zijn stem. Het iets in zijn stem wat ’t ‘m doet. Bij de eerste keer en na de tiende keer. We hebben het over de artiest achter ILLLS, Steven Ross, een gozer uit Oxford, Mississippi. We weten verder niet veel over ‘m, maar wel dat ‘ie laatst twee toffe singles uit heeft gebracht: Coma en Out. Die zullen verschijnen op het album Hideout From The Feeders, dat 12 november uitkomt via Aloe Music.
Surfy fuzz/fuzzy surf
Waar Coma groots klinkt, klinkt Out dat eigenlijk ook wel. Maar dit nummer komt toch veel meer binnen. Hij weet een zuivere productie en subtiele synthesizers te combineren met grungy en surfende fuzzgitaren. Wat deze twee nummers in ieder geval wel doen, is ons erg nieuwsgierig maken naar die plaat!
We hebben weer een potje hypnotiserende, psychedelische muziek voor je gevonden. Althans, dat lijkt ons zeker wel van toepassing als je zo naar The Oscillation luistert. Krauty + psychy = een prima combinatie. Het nummer All You Want To Be is duister, zit vol griezelige en dreigende gitaren, klinkt als een kelder en drijft op een zee vol wervelende gitaren. Een draaikolk vol nerveuze riffs en repetitieve partijen die je rond blijven slingeren. Het is verwoestende muziek, maar op een kalme en prettige manier.
From Tomorrow
Best wel SUUNS, beetje Liars, Moon Duo, stukje Can en op een gegeven moment denk je nog even dat de gitarist van METZ ook een partijtje in heeft gespeeld. Maar dan allemaal ook net weer effe niet, of zo… Op de band zijn net uitgebrachte album ‘From Tomorrow‘ kun je dat helemaal uit gaan pluizen, voor nu doen we het met All You Want To Be. Om je alvast een beetje te laten proeven aan The Oscillation. En dat smaakt helemaal niet slecht.
Temple Songs uit Manchester is een band die je zeker wilt leren kennen. Een band met één van de beste nummers van 2013 op haar naam, en in Engeland goed voor een kleine buzz met hun verroeste riffs, verleidelijke melodieën, stuiterende drums en verkreukelde zang. We spreken geestesvader Jolan Lewis.
Wat zijn jullie allemaal aan het doen? “We hebben net drumtakes opgenomen voor een EP waarmee we bezig zijn. En ik ga wat exemplaren oppikken van ons net uitgebrachte plaatje.”
Kun je ons iets vertellen over de band Temple Songs? “Iedereen speelt al sinds zijn zestiende in allerlei bandjes. Eerst punk, vervolgens noise en toen psychedelische muziek. Ik verveelde me nogal met allemuziek die ik maakte, dus ik ben naar Parijs gegaan en maakte daar veel muziek. Toen ging ik terug naar Manchester om een band te vormen en gingen we van dreampop naar garage-pop en wat het nu is.”
Wat móéten we weten over jullie? “Dat weet ik zelf nog niet eens.”
Hebben jullie veel overeenkomsten qua muzikale smaak? “We kwamen er al snel achter dat we exact dezelfde muzieksmaak hadden. We houden van bands als Captain Beefheart, CAN, Ween, Velvet Underground, Robert Wyatt, Pavement, Boredoms etc.”
Wat zijn drie non-muzikale inspiraties voor jullie muziek? “Seinfeld, eten en 2001.”
Wat kunnen luisteraars verwachten als ze jullie gaan luisteren? “Iets tussen punk en garage, maar met Beatlesque popdingetjes. Ik wil geen popnummers schrijven, het liefst gooi ik ze altijd direct weg als het erop lijkt. Maar soms vind ik pop het mooiste van de hele wereld en soms haat ik het meer dan alles wat er bestaat. Daar ergens tussenin.”
Hoe moeten we jullie vooral niet omschrijven? “Psychedelisch. Ugh. Er is zoveel muziek dat zo genoemd wordt tegenwoordig, ik vind het gênant.”
Heeft de stad effect op je muziek? “Manchester zeker. Niet in termen van weer of architectuur, maar de muziek. En dan niet alleen de bekende muziek uit Manchester, want dat is niet meer boeiend. Wat er nu gebeurt is veel toffer. Het is de eerste keer sinds begin jaren ’70 dat Manchester haar geschiedenis compleet van zich af heeft geworpen en opnieuw is begonnen.
Kun je iets vertellen over de manier waarop je muziek opneemt? “Ik verzamel al sinds mijn vijftiende goedkope apparatuur, dus we hebben geen goede spullen of zo. Maar ik weet hoe ik ze moet gebruiken. Ik heb één duur apparaat, een TEAC A3340S, maar het kabeltje daarvan is kapot en ik heb geen geld voor een nieuwe… Maar ik heb mezelf aangeleerd om goed klinkende lo-fi te maken. Denk ik dan. Het is in ieder geval beter dan slecht klinkende hi-fi. Ach, het is allemaal toch maar subjectief.”
Wat zijn de ingrediënten voor een goed Temple Songs nummer? “Million-dollar hooks and loads of phaser effects.”
Nog lokale bands die we moeten kennen? “Ja. Aldous, Sex Hands, Fruit Tones, Mistoa Poltsa, Bernard + Edith, Weird Era,The Bell Peppers, MONEY, Dinner Party, Waiters, Former Bullies, Irma Vep, Brown Brogues, GREATWAVES, Grind Outs. En je moet een exemplaar van ‘Manchester Standards LP’ hebben.”
Nog iets anders dat je graag wilt delen met onze lezers? “Zeker, als iemand dus zo’n kabeltje over heeft voor een TEAC A3340S, mail me even, dan regelen we wat!”
De Eindhovense heren van Hunting The Robot kwamen in 2011 al met een sterke debuut-EP genaamd ‘Our Ocean Is Illuminated’, waar al direct een heel fijne potentie op te horen was. Jonge jongens met een ongelooflijk sterk gevoel voor muziek, zowel live als op plaat. Na een aantal eigen clubshows en support-tours met o.a. Kensington en Go Back To The Zoo is het begin 2014 tijd om met hun aankomende debuutalbum te laten zien wat de heren allemaal in huis hebben. In aanloop naar dat album presenteert The Daily Indie vandaag met trots de nieuwe single: Don’t Break The Boy.
Debuutalbum
De mysterieuze video die vandaag in première gaat is het eerste deel van een drieluik waarin model/DJ Valentijn de Hingh (bekend van oa Expeditie Robinson 2013) de hoofdrol vertolkt. Don’t Break The Boyis ook gratis te downloaden via de website www.huntingtherobot.com.
Naast nieuw werk uit de studio gaat de band ook twee speciale shows spelen in Oss en Middelburg, in aanloop naar de tour in het voorjaar van 2014. Bij deze shows zal Hunting The Robot worden bijgestaan door twee saxofonisten, een percussionist, een zangeres en een lichtshow waar je u tegen zegt. Zanger Elvin Usidame: “De plaat zit vol met instrumenten en kleuren die we met de band niet helemaal over kunnen brengen, daarom werken we nu hard met bevriende muzikanten aan alle grooves en finesses. Het doel is om mensen met de energie van onze afrobeat-helden mee te voeren en te laten dansen.”
Dansbaarheid
En dat gaat, uit eigen ervaring, zeker weten lukken. Hunting The Robot kenmerkt zichzelf met onweerstaanbare grooves, scherpe riffs, vurige energie en strakke dansbaarheid. Genoeg gekletst voor nu, bekijk hieronder snel de nieuwe videoclip van de band. Enjoy!
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.Check!
