The next big thing. Drowners zou het wel eens kunnen zijn. De jeugdige New Yorkers produceren aanstekelijke indie-pop met een ruig randje van punk en garage-rock. De gloednieuwe single A Button On Your Blouse, afkomstig van het onlangs uitgebrachte debuutalbum, is een bewijs van kwaliteit.

Stevige balans
Een korte introductie: Drowners bestaat uit de Amerikanen Matt Hitt, Jack Ridley, Erik Snyder en Lakis Pavlou. De vier heren zijn eruit als een stereotype indie-band met zonnebrillen, nonchalant kapsels en leren jackies. Het uiterlijk komt als twee druppels water overheen met de muziek. Vrolijk, maar tegelijk stevig. Juist die balans blijkt de grootste kwaliteit van Drowners te zijn op hun naamloze debuutplaat.

Aanstekelijke mix
De single is misschien wel het hoogtepunt van dat album. Een vrolijk nummer, dat na de eerste luisterbeurt nog lang na blijft echoën. Het nummer is een aanstekelijke mix van gitaarlijntjes, stevige drums en energieke samenzang. Een gouden combinatie, zo blijkt. Een nummer dat kenmerkend is voor het hele debuutalbum. Drowners is en klinkt fris en jong en bezorgt een glimlach op het gezicht van de luisteraar. Een naam om in de gaten te houden. Pak je surfboard en verdrink in Drowners’ A Button on Your Blouse!

Ken je dat? Dat je zo’n plaat opzet, en even moet checken of je tòch niet per ongeluk de nieuwe Broken Bells draait? Painted Palms bracht in 2011 de heerlijk psychy debuut-EP ‘Canopy’ uit. Die plaat kwam tot stand een bijzondere e-mailsamenwerking tussen neefjes Christopher Prudhomme (in thuishaven New Orleans) en Reese Donohue (verhuisd naar San Francisco). ‘Canopy’ deed niet veel in Europa, maar de band werd in de VS binnengehaald als de nieuwe Animal Collective en toerde met Braids, The Ruby Suns, STRFKR en of Montreal.

Harmonieuze popsongs
Voor ‘Forever’ kwam Prudhomme ook naar de Bay Area en besloot dat hij voortaan als James Mercer wilde klinken. Een band afdoen als een Broken Bells- of The Shins-kloon is op zich geen belediging, maar Painted Palms is meer dan dat.

De neven zaten deze keer bij elkaar in de studio, maar ‘Forever’ klinkt regelmatig als een dissonante, a-ritmische verzameling samples die allemaal tegelijk afgespeeld worden. Gek genoeg heeft dat wonderschone en harmonieuze popsongs tot gevolg. Alsof in elk nummer het puzzeltje met honderd ideeën als vanzelf in elkaar valt.

Een eigen plankje
Dit is pop van de bovenste plank: trippy, melodieus, opgewekt en toch introvert. Inderdaad, een band die thuishoort in dezelfde platenkast als The Shins en Animal Collective, maar wel een eigen plankje verdient.

Hoppa, nog drie nieuwe namen voor London Calling (9 en 10 mei). Ditmaal drie bands waar we zelf niet minder dan erg enthousiast van worden, namelijk Menace Beach, Childhood en Telegram!

Menace Beach is een ware indiesupergroep, bestaande uit o.a. Matt Johnson van Hookworms, Rob Lee van Pulled Apart By Horses, Nestor Matthews van Sky Larkin, Paul Draper van Mansun en Matt Spalding van You Animals. Menace Beach brengt allerlei alternatieve stijlen samen in zijn muziek: 90’s grunge, Madchester Britpop, shoegaze, en fuzzy noiserock. Een krachtig en opwindend geheel, voortgebracht door enkele grootheden uit de hedendaagse indiescene.

Als een ruimtemannetje zou vragen hoe ziet een indie-band eruit? Dan kun je het beste een foto van de Britse band Telegram laten zien. En ook de muziek zou een perfecte inleiding zijn in het genre. Licht psychedelische gitaren, achternagezeten drums, bezwerende zang en verslavende refreinen. Zelf noemt de band het bootgaze. “Lots of people try and call it psych-rock or shoegaze, but… I mean, we just wear boots – bootgaze!”.

Childhood is een band uit London die hypnotiserende pop maakt en op het punt van doorbreken staat. Zomers, catchy, maar met een goed scherp randje. NME is groot fan en schrijft: “A pinch of Creation Records shoegaze, a fistful of Sarah Records jangle, some baggy swagger and the right mix of laconic dreaminess and croon-along hooks”.

De line-up van London Calling op vrijdag 9 en zaterdag 10 mei ziet er nu zo uit: Desperate Journalist, Wolf Alice, Arthur Beatrice, Ice Choir, The Proper Ornaments, Hospitality, The Delta Riggs, Gambles, San Fermin, Childhood, Telegram en Menace Beach. De dagindeling wordt later bekend gemaakt. De kaartverkoop is begonnen; kijk voor meer informatie over het programma en tickets op www.londoncalling.nl

Facebook: www.facebook.com/londoncalling
Instagram: www.instagram.com/londoncallingnl
Twitter: @LondonCallingNL

————————————————————

Datum: vrijdag 9 en zaterdag 10 mei 2014
Prijs: €20,00 dagkaart en €35,00 passe-partout 9 & 10 mei excl. lidm. (€3,50 p.maand / €25 p.jaar)
Open: 18:00
Aanvang: 18:30

Terwijl Stromae de Franstalige mainstream-markt voor zich opgeëist heeft en Daft Punk Frankrijk in het elektronische circuit vertegenwoordigd, laten de Fransozen zich ook op het gebied van indie-rock niet ondersneeuwen. De in 2012 opgerichte one-man band Burnside Eleven imponeert met een stevige combinatie van psych en blues.

Donkere droomwereld
Théophile Paris , die onder contract staat bij Black Totem Records, nodigt de luisteraar met Serotonin Blues uit in een donkere droomwereld, met muren van gitaarwerk en torens van drums. De vocalen klinken haast als de vurige adem van een draak: Burnside Eleven is ongelooflijk energiek. Zo aanstekelijk hoorden we psych-rock niet zo vaak.

De muzikant is net klaar met toeren en lijkt zich nu te focussen op het uitbrengen van gloednieuw materiaal. Het tipje van de sluier is van stevige, maar tegelijkertijd zijdezachte stof. En die dame in de met psychedelische effecten en neonlampen doordrenkte video, dat is alleen maar mooi meegenomen. Zowel het oog als het oor geniet.

Toch twijfel je even als je het nummer luistert. Is dit nou sixties of daadwerkelijk in januari 2014 voor het eerst gepubliceerd? Toch is deze Franse band Os Nactàmbulos helemaal van nu, inclusief stoffige sound, crispy reverb op de gitaren en zwierige orgeltjes. Ik denk dat we maar eens wat meer research moeten gaan doen in Frankrijk, we noemen alleen al The Sudden Death of Stars en The Liminanas die ons de laatste tijd ook opvielen.

Song For Olivier
We zijn er nog niet helemaal achter wie Olivier is, maar dat het swingt hebben we wel direct begrepen. Song For Olivier is van voor tot achter lekker. Maar goed, dat kan ik allemaal wel zeggen, luister vooral zelf eens naar de Franse, surfende psychedelica.

Vanuit Bristol zet TOWNS een ferme voet tussen de deur. Dit is aanstekelijke beatmuziek waar de bovenste laag jaren zestig stof door de bandleden van af is geblazen. Wat er dan overblijft hoor je in het nummer Young At Heart, dat een onweerstaanbaar meezing-gehalte heeft.

Tamboerijntje
TOWN’s frontman James MacLucas lispelt een klein beetje en brengt zijn lyrics daardoor nonchalant over: “You make me so young at heart – Take my hand we’ll touch the stars – I’ll take you where you want to be.” Die toon wordt ondersteund door een harmonisch achtergrondkoortje vol ooh’s en aah’s. De fuzzy gitaren en mid-tempo drums vormen een ideale ondersteuning voor dit opgewekte nummer, waarin ook een goed geplaatst tamboerijntje niet ontbreekt.

Het komende voorjaar zal de volledige EP van deze Britten worden uitgebracht via Howling Owl. ‘Get By’ zal om precies te zijn op 8 maart verschijnen. Afgaande op Young At Heart belooft TOWNS ons een frisse plaat die balanceert tussen 60’s beat, shoegaze en 90’s brit/gitaarpop.

Een supergroep mag je het misschien net niet noemen, maar met twee leden van Male Bonding en eentje van het minder bekende Sauna Youth is Primitive Parts al redelijk ervaren op het podium. Op het excellente Sexbeat komt begin februari hun tweede single uit.

Open Heads
Waar de eerste single redelijk geruisloos in de vergetelheid raakte, is er al ruim voor de officiële release van de tweede veel aandacht in de blogosphere. Logisch als je de ontzettende oorwurm Open Heads hoort. Klinkt als: een back-to-basic versie van Male Bonding met een vleugje Parquet Courts, invloeden uit zowel de garage als de punk-pop, met boven alles de focus op de fantastische melodieën. Laat dat album maar komen!

Tame Impala liefhebbers opgelet! Je kunt een nieuw bandje aan het steeds langer wordende lijstje van toffe-psychy-bandjes toevoegen. Binnen één jaar nadat de band Purple Heart Parade voor het eerst heeft opgetreden brengt het de singles The Room & Painting Pictures uit. Lekkere fuzzy, psychedelic liedjes die doen denken aan vroeg werk van The Verve en hopelijk aankomende zomer vanaf de kleinere podia te horen zullen zijn op verschillende festivals.

PHP
Met de vier nummers die tot nu toe te horen zijn op de Bandcamp van Purple Heart Parade kan nu in ieder geval al worden gesteld dat dit een band is om in de gaten te houden!

De video voor The Room doet de retro-psych sound van de band eer aan:

Alvvays, een up and coming indierock-bandje uit Toronto, heeft mij uit mijn winterslaap weten te houden. De band bestaat uit de leden: Alec, Phil, Kerri, Brian, en Molly Rankin. Laatstgenoemde toert al een tijdje onder haar eigen naam (en als brunette!) door de grimmige staten van Amerika en besloot aan een nieuw project te beginnen: Alvvays.

Zoetsappig, maar met een rauw randje
De videoclip van Adult Diversion bestaat uit samengeraapte fragmenten uit het leven van Alvvays en laat ons zien dat het leven meer behelst dan indierock-muziek alleen, maar ook bestaat uit banale gezelligheid met je vrienden. Adult Diversion doet vrolijk en lief aan (klinkt als popmuziek), maar wisselt af met lo-fi geluiden en psychedelische klanken die af en toe ‘hallo’ zeggen. Dit jaar komt het debuutalbum uit, en het is een band die we zeker in de gaten moeten houden. Maak echter niet de vergissing door Always te typen in plaats van Alvvays, het gebeurt mij namelijk al te vaak.

De zesentwintigjarige drummer van Foxygen, Shaun Fleming, verliet begin dit jaar zijn sub-urbane bestaan in het Californische Agoura Hills voor de ‘Big Apple’. Vlak nadat hij bij Foxygen-bandgenoot Jonathan Rado gaat wonen, wordt Fleming flink ziek. Verbannen tot het appartement schrijft Fleming ‘My Friend Fish’ als een exorcisme van ziekte, zondering en eenzaamheid. Duidend op het eenzaamste huisdier vernoemt Fleming de plaat naar de vis.

Krachtig opent de plaat met Hymn, een orgel beladen ballad die met tactische geplaatste koortjes het eclectische karakter van Diane Coffee bevestigt. Dit eclectische karakter heeft haar achtergrond in Flemings verleden als Disney stemacteur. Gelukkig voor ons misbruikt ‘Diane’ zijn talent veelvuldig op de plaat door felle wisselingen van warme slepende vocalen naar snerpend staccato. Nog in de ban van gospel en soul neemt Fleming ons mee in zijn wervelwind naar het folk van Tale of a Dead Dog, om weer volledig het roer om te gooien met zijn Motown-achtige WWWoman en met de psychedelische rock van New Years. Afsluitend met Green bezingt Fleming, uiteindelijk beter geworden, zijn liefde voor het groene Californië.

Psychedelic Motown
Elk nummer op ‘My Friend Fish’ heeft een uniek karakter, echter zonder dat dit afdoet aan het geheel van de plaat. Bij het omschrijven van het geluid wat Fleming produceert voor zijn visvriend, sluit ik me aan bij het zelfbenoemde label ‘Psychedelic Motown’. Wonder boven wonder woont Fleming niet meer in New York, maar zijn ervaring heeft gelukkig een fijne plaat opgeleverd.
Domenico Mangione

Een paar maanden geleden hadden we ze met Snakedog, een furieus en blaffend nummer. Rauw en catchy, hoe we het lekker vinden. Inmiddels is er een nieuw nummer uit in de vorm van Cat Man + info over een nieuw album. Op 21 januari verschijnt namelijk de plaat ‘Badillac’ van de gierende garagerockers. Op de nieuwe single horen we toch een flink donkerder geluid dat meer richting doomy garagesurf gaat.

Noir
Gezien de sound ook erg doet denken aan de klanken van een band als The Wytches, kunnen ‘doom’ en ‘noir’ wel eens een interessante stroming gaan worden in 2014. Bekijk voor nu de clip Cat Man hieronder!