Sudden Death Of Stars: de Franse, psychedelische band die we nog interviewden voor Issue #08, komen op 10 maart met het nieuwe album ‘All Unrevealed Parts of the Unknown’ op de proppen. Als voorproefje zijn er twee singles gereleased, Inside Out en het nummer Halcyon Days. 

Heupwiegen
Single één laat de vrolijke kant, gekleurde sixties-kant van de band zien. Een kant die op het eerste album toch niet heel vaak naar voren kwam. Vrolijke gitaartjes springen in het rond, de synthesizers doen de heupen wiegen en de zang klinkt opgewekt en zonnig. Feilloos loopt het over in het hoekige en strompelende Halycon Days. Waarop de puntige sitar eindelijke weer te horen is, die de muziek van de Fransen zo typeert.

Om zelf een beeld te krijgen van deze psychedelische Fransen, check dan hieronder de singles!

Als geroepen komen ze, deze vier gasten uit Londen. Na de nieuwe applicatie die Whatsapp zou moeten vervangen, hebben we deze sociale levensredder al een tijdje ook in muzikale vorm: Telegram. De Britten Matt Saunders, Matt Wood, Jordan Cook en Oli Paget Moon (allen inclusief hipsterzonnebril) maken toegankelijke indie met veel psych- en krautrock invloeden. Door wat vrienden op de goede plekken en enthousiaste radiomakers kreeg de band het voor elkaar om vanuit het niets in menig muziekblad en op diverse blogs gehyped te worden, en wij snappen wel waarom.

Mysterieus, uniek geluid
Met hun energieke gitaarriffjes, dromerige zang, opzweperige drums en dynamiek die veel mensen doet verbijsteren, heeft Telegram het met hun nieuwe nummer Rule Number One weer geflikt. Het liedje heeft een constante psychedelische ondertoon, maar is niet overheersend. De drums en bas zijn lekker gruizig en de zachte, haast lieve vocals van Saunders zorgen ervoor dat het geheel niet te rommelig wordt. Vergelijkingen met bands als Charlie Boyer & the Voyeurs en Toy zijn zeker niet misplaatst, maar Telegram heeft een mysterieus, uniek geluid dat de groep interessant en onvergetelijk maakt.

Benieuwd naar de beruchte live-shows van de band? We kunnen Telegram op 9 of 10 mei gaan bewonderen op het leukste showcase-festival van Nederland: London Calling te Paradiso.

‘We like volume and reverb’ valt er te lezen bij hun beschrijving. Dat komt goed uit, want wij ook! Newmoon is een Belgische band met een strakke sound om u tegen te zeggen. Het nummer Aria is namelijk pas de eerste single van de band, en die klinkt al verdomd profi (en vooral heel erg lekker).

Nineties!
Ook in België zijn ze niet vies van wat stevige jaren negentig rock. De single is afkomstig van de debuut-EP ‘Invitation To Hold‘, die gelijk stevig wordt ingezet met dikke drums, volle gitaarpartijen en nineties zanglijnen, waarbij het geheel wat doet denken aan een band als Cloud Nothings. Helemaal niet verkeerd! Luister hieronder Aria en oordeel zelf.

OK, OK! Het lijkt inderdaad op Wild Beasts, Hooting and Howling, etc. Hun naam is onGooglebaar, maar hé: het is wel lekker! De band Girl Friend komt uit Manchester heeft met Perfume haar eerste single uitgebracht. En ik moet zeggen: daar mogen er meer van komen!

 
Scherp en hoog
Je las het hierboven al: scherp en hoog. Scherpe en puntige gitaren en synthesizers en een stem die overal weer net de scherpe randjes af snijdt. De single Perfume is duister, intens en zit boordevol opgekropte spanning om gek van te worden. De intro en de coupletten vreten aan je, waarna het pre-chorus de spanning dat nog eens meer verhogen en het refrein vervolgens nog steeds niet helemaal uitbarst. Het is subtiel, de teksten zijn om in weg te dromen en heel erg ver in de verte schijnt er af en toe een heel klein streepje licht door de donkere productie. Hun debuut-EP ‘Everyone Wants to be Wanted’ komt dit voorjaar uit via You Records London. We houden je wel op de hoogte.

Voor nu: Perfume!

Het zal niemand ontgaan zijn dat de Olympische Winterspelen in rep en roer zijn en dat Nederland medaille na medaille in de wacht sleept. Het lijkt zelfs zo dat alle sociale onrust vooraf dit evenement spontaan vergeten is, en dat is de band Villagers niet ontgaan. Als reactie op het grootse sportfeest in Sochi, brengen zij ‘Occupy Your Mind’ uit, met als bijgevoegde tekst: “In the advent of the 2014 Olympics in Sochi, please find attached a song written for you, your mother, your father and your gay brothers and sisters in Russia.” De boodschap is duidelijk.

Om iedereen er op te attenderen dat wat er in Rusland gebeurd not-done is, is de tekst van het nummer ook wat explicieter dan normaal: ‘And there’s a government warning / they don’t like our kind.’

Het muzikale aspect van Occupy Your Mind had van elke band behalve Villagers kunnen zijn. Het gaat vaker frontaal uit de bocht, dan dat het de muzikale ideeën van de groep vertegenwoordigt. Het echoot en rammelt vanuit elk opzicht, en leunt hiermee meer naar de duistere kant van Kasabian dan het folk-achtige Villagers. Desalniettemin een aparte en sterke verandering, met een verfrissend resultaat.

The Fauns is een jonge, vijfkoppige band uit Bristol die makkelijk in één adem kan worden genoemd met andere nu-gaze en dreampop bands als The Pains Of Being Pure At Heart,  Blonde Redhead en The History Of Apple Pie. Vier jaar geleden verraste The Fauns vooral de lokale muziekscene van Bristol met zijn titelloze debuut. Invada Records was zo onder de indruk dat zij meteen vroegen om een tweede plaat.

‘Lights´ laat een rijk geluid horen en sleurt je uit je luie stoel om je vervolgens in een heerlijke wolk van dreampop te smijten.

Pulserende baslijnen
The Fauns broeit en betovert. De manier waarop frontvrouw Alison Garner een krappe veertig minuten haar teksten uitademt tegen de mooie muur van geluid, ligt vanaf de eerste seconde fijn in het gehoor. Het langste nummer van de plaat en tevens de lead single Seven Hours biedt een mooie kans om het brede geluidenpalet te ontdekken die The Fauns voor dit album gebruiken.  Op het nummer 4am neemt de muziek van de band een wending die sterk doet denken aan The XX. Absoluut hoogtepunt op de plaat is With You, met een stevig pulserende baslijn die wel wat langer door had mogen gaan.

Afsluiter Give Me Your Love plaatst je kalm terug in je stoel waarna je vinger snel naar de repeatknop zal reiken. Van shoegaze moet je houden, maar wat kan het toch mooi zijn!

De Lage Landen zijn al een tijdje verdomd lekker bezig op bandjesgebied, onze laatste vangst is het Belgische Tubelight. In 2012 stonden ze in de finale van Humo’s Rock Rally, een goede graadmeter voor de kwaliteit van Belgische bands, maar er is  in de tussentijd ook een nieuwe single uitgekomen. En nog een bijzonder lekkere ook.

Coming After You
De shoegazy en psychedelische invloeden vliegen je in zowel beeld als geluid om de oren, en vooral de pakkende melodieën maken de sound en het nummer helemaal af. De single Coming After You belooft een hoop goeds, wij wachten rustig af tot er meer uitkomt van deze plezante Zuiderburen.

Zomaar een bandje uit Berlijn dat je van links en rechts van de sokken blaast. Wait, what?! Berlijn? Suns Of Thyme is inderdaad een Duitse band met een verbluffende sound en strakke nummers. En dat komen wij ook niet zo vaak tegen. De band weet een harmonieuze brug te bouwen tussen psychedelische rock uit de jaren zestig en dikke new wave en shoegaze uit de jaren tachtig en negentig.

Feedbackende grooves
Het begint allemaal met de duistere opener Violent Eyes, waarbij zanger Tobias Feltes je direct in zijn wereld meesleurt met zijn donkere, heldere en indrukwekkende stem. Het ijs is gebroken, de spanning is eraf en de versnelling gaat omhoog op nummer twee The Way. De drums laten zich horen, de gitaren feedbacken zich een weg door de soepele grooves en de plaat is los.

Wat volgt is een album dat zich niet vast laat pinnen en zijn eigen weg bewandelt. Het up-tempo One Song weet je te hypnotiseren, waar Soma – God For Gods met een opzwepend couplet en een catchy refrein je weer wakker schudt. ‘Fortune, Shelter, Love and Cure’ is dan nog niet op de helft en trekt hem nonchalant door met een sitar op The Years We Go Is Not Enough en het freaky, oosterse Asato Maa.

Scherp randje
Het gaat alle kanten op met deze Duitsers. Een levendige plaat met een scherp randje. Misschien niet zo mega-origineel en alles, maar dit kwartet heeft op momenten wel een groove om u tegen te zeggen en een partij nummers die geen moment vervelen. En dat is ook zeker wat waard.

Een combinatie lompe reverb-garage en hard punk blues hebben we vandaag in de vorm van Black Mekon. Over de band zegt de band zelf:

These two vicious bastards (Black Mekon and his brother Black Mekon) were named after the legendary Black Mekong, illegitimate children of prostitutes visited by missionary preachers, abandoned to fend for themselves on the banks of The Mekong River. Raised in a whorehouse by drunk dockworkers in a town called Christ’s Gasoline, they were born with only one arm between them and grew up selling sand to sailors and wrestling vermin and wives for the amusement of the locals. The rest of their upbringing is steeped in myth and told mostly in sea shanties, according to legend they escaped on a raft made of old Cramps and Doo Rag 45s using John Lee Hooker and Pussy Galore vinyl to paddle themselves to more familiar shores.

Stolen Bible 2
Goed, tot zover de info over deze geflipte en mysterieuze Engelsen die laatst het album ‘Stolen Bible 2‘. Het in fuzz gefrituurde Deadman Afterthought Blues is een knaller van de bovenste plank en windt er, binnen de nog geen twee minuten die het duurt, vooral geen doekjes om. Check it out for yourself!

Is slaapkamerrock eigenlijk al een nieuw genre? Want Fake Laugh doet aan gekke bedroom rockprojectjes en dit is het laatste resultaat: Tell Me Why. Hij klinkt alsof het is opgenomen op een zolderslaapkamer, alsof er zes theedoeken over de microfoon zijn gedrapeerd, alsof alle effectpedalen tegelijk aan staan, alsof er aan willekeurige knopjes wordt gedraaid en alsof hij minstens vijf biertjes op heeft. Maar dit mag niet baten, want op het artwork is een hondje te zien dat een cadeautje uitpakt. En stiekem is het best wel lekker.

Een band die in zijn naam naar Jezus Christus zelf verwijst, zoekt ontegenzeggelijk de associatie met geschiedenis. De Californische band Jesus Sons is echter geen flashback naar het begin van de jaartelling, maar naar de rock-’n-roll van de jaren ’60.

Durf en onderscheid
Kort geleden debuteerde het kwartet met een naamloze plaat. Waarmee, in tegenstelling tot veel collega’s, Jesus Sons voor 100% terug durft te grijpen op een gedateerd lijkend geluid, zonder daar veel in aan te passen. En dat is het gekke, want juist dat punt is wat Jesus Sons onderscheidt van hun tijdgenoten. Single Who’s Around is één van de muzikale hoogtepunten van het eerdergenoemde debuutalbum: een combinatie van alle ingrediënten. Vurig, maar tegelijkertijd beheerst.

Traditioneel
Een traditioneel klinkende drumpartij en nostalgische gitaarlijnen worden aangevuld met een jagende tamboerijn. Who’s Around is de ideale soundtrack voor een roadtrip door zuidelijk Amerika. De  overtuigende en haast aangrijpende muziek wordt aangevuld met sterke teksten. De heren van Jesus Sons schuwen ook niet kritiek te leveren op het hedendaagse Amerika.

Als rock-’n-roll ooit één moment dood geweest is, heeft Jesus Sons het gehele genre bij deze gereanimeerd. Zoals Mumford & Sons enkele jaren terug traditionele folk terug op de kaart zette met hun debuutalbum, zouden de Californiërs dat weleens met rock-’n-roll kunnen doen. Deze single is pas het begin. Who’s Around? Jesus Sons is!