Donkere wolken vliegen voorbij gedurende de treinreis naar waar ik Real Estate, de koning(en) van de jangle pop,  ga ontmoeten. Onheilspellend op z’n minst én in opzienbarend contrast met de klanken van Real Estate’s immer zonnige nieuwe album ‘Atlas’. Hoewel ik totaal niet bijgelovig ben, leken de klanken van het album de wolken doen wegdrijven. Eenmaal binnen was de gniffelende bassist Alex Bleeker grappen aan het maken met gitarist Matt Mondanile. Na een korte voorstelronde werd ik door de glimlachende Bleeker meegenomen naar een berg eten en een zachte bank om een aantal vragen te stellen.

Het vorige album ‘Days’ is gebaseerd op het contrast tussen jullie jeugd in ‘the suburbs’ en de nieuwe wereld in Brooklyn waar jullie nu wonen. ‘Atlas’ is een naam die zeer tot de verbeelding spreekt.

Wat was de gedachte achter die specifieke naam?
“Het is niet echt iets wat we van te voren hadden besloten. Martin (Courtney red.)heeft de meeste teksten geschreven op het album, dus vroegen we hem om te kijken naar iets wat uit die teksten zou springen. Eerst dachten we aan ‘the Navigator’, aangezien dat één van de rode draden door het album is. Voor ons gaan de nummers namelijk grotendeels over plaatsen, of beter gezegd, over de fysieke, geografische ruimte waarin wij ons verplaatsen. In ons leven is op tour zijn, veel reizen en daarmee weg zijn van de mensen waar je om geeft overweldigend. Wat zwaar is voor Martin, die net getrouwd is met zijn zwangere vrouw. Daarnaast is ‘Atlas’ voor ons ook een mentale verschuiving van het schrijven over het verleden, naar het heden en de angsten voor de toekomst. Het gaat dus om een metafysische atlas, oftewel: waar ga ik naar toe met mijn leven?! What’s the plan, what’s the road, what’s the map, what’s the ‘Atlas’.”

Na het luisteren naar de plaat de laatste paar weken, kwam ik tot de conclusie dat ‘Atlas’ de bekende warme en rijke geluiden heeft van Real Estate, alhoewel de nummers gedetailleerder zijn geworden. Hoe zie jij die verandering?
“Ik denk dat je helemaal gelijk hebt. Het is iets dat heel organisch is ontstaan. De compositie van de nummers, niet zozeer de structuur, is steeds complexer geworden met verschillende melodieën en tegenpartijen. Alhoewel het nog steeds geen prog-rock of math-rock is!” lacht Bleeker. “We zijn ouder geworden en daarmee ook enigszins beter in het spelen van onze instrumenten én dus ook in het schrijven van nummers.”

Heeft het toevoegen van drummer Jackson Pollis geleid tot die verandering in aanpak en de verrijking van het geluid?
“Nou, Jackson was meer een deel van het schrijfproces dan de vorige keer, omdat hij er bij ‘Days’ natuurlijk niet bij was! Dit keer hadden we een aantal maanden vastgelegd voor repetities, puur om nieuwe muziek te schrijven. Soms met z’n vieren en soms slechts twee van ons, maar iedereen was altijd betrokken. Het was een open en creatieve tijd.”

“Maar wat écht cool is aan dit album, is dat we de basistracks, zoals drums, gitaar en bas, live hebben opgenomen. Slechts de toetsen, vocalen en wat kleine versieringen hebben we later opgenomen! Dat is de eerste keer dat we zoiets hebben gedaan. Het was ongelofelijk leuk en bevrijdend, want we konden ontzettend snel werken. We hadden vier nummers af in één middag en ze klonken al direct als een ‘echt’ nummer. It was fucking amazing!”

Ondanks de lo-fi-beginselen van Real Estate hebben jullie ‘Atlas’ opgenomen in één van de werelds meest begeerde studio’s! Hoe surrealistisch was het om op te nemen in Wilco’s loft?
“Het was te gek, aangezien we allemaal Wilco-fans zijn! Gelukkig niet zó erg dat we ‘starstruck’ waren door Wilco. Wilco is geweldig, begrijp me niet verkeerd, maar er zijn andere bands waarvan ik letterlijk verlamd van angst zou worden!” buldert Bleeker lachend uit.

White Denim’s album in Wilco’s loft viel voor mij lichtelijk tegen, misschien omdat ze zelf met Jeff Tweedy werkte. Was dit voor jullie de reden om niet met hem persoonlijk te werken?
“Inderdaad! We hebben heel duidelijk aangegeven dat we met producer Tom Schick wilden werken en Jeff Tweedy niet bij het proces wilden betrekken. Hoewel het een enorm privilege is om met hem te werken, zouden we dan té zelfbewust zijn geweest. Overigens wilden we ook niet dat het een ‘Jeff Tweedy presenteert Real Estate’ plaat zou worden! Ook al is Tweedy niet direct aanwezig op de plaat, zijn geluid is wel overal te horen, want ‘Atlas’ verdrinkt bijna in het geluid van zijn spullen. Ik voelde me net een kind in een snoepwinkel met een overvloed van absurd mooie gitaren, versterkers en microfoons! We waren misschien niet met stomheid geslagen door Wilco, maar wel door de enorme hoeveelheid en kwaliteit van hun spullen: het was geweldig.”

Real Estate is de laatste paar jaar enorm gegroeid. Hoe denk je dat Real Estate zich heeft ontwikkeld? En hoe zijn jullie binnen Real Estate ontwikkeld?
“Als je twee punten op de Real Estate tijdlijn pakt: ééntje in 2009, de andere ergens deze week en je zet ze naast elkaar dan is er echt een overweldigend verschil van ervaring! We waren een band, een jonge band, die zich nergens van bewust was. We zouden geen flauw idee hebben gehad hoe we ons in een situatie als deze moesten gedragen. Zeker als je nu de band ziet die net begonnen is met een best wel flinke perscampagne op een behoorlijk groot label. Nu ik het hard op zeg lijkt het een krankzinnig verschil! We zijn aardig gegroeid als band, maar de grap is dat ik me nog steeds precies hetzelfde voel als in het begin. Als je punt A en B naast elkaar legt lijkt het verschil enorm, maar voor ons was het heel geleidelijk en vooral heel natuurlijk.”

“Ik heb nooit het gevoel dat alles uit de hand is gelopen. Martin, Matt en ik zijn veel te goed in het voorkomen van dat soort problemen met zinnetjes als: ‘Yo dudes, we’re a fucking band, we have to get our fucking shit together!’ Maar tegenwoordig moeten we daar wel mee uitkijken. We hebben nu een manager en een hoop andere mensen om ons heen. Het zijn geweldige mensen die we natuurlijk ook vertrouwen, maar voor hun blijft onze band hun werk. Voor ons is Real Estate alles: we zijn hier op tournee, dit is alles wat we hebben, dit is alles wat we willen, dit is alles wat we moeten doen. “

M O N E Y, de band uit Manchester die we vaak tegenkomen in het Nederlandse clubcircuit. En gelukkig maar, want het is een band die je altijd graag voorbij ziet komen met hun beeldschone en adembenemende muziek. Vrijdag 4 april zijn ze er weer en spelen ze in EKKO tijdens Pissing In The Wind #5. Bij The Daily Indie kun je kaartjes + het debuut ‘The Shadow Of Heaven’ winnen! 

WINNEN?!
Hoe win je die dan?! Nou, door even een mailtje te sturen naar prijsvraag@thedailyindie.nl met je naam en een korte motivatie waarom je de M O N E Y-boys zou willen zien. Ik zou het zeker doen als ik jou was!

De winnaars krijgen 3 april een mailtje. 

Op 12 mei brengt PAWS via FatCat Records hun nieuwe plaat ‘Youth Culture Forever’ uit, waarvan ze met Tongues alvast een aangenaam voorproefje geven. Inclusief een clip met, hoe kan het ook anders, een hoop tong.

Crunch
De opvolger van het in 2012 uitgekomen ‘Cokefloat’ klinkt iets volwassener, maar het laat nog steeds de goede kant van de jonge, schreeuwende band uit Glasgow horen. De crunchy, jaren negentig klanken vliegen nog flink door de speakers heen en klinken niet minder of meer dan ontzettend lekker. Check hieronder de video om het zelf allemaal te beoordelen.

Omi Palone komt op 14 april met een nieuw album, dat dezelfde naam zal dragen als de band. Om het publiek vast een voorproefje te geven van wat er komen gaat, heeft Omi Palone de video bij de single Architecture aan de wereld tentoongesteld.

Eentonig en levendig
De clip is geregisseerd door Emma Charles, Owen Richards en Simon Marsham, die tevens een rol in de band vervult. De video is een eerbetoon aan de nalatenschappen van de sociale huisvesting uit de Brutalistische en modernistische architecturale stromingen. De hele video word je begeleidt langs de meest saaie en eentonige gebouwen, die in de video toch een bepaalde levendigheid uitstralen. De contradictie tussen het alledaagse en het extraordinaire is prachtig weergegeven in de video voor Architecture, en de regisseurs verdienen dan ook alle lof voor deze prestatie.

Op een royale manier is één van onze lievelingsbands uit Engeland terug, met het zes minuten durende nummer World Pleasure. Ken je de band al een beetje? Gooi dan even alles uit je hoofd wat je over ze wist, want de jongens zijn duidelijk een andere kant opgegaan. 

Madchester!
Het is vrij duidelijk dat de band uit Birmingham zijn invloeden voor de nieuwe single uit de Madchester-periode gehaald heeft. Gemixt met wat eigentijdse varianten zoals Jagwar Ma weet de band een niet vrij origineel (maar oeh!) wel heel erg lekker geluid neer te zetten. En voor je het weet worden er ook nog een paar strijkers uit de kast getrokken totdat het nummer mini-epische proporties weet te bereiken. Ik dig het wel.

Vijf jongens uit het Limburgse Horst die met een gare demo, een gezonde dosis humor en zelfspot zichzelf binnen een paar maanden heerlijk op de kaart hebben gezet in Nederland. Wij spreken met gitarist Sjors Driessen om te kijken hoe ze dat hebben geflikt.

Nou, zeg het maar.
“Ja, wat kan ik vertellen. Ik, de drummer en de zanger spelen al sinds ons dertiende in allerlei bandjes en zijn altijd wel bezig geweest. We kwamen meer uit de hoek van de punk en we waren eigenlijk altijd alleen maar aan het kutten en hadden het wel opgegeven. Maar we zijn toen in de tussentijd andere muziek gaan luisteren en wilde we dit toch wel heel graag gaan doen.”

Hoe is die scène in Horst?
“Eigenlijk zou je dat nog wel verrassen, zeker als je het vergelijkt met de rest van het Noord-Limburg. Er is nog best wel een jongerencultuur, dus je kunt wel ergens beginnen. Maar goed, je komt er niet heel ver mee als je daar blijft hangen.”

Jullie speelden al snel veel goede shows door het hele land, met toch wel redelijk crappy demootjes. Wat is jullie geheim?
“Goede vraag, wij stonden er zelf ook wel van te kijken moet ik zeggen. We hebben het nooit heel hard geprobeerd, we namen de muziek heel serieus maar alles daaromheen eigenlijk niet zo. We hebben ook wel een beetje geluk gehad met de mensen die we tegen zijn gekomen. Wij nodigden bijvoorbeeld Traumahelikopter eens uit om bij ons te komen spelen in Horst, daarna nodigden zij ons uit in Vera Downstage, waar Jan Kooi van Kogar Records was. Zo gaan die dingen dan of zo.”

Ja, want Jan Kooi brengt met zijn cult-label jullie eerste single uit, dat zal wel een steuntje in de rug zijn als hij iets uitbrengt of niet?
“Zeker weten. Hij brengt al sinds 1994 singles uit en sinds tijden had een paar jaar geleden weer eens iets uitgebracht met Traumahelikopter. Mensen letten wel op als hij iets uitbrengt, dus dat is wel erg tof. “

En daarna? Dan komt er wel een debuutalbum aan, toch?
“Dat is wel de bedoeling inderdaad, maar we hebben nog geen planning. We hebben wel al wat dingen om op het album te zetten, maar we zijn er nog niet echt mee bezig. Het is nog een beetje wazig. Zo doen we het altijd, we kijken rustig om ons heen en kijken wat we willen doen, we laten ons niet dwingen door iets of iemand. Dan blijft het ook leuk denk ik.”

Wat vind je van die hele garage-hype, of hoe je het ook wilt noemen: revival? Merken jullie daar wat van?
“Het is gewoon weer die noodzakelijke terugkeer van rock ’n roll. Om de paar jaar komt dat altijd weer terug, in welke vorm dan ook. En dat was ook wel weer eens nodig!”

Goed om te weten: op Record Store Day worden er 5.000 singles van First/Last van AFTERPARTEES weggegeven bij alle aankopen. Dikke win-win situatie, dus!

Op vrijdag 4 april vindt voor de tweede keer Unknown Pleasures in MC Theater plaats! De avond die The Daily Indie samen met 3voor12/Amsterdam en MC Theater organiseert om beginnend talent een podium te bieden tijdens een ouderwetse bandavond.

UP#2
Tijdens de tweede editie spelen er weer drie bands: Apneu, Ubran Grey en Yuko Yuko! Al deze bandjes zou je afzonderlijk al moeten zien, maar nu spelen ze dus allemaal ook nog eens op één avond. The Daily Indie mag 3 x 2 tickets weggeven voor de avond. Hoe kun je winnen? Vrij simpel, stuur een kort mailtje met je naam + motivatie naar prijsvraag@thedailyindie.nl en voor je het weet sta je op de gastenlijst!

Winnaars krijgen uiterlijk 3 april bericht als ze de tickets gewonnen hebben.

Sinds langspeler ‘Pala’ uit 2011 heeft Friendly Fires geen nieuw werk meer uitgebracht . OK, toegegeven, zanger Ed Macfalrane is te horen op Disclosure’s Defeated No More, maar echt substantieel nieuw werk is niet meer verschenen. Gelukkig staat het derde album in de steigers en is hier dan het eerste voorproefje: Before Your Eyes.

Samenwerking
Tijdens het schrijfproces van het nog titelloze derde album spart Friendly Fires veel met Andrew Weatherall en Timothy J Fairplay (ook wel bekend als The Asphodells), met het plan om buiten hun normale muzikale landschap te schrijven. In plaats van liedjes maken is het grootste doel het genieten van de samenwerking en het weglaten van oude muzikale kaders. Als kers op de taart nemen de manen hun ideeën op met gebruik van een mengtafel die ooit op de inventaris lijst stond van ene Konrad ‘Conny’ Plank, de Duitse producer achter het werk van onder andere Kraftwerk en Neu!.

Psychedelisch
In juli 2012 vraagt het Britste muziekblad NME Macfarlane naar de richting die het derde album op zou gaan en schrijft het volgende antwoord op:

“The music – the way we’re writing and the style of it – is very different to anything we’ve done before; I think we’re still learning to write music in a different way. We want to write something long and expansive and drawn-out and, I suppose, a bit more psychedelic.“

Dit alles is goed terug te horen is Before Your Eyes. Bijna acht minuten lang vloeit het nummer voort op hetzelfde hypnotiserende thema. Doordat er voorzichtig verschillende lagen worden toegevoegd en er na een kleine drie en een halve minuut opeens misschien wel iets van een refrein wordt ingezet, blijft Before Your Eyes boeien. Dat we toch echt te maken hebben met Friendly Fires is te horen aan de lo-fi gemixte en ingetogen zanglijnen van Marcfarlane, die de schijnwerper moet delen met een paar frisse gitaarhooks.

De dubbel 12” Before Your Eyes / Velo komt 31 maart uit op Telophase, Friendly Fire’s eigen label.

In november ’12 interviewde uw trouwe trendspotter The Daily Indie het uit het Noord-Londense Kettering afkomstige Temples al. Dat was op London Calling. Terwijl het aantal live-shows dat de band gespeeld had nog op één hand te tellen was, speelde Temples de bovenzaal van Paradiso plat. Twee nummers stonden er destijds online, maar dat was genoeg om enthousiaste reacties los te weken bij onder anderen Johnny Marr en Noel Gallagher.

Geen toevalstreffers
Een ongetwijfeld erg hectisch jaar en drie maanden later is het dan bijna geen verassing meer, wanneer op de volwaardige debuutplaat ‘Sun Structures’ blijkt dat een die rake, ‘oude’ songs als Shelter Song en The Golden Throne geen toevalstreffers waren. Tuurlijk, James Edward Bagshaw en Thomas Warmsley hebben goed naar de ’60s psych-rock van Kaleidoscope, The Hollies en ‘Sgt. Pepper’ geluisterd. En dat de band in esthetisch opzicht ook hoog scoort op de Age of Aquarius-schaal, zal ook wel helpen.

Knetterhigh
Maar vergis je niet. Het maakt niet uit of Temples knetterhigh rondzweeft over een Oosterse melodie (zoals in A Question… en Sand Dance), of het tempo opschroeft (in Keep In The Dark en de titelsong). Als je zulke catchy songs schrijft als die op ‘Sun Structures’, ben je gewoon goed bezig.
Robin van Essel

Uit Londen komt de band Whistlejacket, die ons opvielen met de slowmo shoegaze-single Melt. Hypnotische, lo-fi geluidsgolven die rustig tegen de muzikale kust aanslaan. Al met al de perfecte soundtrack voor een brakke namiddag.

Liverpool Psych Fest
De band is geboekt voor het Liverpool Psych Fest dit jaar en speelde al support voor bands als YUCK, Night Beats en Splashh en dat is geen verrassing als je de muziek hoort. De single zit vol boordevol zwevende gitaarriffs, dromerige zang en heeft een aangename spanning in zich. Maak zelf kennis met Melt en Whistlejacket door hieronder op play te drukken!

Jacco? Is that you? Kijk, het zou mij niks verbazen als Jacco Gardner stiekem muziek uitbrengt onder een andere naam of bandjes produceert aan de andere kant van de wereld. Die jongen reist door zoveel landen dat de NSA en Facebook het samen niet eens meer bij zouden kunnen houden. Maar kennelijk komt deze band, Violet Swells, toch uit Australië. En dan ook nog van Tasmanië. Ja hoor! Het moet allemaal niet veel gekker worden.
 
 
Brian Wilson/Pink Floyd
De Californische heuvels  weerspiegelen zich in de muziek van Violet Swells, terwijl de sixties echoën in elke noot van de band. Zowel op het wat stevigere Jupiter’s Garden als op het dromerige, glinsterende en schitterende Only. De mellotron wordt flink aangezwengeld en klinkt lieflijk en dreigend tegelijkertijd, terwijl de fuzzy space-rock gitaarlijnen en de heldere drums de nummers body geven.

Violet Swells is een bijzondere band; een klein pareltje om te koesteren. Zo’n band waarvan je blij bent dat je ze hebt ontdekt. In welk obscuur hoekje van het internet je een band uit Tasmanië dan ook tegengekomen bent.