De Deense psych-rockers van The Wands laten gelukkig weer van zich horen met een nieuwe single. Christian Skibdal en Mads Gräs, die we een tijd geleden al eens interviewde, geven je met The Dawn het gevoel dat je ineens afgezakt bent naar 1968 en in een hele wazige trip terecht bent gekomen. Lekker. (En 7 juni te zien op het Eindhoven Psych Lab!)

Slome
De nieuwe single is een voorproefje van hun nog te verschijnen debuutalbum. Dat belooft wat te worden, want dit nummer neemt je al vier minuten helemaal mee naar een heel diepe en lome wereld waarin alles zich in slow-motion af lijkt te spelen. Het leven lijkt daadwerkelijk langzamer voorbij te gaan tijdens het luisteren van The Dawn. Met een goede gemoedsrust en dito koptelefoon dringt de muziek als een kleine capsule naar het diepste puntje in je ziel om zich daar vervolgens fel en kleurrijk te openen en zich door je hele lichaam te verspreiden. En vooral naar je hoofd, die telkens wat lichter aan begint te voelen. Soort van natural high. Heel erg fijn.

We schreven al een paar keer eerder over de band op The Daily Indie en interviewden de band in het verleden al eens. En het is voor ons dan ook duidelijk te horen dat de lichte en heldere klanken van Childhood weer een stapje richting een meer volwassen en stevigere sound hebben genomen. 

Knisperend
Op Falls Away heeft de band in vier minuten al zijn kenmerkende eigenschappen  samen weten te vatten. Te beginnen met de meanderende gitaarsound die uit een dikke mist lijkt te komen, de knapperige drums, hoge en hese vocalen, en dat alles heerlijk gebalanceerd gemixt door Dan Carey (o.a. Bat For Lashes, TOY, The Kills en Yeasayer). Over het debuutalbum zijn nog geen precieze details bekend, maar wel dat ‘ie deze zomer zal verschijnen!

Irving Park, Chicago Illinois, zomer 2013, Real Estate bevindt zich in Wilco’s loft. Bepakt met veel te veel instrumenten en Perzische tapijten banen ze zich door de loft een auditieve weg naar het einde van ‘Atlas’. De vrolijke jongens uit New Jersey, die bekend staan om hun zonovergoten rinkelende muziek, maakten gretig gebruik van de mogelijkheid om in Wilco’s fameuze studio op te nemen. Bekend om hun soft-rock geluid krijgt Real Estate vaak de kritiek dat ze hetzelfde klinken. Toch staat buiten kijf dat hun derde album ‘Atlas’ een stap in een nieuwe wereld is.

Alledaagse gevoel
Het nostalgische, ontspannen gevoel van eindeloos door Green Aisles rijden in suburban New Jersey, dat is wat overheerste op hun vorige album ‘Days’. Het alledaagse gevoel dat op zichzelf nietszeggend lijkt, maar werkelijk heel reëel is voor je leven. Toch verkoos Real Estate om met ‘Atlas’ niet meer te mijmeren in het simpele verleden, maar verder gaan met het heden en de angsten voor de toekomst.

Met Had To Hear begint ‘Atlas’ goed, maar bijna nietszeggend, alhoewel de heldere klanken gelijk duidelijk maken dat de productie meer dan geweldig is. Wat Had To Hear nét mist maken Past Lives en Talking Backwards gelukkig meer dan goed met hun niet te versmaden melodielijnen. Over de helft van de plaat wordt met Crime duidelijk dat de rinkelende muziek van Real Estate écht niet meer naïef is. Teksten als “Toss and turn all night, don’t know how to make this right/ Crippling anxiety” zijn namelijk zo direct als maar kan. Toch verdwijnt deze alarmerende directheid als sneeuw voor de zon onder de aangename geluiden van Matt Mondanile’s langzaam ronddraaiende gitaar.

Gedetailleerder 
‘Atlas’ heeft de bekende warme en rijke geluiden van Real Estate, alhoewel de nummers gedetailleerder zijn geworden. De band is opgegroeid en heeft een intrigerende overgang gemaakt van nostalgisch escapisme naar de heldere realiteit. Met ‘Atlas’ heeft Real Estate een bijzondere plaat gemaakt die niet alleen gemakkelijk te luisteren is, maar waar, ironisch genoeg, in de komende jaren goed op gereflecteerd kan worden.
Domenico Mangione

Met ons discrete blog hebben we vandaag de eer om de nieuwe video van de Italiaanse band Panda Kid in première te laten gaan. We hebben het hier over de nieuwe single Summetry van het gelijknamige album dat een paar maanden geleden uitkwam. 

Summetry
Geregisseerd door David Hatters is er een toffe clip uitgekomen bij Summetry. Het lekkere upbeat-nummer wordt gedomineerd door een als synth-klinkende gitaar en een bijna Strokes-achtige drumsound. Klanken uit de jaren tachtig verweven zich met gortdroge garage en maken er drie minuten en drieëndertig seconden lang een heerlijk nummer van. De spacey clip neemt je mee naar een trippy wereld waarin een aantal gemaskerde mannen een vrij onduidelijke en mysterieuze rol spelen.

Op 2 en 3 mei speelt de band in ons land, respectievelijk in VERA en De Vondelbunker! Voor nu: check de clip van Summetry en laat je meenemen naar de wereld van de Italianen.

Voorschoten, een schijnbaar nietszeggend dorp met drie afgebeten nagels als wapen, heeft veel geheimen. Naast een donkere kamer van ene Osewoudt, zouden de geblindeerde ruiten van Putin’s limousine zich geregeld bevinden in het burgerlijke Voorschoten. Een geheim dat nu volkomen onbeheersbaar en onafwendbaar ontbloot wordt is de jonge band The Breaks, die bestaat uit een hoopje gereïncarneerde nozems.

Gruizig nostalgisch
De titel ‘Something New’ lijkt tegenstrijdig te zijn, aangezien de EP verdrinkt in gruizige en ogenschijnlijk nostalgische nummers. Op Water wordt de nostalgische knipoog naar beatmuziek al snel duidelijk met Paul McCartney-achtige vocalen. Toch is The Breaks niet één of ander “retro-revivalbandje”, zijn interpretatie van vuige garagerock à la The Black Lips, Ty Segall en The Growlers wordt met veel genoegen in onze oorschelpen opgenomen. Hoewel de eerste twee nummers enigszins tegenvallen, wordt dit meer dan goed gemaakt met nummers als Water en het heerlijk vunzige fuzz-geladen Waiting For Something New. Het tweede gedeelte van de plaat laat zien dat deze jonge Voorschotenaren zeer getalenteerd zijn en veel in hun mars hebben. Wij willen meer!

Where’s Your Car Debbie maakt duidelijk dat Slaves geen koffie meer moet drinken voor het slapen gaan. Halverwege december had het duo met de opgeschoren haren, Isaac Holman en Laurie Vincent, een duistere droom en kregen het voor elkaar een camera mee te lozen in hun hoofd. 

Big Foot 
Holman en Vincent besluiten in een zekere donkere nacht samen met een chick Debbie op jacht te gaan naar Big Foot. Debbie legt al snel het loodje. Begeleid door bizar simpele lyrics en dreunende gitaren sluipen de mannen door het duistere bos, op de vlucht voor het monster. De panische angst straalt van de video af en klinkt door het nummer.  ‘Something’s in the shadows, I think it’s gonna get me, where is your car Debbie?!’ Met een onthoofde Big Foot als afsluiter schieten we wakker uit deze nachtmerrie, en ontwaken we met een nieuw, hard, vet, scheurend, duo in het rijtje Drenge, Blood Red Shoes, Royal Blood en Blackboxred om keihard fan van te zijn.

Uit San Francisco presenteren we ditmaal The Electric Magpie, een band met een heerlijke late jaren zestig-sound. En dan niet zomaar eentje zoals we er zoveel van hebben gehoord, deze band klinkt zeer verfrissend en oprecht.

Debuutplaat
Op 15 april komt hun debuutplaat uit via Lolipop Records (wat een te gek label is dat trouwens, met echt een prachtig roster. Zeker eens checken als je tijd hebt!) en we zijn verdomd nieuwsgierig naar meer werk van de band. De eerste single Mourning Gloria bewijst namelijk een hoop goeds!

Het is direct duidelijk dat de band op een onwijs subtiele en diverse manier haar nummers componeert. Veel verschillende instrumenten, prachtige akkoordovergangen, heldere sound en een nummer met veel verschillende gedeeltes die onbewust in elkaar over weten te lopen. Soms heb je even het gevoel dat je een overgang tussen twee nummers gemist  hebt, maar blijkt het nog steeds hetzelfde liedje te zijn. Vreemd. Maar wel heel erg lekker, zeg!

Shiny Darkly. Een stelletje jonge Denen die met beklemmende en duistere post-punk een indruk van jewelste achterlaten. Hoog tijd voor The Daily Indie om meer over deze band uit Kopenhagen te weten te komen.

Vers uit een ongemakkelijk interview voor de Duitse televisie neem ik het stokje over en ga ik met de kalme band om de tafel zitten. Waar andere punkbands uit Denemarken als iceage en Lower nogal agressief en intimiderend over kunnen komen, is Shiny Darkly erg mellow en relaxt om mee om te gaan: “Ja, dat is een soort ding volgens mij, want wij kennen ze ook wel uit de scene en normaal gesproken zijn ze heel relaxt en vriendelijk”, vertelt bassist Oliver Matthew Volz.

Hoe is die scene daar eigenlijk in Kopenhagen? Gezien het vele aantal toffe bands die daar vandaan komen. “Ik weet niet precies waar dat vandaan is gekomen, maar je hebt in Denemarken echt een pop-scene, een punk-scene en nog een psychedelische scene. Er is veel ruimte om je als band te ontwikkelen, je kunt veel spelen en er wordt veel over muziek geschreven. Daarnaast kent de Deense punk-hoek kent wel echt een community met hechte volgers en fans. Die alternatieve scene is niet heel groot of zo, maar er gebeurt wel veel in”, zegt zanger/gitarist Kristoffer Bach. “Maar het is wel anders dan in andere landen of steden heb ik het idee, het is aan de andere kant wel weer vrij competitief. Wat zijn voor- en nadelen heeft.”

“We hebben nu precies de juiste elementen bij elkaar gebracht om de sound te creëren die we voor ogen hadden.”

Rauwe emoties
Hoe zijn ze zelf eigenlijk geïnteresseerd geraakt in punk? Volz vertelt: “Voor mij ging het allemaal om de energie. De rauwe energie die ik zo tof vind aan punk.” Hoe is dat bij de band zelf? “Dat gevoel hebben wij zeker ook. Het is voor ons belangrijk om goed te spelen, maar het is ook vooral belangrijk om de rauwe emoties te laten zien die achter de muziek zitten.” Geen bullshit dus? “Precies!”

Debuut
Na twee EP’s uit te hebben gebracht is het tijd voor een volledige debuutplaat (release: 31 maart). Tijdens het interview krijg ik de net gemasterde album ‘Little Earth’ in mijn handen gedrukt. Wat kunnen we er allemaal van verwachten? “Een hoop energie en kracht. En ook wel een brede en gedetailleerde sound, daar hebben we veel aan gewerkt”, zeg Volz enthousiast. De sound van de band is vrij authentiek, sterk en toch vrij basic. Wat is het geheim volgens Bach? “Onze setup is inderdaad vrij simpel, maar de mix van geluiden maakt het tot iets eigens. Vooral de synthesizer is belangrijk voor ons geluid, het geeft een warme en vintage klank. We proberen er één geluid van te maken en alles samen te smelten. Ik denk dat dat goed gelukt is op onze nieuwe plaat, we hebben nu precies de juiste elementen bij elkaar gebracht om de sound te creëren die we voor ogen hadden.”

Waar zijn ze het meest tevreden mee als ze aan ‘Little Earth’ denken? “Ik denk vooral met hoe we gegroeid zijn als een band door de jaren heen”, vertelt drummer Mads Lassen. “De nummers zijn beter geworden en we hebben meer geëxperimenteerd met sounds en instrumenten. Maar vooral het feit dat we onze eigen stijl hebben gevonden.“ En wat zijn de plannen voor de rest van het jaar? “Hopelijk veel spelen. Het lijkt ons heel cool om lange tours te gaan doen.”

‘Little Earth’ is uit en verkrijgbaar via Crunchy Frog. 

Dit interview verscheen in The Daily Indie | Issue #10, die je hier volledig kunt lezen!

Adult Jazz: een band die een kleine twee maanden geleden nog hoge ogen gooit met hun debuutsingle Sprinful. Een nummer dat, zoals geschreven, steeds verrast en door het nummer heen evalueert. Hier komt niet alleen kwaliteit bij kijken, maar ook een opstapdrempel. Het vergt veel luisterrondjes en een hoop aandacht om aan het geluid te wennen en is zeker niet voor iedereen weggelegd. 

Doei opstapdrempel, hoi dromenland
Is daarmee deze muziek enkel bedoeld voor het alternatieve luisterpubliek? Alles behalve. Het nieuwe nummer Am Gone kiest namelijk voor aantrekkelijke samples en een uitnodigende baslijn in combi met een minimale, maar onregelmatige drum. Hier en daar wat neuriën en je bent zo vijf verfijnde minuten verder. Waar de expertise dit keer ligt, is makkelijk te zeggen: de gitaarlijnen. Onvoorspelbaar, gecreëerd met een kijk op het geheel en hoe deze inspelen op de rest van het instrumentengebruik, verdient kudo’s.  Dit keer geen drempel, maar een dromerig indiepop-nummer.

De noise-punkers van Perfect Pussy komen ineens bovendrijven vorig jaar. Hun debuut ‘I Have Lost All Desire For Feeling’ is eigenlijk maar een demo-cassette, maar wat goed is komt snel, zeker als de Pitchforks van deze wereld er direct bovenop duiken. Even gejaagd als hun bij vlagen verontrustende bak herrie vloog Perfect Pussy thuisland Amerika door, waarbij er ondertussen aan het debuutalbum wordt gewerkt. De maar liefst 24 minuten die het album duurt bouwen voort op hun onrustige, eerdere werk.

Wringen en schuren doet Perfect Pussy in elk van de acht nummers. Opener Driver, argumenteerbaar het beste nummer van de plaat, wekt onrust, onmacht en woede op bij beluisteren. Het leven is geen ‘walk in the park’, maar een strijd. Een gevoel dat de schreeuwende Meredith Graves voor een groot gedeelte op haar conto mag schrijven, terwijl de daar omheen meanderende noisy gitaarerupties de rest doen. Meer hardcore nummers als Work en Advance Upon the Real voelen als wolken voor de zon, terwijl met afsluiter VII experimentele industriële noise de mijmerende vocalen van Graves omhullen.

Dat het enige rustmomentje op de plaat drie minuten onrustige ruis is, zegt alles over de drang van Perfect Pussy om te overdonderen en is zowel positief als negatief. Niet altijd heb je zin in de deprimerende overload op je oren. Bloed, zweet en tranen zitten in dit album, al dan niet letterlijk: de eerste driehonderd elpees bevatten rode sporen veroorzaakt door afgetapt bloed van zangeres Graves.
Wymer Praamstra

Het album is uit en wordt uitgebracht via Captured Tracks.

Natural Child ontkent hardnekkig het cowboybloed van hun voorvaderen uit Nashville dat door hun aderen stroomt. Zij noemen hun muziek ‘garage rock, rock ‘n roll, maar wij horen hun ware aard dwars door elk nummer van hun nieuwe plaat ‘Dancin’ With Wolves’ heen. Dit is door en door country-rock met vleugjes folk en, vooruit, pure rock & roll.

Titels als Country Hippie Blues, Saturday Night Blues, Firewater Liquor en Nashville’s A Groovy Little Town vullen ‘Dancin’ With Wolves’. In deze nummers worden teksten als: ‘I’m gonna sing my cowboysong’ omringd door een bluesy, country, folky sixtiessound. In deze muziek bevinden zich orgels, slides, lome drums en meerstemmige zang. Het hoogtepunt is het vrolijke, energieke Saturday Night Blues die uit puilt van de nanana’s. Daarnaast winnen lange instrumentale stukken zoals in Bailando Cos Lobos het van de tekst. Garagerock? Niet echt. Heerlijke countryrock? Absoluut.

Deze drie cowboys-in-ontkenning zitten nog met hun hoofd in de jaren 60 en nemen je 10 nummers lang mee naar hun hometown Nashville. Ga op zaterdagavond mee op reis naar de ‘groovy little town’, daal af naar een klein, donker, rokerig café met je cowboylaarzen, plof neer op een stoffige barkruk, bestel een firewater liquor en geniet van de countryrockband genaamd Natural Child
Mabel Zwaan

Dancin’ With Wolves is uit en wordt uitgebracht via Burger Records.