Tijdens Unknown Pleasures (de tweemaandelijkse avond die TDI met het MC Theater organiseert) spreken wij de Nijmeegse band Mountain States die met hun gelijknamige EP begin dit jaar een kleine buzz veroorzaakte op zowel nationale als internationale muziekblogs, waarbij vergelijkingen met Real Estate, Beach Fossils en DIIV snel werden gemaakt. De gruizige droompop met jaren ‘80 invloeden is de ultieme zomermuziek voor een roadtrip naar de Zuid-Europese kust.

Zo, waar komen jullie opeens vandaan?
Jeroen (bassist): “Alex (gitarist red.) en ik zijn broertjes en met Dennis (gitarist en zang red.) en Bart (drummer red.) zijn we eigenlijk al heel lang bevriend. We hebben al in meerdere bandjes, deels samen, gespeeld.”
Bart: “Het begon eigenlijk met Niek die inmiddels in Barcelona woont en Dennis. Ik had mijn drumstel op Marktplaats gezet en toen zeiden zij: ho, snel er af halen want we willen muziek maken!”
Dennis: “We speelden allemaal niet meer in een bandje en toen dachten we: we kunnen allemaal muziek maken, we zien elkaar vaak, waarom gaan we niet weer iets doen?”
Alex: “En er was ook weer toffe muziek die dat gevoel opriep, dat we muziek moesten maken.”

En hoe zijn jullie begonnen?
Bart: “Niek had ons ingeschreven voor een wedstrijd van 3voor12 in samenwerking met Galloway Studio waarmee je een gratis studio opname voor één song kon winnen. Dennis en ik wisten hier eigenlijk niets van af. Toen Niek naar Barcelona verhuisde kwamen Alex en Jeroen er bij. Toen onze EP klaar was hebben we deze eigenlijk meteen online gezet. We hebben geen moment uitgekozen, maar het gewoon online geknald. Veel mensen denken dat we al jaren optreden, maar dat is niet zo. Eigenlijk hebben we eerst een EP gemaakt en daarna zijn we pas gaan optreden. Vanavond is ons zesde optreden.”

Hoe ontstaan jullie nummers?
Alex: “Meestal beginnen we met een gitaarlijntje en bouwen we dat uit. Zo ontstaat een nummer eigenlijk. De tekst komt dan pas als laatste.”
Dennis: “De basis is dat de muziek goed is en dan pas kijken we naar de zang.”
Bart: “Het nummer Jura speelden we bijvoorbeeld al zo lang zonder tekst en alleen met de zang hoe die nu is (ooh’s en aah’s), daar wilden we geen tekst meer bij maken. Dat hebben we gelaten zoals het was.”
Dennis: “Dat past nu ook niet meer voor ons.”

Wat kunnen we nog verwachten?
Bart: “Waarschijnlijk komt er een EP, toch?”
Jeroen: “Ja, dat vind jij heel cool (iedereen lacht). Nee, super vet.”
Bart: “Onze ambitie is nu om veel te spelen. We krijgen heel veel aanvragen binnen, maar kunnen gewoon niet alles doen. Sowieso staan we op Valkhof Festival en in september, na lang geregel, op een Subbacultcha!-avond.”
Jeroen: “We willen heel graag iets fysieks uitbrengen en gewoon nieuwe muziek maken.”
Bart: “We willen de EP graag op cassette uitbrengen en zijn daar nu ook mee bezig met het label Choking Pigeon Records. Ook gaan we aan de slag met een jonge filmmaker om een nieuwe clip te maken. Dus dan niet low-budget, of ja dat wel, maar niet met telefoons en oude camera’s opgenomen. We zitten verder nog niet bij een label of zo, het gaat nu zo geleidelijk dat het niet echt nodig is. Laat ons eerst maar groeien.”

In Engeland wordt JAWS al enige tijd in een zucht genoemd met bands als Swim Deep en Peace. Het waren de drie indie-beloftes voor 2013. Voor de lotgenoten ging het vorig jaar hard maar JAWS bleef voornamelijk internationaal toch wat achter.

Klein bombast
De band bracht in 2013 in drie maanden tijd twee EP’s uit. De laatste EP ‘Gold’ toont met het titelnummer wat voor band JAWS nou eigenlijk is. De track kent een subtiele opbouw en groeit uit tot een klein bombast. Zachte doch aanwezige baslijntjes, licht-dromerige zang en heerlijke twangy gitaar. Onlangs heeft de band het nummer Think Too Much, Feel Too Little de wereld in geholpen. Een nummer die op zijn zachtst gezegd niet had misstaan op album ‘A Different Kind of Fix’ van Bombay Bicycle Club. Heerlijke subtiele dromerige pop.

It’s got soul, it’s got groove, it’s got feeling, it’s got good sounds and it’s got hooks. It’s got everything I fuckin’ need. The Mystery Lights, een partijtje vago’s uit New York die verdomd lekkere muziek maken. Mensen hebben het over The Black Keys en zo, ’t zal wel, ik zou naar The Mystery Lights luisteren als ik jou was.

What Happens When You Turn The Devil Down
What Happens When You Turn The Devil Down? Ik heb geen idee, man. Maar ik ben ook niet echt iemand die voor  dat soort vraagstukken moet consulteren. Ik ga meer voor de galmende gitaren, de stoffige drums en de zang die ik écht voel. The Mystery Lights klinkt als een mix tussen sixties garage en seventies punk. Maar vooral oprecht, gruizig en hoeft een soul die je in geen enkele fancy studio kan kopen.

De EP ‘The Mystery Lights EP’ kun je beluisteren via Bandcamp.

SOHN, Flying Lotus, Chet Faker, ze hebben allemaal één ding gemeen: ze maken verdomd lekkere muziek in hetzelfde straatje. Dat er toch nog ruimte is voor kwalitatief goede producers naast deze drie ‘legendes’ bewijst GOSTO, die gekscherend al de ‘Amsterdamse James Blake’ wordt genoemd.

Soul voor de hele familie
SOLD is de eerste single van de aankomende EP, tevens ‘GOSTO’ genaamd. SOLD doet inderdaad denken aan bovengenoemde producers, maar heeft ook een eigen sound. Het is soul voor de hele familie, het is dub voor je eenzame vrijdagavond, het is pop voor in de auto: SOLD is eigenlijk alles wat een goed nummer nodig heeft.

PUP’s Reservoir met haar muziekvideo zal in het woordenboek naast de uitdrukking ‘een videoclip zegt meer dan duizend woorden’ staan (ja, die bestaat vanaf nu). We wagen toch een poging het in woorden uit te drukken. Laten we beginnen bij het beginnen: PUP bestaat uit jonge, enthousiaste, Canadese puppy’s. PUP staat ook op Groezrock en Pukkelpop. België was ons voor.

LUID!
Toronto is niet meer de stad van de lekkere limonadesiroop, PUP heeft haar toegeëigend. PUP is hard, PUP is ruig en PUP heeft een rare maar perfecte balans tussen pop en agressie gevonden. Het volume is hard, als in echt HARD. De vocals zijn luid, en daarmee bedoelen we dus echt LUID. Het titelloze debuutalbum is al uit in Canada, en te streamen via Spotify. Klein tipje van de sluier: dit is nog maar het begin. De PUP-mentaliteit: “You’ll like it. Or maybe you won’t. Hate it, love it, whatever. We like it. We love it. Whatever”. Tsja, kijk toch maar even naar de videoclip.

Het was nogal een klap toen de art-rockband Women zo tragisch aan zijn eind kwam door de dood van gitarist Christopher Reimer. Voor de overige bandleden was het naar eigen zeggen een wake-up call, om de plannen die ze al tijden hadden, nu eens echt door te zetten.

Post-glampunk
De mannen uit Calgary besluiten bij elkaar te komen en Viet Cong op te richten. Met een verse debuut-EP ‘Cassette’ slaat de band op een prachtige en krachtige manier terug met een ongehoorde mix van mathematische, spacey post-glampunk. Of zoiets. Waar ‘Cassette klinkt als een EP die eruit móést, is er inmiddels een nieuwe single Bunker Buster uit, die laat horen wat de band kan als het echt gefocust is. En dat belooft nog een hoop moois.

Update: inmiddels staat ook Oxygen Feed online, een nummer dat op de debuut-EP ‘Cassette’ was te vinden. Die EP wordt opnieuw uitgebracht via Mexican Summer op 8 juli!

Vers van eigen bodem hebben we vandaag het Amsterdamse/Haagse gezelschap velvvet. Na vorig jaar hun debuut-EP ‘BRIGHT’ uit te hebben gebracht, brengt de band in 2014 één voor één vier nieuwe songs naar buiten. Als eerste is het tijd voor het niet minder dan bijzonder lekkere Place To Hide. 

Fuck up your night
Stompende bas en drums verstrekken het nummer zijn strakke en cleane basis, subtiele gitaren de genuanceerde swing en de zang geeft het uiteindelijk zijn kracht. Want alleen de zang bij deze kersverse single is al de moeite waard om het nummer te checken. Het klinkt als het moment dat je in jezelf even tot tien moet tellen. De vocalen lijken vol te zitten met diep opgekropte gevoelens, die nog net hun ‘cool’ weten te bewaren en je compleet het nummer in weten te trekken. Dit alles wordt ondersteund door een psychedelische VHS-video die het plaatje geheel in stijl weet te voltooien.

Het blijkt maar weer eens dat het erg goed gaat met de Nederlandse muziekscène! Place To Hide is nu uit via Spotify + Deezer + iTunes, de volgende track verschijnt woensdag 28 mei. 

Vier hipgeklede punkertjes uit Hull vormden nog maar een jaar geleden de band Life en vorige maand brachten ze op Birthday Records de singles Money en Crawling uit. Deze twee nummers, die ook op 7-inch vinyl zijn uitgebracht, zijn zo aan elkaar gewaagd dat de single twee A-kanten heeft.

Pogo’en
Het nummer Money begint alsof je net halverwege binnenkomt bij een optreden van Life en in één klap ben je onderdeel van een zwetend, meezingend, stuiterend publiek. Ze weten een oprechte, rauwe punksound te behouden, terwijl de single toch een aanstekelijk, radiovriendelijk hitje is geworden. De mannen uit de kleine Engelse havenstad hebben de laatste maanden door heel Groot-Brittannië getoerd. Het schijnt er vrij fel aan toe te gaan, dus laten we hopen dat ze snel aan de andere kant van de Noordzee mensen aan het pogo’en krijgen.

De AA-single wordt uitgebracht via Birthday Records.

De ene na de andere punkstroming en garageband vliegt je om de oren. En dat is helemaal niet erg, zeker niet als ’t zo lekker wordt gemixt als White Reaper dat doet. Vers getekend door Polyvinyl en dan direct met zo’n single als Half Bad komen, dit wordt een succesverhaal!

Synthesizer
Net als Holograms bewijst de band dat rauwe punk, vermengt met synthesizers, een uitstekende combinatie blijkt te zijn. Het wiebelende deuntje gaat heerlijk tegen de Bass Drum Of Death-achtige gitaarlijnen in en de band weet het hele nummer alles maar net bij elkaar te houden. Het kan telkens zo maar ontsporen, maar White Reaper balanceert gevaarlijk lekker op het randje. Eén van de lekkerste nummers die we dit jaar tegen zijn gekomen, zonder twijfel. De debuut-EP van de band komt op 24 juni!

Het uit Londen afkomstige Cheatahs kwam al op de Daily Indie-radar toen ze in 2012 op Le Guess Who? speelde. Dat het debuutalbum verschijnt op het Wichita-label (waar onder andere ook FIDLAR, Cloud Nothings en The Cribs getekend zijn) maakte de interesse naar Cheatahs alleen maar groter. En of dat goed uitpakt!

Classic shoegaze
Op deze titelloze plaat gooit het viertal classic shoegaze in de blender met net zo klassieke grunge-elementen. De balans tussen zweven (shoegaze) en beuken (grunge) is de rode draad in alle nummers, wat voor een flinke bak spanning zorgt. Opener Geographic doet dit meteen formidabel door overstuurde akkoorden te rammen en lang uit te laten klinken, om in de refreinen vervolgens een hook van jewelste erin te gooien. Door het album heen zijn er genoeg liedjes die meer naar één of de andere kant leunen.

Memorabele gitaarloopjes
Wat grunge en shoegaze met elkaar gemeen hebben is de sterke popsong-basis die iedere song heeft. Onder alle gruizige gitaren en zweverige vocalen gaan bergen aan memorabele gitaarloopjes en simpele songstructuren schuil. De complexiteit die veel galm en gruis kunnen veroorzaken is hier nergens te bekennen.

Op papier is hetgeen wat Cheatahs doet verre van origineel, maar een heel album lang pakken de ideeën van de band wonderbaarlijk goed uit. Het is niet een opvallende plaat, maar wel een heel goede plaat met heel veel charme. Eentje voor de jaarlijstjes? Kans is groot dat Cheatahs zeker op die van mij terecht komt.
Wessel van Hulssen