The Vickers liepen we onlangs ineens tegen het lijf. Deze psychedelische band uit Florence weet een soort sixties pscyh te mengen met een jaren ’90 geluid. En op een of andere manier blijkt dat prima te werken. Uit deze interessante combinatie komt She’s Lost, een nummer met een heerlijke op- en afbouw. Openend als een nummer dat door The Horrors geschreven had kunnen worden, met groovy bas, mellow drums en glinsterende gitaren, totdat de track overgaat op bij 1:19 op een sound die op een break die op een plaat van Tame Impala had kunnen staan. Ondertussen zwellen de gitaren steeds meer aan, maar worden vallen alle instrumenten ineens stil en wordt er een nieuw gedeelte ingeslagen met de zang. Rustig wordt het geheel weer opgebouwd, komen we langs een lekker knerpende solo en volgt er een extase, die zich weer rustig af laat bouwen naar het einde.

B-side
Zo neemt The Vickers je mee op reis door hun nummer. Er is ook nog een B-kantje genaamd All I Need te vinden op Bandcamp. Check het hieronder!

Temple Songs uit Manchester is stiekem toch wel één van de tofste nieuwe bandjes die we kennen, waarbij je kunt denken aan een mix van Ty Segall, The Beatles en Wavves. Een van de beste nummers van het jaar hebben ze in ieder geval al geschreven met Passed Caring. Van de nieuwe clip hoeven ze het niet per se te hebben, maar dit nummer weer hé: sjezus! I Can’t Look After You is opnieuw een heerlijk volmaakt liedje. Op een of andere manier heeft deze band mij sinds seconde één compleet in haar macht, en het meest bizarre zijn nog de stroompjes gelukzaligheid en energie die plots door mijn hele lichaam gieren als ik naar deze band luister. Ik voel daadwerkelijk fysiek iets bij het luisteren naar Temple Songs. Misschien ligt het aan mij, maar daar kom je alleen achter door op play te drukken hieronder.

Interview
Vind je het gaaf en wil je wat meer over die gasten, we hebben voor ons meest recente blad een interview gedaan met de band. Druk boven aan de pagina op ‘Magazine’, maar luister in ieder geval naar de nummers!

BONUS:

Progressieve en psychedelische pop uit Frankrijk, we komen ze steeds vaker tegen op onze radar. Deze keer Moodoïd uit Parijs, dat wordt geleid door de multi-instrumentalist Pablo Padovani. Hij wist voor zijn nieuwe band band Tame Impala frontman Kevin Parker achter de knoppen te krijgen om hun allemachtig interessante nummers te mixen. Het verrassend en fascinerende resultaat is sinds afgelopen week te horen op hun toepasselijke genaamde EP ‘The Moodoïd EP’ uit, die je hier via The Guardian kunt luisteren. Als je de spanning niet langer kunt houden, kun je de clip van De Folie Pure (en stiekem ook Je Suis La Montagne als bonus) zien, twee totaal verschillende nummers die beide met exotische instrumenten, zwoele klanken, verzopen fuzz en hypnotiserende drums een erg bijzondere sound weten te creëren.

 
Oosterse invloeden
Zoals ook wel aan de clip te zien is, heeft de muziek een erg oosterse en Indische vibe over zich heen hangen, en dat één van de beste invloeden voor toffe, psychedelische muziek. Elk nummer springt dan ook uit zijn vel van kleur en sonische experimenten en lijkt het af en toe wel alsof je in een doorgedraaide attractie van de Efteling terecht bent gekomen. Tel daar nog wat rondom dierengeluiden bij op et voilà: Moodoïd.

Twee minuten en negentien seconden beuken de Oaklandse garage-rockers  erop los op hun nieuwe single Too Tired. Het nummer verschijnt op de ‘Too Tired EP’, die als seven inch uit wordt gebracht via via Suicide Squeeze Records. De Californische rockers van Meat Market maken een soort interessante mix die wat wegheeft van FIDLAR en Warm Soda. Too Tired klinkt als een kanonskogel vol good times, het neemt je mee langs furieuze akkoorden, blaffende en gierende gitaarsolo’s en natuurlijk een lekker mee te zingen refreintje. Wat wil je nog meer? Geschreven vanaf een saaie bureaustoel kan ik me heel goed voorstellen dat dit een bijzonder lekker is om eens even flink hard aan te zetten in de auto. Raampje open, armpje eruit en cruisen maar!

Het Londense trio F.U.R.S. pikten we een half jaar geleden op met Striptease, maar de band heeft er even een flink schepje bovenop gedaan in de tussentijd. De nieuwe single Just Kids is niet meer zo’n speels lo-fi-dingetje, het nummer klinkt dik, gaat diep en slaat volledig raak. De dikke bas neemt het voortouw, een delayerig gitaartje zweeft eromheen, waarbij de zang het overneemt en de luisteraar heerlijk aan de hand neemt door het couplet en vervolgens naar het grootse (maar niet overdreven) refrein. Het nummer is gemixed door Claudius Mittndorfer (The Vaccines, Johnny Marr, Temples) en het klinkt alsof de band met Just Kids haar gewenste richting gevonden heeft: de compositie, de sound, het gevoel en de scherpe balans maken het een beresterk nummer.

Debuutalbum
Op ’t moment is de band haar debuutplaat, die eind dit jaar verwacht wordt, aan het schrijven en op aan het nemen. Voor nu check je hieronder Just Kids. 

Ergens in 2010 ontdekten we Minks met het nummer Ophelia. Als je daar Margot naast legt, is er wel wat veranderd in de tussentijd. De muzikanten uit Brooklyn, NY zijn lekker verder gegaan en hebben gewerkt aan hun sound en ook zeker aan de dansbaarheid van hun nummers. Het nummer Margot is afkomstig van hun nieuwe plaat ‘Tides End’ en lijkt bijna wel de uptempo synth-versie van Mac DeMarco. Niet geheel ontoevallig worden beide artiesten ook uitgebracht door het label Captured Tracks, waar ze wel een neusje hebben voor aanstekelijke indie. De jaren tachtig drummachine, jangly gitaren, romantische gevoelens en teksten over ‘west coast dreams’ zorgen ervoor dat je het helemaal warm krijgt van dit nummer.

‘Tides End’
Begin deze maand kwam hun nieuwe album uit via Captured Tracks, hier te beluisteren op Spotify. Luister en zie Margot hier als je nog geen genoeg hebt van zomerse gevoelens:

Manchester’s SHINIES zijn terug met nieuw materiaal nadat we ze vorig jaar leerden kennen met het opwindende gitaarnummer Ennui. Anno 2013 levert de band een nieuwe EP af, genaamd ‘Tangle’, waarop goed te horen is dat het viertal een flinke stap voorwaarts heeft gezet in de tussentijd. Taste heeft een strakkere sound, meer structuur, meer balans en daardoor een stuk meer spanning en diepgang. De single klinkt vrij zwaar, maar de band heeft het nummer helemaal in de hand en stuurt het vier minuten lang precies de richting op die het hebben wil.  De sprankelende en kenmerkende leadgitaar van de band is daarentegen nog steeds aanwezig en creëert daardoor een contrast dat het nummer nog meer kracht geeft .

‘Tangle EP’
De hele EP is 12 augustus uitgebracht via Dirty Bingo Records en check je hier.

Onze psych-pop darlings hebben weer een nieuw nummer uitgebracht! We interviewden de krullenbol en zijn kompanen vorig jaar al voor Issue #03, want we hadden een verdomd goed gevoel bij de band. Juli 2012 kwamen we Temples namelijk voor de eerste keer tegen en waren we al direct helemaal hooked! Op een manier die ons echt niet vaak overkomt en nu komt er dit najaar eindelijk een debuutplaat uit van de heren.

Voorgerecht
Met Keep In The Dark is daar weer een voorproefje van naar buiten gekomen. Het hompende en slowly groovende nummer blijft opbouwen naar het fabuleuze refrein dat alle zorgen van je afspoelt en je laat zweven op een wolk van gelukzaligheid. Heerlijke muziek om je helemaal in op te laten gaan. We houden je op de hoogte van die debuutplaat en andere ontwikkelingen rondom de band.

Het hemelse liedje Irene van Twin Peaks is al net zo prachtig als de rest van het schitterende debuutalbum ‘Sunken’ dat de band eerder deze maand uitbracht. Deze laatste single is een prachtvoorbeeld van de zacht glinsterende nummers die de band weet te maken. De wiegende melodie in het nummer lijkt continu in- en uit te ademen en blaast alle instrumenten met een zomers briesje rond zich heen. De 19-jarigen uit Chicago doen een beetje denken aan hun stadsgenootjes van Smith Westerns, met het licht naar voren tuimelende nummer dat drijft op een zoete zee vol gitaren met zachte reverb en fuzz dat kabbelend de kust raakt door een frisse bries vol lo-fi .

Ideaal voor deze zomeravonden, Irene voelt aan als een slowmotion van dat ‘aaahhh’-moment wanneer je je eerste verse biertje opentrekt na een dag hard werken. Luister hieronder en je weet wat we bedoelen.

Snoeck bestaat uit Mira de Graaf (zang), Sebastiaan Goudsmit (gitaar), Jona Olejniczak (gitaar), Akko Goldenbeld (basgitaar), en Ruud Koolen (drums). Ze brachten onlangs hun debuut ‘For The Machines’ uit. Muziek die je kunt omschrijven als een mix van indie-pop, jazz en funk. The Daily Indie sprak de bandleden in Café Pakhuis Wilhelmina te Amsterdam.

Door Mark Bink

Hoe zijn jullie begonnen?
Mira: “We zijn gestart in het najaar van 2010. Sebastiaan en ik maakten samen al een aantal jaren jazzy popmuziek en hij speelde op zijn beurt samen met Jona en Ruud in de indierock band Boolean. We zijn gaan samenwerken en zo is Snoeck ontstaan. In het begin hadden we een andere bassist. Akko is er ongeveer een half jaar later bijgekomen.”

Akko: “Ik ben van de jazz en de funk, maar ik sta open voor verschillende stijlen. Ik speelde in drie bands, waarin we veel jamden, maar niet echt een vaste vorm hadden. Dus het idee van een band met serieuze plannen en een goede zangeres sprak me aan. Bovendien hadden ze het al over een album opnemen; daar werd ik heel nieuwsgierig van.”

Jullie stijl is niet makkelijk te duiden. Hoe positioneren jullie je als band?
Mira: “Dat is best lastig. We merken dat bijvoorbeeld wanneer we nadenken over de vraag bij welke bands we in het voorprogramma kunnen spelen, er zijn weinig bands waar wij bij aansluiten.”

Akko: “We zijn te ruig voor de echte jazz-scene, voor de intieme muziek en te soft voor de echte rockmomenten.”

Mira: “We hebben de mazzel nodig dat programmeurs ons, ondanks onze afwijkende stijl, op een podium willen zetten, zodat mensen ons leren kennen. We hebben het zelf ook niet zo handig aangepakt door meteen met een heel album voor de dag te komen. Het is natuurlijk beter om eerst een single uit te brengen en dan een EP en dan nog een EP en zo geleidelijk wat aandacht te krijgen. En als dat allemaal loopt pas een album uit te brengen. We zijn gelukkig net voor de release van ons album opgepikt door 3voor12/Eindhoven. Zo kregen we een podium en konden we in de Effenaar spelen. Ik sprak Jasper van Vugt over het album, die onder andere schrijft voor OOR, en hij zei: ‘Leuk zo’n debuut, maar ik heb nog nooit van jullie gehoord, dus met de enorme stapel aan cd’s die hier binnenkomen, ga ik niet zomaar over jullie schrijven. Talent hoor je aankomen. En wij kwamen vanuit het niets met een hele plaat op de proppen.”

Akko: “We leren heel veel (lacht).”

Mira: “We zijn gewoon heel enthousiast geweest. We hadden de Kleine Prijs van Nederland gewonnen en toen mochten we vier nummers opnemen. Na de eerste opnamesessie dachten we: ‘laten we een heel album maken’. Daarbij hebben we niet goed nagedacht over hoe je zoiets neerzet. Daar komt bij dat we alles in eigen beheer hebben uitgebracht en omdat we dit nooit eerder hebben meegemaakt, was er niemand die aan de bel trok. Ach, ik geloof er wel in dat je dingen moet leren door ze gewoon te doen.”

Akko: “We hebben wel veel gehad aan Ralph Timmermans van de band Mindpark. Hij heeft onze plaat geproduceerd en ons veel goede tips gegeven.”

Kwam er veel bij kijken, een album opnemen in eigen beheer?
Mira: “Het was veel werk, er komt meer bij kijken dan je van te voren bedenkt, maar het verliep vrij soepel. We hebben drie keer een opnamesessie gehad en tussen elke sessie zat een paar maanden.”

Hoor je aan de muziek dat het gedurende een langere periode is opgenomen?
Jona: “Je hoort wel een progressie qua stijl. De eerste liedjes zijn wat meer pop en later kwamen de wat zwaardere en meer experimentele stukken. Het ging dus wat meer de diepte in naarmate het opnameproces vorderde.”

Mira: “Wat ik vooral heel leuk vind, is dat we alles zelf hebben gedaan. Sebastiaan heeft bijvoorbeeld de tekening op de albumcover gemaakt en ik heb samen met Akko de hoes vormgegeven. We kennen elkaar van de Design Academy in Eindhoven, we kunnen wat we daar geleerd hebben inzetten voor de band. Zo hebben we ook zelf de videoclip voor de single For the Machines opgenomen (in het Ruhrgebied). Je ziet wel dat het ‘do-it-yourself-video’ is, want het heeft niet de perfecte kwaliteit, maar we hebben het wel helemaal zelf gedaan, dat ik vind ik mooi.”

Er ligt nu een album waarvan jullie de nummers vaak gaan spelen. Hoe houd je het als band spannend?
Mira: “We vinden het heel leuk om op te treden, ervaren hoe het publiek op de muziek reageert. Op het podium gaan de nummers echt leven. We hebben op de radio nu een aantal akoestische live sets kunnen spelen. Het aanpassen van de nummers naar een akoestische uitvoering maakt het spannend. De veranderingen in het nummer Exit Signs hebben we nu ook doorgevoerd in de volledig versterkte versie. We zijn nog niet concreet bezig met een volgend album, maar we willen wel graag focussen op nieuwe muziek en kijken wat er uit komt.”

Wat willen jullie als band overbrengen?
Mira: “We vinden het belangrijk om mensen met onze muziek te verrassen. We proberen van de clichés weg te blijven en ondertussen wel muziek te maken waar mensen in mee kunnen. We denken goed na over details en spannende wendingen. We willen een verhaal vertellen, geen standaard couplet, refrein, maar wel een begin en een einde. We zijn niet van de standaard liefdesliedjes. Een aantal van onze nummers gaan bijvoorbeeld over perfectionisme. Alle nummers beschrijven een zoektocht, hoe je om kan gaan met wat er in het leven allemaal op je afkomt.”