Onlangs kwam hun nieuwe album ‘Initiation’ uit; een heerlijk duistere, bezwerende en hypnotiserende plaat. We hebben het hier over ERAAS, een geheimzinnig duo uit Brooklyn dat laatst nog een aantal shows speelde in Nederland waaronder LGW?. Van het laatste album hebben we Old Magic gehaald om je kennis te laten maken met de band (mocht je ze nog niet kennen natuurlijk).

Minimaal
De band weet ontzettend veel indruk te maken met een minimum aan instrumenten, die het beste tot zijn recht komen door een koptelefoon met je ogen dicht. Een repetitieve drumcomputer, ongelooflijk lekker klinkende baspartijen en creepy falsetto-vocalen voeren je langzaam naar de donkere wereld van ERAAS.

Eerder hoorden we al de ongelooflijk brute single Nerve Endings, waarop The Daily Indie besloot om er direct bovenop te duiken en de heren te interviewen voor de nieuwste editie van ons magazine. Na zo’n spetterende single en al eerder uitgebracht werk dat heerlijk in het oor lag, worden we heel nieuwsgierig naar de debuutplaat van deze jongens uit Leeds.

Tough Luck
Maar voordat het zover is, is er nog een single die op 16 december fysiek zal verschijnen op een exclusieve 7″-inch, samen met het B-kantje Opaque. Het is direct hoorbaar is dat de dramatische, postpunk-lijn in ieder geval weer fijntjes door wordt gezet op Tough Luck; stuwende drums, galmende baspartijen, een dikke eighties gitaarsound en zangpartijen van George Mitchell die het energie-niveau in je kamer instant verhoogt. In ieder geval één van de meest vriendelijke en toegankelijke nummers die Eagulls geschreven heeft, maar zeker niet minder lekker.

Debuutalbum
In de tussentijd vind je op hun Soundcloud nog  meer muziek. Op 4 maart komt de band eindelijk met hun zelfgetitelde debuutplaat via Partisan Records. We houden je zeker op de hoogte rondom de release van die plaat, maak je daar maar geen zorgen om.

Met hun nieuwe plaat maakt de vanuit Utrecht opererende groep Bodypolitics een duidelijke stap voorwaarts. Hun debuut ‘Space of a Jump’ uit 2012 mocht al rekenen op goede kritieken, maar hun nieuwe plaat overtuigt nog meer als persoonlijk testament. Qua thema maakt de geëengageerde band het zichzelf niet gemakkelijk. Op ‘Inner Nil’ worstelt de groep wederom op hoog niveau met authentieke en existentiële levensvragen. Onze huidige consumptiemaatschappij in crisis geven de thematiek van de lyrics een buitengewone urgentie.

Tel daarbij op: de kraakhelder geproduceerde mix van noise, pop en rock; uitermate goed passende elektronische elementen (die groovende synth-bas op single Safe!); de puike dreigend ingehouden zang van Giuseppe Valenza; indrukwekkend goede songwriting en een elftal nummers dat zowel intiem als groots en meeslepend live gespeeld kunnen worden, en je hebt een diep rakende luisterervaring te pakken!
Roeland Rutgers

We waren ze even uit het oog sinds hun ‘Tropical Dreams EP’, maar ze zijn terug en hebben in hun schuurtje flink aan hun sound zitten sleutelen. Triptides uit Bloomington, Indiana heeft een schepje psych en barok toegevoegd aan hun recept en dat smaakt bijzonder goed. Predicition is neo-psych in de lijn van Tame Impala en Jacco Gardner. De band heeft nog veel meer van dit soort nummers op een gelijknamig album weten te krijgen, dus er zit een dikke kans dat we daar volgend jaar nog veel meer van zullen horen. Zo niet, ook niet erg. Zolang je hier maar een keertje naar hun plaat op Spotify luistert of naar Prediction,  dan zijn wij blij en jij waarschijnlijk ook. Goede deal, toch?

Italiaanse postpunk van de Adriatische kust. Ik kom het niet elke dag tegen, maar ik zou het graag vaker tegen het lijf lopen als het allemaal zo tof is als Soviet Soviet. Hoewel de cover van de plaat meer op een album vol synths lijkt, krijg je toch echt gloeiende bassen, gitaren die klinken als een met tegeltjes behangen gang, drums die precies doen wat ze moeten doen, een zelfverzekerde sound en een vurige zang die ijzig door de muziek heen weet te snijden.

‘Fate’
Meer coldwave, new wave en art punk is te vinden op hun nieuwe album ‘Fate‘ dat vandaag verschijnt. Als bonus hebben we ook het nummer 1990 nog even toegevoegd, zodat je gelijk wat meer kunt luisteren van de band.

De heren van Bodypolitics komen deze maand terug met een nieuw album! Na een prachtig debuut heeft de band haar tweede album ‘Inner Nil’ opgenomen, die zij zaterdag 16 november gaat releasen in EKKO te Utrecht. Die nieuwe plaat heeft hier al meerdere rondjes gedraaid op de redactie en we kunnen je vertellen dat het opnieuw een dijk van een plaat is geworden. De nieuwe video van Those Fears Are Useless kun je hieronder checken, om alvast wat te horen van de spannende en duistere sound en de melancholische gevoelens die je op de plaat kunt verwachten.

WINNEN WINNEN
The Daily Indie mag voor de release in EKKO 2 x 2 kaarten weggeven. Dat wil en mag je niet missen, en het enige wat je hoeft te doen is even een leuk mailtje te sturen naar prijsvraag@thedailyindie.nl. 

De psychedelische ontdekkingsreizigers van TOY komen ineens met details over hun nieuwe plaat op de proppen. Vorig jaar bracht de band nog zijn goed ontvangen debuutalbum uit en op 9 december komt opvolger ‘Join The Dots’ namelijk alweer uit. Hij is wederom geproduceerd door Dan Carey en komt uit via het piekfijne label Heavenly Recordings. Als eerste uiting komt het Londense vijftal met de titeltrack van het album. Het nummer Join The Dots windt er geen laffe doekjes om, de luisteraar neemt acht minuten lang weer een heuse, muzikale duik in ’t diepe.

Single
Net zo lekker en verfrissend als vorig jaar eigenlijk, toen we de band tegenkwamen en compleet weggeslagen waren na één keer luisteren. Hieronder luister je naar Join The Dots of luister/bekijk je de nieuwe videoclip die vandaag uit is gekomen. Tof om te zien hoe snel de band zich ontwikkelt, kom maar op met die plaat!

Het hemelse liedje Irene van Twin Peaks is al net zo prachtig als de rest van het schitterende debuutalbum ‘Sunken’ dat de band eerder deze maand uitbracht. Deze laatste single is een prachtvoorbeeld van de zacht glinsterende nummers die de band weet te maken. De wiegende melodie in het nummer lijkt continu in- en uit te ademen en blaast alle instrumenten met een zomers briesje rond zich heen. De 19-jarigen uit Chicago doen een beetje denken aan hun stadsgenootjes van Smith Westerns, met het licht naar voren tuimelende nummer dat drijft op een zoete zee vol gitaren met zachte reverb en fuzz dat kabbelend de kust raakt door een frisse bries vol lo-fi .

Ideaal voor deze zomeravonden, Irene voelt aan als een slowmotion van dat ‘aaahhh’-moment wanneer je je eerste verse biertje opentrekt na een dag hard werken. Luister hieronder en je weet wat we bedoelen.

Op 20 augustus en 1 oktober is het weer zo ver, dan brengt Ty Segall eindelijk weer eens een plaat uit. Vorig jaar bracht ‘ie er alleen al drie in één jaar uit, dus we hadden al het idee dat we iets gemist hadden. Maar niets is minder waar, in augustus komt zijn nieuwe solo-plaat ‘SLEEPER’, maar  in oktober komt er dus ook eentje met zijn nieuwe formatie Fuzz.  Begin januari verscheen al het nummer This Time I Got A Reason en toen kwam ook Fuzz’s Fourth Dream nog voorbij. Twee zware en heerlijk psychedelische rocknummers die je los op zal moeten blijven zoeken als je ze tof vindt, want die nummers zullen  niet op het zelfgetitelde album komen. Wel staan er acht nummers op, die je live kunt horen op 26 september in Bitterzoet! Hieronder check je het nieuwe nummer Loose Sutres.

Op 10 september komt de band uit Miami terug met een zelfgetitelde derde plaat na ‘Glazin’, die heerlijke tweede. Domino Moon is de eerste single en heeft weer die fijne Jacuzzi Boys-vibe. Het is daarentegen minder lomp en vernietigend dan hun eerdere werk, maar dat zeker geen nadeel.

De gitaren en drums krijgen nog steeds voldoende ruimte, maar de zang en de productie is luchtiger, subtieler en meer relaxed. Waardoor het een erg fijn voorproefje is van een plaat waar je prima de nazomer mee in kunt gaan.

Bradford Cox en kornuiten nemen op ‘Monomania’, het zesde album van Deerhunter, een flinke afstand van zijn relatief beheerste en gedeisde voorganger ‘Halcyon Digest’ uit 2010. De twaalf nummers op het album zijn verhuld in een dikke laag gruis en effecten; de band lijkt soms met moeite boven het geluidsgeweld uit te komen. Er zijn slechts enkele momenten waarbij duidelijk gas wordt terug genomen, zoals op The Missing en T.H.M., en die voelen haast als een verademing. De toevoeging van een extra gitarist en een nieuwe bassist, de angst van Cox voor zijn eigen monomania (wat zoveel betekent als het extreem en haast obsessief concentreren op één ding) zijn waarschijnlijk de oorzaak van het pittige en krachtige ‘Monomania’.

Net bij te benen
En het went snel: vooral de tweede helft van het album voelt al bijna als het vertrouwde Deerhunter geluid, terwijl ook hier de overstuurde gitaren hun rol spelen. Back To The Middle is een heerlijk stuwend gitaarnummer, leunend op een bluesy terugkerende rock ’n roll-riff. Titelnummer Monomania vat daarna alle gekheid van de plaat samen in een vijf minuten durend kabaal, haast een tegenpool van het daaropvolgende verstilde Nitebike. Deerhunter is op ‘Monomania’ duidelijk losgebroken, maar de luisteraar kan de band door deze rustige momenten nog net bijbenen.

Lisa de Jongh