Na vorig jaar maar liefst 2 EP’s uit te brengen en op tour te zijn geweest met onder andere FIDLAR en The Arctic Monkeys, hebben garagerockers The Orwells hun nieuwe album ‘Disgraceland’ alweer aangekondigd. Tegelijkertijd  hebben ze ook meteen nog een nieuw nummer van het album gedeeld: Let it Burn.

Energieke lompheid
De band staat bekend om hun enorm wilde optredens die wel eens flink uit de hand dreigen te lopen, en in de video van Let it Burn zien we precies daar wat mooie beelden van terug. Ook het nummer  zit vol met diezelfde heerlijke energie en lompheid waaraan de band die reputatie te danken heeft. Na iets meer dan 3 minuten weet je precies wat The Orwells doen en hoe goed ze daar wel niet in zijn.
Olaf Slootweg

De Californische garagerockers van together PANGEA zijn weer bezig: verandering van bandnaam, een uitgebreide wereldtour en de band wordt massaal geboekt voor alle zomerfestivals. 

Na enkel wat singles uitgebracht te hebben, heeft het trio drie jaar na hun tweede plaat ‘Living Dummy’ weer een album op hun naam: ‘Badillac’.

Ruig en duister
Alive is het eerste nummer van de plaat, en kickt er gelijk lekker in. Een ruige, duistere ondertoon wordt gezet voor de rest van het album. De vocalen van zanger en gitarist William Keegan worden ietwat zeurderig overgebracht, maar de snelle en poppy gitaarriffjes brengen de boel weer in evenwicht.

Gedurende single Badillac en het lome Why wordt het geheel gelijk weer over een compleet andere boeg gegooid en gaan we van een wild bierfeest naar een relaxed stranddagje. Of dat erg is? Totaal niet. De band weet namelijk als de beste hoe een afwisselende plaat precies in elkaar moet zitten en houdt overduidelijk niet van genres: ‘Badillac’ gaat van van lo-fi garagepop naar gruizige, opzwepende skatepunk.

Tekstueel gezien is ‘Badillac’ zeker geen uitschieter. Maar toch heeft elk nummer van together PANGEA een aanstekelijke factor en, zeker met een paar biertjes op, kan het niet anders dat het trio eindelijk haar naam internationaal gaat vestigen dit jaar.
Jente Lammerts

Aan het einde van 2013 was daar plots het nummer Red Eyes. Een vijf minuten durend teken van terugkeer  van The War On Drugs. Een korte introductie (voor wie het interview nog niet heeft gelezen deze issue): The War On Drugs is een band ontsproten uit het creatieve brein van multi-instrumentalist Adam Granduciel die toegankelijke psych/rock muziek maakt met sterke hints van americana. In 2011 verscheen het tweede album ‘Slave Ambient’ onder luid gejuich waardoor menig muziekliefhebber met hooggespannen verwachtingen uitkeek naar een eventuele opvolger.

Bandreceptuur
Na acht maanden durende opnamesessies is die langverwachte opvolger nu dan eindelijk hier onder de titel ‘Lost In The Dream’.  Het album begint met het bijna negen minuten durende nummer Under The Pressure. Deze track wijst onmiddellijk naar de eerstvolgende afslag richting je dagdromen, want wederom zijn Granduciel en consorten er in geslaagd een heerlijke sfeer te creëren waarbij een uurtje kan worden weggedroomd. Tweede nummer en single Red Eyes is misschien wel het meest toegankelijke stuk muziek dat de band voort heeft gebracht en tevens het nummer dat het meest tegen vorig album ‘Slave Ambient’ aanleunt. Later in het album diept de band zijn geluid meer uit dan ooit tevoren en voegt verrassende, nieuwe accenten toe aan de bekende bandreceptuur. ‘Lost In The Dream’ toont zich uitermate sterk met nummers als Eyes To The Wind, Burning en het epische An Ocean In Between The Waves.

De echoënde gitaar en dito zang, de subtiele pianopartijtjes, de soundscapes en samples, de opbouw en vooral die langgerekte afbouw van nummers klinken als van alles, maar wanneer het wordt samengevoegd toch het meest als The War On Drugs. De verwachtingen zijn niet alleen ingewisseld maar ruimschoots overtroffen met dit weergaloze album, dat gemaakt is voor nachtelijke uurtjes op de snelweg. Een album om van voor tot achter te luisteren, zonder skippen. Een wereldplaat!
Rob Verkerk

Debuutalbum ‘America Give Up’ is de ideale ‘zon, ramen open, zonnebril, korte broek, aan het strand liggen, good vibes, vlees scheuren en bier drinken’-soundtrack van 2012. Eén van die weinige platen die alleen als je eraan denkt al een goed gevoel geeft en heerlijke herinneringen oproept. Dan is het toch wel even spannend als ‘World Of Joy’ ineens door de brievenbus komt zeilen. Een nieuwe Howler?! Uh-oh…

Bijna op mijn blote knieën raap ik de envelop op en laat het promo-cd’tje drie keer vallen voordat ik deze eindelijk in de cd-speler krijg. Wetende: dit kan twee kanten op… Het begint met een flink aantal tikken op de cowbell en dan zijn we onderweg met Al’s Corral. En ja hoor, al na 24 seconden kickt het refrein in met rechtoe-rechtaan gitaarpartijen die catchy af worden gemaakt met jaren ‘80-plingelpartijtjes en heerlijk hoge tweede stemmetjes. Godzijdank: Howler is terug! Gelijk wordt het stokje overgedragen aan het chaotische en raggende Drip.

De band is ontketend en die typerende, dikke sound slaat je van alle kanten voor je smoel. Iedereen wakker? OK, mooi! Via de galmende single Don’t Wanna pakt de band een lekker tempo op, dat met Yacht Boys trippend en puntig beetgehouden wordt. Titelsong World Of Joy trekt het geheel weer wat richting de spannende, donkere kant van de band. Bij Louise is het ouderwets galmen en swingen met de gitaarlicks. Dat doorgaat tot het met oohtjes en aahtjes gevulde Indictment en Aphorismic Wasteland Blues, waar waarschijnlijk wel een betere demo voor uitgewerkt had kunnen worden.

Of er een klassieker als Back Of Your Neck opstaat, valt te bezien. Maar het is wel een ‘ouderwetse’ knaller van de band uit Minneapolis. Met dezelfde ‘fuck you- en the-world-is-ours-vibe’. En dat kunnen we deze zomer wel gebruiken, ik kijk door deze plaat alweer uit naar een zon-, bier-, road trips- en vol slechte grappen geladen zomer.
Ricardo Jupijn

De eerste mooie bijna-zomerdagen van 2014 zijn alweer een feit en daar hoort een soundtrack bij. ‘Relax’ biedt zich aan als de perfecte kandidaat. Al ligt El Paso (Texas), waar Holy Wave vandaan komt, niet bepaald naast de beste surfspot van de VS, de band laat het klinken alsof dat wel zo is. De psychedelische surfrockers brengen op ‘Relax’ weer de vibe die hun fans verwachten, maar hebben zich overduidelijk doorontwikkeld.

Zo zijn de jongens instrumentaal beter geworden, de muziek kwalitatief beter en zitten de nummers losser en minder geforceerd in elkaar. Het intro van het derde nummer, Night Tripper, lijkt als twee druppels water op die van I’m Waiting For The Man van The Velvet Underground. Tijdens het hoogtepunt van de plaat, Change Your Head / Ecstatic Moment, is er ook nog ruimte om te dansen. Hier mixt Holy Wave het typische surfrock-geluid dat we allemaal kennen met hun eigen psychedelische ingrediënten.

Onderdompelen
Laat ‘Relax’ je meenemen in een voortvloeiende stroom van rustige, voortkabbelende nummers. Laat je onderdompelen in de golf van dreunende drums en psychedelische effecten. Over het geheel is nonchalant een constante echo gedrapeerd en een lo-fi sausje gegoten. Dit alles vormt het recept van de beste plaat om de zomer van 2014 mee in te luiden.

Het uit Brighton afkomstige duo Blood Red Shoes heeft zijn vierde album afgeleverd! Voor de maak van het album werd het roer radicaal omgegooid. Drummer/zanger Steven Ansell en gitariste/zangeres Laura-Mary Carter reden met een busje naar Berlijn met het plan pas terug te keren naar Engeland als de plaat af zou zijn.

Hierbij besloten zij producer Mike Crossey (Arctic Monkeys, Foals, Tribes) lekker thuis te laten nadat hij de vorige drie albums stuk voor stuk had geproduceerd. Naar eigen zeggen wilde de band de muziek communiceren zoals zij die in eerste instantie maakt zonder enige invloed van buitenaf.

Waarschijnlijk kent het album om die reden in tegenstelling tot zijn voorganger ‘In Time To Voices’ waarschijnlijk weinig echte rustmomenten, in plaats daarvan is de band teruggekeerd naar de “punch” van het vroegere werk. En dat klinkt lekker! Opener Welcome Home trapt de deur wagenwijd open om je vervolgens een album vol authentieke Blood Red Shoes tracks voor te schotelen. Het klinkt allemaal agressiever, het rammelt lekker en het dans- en meezinggehalte is als vanouds groot.

Baanbrekende vernieuwingen hoeven luisteraars dus niet te verwachten. Wel een perfecte uitbreiding op het huidige repertoire van de nog altijd jonge band. Blood Red Shoes heeft het wiel voor zichzelf niet opnieuw uitgevonden maar geven er wel een stevige en vooral prettige draai aan!
Rob Verkerk

Het uit Atlanta afkomstige kwartet Black Lips is weer helemaal op gang. Nadat de jongens na drie jaar weer nieuw studiowerk afleverden in de vorm van een aanstootgevende single, Boys in the Wood, kwam de aankondiging van een nieuw album er snel achteraan. De zevende plaat van de garagepunkers heet ‘Underneath the Rainbow’ en bevat twaalf pareltjes van songs. 

Het album begint met het nummer Drive By Buddy. Grote hobby’s van de bandleden komen direct weer naar voren: prostituees en drugs blijven een hot topic bij Black Lips. Van het soms vrij duistere verleden van de band valt niets te merken. De swingende, zomerse gitaarriffjes en de nonchalante solo’s zijn net zo verslavend als in 2011, en misschien zelfs nog wel meer. De titels van de liedjes Smiling, Funny en Make You Mine verraden het al: de positieve, losbollige teksten van de jongens zijn geen spat veranderd.

Meesterwerkjes
Black Lips is lekker zichzelf gebleven, en dat is de onderliggende kracht van het album. Elk nummer op ‘Underneath the Rainbow’ is weer een eigen, eigenwijs meesterwerkje, dat doet smaken naar meer. Op repeat, die handel!
Jente Lammerts

Ga er maar eens aan staan. Je maakt een van de albums van het jaar, en die moet je nu opvolgen. Derde album ‘The English Riviera’ klonk net zo warm als het weer dat op de hoes afgebeeld stond, en daar waren veel mensen van gecharmeerd. Joseph Mount heeft het alleen nu wel gehad met al die positiviteit.

Metronomy-land
‘Love Letters’ is naast een logisch vervolg op zijn voorganger vooral ook een exacte tegenpool ervan. Productioneel is dit op en top Metronomy. Ieder instrument klinkt kurkdroog. Geen opsmuk, what you hear is what you get. Het is simpel, en het werkt nog steeds als een trein. Waar deze vierde plaat zo anders in is, is de sfeer. Het is overduidelijk geen zomer meer is in Metronomy-land. Sterker nog: het is nacht en gaat voorlopig niet meer dag worden, zo lijkt het.

Het album opent met een simpele drumcomputer aangevuld met onheilspellende synthesizer-golven en een kampvuurgitaar. I’m Aquarius gaat hier op door, minus de gitaar maar met een in en in zware drum-kick. Metronomy is op een andere manier simpel dan voorheen, en dit werkt vooral op het emotionele vlak heel goed.

Motown-achtig
De hoge achtergrondzang is er nog steeds, zij het minder vaak aanwezig. Motown-achtige single Love Letters is samen de vreemde eend in de bijt door het positieve geluid. Maar over de hele linie is ‘Love Letters’ vooral donker en misschien daardoor wel zo bloed- en bloedmooi.
Wessel van Hulssen

Het eerste nummer Cycle, van de twaalfde Beck-plaat luidt het album in met een lekker klassiek ‘herrijs uit de dood’ geluid. In dit geval een ‘herrijs uit de medische en persoonlijke problemen’ waar Beck de afgelopen jaren mee kampte. Zes jaar na zijn laatste plaat ‘Modern Guilt’ hebben we hebben op ‘Morning Phase’ te maken met de ingetogen Beck, die Beck die we alleen eerder bij ‘Sea Change’ leerde kennen tijdens zijn relatiebreuk. Dit album groeide uit tot een legendarische plaat, en dat is precies wat er bij ‘Morning Phase’ ook gaat gebeuren. 

Verwennen
De funk, hiphop en blues-elementen waar Beck eerder mee heeft gestoeid hebben plaats gemaakt voor country, rock en folk. Maar dit is geen enkel probleem. Tokkelende gitaren, pingelende piano’s, de serene stem van Beck en rustige sferen verwennen je oren dertien nummers lang. Nummers waaruit blijkt dat de songwriter zichzelf weer heeft herpakt en opnieuw heeft uitgevonden. Zelfverzekerde, lichte nummers die stuk voor stuk in hetzelfde tempo voorbij kruipen.

‘Morning Phase’ is de perfecte plaat voor in de, je raadt het niet, ochtend. Meerdere nummers gaan dan ook over het opgaan van de zon, zoals Waking Light en Morning. Dus gooi je espresso-apparaat aan, kruip onder een deken en geniet.

Terwijl Beck ondertussen druk bezig  is om zich in het rijtje van legendes als Neil Young, Nick Cave en Nick Drake te voegen.
Mabel Zwaan

Lo-Fang is een klassiek getrainde multi-instrumentalist die de hele wereld rondreed, om er tijdens al dat reizen op het idee kwam om muziek op te gaan nemen. Niet met een bepaald doel, laat staan om een album te maken, maar zo’n krappe drie jaar later is dat er toch van gekomen. En wel in de vorm van debuutalbum ‘Blue Film’. Een langspeler die zijn charme in de details kent en elke luisterbeurt weer iets nieuws en fragiel van zich laat horen.

Maar dit gegeven, het pragmatisch opnemen van muziek, kent ook zijn kantzijde: het is zonder gedachte gedaan, en dat wordt gehoord. Elk nummer op het album staat op zichzelf en biedt een totaal andere aura en sfeer dan de rest van de songs. Hoewel alle nummers ingenieus in elkaar zitten en goed het geluid van de afgelopen vier jaar aan muziek vertegenwoordigen, kent het weinig eigens. Het is goede muziek, erg goed zelfs, maar staat los van elkaar en is op momenten wat inwisselbaar. Dit is niet vervelend, en al helemaal niet wanneer de covers Boris en You’re The One That I Want (inderdaad, die is van Grease) aan bod komen, welke op hun beurt ook weer omgetoverd zijn tot folk-achtige electromuziek met R&B-invloeden.

Dat de nadruk op het gedetailleerde instrumentengebruik ligt, staat na het eerste nummer al vast, en die mentaliteit wordt gaandeweg in het album niet aangepast. Dat het meer een opsomming van nummers is geworden in plaats van een album, krijg je op de koop toe.

Robbert van Kortenhof 

Bombay Bicycle Club is een druk bandje. Sinds de doorbraak in 2009 heeft de band elk jaar een album uit en de tours volgden elkaar snel op. Toch leek het na de derde plaat even tijd voor wat bezinning. Frontman/songschrijver Jack Steadman pakte zijn spullen en reisde de wereld rond. Turkije, Japan, India en ook Nederland hebben als inspiratie gediend voor de tien heerlijke songs op ‘So Long, See You Tomorrow’.

De band heeft deze plaat bewust gezocht naar een balans tussen muzikale vernieuwing en de toegankelijkheid van de muziek, en dat heeft zijn vruchten afgeworpen. De oriëntaals aandoende samples mengen perfect met het geluid dat we van de band kennen en geven een mooie klank aan de liedjes.

Daarnaast worden er mooie accenten gelegd door de vocale bijdrage van zangeressen Lucy Rose en nieuwkomer Rae Morris. Van opener Overdone tot afsluiter So Long, See You Tomorrow is het genieten geblazen. Uitschieters zijn het R&B-georiënteerde Home By Now en het epische Luna. Bombay Bicycle Club zet grootse stappen maar blijft dicht bij de kern. Het album zit slim in elkaar en de songs beschikken stuk voor stuk over een hook die veel nieuwe fans aan de haak zal slaan.

Rob Verkerk