Graftuin in roze: Ariel Pink zaait onrust op Time to Live
23 oktober 2017
De voorkant van Ariel Pinks (Ariel Rosenberg) meest recente – Dedicated to Bobby Jameson – toont een kerkhof; een nachtopname in (hoe kan het anders) kauwgom-roze en zwart. Over het kerkhof doolt een gebukte figuur, ook in roze. Misschien is het A. Pink op zoek naar rust, of de kunstmatig gefabriceerde hype B. Jameson, op de vlucht voor de pers en een sterrendom-om-niks.
In de misschien niet bijzonder smaakvolle clip rent een bruid voor haar leven, blijkt de bruid toch eigenlijk dood (ogen dicht, ogen open) en wordt er hier en daar met fakkels op een grafakker heen en weer gezwaaid.
Dan is er de muzikale wervolstorm, waarin A. Pink als een koppig zwaalicht ‘Time to live (LIVE!), Time to die (DIE!)’ uitroept, prul-keyboards de geest geven en een bagger klinkende gitaar tegen de muren omhoog schreeuwt. In de paar relatief heldere momenten zijn er banale oproepen om er iets van te maken als ‘it’s time to live, that’s what it’s for’ en minder vrolijke ‘There is no future, there’s no present, only pain’.
Vijf minuten lang rennen Ariel Rosenberg, Bobby Jameson en een onbepaalde bruid als bezetenen over het kerkhof – time to live, time to die. Het is onduidelijk waar de grap eindigt en de tragiek begint.