NEW MUSIC (issue #20): Ducktails, DRINKS, Gulf en Summer Moon

Tekst Ricardo Jupijn, Mabel Zwaan, Ruben van Dijk, Olaf Slootweg, Robin van Essel, Sara Kalkdijk & Teun Guichelaar,

FIDLAR – 40oz On Repeat
De boys van FIDLAR zijn al jaren onze favoriete slackers. Ondanks de bands imago, voortkomend uit poëtische songtitels als ‘Cheap Beer’, ‘Wake Bake Skate’ en ‘Cocaine’, staan Zac, Elvis, Brandon en Max bij ingewijden bekend als ‘hardest working band in garage punk’. Voor wat het waard is, inderdaad. Maar goed, het goede nieuws: FIDLAR brengt op 4 september de opvolger van zijn debuut uit, ‘Too’ genaamd. De eerste single 40oz On Repeat heeft wederom een voorspelbare drankreferentie in de titel (een ‘fourty ounce’ is een fles bier van zo’n 1,2 liter), maar we kunnen FIDLAR niet verwijten zich er als een rechtaarde slacker vanaf te maken. In de clip parodieert het viertal gedetailleerd zijn vijftien favoriete muziekvideo’s uit de nineties, waaronder Eminem, Jamiroquai en Britney Spears. Door dat visuele geweld zouden we het nummer bijna vergeten. Wat dat betreft heeft FIDLAR anno 2015 een sound die meer catchy is dan het rauwe werk van voorheen, met meer dynamiek en zelfs studio-effectjes. Desondanks zijn de vertrouwde tongue-in-cheek-teksten over drank, drugs en het zijn van een loser in het algemeen nog aanwezig. Laat die plaat maar komen. RvE

Ducktails – Headbanging In The Mirror
In de periodes dat Real Estate het iets rustiger aan doet, gaat gitarist Matt Mondanile altijd hard aan de slag met zijn andere band: Ducktails. Ook dit jaar weer. Er komt een nieuw album en de eerste single Headbanging In The Mirror is inmiddels al te beluisteren. Zoals we van Ducktails gewend zijn, is ’t een hypnotiserende dreampoptrack waar de zwoele synthesizers de leiding hebben en je meeslepen in de muziek. Een heerlijk relaxed nummer, perfect voor een warme zomerdag. Vanaf eind juli kan je lekker wegdromen met het volledige nieuwe album, dat ‘St. Catherine’. Hou issue #21 in de gaten, want dan hebben we een interview met Matt kunnen we nu al verklappen. OS

Albert Hammond Jr. – Born Slippy
The Strokes is weer aan het opnemen en speelt deze zomer een aantal mooie festivals door Europa. De legendarische New Yorkse rockers zijn niet de enige die op de affiches te vinden zijn, gitarist Albert Hammond Jr. is ook van de partij met zijn nieuwe solowerk. Zijn eerste full length sinds 2008 gaat ‘Momentary Masters’ heten en verschijnt eind juli via Vagrant. Single Born Slippy – dat overigens niets met de gelijknamige klassieker van doen heeft – is het eerste voorproefje en maakt dat we erg uitkijken naar deze release. De strakke gitaarlijntjes die we gewend zijn van de gitarist vliegen door de rondte, maar het opvallendste zijn Hammonds vocale kwaliteiten, die duidelijk gegroeid zijn de afgelopen jaren. Hij neemt je mee op een poppy reis en zorgt voor een aantal pakkende oorwurmen. ‘Momentary Masters’ kan wel eens een verrassende release gaan worden deze zomer, die het niveau van de laatste Strokes-plaat overstijgt. RJ

Destroyer – Dream Lover
Destoyers laatste album ‘Kaputt’ uit 2011 staat nog bij vele muziekliefhebbers in het geheugen gegrift. Met een portie enerverende saxofoonpartijen is de met momenten macabere softrock van Dan Bejar er eentje van de buitencategorie. Nieuwe single Dream Lover is eveneens buitenaards van geest, met prettige vergezichten van Springsteen en The War On Drugs. Een uitbundige, maar toch ingetogen stemming kenmerkt de stuwende richting die Destroyer op lijkt te gaan met het nieuwe album. Het is nog even wachten tot ‘Poison Season’ uitkomt (augustus) en een Nederlandse show op 21 november tijdens Le Guess Who?, maar het zal het waard zijn. RJ

Hooton Tennis Club – Kathleen Sat On The Arm Of Her Favourite Chair
Na Jasper heeft Hooton Tennis Club weer een liedje geschreven over een goede bekende, Kathleen dit keer. Na een concert van ons favorietenlijstje tijdens London Calling en met een album in zicht, kon een nieuwe single niet ontbreken. Een nummer met een zintuigprikkelende titel – die niet eens voorkomt in het nummer – en weer lichtvoetig en overheerlijk as always. Een soundtrack (en dat weten ze maar al te goed) voor de zomer, die al staat te trappelen. Een song voor open daken en de wind door onze weelderige lokken. Of, zoals zij het zelf zingen: ‘We can go for a walk in the park, or maybe go swimming!’ MZ

Telegram – Aeons
Aeons klinkt alweer veel volwassener en doorleefder dan Follow, en dat heeft een reden. De eerste single van Telegram is alweer twee jaar oud en in de tussentijd heeft de band vooral getourd. Heel. Veel. Getourd. Terwijl de band al vanaf de eerste Telegramseconde niks liever wilde dan een album opnemen, maar het kwam er maar niet van. Maar nu is het er eindelijk van gekomen. Afgelopen jaar heeft de band het heft in eigen hand genomen en hun album ziet binnen enkele maanden het licht. Aeons (bijzonder lastig uit te spreken) is de jagende voorbode voor wat een bijzonder energiek album belooft te worden. MZ

Elvis Depressedly – Rock ‘N Roll
Rock-’n-roll bestaat niet, aldus Mat Cothran, de helft van Elvis Depressedly. Ironisch genoeg zit de bijbehorende track Rock ’N Roll stampvol met referenties naar dat kennelijk non-existente genre. Zo verwijst het duo, wiens nom de plume natuurlijk afkomstig is van the king of rock-’n-roll, duidelijk naar het obscure Beatles-liedje What’s The New Mary Jane. Toch doen de Amerikanen hun naam eer aan met een song die de gebruikelijke mineur van het voorgaande werk naar een nog hoger niveau weet te tillen. En dat in een luttele twee minuten. RvD

Man Of Moon – The Road
The Road is de debuutsingle van Man Of Moon en slaat in als een oorstrelende bom. Gitarist-zanger Chris Bainbridge en drummer Mikey Reid uit Edinburgh zullen binnenkort wellicht ver buiten de Schotse grenzen gaan treden; daarbinnen werd het duo al een tijdje geroemd om zijn liveshows. Maar bij het uitbrengen van dit eerste studiowerk wordt Man Of Moon nóg meer bedolven onder lovende woorden en door onder meer BBC en NME bestempeld als aanstormend muzikaal hoogtepunt. Knappe jongen die daartegenin durft te gaan, na het beluisteren van dit fuzzige, dromerige en ongelooflijk lekker pakkende singeltje, dat 17 juli op 7”-vinyl verschijnt via Melodic Records. TG

SILICON – God Emoji
Tijdens de opnames van Unknown Mortal Orchestra’s recentelijk verschenen album ‘Multi-Love’ bundelde meesterbrein Ruban Nielson zijn superkrachten met vader Chris en broertje Kody. Het resultaat is verbluffend, maar desondanks blijven de drie hun carrières zo veel mogelijk gescheiden houden. Niet geheel onterecht, want Kody’s eigen projectje SILICON barst van de potentie. Debuutsingle God Emoji is waanzinnig funky en synthesizersexy en draagt, dankzij de fletse hi-hats en het gematigde tempo, een soort introverte housevibe met zich mee. Naar eigen zeggen gaat Kody Nielson niet graag uit op zaterdagavond, dus laten we God Emoji dan maar bestempelen als zondagavondhouse. Het debuutalbum ‘Personal Computer’ verschijnt eind juli. RvD

Summer Moon – Happenin’
Een kekke baslijn en dito gitaar, tingeltjespercussie en een lekker gruizige zang versmelten tot een retepakkend liedje. Dat is wat het nieuwe indiepopproject Summer Moon doet in Happenin’, het eerste complete werkje dat de band onthult. En dat glijdt al meteen lekker onze oren binnen. Net begonnen, maar op SXSW 2015 niet voor niets een gloeiende tip, want de afzonderlijke leden timmerden eerder al flink aan de weg met andere projecten. Even voorstellen: bassist-zanger Nikolai Fraiture (The Strokes), toetseniste Erika Spring (Au Revoir Simone), drumster Tennessee Thomas (The Like) en gitarist Lewis Lazar. Voor het bijwonen van shows zul je voorlopig nog even naar New York moeten vliegen. TG

Sunflower Bean – I Hear Voices
De titel van dit nummer geeft precies aan hoe het moet klinken: chaotisch, een tikkeltje eng en verwarrend. De dikke basriff aan het begin maakt je warm voor de chaos van de rest van het nummer. Ondertussen sluipen de drums en een met reverb doordrenkte gitaar in het intro en na een flinke versnelling begint de bas met zijn verhaal. Gaandeweg neemt zangeres Julia Cumming het nummer over en vertelt dat ze stemmen hoort, waarna ze de indruk wekt de controle over zichzelf te verliezen. Na de uitbarsting komt de sleazy riff nog een keer terug, om vervolgens nog een keer complete chaos in je hoofd te bezorgen. Chapeau. SK

Sundara Karma – Flame
Het muzikale kwartet Sundara Karma is niet voor één gat te vangen, blijkt uit de vele en diverse releases van het laatste jaar. Van Arcade Fire- en Maccabees-invloeden op de laatste ‘EP1’ (check Loveblood!) tot haast Goat-achtige taferelen als je je interpretatie de vrije loop laat op de nieuwste single Flame. De band heeft een unieke gave om de ene na de andere goede single te schrijven en zichzelf binnen een paar maanden te evolueren. De nieuwe single, die uitkomt via Chess Club (het label uitgelicht in Month Picks eerder in dit blad) glijdt weer lekker via de oortjes naar binnen. Knapperige gitaren met opgewonden melodieën en een jeugdige energie die zich niet laat vangen in woorden. Te luisteren in onze New Music Mixtape op Souncloud! RJ

Magic Potion – Deep Web
De combinatie van bandnaam Magic Potion en titel Deep Web klinkt als een scene uit The Hobbit, of een hoofdstuk uit De Computerheks. De video lijkt echter eerder op een homevideo van je vader uit de jaren tachtig die laat zien hoe goed hij basgitaar kan spelen, inclusief akkoorden en teksten. Met orka’s in space en stranden en zelfs heel lief de uitleg waarom deze achtergronden zijn gekozen. Dat, en de geforceerde klunzigheid, vangt perfect de sfeer van de ultrarelaxte,ultra-laid-back lo-fi slackermuziek van de Zweedse band. Het zelfbedachte genre ‘Full Throttle Brain Juice Pop Music’ slaat dan ook de spijker op de kop. MZ

Meat Wave – Erased
Als er ergens in Nederland een plaats is waar het snor zit met de punkscene, dan is het wel Groningen. Het verbaast ons dan ook niks dat poppodium Vera er als de kippen bij was en Meat Wave uit Chicago boekte. Het drietal met de ranzige, lugubere bandnaam stond met zijn ranzige, lugubere muziek in het voorprogramma van zowel Warm Soda als Surf City. Ook het nummer Erased is duidelijk geïnspireerd door de punk die de underground van de jaren tachtig regeerde. Dreunend, schreeuwend, scheurend en raggend. Een voorbode voor een nieuwe, nu nog mysterieuze plaat. MZ

Spoilers – Try Try Try
Lieve mensen, het is weer tijd voor een dondersvette bak knallende garagepunk met Try Try Try, de nieuwste demo van de Britse vrienden van Spoilers. Geïnspireerd door Sonic Youth en Fugazi draagt de Londense band het motto ‘we spoil’ uit. En dat doen de jongens vol overgave, met rammende drums, right-in-your-face-zang en vette lawaaigitaren, die als een wervelstorm over je heen razen. Eerder werk slingerden ze op cassette de wereld in via hun eigen label Vibe/Anti-Vibe samen met het Haarlemse Geertruida. Try Try Try wordt uitgebracht via het label FatCat Records (TRAAMS, The Growlers), uit – we moeten het alweer noemen, jazeker – Brighton. TG

The Parrots – To The People Who Showed Me Their Love While I Was Here
De trend van lange, originele titels heeft The Parrots goed begrepen. The People Who Showed Me Their Love While I Was Here lijkt drie keer langzamer gespeeld dan oorspronkelijk de bedoeling was, maar de trage drums, slepende bas en lome stem brengen een zomerse charme mee. Als we deze track moeten geloven, vliegen de Madridse vriendjes van Hinds je met een in een kleurrijk artwork gehulde EP genaamd ‘Weed For The Parrots’ deze zomer naar een tropisch oord, alwaar de juiste cocktail en een goede hangmat je grootste zorgen zijn. MZ

Coneheads – Way Things Am
‘Punk is dead’: een uitspraak die je vaak hoort op feestjes, in hippe koffiebars en uiteraard op Bar Mitswa’s. Maar wat weet die rabbi er nou van? Dus pauzeer je Spotify-playlist ‘Toffe indiebands 2015’ en adoreer Way Things Am van The Coneheads uit Indiana, het bewijs dat punk niet dood is. Er blijkt een heuse NWI (North West Indiana) hardcorepunkscene te bestaan en deze basement-band brengt ons smerige, vunzige, krakerige punk, overduidelijk geïnspireerd door bands uit de jaren tachtig (Dow Jones and the Industrials, DEVO). Fucking great! Zo, nu kun je weer je playlist opzetten en genieten van basale powerchords. GM

Spray Paint – Day Of The Rope
‘A band from Austin, Texas’ vermeldt het in 2012 opgerichte postpunktrio Spray Paint op zijn website. Maar zeker geen doorsnee band. Spray Paint wordt als dissonantiekunstenaars in het straatje van bands als Sonic Youth, The Fall en Parquet Courts geplaatst, maar zulke omschrijvingen zijn verre van volledig. De nieuwste single Day Of The Rope dendert gruwelijk lekker en klinkt alsof de band vanuit een bunker op ijzeren muren staat te beuken in een poging tot ontsnappen. Meer van dit soort vervelend aangename dingen zijn te horen op de elpee ‘Punters On A Barge’, die in juni verschijnt via platenlabel Homeless. TG

Tijuana Panthers – Front Window Down
We waren vorig jaar behoorlijk fan van Tijuana Panthers’ tweede plaat ‘Wayne Interest’. Typisch Californische punk die werd opgeleukt met pop, wave, koortjes en stukken jazz, waardoor het drietal uit Long Beach een stuk innovatiever was dan de meeste van zijn stijlgenoten. Op Front Window Down wordt die ontwikkeling doorgezet: een onmiskenbare punkstructuur van coupletje-refreintje-bruggetje, gecombineerd met zomers aandoende melodielijnen, waar de bands BFF’s Allah-Las ook zo goed in zijn. Dat levert een onweerstaanbaar catchy song op. Er is nog niks bekend over een nieuwe plaat, maar het kan bijna niet anders dat de drie hun baan, die ze nog steeds met de band combineren, binnenkort op moeten gaan zeggen. Tijuana Panthers speelt in juli vier shows in Nederland. RvE

la HORSE – Nothing From The Monkey Is Free
Met Nothing From The Monkey Is Free maakt de neo-psychedelische rockband La Horse uit Londen een aangename sixtiesrocksong, die klinkt als een vintage klassieker die vijf decennia met zorg werd bewaard voor nu. De band is niet zuinig geweest met orgels en doorspekt de song met vette gitaarriffs. Het ademt de sfeer van de muzikale omslag die Arctic Monkeys onder begeleiding van Josh Homme maakten bij het maken van de duistere plaat ‘Humbug’. Tot op heden leek deze band geheim gebleven, maar daar kan zomaar eens verandering in komen met deze song. TG

Parquet Courts – Pretty Girls
In navolging van hun laatste plaat ‘Content Nausea’ komt Parquet Courts in augustus alweer terug met nieuw werk. Niet één, maar liefst twee split seven inches, waarvan de eerste een cover swap is met Joey Pizza Slice. De tweede wordt waarschijnlijk nog gruwelijker, want daar wordt de andere kant van het vinyl ingegraveerd door Big Ups. Beide worden in beperkte oplage gedrukt, dus wees er snel bij. Vooral bij die Joey Pizza Slice, pure poëzie op zenuwachtige golven van de New Yorkse underground. Sunshine is a motherfucker / Pretty girls is a motherfucker / Happiness is a motherfucker / Real life is a motherfucker / Joey Pizza Slice is a motherfucker / Parquet Courts is a motherfucker. Zo is het. RJ

FFS – Police Encounters
Is dat even een aangename verrassing: het debuutalbum van FFS blijkt geen faliekante mislukking. Sterker nog, de hele rit – van Johnny Delusional tot Piss Off – is hoogst amusant, in tegenstelling tot iedere andere bandfusie in de geschiedenis. Hoe? Het antwoord zit ‘m in Police Encounters, waarop de doldwaze duisternis en de frisse funkiness van respectievelijk Sparks en Franz Ferdinand elkaar aanvullen zonder daarbij eigen clichés te herkauwen. Beide bands mogen dan wel een hoorbare stempel hebben gedrukt – de bam-bam-bidi-bidi’s komen van de Schotten en Sparks bedacht ongetwijfeld het hysterische middenrif – het resultaat voelt niet als een geforceerde optelsom, maar als een natuurlijke mengeling. RvD

Mourn – Gertrudis, Get Through This
Met de nieuwe single Gertrudis krijgt de Spaanse garageband Mourn gemakkelijk de voetjes van de vloer. De drie jonge dames en heer uit Barcelona, waarvan sommigen nog de leeftijd hebben waarop het kopen van alcohol illegaal is in Europese landen, verrasten ons al met hun debuutalbum. En nu, krap een half jaar later, volgen ze dat album alweer op met deze fijne gitaarsong, die lekker ruikt naar alternatieve negentigerjaren gitaarmuziek. Dat laatste is niet vreemd, aangezien de bandleden hun inspiratie halen uit 90’s-grootheden als PJ Harvey. De single verschijnt deze zomer samen met een aantal andere liedjes op een 7” vinyl-schijfje via platenlabel Captured Tracks. TG

Neon Indian – Annie
IJskoude colaatjes light, zwemmen met dolfijnen en – eh – een parkeerplek zoeken tussen al die andere strandgangers. Neon Indians Alan Palomo is een zomermens en dat zullen we weten ook. Op de nieuwste single van het Texaanse chillwavecollectief komt de synthesizer (wederom) in alle mogelijke vormen en kleuren voorbij, waarbij de nadruk (wederom) ligt op de mid-80s. Daarnaast is Annie versierd met kabbelend water en kwetterende zeezoogdieren op de achtergrond. Neon Indian doet hier niets vernieuwends en lijkt na ‘Era Extraña’ ietwat stil te hebben gezeten. Dat neemt niet weg dat Annie (wederom!) een track is om bij te smullen. En ijskoude colaatjes light te drinken. RvD

Oberhofer – Memory Remains
Voor de aller-allereerste editie van The Daily Indie interviewden we een jonge en rusteloze Brad Oberhofer, van de band die zijn achternaam draagt. Destijds net zijn debuutalbum ‘Time Capsules II’ uitgebracht hebbende, spraken we de krullenbol buiten bij Paradiso tijdens London Calling. Zijn, nu we het terugluisteren, redelijk melodramatische muziek van een paar jaar geleden, is nog een schim van zijn nieuwe werk: Memory Remains. De gedachten aan die periode blijven inderdaad, maar het gevoel is niet blijven hangen in de nieuwe single. De woelige melodieën en snelle overgangetjes laten net niet genoeg ruimte om echt springerig te worden, maar fokken de boel wel continu lekker op. Oberhofer is altijd wel van de klingeltjes en de klangeltjes om zijn muzikale recepten af te toppen en weet dat door te zetten met verlegen kerkklokjes (kerstjingles!) in de achtergrond. Dat interview voelt als heel lang geleden (ik kan dat zeggen, want ik deed het interview) en is het misschien ook wel een beetje (word ik oud?!). Goed om te zien dat Brad in ieder geval nog lekker bezig met het vernieuwen van zijn muziek en wij daar nog steeds verslag van mogen doen. Goede single, die te vinden zal zijn op het album ‘Chronovision’, dat later deze zomer verschijnt via Glassnote. RJ

Royal Headache – High
Kijk, die bandnaam is altijd al lekker geweest. Wel klinkt het – als je de muziek nog nooit hebt gehoord – alsof je een portie mannen over je heen krijgt, die hun gruizige en feedbackende gitaren stukslaan in je oren. Dát, is dus niet het geval. De mannen uit Sydney maken kartelige, maar toch behoorlijk zoetige rock-’n-roll die het ook voor alle indiekids leuk maakt. High is weer net zo interessant als voorheen, want zanger Shogun klinkt wel altijd verdomd urgent en heeft een frisse attack in zijn stem die het altijd laten balanceren op het randje van punk en indiepop. Meezingpunk, dus. RJ

Gulf – Out Of Here
Bij elke geüploade track op Soundcloud maken de Liverpoolse jongens sneller furore, terwijl de band bij elk festival als hoogtepunt wordt omschreven door de lokale muziekpers tussen de grote namen. De catchy pop leunt naar een psych en maakt het met jangly en funky elementen helemaal af. Onweerstaanbaar zonnige zomermuziek voor onderweg naar het strand. Gulf komt eraan, dan weet je het alvast. RJ

DRINKS – Hermits On Holiday
De aimabele singer-songwriter Cate Le Bon en TDI-favoriet Tim Presley hebben hun krachten gebundeld onder de naam DRINKS. Zelf noemen ze het echter een soloproject, met ‘één mond, één paar longen, één geest en vier benen’. Op de eerste single is de vocale hoofdrol voor Le Bon, die, met een veel egalere stem dan gebruikelijk, zingspreekt over kluizenaars op vakantie. Of iets dergelijks. Presley lijkt de geest in kwestie te zijn: titeltrack Hermits On Holiday had zo een track kunnen zijn uit de beginjaren van White Fence, maar dan zonder het rauwe rafelrandje en mét de nodige bliep-blops en ding-dongs. Dit doet zeker uitkijken naar het in augustus te verschijnen album. RvD