NEW MUSIC (WEEK 23): o.a. L.A. Witch, Canopies, Twin Peaks, The Vacant Lots en Gengahr

Frankie & The Witch Fingers – Revival
Frankie & The Witch Fingers is een relatief jonge band. Drie voormalige members van Triptides besloten dat het genoeg was, spoorden een vierde knaap op en vormden zo Frankie & The Witch Fingers. Eerder dit jaar bracht de band de single Bad Vibes uit. Bad Vibes is absoluut een goede single, maar klinkt, haast onvermijdelijk, toch als Triptides 2.0.

Inmiddels zijn we een paar weken verder en komen Frankie & The Witch Fingers met een nieuwe single op de proppen: Revival, en met deze nieuwe single zijn de jongens meteen af van de Triptides 2.0 sound. Revival is een single die zijn roots duidelijk vindt in de vroegere garage-psych, maar door het moderne sausje dat de bandleden er overheen hebben gegoten klinkt het toch fris en vernieuwend.

De single is te vinden op de 4-Way Split 7” van Stroll On Records, waar tevens singles op staan van Triptides, The See See en The Young Sinclairs. Het debuutalbum van Frankie & The Witch Fingers wordt deze zomer verwacht.
Dion van Leeuwen

DZ Deathrays – Reflective Skull
Alles wat tof is komt uit Australië. Hier valt niet over te discussiëren. Steve Irwin, Kylie Minogue’s-billen, de Aboriginals én last but not least DZ Deathrays. Thrashpop is het genre waarin de langharige Aussies zich bevinden en het klinkt verdomd thrashy (op een goede manier)! 

Op de nieuwe single Reflective Skull van het nieuwe album ‘Black Rat’, wordt er genadeloos geflirt met metal-invloeden. Hectische snijdende gitaarriffs en vunzige distorted drums begeleiden de track. Hier is helemaal niets mis mee. Dit geeft het nummer een rauwe onderlaag; zo rauw dat het tof wordt om iemands schedel in te slaan met een Gibson Flying V.

Puinhoop in je brein
De jongens hebben de perfecte balans gevonden tussen puinhoop en catchy melodieën. Kortom: Reflective Skull zit vol energie en agressie en laat een puinhoop achter in je brein.
Giordano Mellin

 

L.A. Witch – Get Lost
Deap Vally (Best Kept Secret) tipte ons onlangs de band L.A. Witch! De titelloze debuut-EP is 18 maart van dit jaar uitgebracht maar de eerste videoclip verscheen nog geen korte maand geleden. Reden genoeg om als The Daily Indie wat aandacht aan dit nummer te besteden!

De psychy beelden complimenteren het nummer Get Lost die een heerlijke waas aan gitaren ten gehore brengt, waar een vrouwelijke variant van (eerder werk van) Black Rebel Motorcycle Club weerklinkt. De verdere EP brengt de nummers Heart of Darkness, een langzame americana-track met Lykke Li-achtige vocalen en You Love Nothing, dat met zijn baslijn je botten doet rammelen!
Rob Verkerk

 

Canopies – Miss You Now
Je kent Canopies misschien nog wel van die EP ‘Canopies’ en dat nummer Rebels dat in 2011 in de rondte ging door de blogosphere. Toentertijd klonk Canopies alsof iemand Cut Copy en Hot Chip forceerde iets samen te schrijven: zenuwachtige en vrolijke synthpop met lichtelijk zeurderige zang. Nu drie jaar later laat Canopies weer van zich horen met Miss You Now.

Synthpopperigheid
In vrolijkheid en synthpoperigheid verzuimt het vijftal uit Milwaukee gelukkig niet, maar dit nieuwe Miss You Now wordt keurig geserveerd met een extra grote klodder psychedelica. Als iemand mij had verteld dat dit de nieuwe single was van Tame Impala, dan had ik dat denk ik wel geloofd. Dikke flanger op de gitaren? Check! Sterke synth-hook? Check! Repetitieve en urgente drums? Check! Te gek nieuw nummer? Check!
Ronald van Berkel

 

Twin Peaks – Flavor
Palma Violets lijken al voorzichtig ingepakt te hebben maar mogen nu zeker hun biezen pakken. Deze vier dudes van Twin Peaks uit Chicago doen wat de Britse jongens doen, maar dan beter.

Dit kunnen wij al opmaken uit de korte en bijzonder krachtige Flavor. Deze vier jonge,  eigentijdse hippies weten in twee minuten en één seconde onze aandacht te grijpen met hun rauwe, chaotische muziek vermengd met schreeuwerige zang. En zelfs een kort popgitaartjesmomentje.

Na hun optreden op SXSW heeft Twin Peaks de draad weer opgepakt, stiekem zou Flavor namelijk eind vorig jaar al onze ongeduldige oren bereiken in haar krassende demoversie op vinyl. Nu staat het aanstekelijke nummer tussen vijftien andere in geprakt op het nieuwe album ‘Wild Onion’ die op 7 augustus het licht ziet. Ons geduld wordt weer opnieuw getest, maar gelukkig is Flavor onvermoeibaar achter elkaar te beluisteren.
Mabel Zwaan

 

Gengahr – Fill My Gums With Blood
Vergelijkingen met Unknown Mortal Orchestra zijn al snel gemaakt bij het luisteren van deze single. Toch brouwen de Londenaren van Gengahr een lekkere, authentieke sound.

Deze tourmaatjes van het snel opkomende Wolf Alice weten precies hoe je een subtiele groove combineert met nog subtielere vocals. Een klein liedje om van te houden.  En dit is volgens de band nog maar een demo.

Inclusief een knusse en warme wollen trui-achtige gitaarsound duik je er niet lekker de zomer mee in vol goedkope halve liters bier, roadtrips en hoofdpijnen, maar voor de cooling down van een warme dag is het als geen ander geschikt.
Ricardo Jupijn

 

White Lung – Face Down
“Don’t make a sound… You don’t make a sound”: fans van feministische punk met een licht poptoetje zijn bij White Lung aan het goede adres. Face Down is al de derde single van het nieuwste album ‘Deep Fantasy’ die binnen enkele weken op het Domino Records label wordt uitgebracht.

De Canadese band doet denken aan het ruigere werk van onder andere Hole en L7.  De frontvrouw Mish Way is zodoende een nog ruigere versie van Courtney Love. Terwijl drumster Anne-Marie Vassiliou op raketsnelheid haar drumstel tot het uiterste drijft, zet Mish Way haar woede om in gewaagde catchphrases als ‘Drug the living crowd’ en ‘All the world’s pretend’, die ze vol overgave uitspuwt.

Demonische gitaarklanken
De enige man in het gezelschap, Kenneth William,  is met zijn hels gitaargeluid waarschijnlijk in staat om demonen te doen ontwaken. De band heeft het potentieel om uit te groeien tot de nieuwe fakkeldragers van de feministische punk.
Tijs Delacroix

Ty Segall – Feel
Boem! Met zijn nieuwe song Feel stompt garage-superheld Ty Segall ons met een heerlijk ondeugende baslijn keihard in de maag. Wat een lekker gevoel!

En dat binnen een jaar na het uitbrengen van zijn vorige plaat, een avond te verzorgen op Le Guess Who?, en als drummer te knallen met zijn project Fuzz… Onder meer. Rust is tijdverspilling als je zoveel gave dingen kunt doen!

Bij het maken van het overwegend akoestische album ‘Sleeper’ -alsof Segall óóit slaapt- was het vinyl op, maar de muziek nog lang niet. Met fris ontwaakte energie brengt hij er dítmaal weer een flinke portie elektrisch versterkt geluid in. Knappe jongen die rustig blijft als Segall dit nummer met zijn maatjes tijdens een live-show voluit versterkt speelt!
Teun Guichelaar

 

Antlers – Hotel
Van het luisteren naar The Antlers zal je niet snel heel vrolijk worden, maar dat houdt niet in dat ze geen prachtige muziek afleveren. Op 16 juni zullen ze hun vierde album ‘Familiars’ uitgeven en daarvan hebben ze inmiddels het tweede nummer Hotel met de wereld gedeeld.

De rustige piano en gitaar, samen met de vrij intense blaasinstrumenten zorgen voor een dromerige, warme sfeer in het nummer, die Pete Silberman’s zang perfect ondersteunen. Er wordt gezongen over het eenzame leven van mensen die alleen in een hotel verblijven, en het gevoel van sterfelijkheid dat dit met zich meebrengt. Als de rest van het album net zo mooi is, kunnen we van deze band weer een geweldig, emotioneel werk verwachten komende maand.
Olaf Slootweg

 
Cate Le Bon – Sisters
Met Sisters, van het album ‘Mug Museum’, slingert de Welshe singer-songwriter Cate Le Bon samen met haar band een hypnotiserend dansbare single naar ons hoofd!

Onafgebroken doordrenkt de bassist het liedje vernuftig met een heerlijk pakkende baslijn. Hoewel deze bij de start samen met de drums heel even een hint van new wave doet vermoeden, leggen een huilerig orgel en een naakte elektrische gitaar vooral een flinke portie sixties-invloeden bloot.

Tel hier de weemoedig-nostalgische zang van Le Bon bij op, en klaar is het recept voor een liedje waar in de donkerste uren van de nacht nog veel op gedanst zal worden. Grote kans dat de melodie bij het ontwaken de ochtend erna nóg door je hoofd dwaalt.
Teun Guichelaar

 

The Vacant Lots – Mad Mary Jones
Jared Artaud en Brian MacFadyen vormen samen The Vacant Lots. De in 2012 uitgebrachte single High And Low was een enorme slow-burner van een psych-track, maar hier breekt de band volledig mee op nieuwe song Mad Mary Jones. De beuk erin!

De band windt er geen doekjes omheen, luisteren zal je. Donkere pulserende synth-klanken eisen de aandacht op voordat de drums en gitaren inkomen. The Vacant Lots persen in vier minuten een dreigende mix van rammelige garage en machinale synths naar buiten. Alsof de voorheen zweverige Amerikanen naar Berlijn zijn gegaan en daar een flinke wake-up call hebben gekregen.

Mad Mary Jones staat op debuutalbum ‘Departure’, uitgebracht en verkrijgbaar via Sonic Cathedral.
Wessel van Hulssen

 

Velvet Morning – Barrett Land
De smooth psychedelica van Velvet Morning lijkt door het alom aanwezige gebruik van echo bijna oneindig door te lopen. Meest recente track Barret Land wordt zorgvuldig opgebouwd waarna de lichte en mysterieuze waas niet meer wordt losgelaten.

Net als op debuut-EP ‘Velvet Moon’ ligt het tempo per definitie laag. Je bent aan het dagdromen voor je het weet. Een nieuw element in Barret Land is het warme echo-bad dat gecreëerd wordt. Alsof de band op een bloedhete dag aan de andere kant van een donkere tunnel de song speelt spoelen de klanken over je heen. Als je een bril op hebt slaat het condens er nog net niet op.

Velvet Morning toert momenteel door thuisland Engeland.
Wessel van Hulssen