Dat is inderdaad een vrij sicke deal! Word decemberlid van The Daily Indie, steun onze journalistiek én verfijn je platenkast met prachtig vinyl van Aldous Harding en Big Thief of win ons FKA twigs-pakket met haar laatste album, een t-shirt, buttons én schoenveters!

Deze actie is inmiddels verlopen: alle pakketten zijn vergeven!

Nu is het sowieso een goed idee om lid te worden als je het tof vindt wat we doen. Daarmee steun je namelijk alles wat we doen bij The Daily Indie, maar zorg je ervoor dat we het ook kunnen blijven doen! En dat is: dagelijks mooie artikelen publiceren op onze gratis toegankelijke website. Daarnaast kun je als lid ook nog eens op de gastenlijst bij tientallen shows door het hele land.

Geef jezelf een kerstcadeau
Over naar de actie die het allemaal nog een stuk mooier maakt om je aan te sluiten bij onze community, want rond de feestdagen krijgen speciale decemberleden een extra mooi welkomstcadeau van onze vrienden van Beggars, de platenmaatschappij en distributeur van onder meer 4AD, Rough Trade Records, Matador Records, XL Recordings en Young Turks. En met zo’n roster kom je al snel bij de meest sicke indie-artiesten van het moment uit.


Pakket 1: Designer van Aldous Harding en U.F.O.F. én Two Hands van Big Thief.
Zo mogen we de schitterende plaat Designer weggeven van Aldous Harding. Daar kunnen we je van alles over vertellen, maar beter lees je ons interview met de inspirerende en mysterieuze muzikante van eerder dit jaar nog eens terug. Harding heeft een prachtig jaar achter de rug en verblindde onlangs nog duizenden muziekliefhebbers tijdens haar show op Le Guess Who? en later in Paradiso.

Onderdeel van dat pakket zijn ook nog eens de twee albums die Big Thief dit jaar uitbracht: U.F.O.F. en Two Hands. Een daarvan is zelfs de favoriete plaat van ondergetekende. Of zelfs: het was eerder zonder enige twijfel. Mocht je de albums nog niet kennen of er nog meer over willen weten, lees hier dan nog eens artikel over Two Hands, meer over de eerste plaat en nog een interview met songwriter Adrianne Lenker van begin dit jaar.


Pakket 2: MAGDALENE van FKA twigs op vinyl plus een T-shirt, buttons en schoenveters
Van de week zette ze in Amsterdam het Koninklijk Theater Carré nog op zijn kop, waar ze werk van haar nieuwe album speelde. Deze bundel is er dan ook wel eentje, een compleet FKA twigs-pakket inclusief de allerlaatste en met rozen toegeworpen plaat MAGDALENE. ‘By its close, FKA twigs is an unstoppable force of nature‘, noteerde NME en Pitchfork schreef op: ‘It’s a document of twigs’ marked achievements in songwriting and musicality as she elucidates her melodies without sacrificing her viewpoint.

En dan nog niet eens alleen de plaat: je krijgt er ook nog eens buttons, een T-shirt en exclusieve schoenveters. Hoe vet, kijk dan!


Meedoen?
*Deze actie is inmiddels verlopen.
Wil je kans maken op een van deze twee pakketten? De ervaring leert dat het snel gaat, dus stuur eerst een mailtje naar ricardo@thedailyindie.nl om te laten weten dat je mee wilt doen aan de actie. Ben je de eerste? Dan ontvang je een mailtje met daarin meer uitleg hoe je voor vijftien euro lid kunt worden en zorgen we ervoor dat je het pakket thuisbezorgd krijgt als je betaald hebt. Een kind kan de was doen!

Deze week kwam de nieuwe videoclip van L’Épée uit. We schreven al eerder over de samenwerking tussen Anton Newcombe van The Brian Jonestown Massacre, garageduo The Limiñanas en zangeres-actrice Emmanuelle Seigner. De clip hoort bij het nummer Ghost-Rider, de zesde track op de succesvolle debuutplaat Diabolique die begin september uitkwam. We vonden het een mooi excuus om weer eens af te spreken met onze favoriete psychrockkoning Anton Newcombe, die het album produceerde.

Tekst Mick Vierbergen
Foto’s Thomas Girard

De clip bij Ghost-Rider is tegelijkertijd uncanny, door de schimmige zwart-wit beelden van zangeres-actrice Emmanuelle die doen denken aan een jarendertig horrorfilm, en psychedelisch, door het kleurrijke LSD-achtige beeld. ‘Yes I’m Dead’, zingt Seigner duister. We spraken af met Newcombe om te praten over de samenwerking . En omdat hij ten tijde van The Brian Jonestown Massacre aardig tegen de muziekindustrie aan het schoppen was, wilden we van de gelegenheid gebruikmaken om hem te vragen hoe hij terugblikt op deze periode en wat hij vindt van de hedendaagse muziekindustrie. Het korte antwoord? “Artiesten zijn screwed”.

Het is woensdagochtend. Nog bijkomend van het concert van POND de avond ervoor, werk ik mijn ontbijt naar binnen en maak ik me klaar voor het interview. Via Skype toets ik het Duitse nummer in, en na een aantal keer overgaan hoor ik een ‘Hello?’. Newcombe’s stem klinkt bekend van The Brian Jonestown Massacre-platen en van de documentaire die ik recentelijk heb gezien. “Good morning!” zeg ik. “Good morning to you!” hoor ik Newcombe antwoorden. Ik vraag hem hoe het project L’Épée is begonnen en hoe hij Seigner, Lionel en Marie Limiñana heeft ontmoet.

Supergroep
“Een tijd geleden heb ik het symfonische album Music For Film Imagined gemaakt, waarop de zangeres/actrice SoKo een van de nummers zingt. Ik was toen in Parijs voor een persconferentie en interviews en haar management gaf me een aantal CD’s van The Limiñanas. Dus ongeveer een maand later toen ik in de auto zat en ik de CD’s opzette dacht ik: holy cow, dit is geweldig! Ik heb Lionel en Marie toen gevraagd om een show voor The Brian Jonestown Massacre te openen in Parijs. Maar het was best lastig, ze waren toen nog niet zo bekend buiten de garagescene. Maar ik vond het echt next level en het publiek vond het ook gaaf. Hierna werkte ik samen met het op hun laatste album, Shadow People, waardoor ik Emmanuelle ontmoette. Zij wilde een soloplaat opnemen met The Limiñanas. Toen we dat waren begonnen, stelde ik voor om er een supergroep van te maken.”

Diabolique is deels opgenomen in de studio van Lionel en Marie Limiñana in Frankrijk, waar het framework van het album is neergezet, en verder is geproduceerd in Newcombe’s studio in Berlijn. “Dit soort platen steken simpel in elkaar: het repeteert een interessante baslijn en heeft een duidelijke gitaarstijl. Wij probeerden er een ambience aan te geven, wat veel belangrijker is. Dat is zo ongeveer het proces. We schetsen eerst een outline met de opnames van bas, gitaar en drums en daarna zetten we het geheel in elkaar.”

“De beste ideeën komen als je aan het lopen of aan het fietsen bent, en soms ook als je slaapt”

De bandnaam ‘L’Épée’, wat het Franse woord voor ‘zwaard’ is, bedacht Newcombe in een droom. Hij legt uit: “Als ik namen of titels verzin, probeer ik openminded te zijn. De beste ideeën komen als je aan het lopen of aan het fietsen bent, en soms ook als je slaapt. Niet als je tegen een muur aan het staren bent en op een idee moet komen. Dus ik lag te slapen en ik was toen op zoek naar iets met ambigue betekenissen. Maar wel iets dat een specifieke toepassing zou kunnen hebben en iets dat fonetisch goed klinkt. Dus ja, ik werd wakker en ik zag ‘het zwaard,’ en ik was benieuwd hoe dat zou klinken in het Frans. Dus ik zocht het op en ik vond de flow van het woord wel goed. Het was geen fantastisch visioen, zoals The Lady of the Lake die mij het zwaard overhandigt ofzo, maar ik kwam er gewoon op toen ik sliep.”

Begin december is L’Épée live te zien in Paradiso Noord en op Upon The My-O-My in Doornroosje. Ik vraag Newcombe wat we kunnen verwachten van de shows. “De goede nummers zijn echt fucking goed live,” lacht hij. In iets serieuzere toon: “Ik denk dat je het een goede show gaat vinden als je onze muziek leuk vindt. Emmanuelle en The Limiñanas weten hoe ze moeten spelen en ik vind het ook leuk om te doen. We kunnen een hoop lawaai maken!”

Berlijn
Ongeveer tien jaar geleden vertrok Newcombe naar Berlijn, waar hij nu met zijn vrouw Katy en zijn zoon Wolfgang woont. Hij bouwde zijn eigen studio en richtte het label A Recordings op. “Situaties veranderen, weet je? Voordat ik mijn eigen studio had was ik veel aan het reizen om muziek te maken. Nu is mijn studio op een plek, wat ik erg prettig vind. Ik vind Duitsland erg rustgevend. Iedereen houdt van Berlijn.” Ik vraag hem of hij op een andere manier is gaan werken nu hij zijn eigen studio heeft: “Ja, het enige echte verschil tussen wanneer je een eigen studio hebt en wanneer je – weet je wel – naar een andere studio moet gaan, is dat je dan gepusht wordt om hard te werken. Je hebt die ruimte en tools nodig om je doel te bereiken. Als je je eigen studio hebt en je bent niet aan het werk dan voelt dat soms alsof je een shit person bent. Je hebt alles wat je nodig hebt om iets op te nemen, maar je bent maar gewoon aan het relaxen of zo? Op zo’n moment moet ik me opnieuw focussen op hoe ik denk over mijn leven. Want ik ben productief geweest, maar het is belangrijk om ook een beetje te leven. Wanneer je niet een studio hebt, heb je ook niet het probleem dat je naar jezelf kijkt met het idee ‘waarom gebruik ik dit niet?’ Een hoop mensen dromen van een situatie waarin ze net dat ene zouden willen hebben om een goede plaat op te kunnen nemen. Maar ik heb al die apparatuur, dus geef ik mezelf een schop onder mijn kont en werk ik harder!”

“Dat is crazy shit. Dat is fucking mental.”

Als het gaat over de verschillen tussen de muziekscene in Europa en de VS, reageert Newcombe wat geagiteerder: “Ik kan me niet bezighouden met whatever er allemaal speelt in de wereld. Je moet je eigen cultuur creëren. Omdat wanneer je te veel in een richting luistert, denk je dat de wereld op die manier in elkaar steekt. Ik dacht daar net aan. Hoe irrelevant alles is, muzikaal gezien. Er was een Schotse jongen die een nummer een hit had in Schotland en twee maanden geleden werd het nummer één Amerika. En dit is gewoon een goofy gozer! Wat betekent dat? Het maakt me niks uit dat hij een nummer één hit had. Het is gewoon een silly guy met slechte muziek. Volgens mij heette hij Lewis Capaldi, maar ik heb niks tegen hem. Of als ik kijk naar grime in de UK, dat spreekt me compleet niet aan, het is de manier waarop het helemaal wired up is, alsof het aan de methamphetamine is of some shit… Weet je, twitchy and all that stuff, het spreekt me echt niet aan, maar ja: ik denk dus dat het belangrijk is om je eigen cultuur te maken.”

De documentaire Dig! uit 2004 laat zien hoe The Brian Jonestown Massacre en The Dandy Warhols in dezelfde scene opgroeiden en gaat over de clash tussen kunst en commercie. Terwijl de documentaire aan de ene kant het commerciële succesverhaal vertelt van The Dandy Warhols, die grote recorddeals kregen aangeboden, laat het ook vooral de problematiek en interne struggles binnen Newcombe’s band zien. Zelf heeft hij het uiteindelijke resultaat nooit gezien: “Ik heb in het kantoor van een advocaat een soort permissie moeten ondertekenen voor de film, voor mijn portretrecht. Dus uiteindelijk heb ik wel wat gezien, maar het is niet de film die iedereen heeft gezien. Er is een hoop dat zakelijk en menselijk niet oké was in de manier waarop makers hebben gehandeld en ons hebben neergezet. Dus ik heb hier niet zo veel over te zeggen. Mensen kunnen ervan maken wat ze willen.”

Screwed
Ik vraag hem wat er is veranderd in de muziekindustrie sinds die tijd: “Als je kijkt naar de muziekindustrie nu, zie je dat de mensen die vroeger macht hadden een soort van geïmplodeerd zijn. Ik bedoel, kijk naar wat er is gebeurd met de waarde van muziek. De hele industrie was screwed. Die mensen hebben nu geen baan meer. Dat soort recorddeals en de hele manier waarop ze probeerden je te forceren dingen te doen, bestaat niet meer in die context. Bedenk even dat The Dandy Warhols 500.000 euro kregen om een video te maken. Dat is crazy shit. Dat is fucking mental.”

Het is nu anders: “Ik handel in fysieke uitgaven van muziek. Dus dat is anders dan het hele imago van een artiest bezitten. ‘360 graden’, zoals ze dat noemen: alles van die persoon. Ik ben blij dat ik nu kan uitgeven wat ik wil, kan aannemen waar ik samen mee wil werken en dat we overal kunnen spelen in de wereld. Ik hoef niemand te vragen of overtuigen van iets. Ik kan opnames uitgeven van andere artiesten en ze verspreiden over winkels wereldwijd. Dus ik denk dat dat veel beter is dan werken voor iemand anders.

“Ik vind het interessant om te zien welke pogingen er gedaan worden om de waarde van intellectueel eigendom te monetariseren, en andersom. Ik zie dit niet als een duurzame situatie. Zolang je betaald krijgt voor je werk is het oké, maar het is niet mogelijk om intellectueel eigendom van mensen af te pakken en ze niet te betalen. Ik denk dat we daar naar moeten kijken. Artiesten zijn screwed all over the stuff. Maar ik probeer gewoon door te werken en nieuwe dingen te maken en concerten geven.”

Toch besluit Newcombe op een positieve noot. “Ik denk dat de eerste uitdaging van artiesten is om trouw aan jezelf te blijven en gewoon creatief te zijn. De rest kan je onderweg wel uitzoeken.”

L’Épée live zien? De band speelt 6 december in Tolhuistuin en 7 december tijdens Upon the My-O-My.


Popronde Rotterdam
2 november 2019

Popronde is in volle gang. Het grootste reizende muziekfestival van Nederland laat ook dit jaar weer in 41 steden het publiek kennismaken met een enorme selectie van aanstormend muzikaal talent. Net als vorig jaar bestieren we met The Daily Indie een eigen podium in een aantal steden. En uiteraard zijn we ook present in onze hometown Rotterdam op zaterdag 2 november.

We zijn met The Daily Indie al jaren trouwe mediapartner van Popronde. Vorig jaar rolden we voor de eerste keer ook een eigen podium uit. Aan de basis daarvan lag het idee dat er in de Popronde-selectie steevast een aantal acts zitten die ontzettend getalenteerd zijn, maar door de opzet van het festival lastig onder de aandacht te brengen zijn; omdat ze minder makkelijk in het gehoor liggen, of gewoon niet beschikken over een handige boeker.

En omdat we met The Daily Indie het tot onze missie hebben verheven om overkeken muzikaal talent een podium te bieden, is dat letterlijk wat we doen op onze eigen Popronde-stage: de verborgen parels uit de selectie vissen zodat jullie, het publiek, toch kennis met ze kunnen maken.

Roodkapje
We zijn blij dat we ons net mogen uitgooien bij onze bijna-onderburen van Roodkapje, een plek die als expositieruimte-annex-poppodium al net zo eigenwijs is als wijzelf. En bovendien met Burgertrut beschikt over de beste vegaburgers en -kapsalon van Rotterdam en omstreken! Roodkapje reist als een urbanistische nomade al jaren de stad door, maar heeft nu echt zijn plek gevonden op de huidige locatie, vlakbij centraal station.

Naast een concertzaal met zo’n lekker duistere, industriële feel, beschikt het pand over een grote expositieruimte waar je je regelmatig kunt vergapen aan de dan weer fraaie, dan weer groteske, maar altijd unieke installaties van de artists-in-residence Hamburger Community of Art. Muzikaal vind je in Roodkapje van-alles-en-nogwat, maar eigenwijs en anders dan anders is het altijd. We zijn heel blij met ons gezamenlijke programma!

Loui Lind (21:15 uur)
Je spotte de naam Loui Lind wellicht al als support-act van Pip Blom en Tenfold (een show die wij niet toevallig ook presenteren). Louise Lindskov is van geboorte Deens, woonachtig in Amsterdam en heeft een elastisch hoge stem. In bondige, film-noir-achtige liedjes verdiept ze zich in de verwrongen kanten van zowel haar eigen geest als die van andere personages. Geschikt voor fans van Mitski, Nick Cave of Kate Bush, die zoals ze zelf zegt, tegen een mentaal stootje moeten kunnen.

Meadowlake (22:30 uur)
Je maakte via ons platform al eerder kennis met de Groningers van Meadowlake. En terecht, want de donkere en moody shoegaze van de band smaakt steevast naar meer. Gestage drums, echoënde synths en de zwoele zang van  Jarno Olijve, die elkaar in elk nummer ontmoeten in een soort post-apocalyptische zwanenzang van melancholiek en schoonheid, waarin je berust in je lot, op zoek naar een sprankje hoop.

Bastian Benjamin (23:45 uur)
Wij waren vorig jaar in de Popronde bijzonder gecharmeerd van Esther Veen, vooral toen ze op onze stage optrad samen met Malvae en ijzingwekkend mooie en toch dansbare triphop speelde. Niet zo gek dus, dat toen we haar dit jaar spotten in de onderstaande video, we Bastian Benjamin even in de gaten wilden houden. Benjamin op zijn beurt is een jonge producer uit Deventer die aan de Rockacademie studeert. In zijn muziek klinkt een voorliefde voor ijskoude filmcomposities door, die een perfect huwelijk aangaan met warme ambient-soundscapes, spaarzame beats en de stem van Veen.

De afterparty van de avond in Roodkapje wordt verzorgd door onze eigen The Daily Indie-DJ’s!

FACEBOOK-EVENT | WEBSITE ROODKAPJE | WEBSITE POPRONDE ROTTERDAM



Je vindt dit jaar een The Daily Indie-stage nog op de Poprondes in Rotterdam (2 november), Breda (14 november) en Den Haag (16 november). Houd onze site en social media in de gaten voor meer informatie!


In onze reisserie Ontdek Je Plekje nemen (gast)redacteurs je mee naar makkelijk te bereiken, onverwachte Europese steden waar je als muziek- en cultuurliefhebber volop aan je trekken komt. Dus toen we door New Fall Festival werden uitgenodigd om te komen ontdekken wat het Duitse Düsseldorf achter de façades van staal en glas te bieden heeft, wisten we het wel.

Tekst Robin van Essel
Foto’s Robin van Essel & Reiner Pfisterer

Als Rotterdammer (zoals ondergetekende) voel je je snel thuis in Düsseldorf: ook deze stad is in de Tweede Wereldoorlog effectief in de as gelegd en dus vanaf de grond toe opnieuw opgebouwd, vol abstracte en moderne architectuur. Met name in stadsdeel Medienhafen siert dit de oevers van de Rijn. Ook hier snijdt de rivier de stad in tweeën en is overspannen door meerdere moderne bruggen. Ook hier steekt een uitkijktoren als een naald ruim honderdvijftig meter boven de skyline uit. Ook hier ademt de stad rauwe én gepolijste creativiteit en ondernemerschap. Düsseldorf is een overzichtelijke, schone en compacte stad, waar je in een weekend gemakkelijk voldoende in kan duiken.

We zijn hier op uitnodiging van het New Fall Festival, waar we je eerder al aan voorstelden, en dat zich voornamelijk ’s avonds afspeelt. Genoeg tijd dus om te ontdekken wat deze stad nog meer te bieden heeft voor muziekliefhebbers!

Apparat op New Fall Festival

The Sound Of Düsseldorf
Düsseldorf was in de jaren zeventig het thuis van een rauwe, immens creatieve en grensverleggende muziekscene. Het is de plek waar, geïnspireerd door de omliggende industrie van het Ruhrgebied, de esthetiek van de punk en de mechanische sound van de techno voor het eerst een verbond smeedden. Zo stond Düsseldorf aan de wieg van de Krautrock en de Neue Deutsche Welle, muziekstromingen die de weg plaveiden voor hele genres die we vandaag de dag nog steeds luisteren.

Het was de plek waar Ralf Hütter en Florian Schneider-Esleben van Kraftwerk voor het eerst hun ‘model’ zagen langslopen, die Bowie inspireerde om naar Berlijn te gaan, waar Andreas Frege van Die Toten Hosen voor het eerst met punk in aanraking kwam en waar Depeche Mode zijn coverart maakte. Dankzij de invloedrijke kunstacademie (de oudste en grootste van Duitsland) was de muziekscene hier bovendien bovengemiddeld artistiek, met een opvallende eigen stijl verweven met beeldende kunst en architectuur, en drukte destijds een zichtbare stempel op het culturele leven in de stad.

The Sound of Düsseldorf-tour

Voor wie diep in die muzikale historie wil duiken, is The Sound Of Düsseldorf een aanrader. Elke zaterdag nemen Michael Wenzel en Sven-André Dreyer, lokale muziekjournalisten en auteurs van het boek Keine Atempause: Musik aus Düsseldorf, je mee op een twee uur durende tocht langs allerlei plekken die een rol spelen in de muzikale historie van de stad. Je komt langs de locaties van bekende albumhoezen, legendarische studio’s, platenzaken, clubs en podia. De goed geïnformeerde Wenzel en Dryer zitten vol met vermakelijke anekdotes en laten tijdens de tocht ook muziek van lokale bands als Kraftwerk, NEU!, Die Toten Hosen, Rheingold en La Düsseldorf ongegeneerd hard over de meegebrachte bluetoothspeaker knallen. Enige puntje is dat je je naamvallen wel op orde moet hebben: hoewel de titel van de tour anders suggereert, is deze Duitstalig.

Legendarische clubs
Leuk die geschiedenis, maar: das war. Net als helaas in zo veel andere steden, moet je in Düsseldorf tegenwoordig eerst een laagje vernis wegkrassen voordat je die verhalen terugvindt. Met het verstrijken der jaren vestigde een grote financiële dienstverlenende sector zich in de stad. Het bracht de gentrificatie-drift mee die ook hier in volle hevigheid heeft toegeslagen. Zaken en welvaart zijn moeilijk te verenigen met de conventies van een tegencultuur met anarchistische trekjes. Clubs en concertzalen moesten plaatsmaken voor hotelketens, kantoren of appartementen. Gelukkig zorgt de rijke historie van de muziekscene hier er ook voor dat deze veerkrachtig is. Je kunt hem op de ene plek de kop indrukken, maar dan steekt ‘ie wel op een andere die kop weer op.

Stone im Ratinger Hof

Zo bestaat de legendarische punkclub Stone im Ratinger Hof (Ratinger Straße 10) nog steeds, weliswaar als doorstart van de plek van weleer. Toen wij er waren, knalde de Duitse punk uit de speakers en waren de biertjes goedkoop; alsof de tijd heeft stilgestaan. We moeten bekennen dat we ook Green Day voorbij hoorden komen, waarschijnlijk om de aanwezige Engelse vrijgezellenfeesten tevreden te houden. Als je het wat authentieker wil, ga dan voor Salon des Amateurs (Grabbeplatz 4), een nachtclub onder museum Kunsthalle die zich qua legendarische status kan meten met de beste clubs van Berlijn en Keulen. Sinds de opening in 2005 was dit de club waar de dj’s voor het eerst midden in het publiek stonden en new wave en krautrock voor het eerst geschikt bleken voor de techno-dansvloer. Salon moest door achterstallig onderhoud vorig jaar de deuren sluiten, maar er werd pas vanuit het niets voor volgende week een re-opening aangekondigd.

Kunst en platen
We zeiden het al: de kunst- en muziekscene zijn maar op weinig plekken zo verweven als in Düsseldorf dankzij de grote Kunstakademie. Zo kan het dus zijn dat je in de metro (in station Heinrich-Heine-Allee) ineens onderdeel wordt van een muzikale kunstinstallatie waarvoor Kurt Dahlke, oprichter van de legendarische NDW-band DAF en net zo legendarische platenlabel Ata Tak, de muziek maakte. Ook vind je in de stad tien Säulenheiligen van kunstenaar Christoph Pöggeler: aanplakzuilen met daarop levensechte standbeelden zoals een vrouw in een trouwjurk of een vader met zijn zoontje op zijn nek. Ze zijn zo realistisch dat je elke keer je ogen niet helemaal gelooft.

Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen

Voor wie minder fan is van guerilla-art heeft de stad ook een aantal uitstekende musea. Vooral Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen (met locaties op de Grabbeplatz en Ständehausstraße) zijn de moeite waard, met verschillende moderne expo’s die de grens van audiovisuele visuele kunst opzoeken. Ook de moeite waard zijn de moderne schilderijen in het Kunstpalast (Ehrenhof 4) en de absurde beeldende kunst van de Kunsthalle (Grabbeplatz 4).

Met de handige Düsseldorf Card voor gratis openbaar vervoer krijg je bovendien bij de meeste musea korting of gratis entree. Meer weten what’s going on? Check het stadsmagazine The Dorf voor een actueel cultuurprogramma. Het is op Issuu beschikbaar in het Engels.

Ook voor de betere platenzaak kom je in Düsseldorf nog steeds aan je trekken. De tijden waar je onder de counter zeldzame punkplaten kon kopen in het legendarische Rock On zijn weliswaar voorbij, maar het lastig vindbare Hitsville (Wallstraße 21) is een goede vervanger. Het is de bekendste zaak van de stad, mede dankzij de eigenaar; de voormalige Ratinger Hof-dj Jürgen Krause. Je kunt hier op zoek in een verzameling van muur tot muur vol met goed gecategoriseerd vinyl, veel tweedehands, naar die ene NDW-parel. Rainking Records (Düsselthaler Straße 2) en Slowboy (Lindenstraße 186) zijn eveneens goede alternatieven. Electronica-liefhebbers moeten naar Beat Retreat (Ackerstraße 53).

New Fall Festival
Met New Fall Festival heeft Düsseldorf een bijzonder festival te pakken, en een extra aantrekkelijke reden om de stad te bezoeken. Het is een kleinschalig festival dat een beetje aandoet als een showcase. Deels is dat het ook: er staan ook panels, conferenties en thema-showcases op het programma. Uit de prominente aanwezigheid van de posters en programmaboekjes, die je overal in de stad terugziet, en grote aandeel lokale bands, rijst het vermoeden dat de gemeente diép in New Fall zit om de muziekscene van Nordrhein-Westfalen een boost te geven (en het toerisme naar de stad in de slipstream).

Allah-Las

Dat stoort echter totaal niet. New Fall profileert zich als ‘festival voor muziekliefhebbers, niet voor muziekverslinders’. Hier geen bomvolle blokkenschema’s, maar vier dagen lang één tot vier volwaardige shows en showcases per dag, op diverse fraaie locaties rond cultuur-hotspot de Ehrenhof.  Het idee is ongetwijfeld dat je middels de ‘gewone’ headliners – dit jaar Allah-Las, Apparat, Roosevelt en Nils Frahm – zo ook wat lokaal talent meepakt. Die zijn soms een beetje hit & miss. Maar toch: de fijnste shows die het weekend zien, zijn de licht-psychedelische indie van Suzan Köchner Supraphon, singersongwriter-waar-wij-nog-nooit-van-hadden-gehoord-maar-heel-veel-Duitsers-wel Antje Schomaker en de zonnige maar razendknappe slackerpop (ja, we wisten ook niet dat Duitsers dat konden maken) van The Mañana People.

Antje Schomaker

Net als Düsseldorf zelf, is New Fall net effe anders dan je gewend bent. Maar ook, dankzij het bescheiden programma en bezoekersaantal, juist heel erg relaxt. Dankzij de inbedding die het festival heeft in de stad en de bijzondere locaties waar het plaatsvindt is het absoluut een heel goede reden om Düsseldorf specifiek in het tweede weekend van oktober te bezoeken.

Bier in de Altstadt en Instagrammable eten
Je zou het haast vergeten, maar je bent in Duitsland. We associëren meestal de zuidelijke provincie Beieren met bierhallen, lange tafels en volle pullen, maar hun Rheinische landgenoten kunnen er ook wat van. Die Toten Hosen noemden de binnenstad van Düsseldorf in Der Altbierlied ‘de langste bar ter wereld’ en dat is niet overdreven: het centrum telt ruim 260 bars, waarvan vele een eigen variant van het lokale, donkere Alt-bier brouwen, dat met tientallen glazen tegelijk door de obers op enorme dienbladen non-stop getransporteerd wordt naar de schijnbaar onstilbaar dorstige bezoekers. Vooral de Flinger Straße, Ratinger Straße en Bolkerstraße veranderen na werktijd in een immense blockparty die tot in de kleine uurtjes doorgaat.

Bolkerstraße

Stoppen om te eten hoeft ook niet trouwens. De vele Brauereien daar, zoals de Im Füchschen, Zum Schlüssel, Zum Schiffchen of Zum Uerige, zijn van die stereotype Duitse bierholen en serveren voer dat meer dan uitstekend fungeert als bodempje voor nog meer bier. Lokale specialiteiten zijn Schweinehaxe (geroosterde varkensenkel) en Sauerbraten (zuur stoofvlees), uiteraard geserveerd met overdaad aan zuurkool, rodekool en aardappels. Erg subtiel is het allemaal niet, maar hé: je bent in Duitsland.

Mocht bovenstaande niet je ding zijn, geen nood. Net als in andere grote Duitse steden heeft de jongere generatie weinig op met de twijfelachtige dieetkeuzes van zijn ouders. En dus struikel je in Düsseldorf over hippe, moderne cafés waar je naast een bakkie espresso of flat white ook gewoon een prima Instagrammable avo-toast of açai bowl kunt krijgen. Probeer ook vooral de (wel traditionele, maar stuk lichter verteerbare) Halve Hahn die je overal op de kaart vindt: twee stukken vers roggebrood met hüttenkäse, zilveruitjes en mosterd. Café Velvet (Stresemannstraße 8) in het centrum was een erg aangename plek voor een cafeïnepauze en ook op de hipsterfähige Lorettostraße (vlakbij Medienhafen) vind je veel vintagezaken en cafés, waarvan Greentrees (Lorettostraße 54) onze favoriete koffie serveerde.

Greentrees

Voor lunch is de markt op de Carlzplatz een aanrader. Naast marktkraampjes met vers fruit, groente, vis en vlees vind je hier allerlei street food, dat je opeet aan een van de lange statafels. Voor je avondmaal kun je vertrouwen op de enorme Japanse community van Düsseldorf, die heeft gezorgd voor ongeveer een miljoen ramen noodle-bars die je overal in de stad ziet. De nu ook in Nederland gevestigde keten Takumi (Immermannstraße 28) is hier begonnen als piepkleine zaak.

Hoe kom je er?
Bespaar je de vliegschaamte en pak gewoon de trein of bus, waarmee Düsseldorf ook lachwekkend snel te bereiken is vanuit Nederland. Met NS International sta je vanuit Utrecht binnen twee uur op het Hauptbahnhof. De Deutsche Bahn heeft een rechtstreekse intercitybusdienst tussen Antwerpen, Eindhoven en Düsseldorf. Ook andere aanbieders zoals BlaBlaBus en Flixbus rijden vanuit het hele land al dan niet direct naar de stad.


Popronde Arnhem
25 oktober 2019

Popronde is in volle gang. Het grootste reizende muziekfestival van Nederland laat ook dit jaar weer in 41 steden het publiek kennismaken met een enorme selectie van aanstormend muzikaal talent. Net als vorig jaar bestieren we met The Daily Indie een eigen podium in een aantal steden. Volgende week: Arnhem!

We zijn met The Daily Indie al jaren trouwe mediapartner van Popronde. Vorig jaar rolden we voor de eerste keer ook een eigen podium uit. Aan de basis daarvan lag het idee dat er in de Popronde-selectie steevast een aantal acts zitten die ontzettend getalenteerd zijn, maar door de opzet van het festival lastig onder de aandacht te brengen zijn; omdat ze minder makkelijk in het gehoor liggen, of gewoon niet beschikken over een handige boeker.

En omdat we met The Daily Indie het tot onze missie hebben verheven om overkeken muzikaal talent een podium te bieden, is dat letterlijk wat we doen op onze eigen Popronde-stage: de verborgen parels uit de selectie vissen zodat jullie, het publiek, toch kennis met ze kunnen maken.

Brigant
Net als vorig jaar mogen we ons Arnhemse tentje weer opzetten in Brigant. Het poppodium, cultuurhuis en café aan de Apeldoornseweg heeft een lange geschiedenis. In de negentiende eeuw was het een herenhuis van een adellijke familie. Na de Tweede Wereldoorlog huisden er verschillende hotels, tot het in 1978 werd gekraakt. Na een lang conflict met de gemeente over uitzetting, gaf die laatste op een gegeven moment op en kreeg het kraakpand, inmiddels Hotel Bosch genaamd, een gedoogstatus en werd het het langst bezette kraakpand van Nederland.

Onderdeel van het complex waren een café en danszaal, Kultuurhuis Bosch geheten. De stichting ging in 2009 failliet en startte in 2014 door als Brigant. Delen van de originele muurschilderingen en talloze foto’s in het cafe herinneren aan het rijke verleden, en ook de anarchie en tegencultuur van destijds zie je terug in de programmering van het podium. Of het nu techno, reggae, metal of iets anders is: Brigant kiest nooit de makkelijke weg. En wij ook niet, dus dat is een mooie match.

AC Berkheimer (21:45 uur)
Niks beginnend bandje: AC Berkheimer draait al mee sinds 2005 en is altijd trouw gebleven aan zijn eigenwijze sound. Toen we een tijdje geleden in onze gezamenlijke hometown Rotterdam de band zagen spelen, trok AC Berkheimer ons naar binnen als de nimf op de Lorelei deed met langsvarende schippers. In trance door de knappe melodieën en lieflijke vocalen van frontvrouw Gwendolien Douglas, lijk je een stukje op te stijgen, om vervolgens keihard aan de grond te lopen wanneer een nietsontziende noise-climax in je gezicht explodeert. Het wordt tijd dat de rest van Nederland dat ook eens ervaart.

ZALM (22:45 uur)
ZALM speelde al op ons Popronde-podium in Nijmegen een tijdje terug en dat beviel dermate dat we hem absoluut in Brigant wilden hebben. Want het anarchisme van dit voormalige kraakpand is een een rechte lijn door te trekken naar Eindhovenaar Mike Dobber, de man achter ZALM. Zelf noemt hij het grindpunk: songs van twintig seconden, waarvan de ene helft bestaat uit geluidsfragmenten van camp-tv à la SBS Probleemwijken, de andere helft uit een terrordrone, 240bpm blastbeatdrums en hysterische krijszang. Gimmick? Nope, onder de allesverzengende muzikale epilepsie gaat een politieke boodschap schuil waarmee Dobber haarfijn de vinger legt op de hypocrisie van de Nederlandse samenleving.

De Methode (23:45 uur)
Ook De Methode was al eerder op The Daily Indie-stage te zien deze Popronde en net als ZALM al net zo wars van easy listening of hielenlikkerij. Desondanks is de zware, lome ambient en noisy drone prima dansbaar: dan weer met beats, dan weer zwevend in de leemte, als een vertraagde opname van dansende mensen op een bloedheet dancefestival ergens in Zuid-Europa. Man achter De Methode (pun intended) is de Haagse muzikale duizendpoot Pieter van Vliet, die we vorig jaar als Nimbus3000 ook al over de vloer hadden in Popronde. In Brigant staat Van Vliet waar ‘ie hoort: laat op de avond en in het stikdonker.

FACEBOOK-EVENT | WEBSITE BRIGANT | WEBSITE POPRONDE ARNHEM



Je vindt dit jaar een The Daily Indie-stage nog op de Poprondes in Arnhem (25 oktober), Rotterdam (2 november), Breda (14 november) en Den Haag (16 november). Houd onze site en social media in de gaten voor meer informatie!


Je kunt je lol weer op deze week met onze uitzending op Pinguin Radio. Zoals elke dinsdag mochten we van 21:00 tot 22:00 onze nieuwste vondsten laten horen en daar zitten bijzondere vangsten bij.

Van Panda Bear tot Raury King Nun, Matty, Public Practice, Wives, FKA twigs, Mount Kimbie en The World Of Birds. Bekende namen, onbekende namen, het is een bonte mix van vuige bandjes tot experimentele knoppendraaiers. Druk hieronder op play en dobber een uur lang over onze glinsterende muziekvijver.

Altijd op de hoogte blijven? Houd dan onze Spotifyplaylist en onze pagina vol Album Releases en New Music in de gaten.


  1. Black Marble – Private Show
  2. BODEGA – Treasures Of The Ancient World
  3. Raury – Cherry Blossom
  4. EUT – It’s Love (But it’s not mine)
  5. FKA twigs – home with you
  6. Girl Ray – Girl
  7. Jo Goes Hunting – Computa
  8. King Nun – Bug
  9. Matty – Portrait of Amanda
  10. Mount Kimbie – You Look Certain (I’m Not So Sure)
  11. Omni – Courtesy Call
  12. Panda Bear – playing the long game
  13. Public Practice – Disposable
  14. The World of Birds – Honey Money
  15. Uranium Club – Two Things At Once (Part 1)
  16. Wives – Waving Past Nirvana

Vergeet niet de playlist te volgen op Spotify, dan ben je altijd up-to-date!

Volgende week dinsdag zijn we weer te horen op Pinguin Radio, zoals altijd vanaf 21:00 uur!


Heter van de pers kun je ze niet krijgen: morgen komt A Slow Descent uit, de eerste track van Micro Talk. Dit bijzondere project maakte deze spacey triphop in een voormalige cel van de Amsterdamse Bijlmerbajes en, zoals de ambient-sound suggereert, met veel aandacht voor de visuele presentatie. Maak hier als eerste kennis met Micro Talk.

Achter Micro Talk gaan de Amsterdamse producer Skipta oftewel Tim Schakel en de Nederlands-Ghanese Nana Adjoa schuil, die je kunt kennen van haar optredens zo’n beetje overal afgelopen jaren. Het duo maakte zijn debuut als Micro Talk dit voorjaar, toen ze de muziek verzorgden bij Dune, een door middel van kunstmatige intelligentie gegenereerde, abstracte landschapsverkenning, gemaakt door visueel kunstenaar Micky Van Olst, dat te zien was in De School in Amsterdam.

Het smaakte blijkbaar naar meer, want Micro Talk sloot zichzelf op in de Amsterdamse Bijlmerbajes om meer muziek te maken met behulp van analoge synths, vervormde gitaren en geluidssamples uit het archief van NASA. Met die benadering is het geen wonder dat A Slow Descent bekend voorkomt: Public Service Broadcasting deed op de uitstekende plaat The Race For Space iets vergelijkbaars. Maar Micro Talk klinkt veel persoonlijker dan het Londense trio, dankzij de warme beats en de soulvolle zang van Adjoa, in scherp contrast met het ijle vocalen van Schakel in het refrein.

Net als het project Dune, is ook de trippy video bij A Slow Descent gemaakt door algoritmes los te laten op bewerkte archiefbeelden van NASA. Dit is het eerste deel van vijf dat uiteindelijk de ‘Expanding Dark’ moet gaan vormen, een project waarmee het duo naar eigen zeggen onze bewustzijn rond het uitdijende heelal wil verkennen. Een muzikaal-visuele kruisbestuiving, waardoor Expanding Dark ongetwijfeld straks meer aanvoelt als een interessant kunstproject, dan ‘gewoon’ een plaat.


Een paar maanden terug maakten we kennis met Tremor.Sessions, een project van geluidstechnicus Daan Kandelaars. Behalve dat hij de beschikking heeft tot zijn eigen Tremor.Studio in Hilversum, weet hij ook nog eens bijzonder fijne artiesten te strikken voor de sessies die hij opneemt. Dus toen de vraag kwam of we zin hadden om weer een in première te laten gaan: waarom niet?

Na Coolboxer laat Tremor.Session nummer vier je kennis maken met Floris Lava. Dat doet wellicht niet direct een belletje rinkelen, tot je hoort dit een nieuw alter ego is van Mart Boumans. We maakten een paar jaar geleden al kennis met Boumans via zijn band Super Soakers. Daarnaast is hij kunstenaar en illustrator, speelde als gastmuzikant saxofoon bij Afterpartees en was hij vorig jaar met indiejazzproject Slack Attack op een aantal festivals te zien, waaronder Popronde en Grasnapolsky.

Met Background, het nummer dat je in de sessie hoort, richt Boumans zich op een moderne Britse soulsound, in de richting van wat we de laatste tijd hoorden bij acts als Arctic Monkeys of King Krule.

“Background, en eigenlijk daarmee Floris Lava, is een toevallige samenkomst van factoren”, vertelt Boumans. “Eerst was ik begonnen met het digitaal produceren van muziek, kwam ik in de wonderlijke wereld van jazz-akkoorden uit en dienden andere instrumenten zich aan in de zoektocht naar pols-vriendelijkere manieren van musiceren. Zoals klarinet, toetsinstrumenten en allerlei percussie. Daarnaast transformeerde m’n vorige soloproject Slack Attack tot een achtkoppige band en daarmee kwam een drang naar vrijheid kijken. Toen ik een tijdje terug de naam Floris Lava bedacht als flauwe woordgrap, bleek er nog geen artiest te zijn met deze naam. Vandaar dat ik ‘em maar snel gekaapt heb, met in m’n achterhoofd de gedachte om maandelijks iets uit te brengen. Background gaat over onverzadigbare honger, de snelle vertering van plezier en de utopische dystopie waarin we langzamerhand lijken te leven. Wat nog erger is dan het laatstgenoemde, is de illusie hebben dat we ons in de eerste verkeren.”


De allerlaatste week van de zomer is aangebroken, maar why stop? In onze reisserie Ontdek Je Plekje nemen (gast)redacteurs je mee naar makkelijk te bereiken, onverwachte Europese steden waar je als muziek- en cultuurliefhebber volop aan je trekken komt. Na dit jaar in BrightonCluj-Napoca en Edinburgh te zijn geweest, gaan we er nog een keer op uit, en wel naar de Oekraïense hoofdstad Kiev.

Tekst en foto’s Theo van der Veer

Als er één Oost-Europees land veel in het nieuws is geweest de laatste jaren, dan is het Oekraïne wel. Om uiteenlopen redenen haalde het hier de kolommen van de dagbladen: de Oranje revolutie, de songfestivalwinst van Svetlana, de perikelen rondom de Krim en recentelijk nog de uitverkiezing van de komiek Volodymyr Zelensky tot president van de voormalige Sovjetstaat. Oekraïne is op z’n zachtst gezegd een bijzonder land, waar we weinig van weten. Veel minder dan dat we eigenlijk denken.

Denk je aan Kiev, dan denk je waarschijnlijk niet aan een bruisende, hippe en westerse stad. Niks is echter minder waar. Kiev (of Kyiv zoals ze zelf zeggen; Kiev is een ouderwetse Russische uitspraak, Oekraïners zullen gevleid zijn als je de stad op een Oekraïense manier noemt) is moderner dan je verwacht en een stad die binnen afzienbare tijd uit zou kunnen groeien tot misschien wel ‘het nieuwe’ Berlijn of Leipzig. Toegegeven, dit predicaat wordt tegenwoordig te pas en te onpas op steden geplakt waar iets broeit, toch is Kiev en stad met (culturele) potentie. Al loopt het er nog niet over van toeristen: van fotograferende Aziaten blijf je vooralsnog gevrijwaard.

Verdwalen
Om niet te verdwalen in Kiev – de stad bestrijkt per slot van rekening 836 km² en telt bijna drie miljoen inwoners – heb ik afgesproken met Alona Dmukhovska. Ik heb haar vorig jaar leren kennen tijdens een cultureel uitwisselingsproject, waarvoor ze toen in Nederland was. We ontmoeten elkaar bij het metrostation Arsenale, op zich al een belevenis. Station Arsenalna (vernoemd Arsenal Factory, is een van de oudste en meest beroemde industriële fabrieken) ligt ruim 100 meter onder de oppervlakte en is daarmee het diepste metrostation ter wereld. Vanaf daar is het tien minuten lopen naar de Wake CUP Bar (Ivan Mazepa Str. 18/29) een hippe bar onder de grond waar je we gaan dineren. De kaart telt talloze vegetarische en veganistische gerechten. Maar je kunt er ook terecht voor een goed ontbijt, lunch, maar het is ook een prima werkplek, met goede koffie!

National Museum of the History of Ukraine
Vanuit daar maken we een wandeling naar het National Museum of the History of Ukraine in the Second World War (Lavrska Str. 24), een park dat even buiten het centrum ligt. Vanaf hier heb een prachtig uitzicht over de oostkant van de stad, en de rivier de Dnipro, die de Kiev in tweeën deelt. Ook het park zelf is een adembenemende verzameling van visuele hoogstandjes. Het is aangelegd tijdens het Sovjetregime en het park staat dan ook vol met megalomane Sovjet-standbeeelden. Indrukwekkend, voor wie een fascinatie heeft Oost-Europese architectuur, zoals ondergetekende (die wat dat betreft in Kiev goed aan zijn trekken komt). Helden en gevallenen worden hier groots geëerd. Of beter gezegd werden: de hedendaagse, jonge inwoners van Kiev hebben niet veel op met de toenmalige Sovjet-Unie. Het Motherland Monument van ruim honderd meter, dt trouwens zeer prominent aanwezig in een clip van Frightened Rabbit, is gebouwd ter verheerlijking van de toenmalige ‘Unie van Socialistische Sovjet Republieken’.

Majdan Nezalezjnosti
Na een wandeling langs overheidsgebouwen en de ambtswoning van de recentelijk verkozen president, belanden we op het Onafhankelijkheidsplein (Majdan Nezalezjnosti). Wereldberoemd geworden als strijdtoneel van de Oranjerevolutie (2004-2005) en Euromaidan (de Revolutie van de Waardigheid): protesten en politieke manifestaties waarbij tientallen doden vielen te betreuren. De gevallenen worden middels portretten op indrukwekkende wijze herdacht.

En hoe wrang ook, door de recente geschiedenis is het plein tevens de grootste toeristische trekpleister en kloppend hart van de stad. Het is nog opvallend druk op de late avond, maar het is dan ook nog altijd ruim 25 graden. De zomers in Oekraïne zijn erg warm: dagen van rond de 30 graden zijn geen uitzondering (maar een onverwachte wolkbreuk al evenmin). We vinden enigszins verkoeling wanneer we de het metrostation inlopen, hier neem ik afscheid van Alona. Op steenworp afstand van het Majdan Nezalezjnosti is Cuba Coffee (Tarasa Shevchenkalaan 2) gevestigd, hier schenken ze misschien we de beste koffie van Kiev.

Majdan Nezalezjnosti

Koфeepия
De volgende dag bezoek ik Podil, een van de hipste wijken van de stad en tevens een van de oudste. Podil is het culturele hart van Kiev. Daarnaast kun je hier prima eten en zijn er zijn tal van leuke koffietentjes, waar veel opgeklapte laptops opvallen en zeer goede (en sterke) koffie geschonken wordt. Mijn favoriet is koffietent Koфeepия (Mezhyhirska Str. 7), wat zoiets betekent als ‘lekkere koffie waar je blij van wordt’. Een klein schattig zaakje, waar vintage meubilair de boventoon voert. Al weet je in Oost-Europa nooit of dit de bedoeling is, of dat het interieur al die jaren onaangeroerd is gebleven. De koffie is er voortreffelijk en niet duur. Op een goede tweede plaats gevolgd door Hum:Hum (Mezhyhirska Str. 13/34), zelfde recept: goede koffie, maar ook een prima vegetarische kaart.

Want voor een goede vegetarische (en zelfs een veganistische) maaltijd kun je in Podil te kust en te keur terecht. Een goed voorbeeld hiervan is KOLO (Illinska Str, 20). Een klein restaurantje, op steenworp afstand van de Dnipro, waar een goede vegetarische maaltijd geserveerd wordt. Minstens zo lekker kun je eten bij MOMO (Petra Sahaidachnoho Str. 24), gelegen aan het Kontraktova plein, in het kloppende hart van Podil. Een hip restaurant dat van buitenaf de uitstraling heeft van een fastfoodrestaurant en dat in zeker zin ook wel is, alleen staat de kaart hier vol met biologische, vegetarische en veganistische lekkernijen. Zoals smoothies en drankjes maar ook gerechten die je zelf samenstelt. Dit alles voor een zeer schappelijke prijs. Dit in tegenstelling tot in ons land, waar verantwoord eten en drinken synoniem zijn voor hoge prijzen.

MOMO

Closer
In zo’n hippe stad zal het ook wel goed zitten met het muzikale landschap, zou je zeggen, maar de muziekscene van Kiev is niet gecentraliseerd. Desondanks zijn er genoeg podia om leuke concerten te bezoeken. Kunst en cultuur was sowieso geen ondergeschoven kindje in de Sovjettijd en daar plukt (op het gebied van vastgoed) Oekraïne nog altijd de vruchten van. Er zijn talloze theaters en musea (wat te denken van het Jellyfish Museum, serieus!) in de stad, én er zijn een paar hele interessante poppodia.

Yurkovytsya

Een van die podia is Closer (Nyzhnoiurkivska Str. 31), bekend om zijn dance- en techno-avonden, maar er treden ook regelmatig bands op. De club zelf ligt achteraf, in gebied dat Yurkovytsya heet. Closer is een wereldberoemd podium waarvoor zelf The Guardian en The New York Times vleiende woorden over hadden. DJs als Richie Hawtin, Helena Hauff en Moodyman zijn hier kind aan huis. Maar er wordt breder geprogrammeerd: op de (doordeweekse)avond dat ik er ben, treedt het lokale DZ’OB op, een zevenkoppig orkest met strijkers, een drummer en een DJ. De prijzen bij Closer liggen aanzienlijk hoger dan elders in de stad en de ervaringen met betrekking tot gastvrijheid schijnen nogal wisselend te zijn. Ik heb hier in elk geval een prima avond gehad.

DZ’OB

Muziek op Trykhaniv Island
Een andere locatie waar zomers met regelmaat festivals en concerten plaats vinden is Южный Берег Киева (wat zoiets als ‘Zuidkust Kiev’ betekent). Een prachtige strandtent (inclusief zandstrand) met podium op het eiland Trykhaniv island, gelegen aan de Dnipro. Overdag ook een prima plek om te vertoeven. Om hier te komen kun je vanuit het centrum het best de voetgangersbrug Parkovy Pedestrian Bridge over de rivier nemen. Op de avond dat ik Trykhaniv island bezoek, treedt Lucas Bird er op, een jonge hipster van nog geen twintig jaar. Южный Берег Киева is een plek waar je ziet en gezien mag worden. Het publiek is jong (mid twintig) en westers uitgedost.

Na het optreden spreek ik kort met Bird, ik vraag hem hoe populair hij is in Kiev. Hij kan nog moeiteloos over straat kan lopen, ‘zonder herkend te worden’, antwoordt hij serieus. Maar een doorbraak, binnen maar ook buiten Oekraïne hoeft niet lang op zich te laten wachten. Zijn blik is vooral gericht op het  westen. “In Kiev is geen popscene, iedereen werkt op z’n eigen een eilandje”, legt hij uit. Naast het westen zou hij ook graag oostwaarts trekken. “Naar Japan”, vertelt hij enthousiast. “Na Oekraïne worden mijn liedjes daar het meest gedraaid.” Het is niet voor het eerst dat ik hoor dat er geen samenhangende muziekscene is in Kiev. Dat is jammer, want hierdoor zijn artiesten veelal op zichzelf aangewezen, of op Music Export Ukraine, de organisatie waarvoor ook Alona werkt.

Lucas Bird

Scenevorming kun je ook niet creëren, het moet ontstaan. Potentie in Kiev is er genoeg, zoals de afgelopen jaren ook al te zien was op Eurosonic. Daarnaast is het een heel interessante stad, die mijn hart heeft gestolen. Het leven is goedkoop en je kunt er goed overnachten. Reizen doe je het beste met de metro: voor nog geen 10 cent koop je al een muntje voor een ritje, zonder zones. Het is een stad waar historie en vooruitgang hand in hand lopen en een aanrader voor iedereen die niet achter in de rij van toeristen wil aansluiten, maar wel het nodige wil zien.

Hoe kom je er?
Voor mensen met vliegschaamte is Kiev op zich goed te bereiken met de auto, hoewel de wegen na Warschau niet van de kwaliteit zijn als wat wij hier in het westen gewenst zijn. Daarnaast is de douane een uitdaging en niet slechts een horde. Vliegen een betere optie. Dat kan dagelijks vanaf Schiphol en daarnaast met regelmaat vanaf Rotterdam en Eindhoven.

Drukke agenda dit weekend? Maak maar vrij, want je gaat de tijd nodig hebben. Als je up-to-date wil blijven met alle nieuwe releases tenminste, want goddamn: wat komt er een hoop uit deze week. We hebben weer alles geluisterd en een selectie voor je gemaakt. Maar houd natuurlijk ook onze release-agenda in de gaten voor meer moois.

Popronde is van start gegaan gisteren en we zien vandaag meteen twee nieuwe singles verschijnen van beloftes uit de selectie: van WIES, het Nederlandstalige indiepoppproject van Jeanne Rouwendaal en de weirde lo-fi outcast-autotunerap van Grote Prijs-winnaar Johnny Loves Me.

Verder zijn er singles van Temples, dat over twee weken zijn langverwachte derde plaat uitbrengt (stay tuned voor een interview met de band), nu al nieuw werk van voormalig-Wild Beast Hayden Thorpe en een derde teken van leven van Girl Band. Deze derde single in korte tijd wijst erop dat de band, na het waanzinnige Holding Hands With Jamie uit het veelgeplaagde jaar 2015 (de band moest continu tours afzeggen vanwege gezondheidsproblemen van frontman Dara Kiely) het nu opnieuw probeert. Het momentum voor bands uit Dublin is er met Fontaines D.C. en The Murder Capital momenteel in elk geval.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de albums! We zien nieuwe van TDI-favs (Sandy) Alex G. (morgen verschijnt een interview op deze site!), Alex Cameron, Metronomy, Twin Peaks, Men I Trust en Jenny Hval. Maar ook frisse ontdekkingen, zoals ‘superband’ L’Épée, Djo (de band van Stranger Things-acteur Joe Keery) en het artistiek fascinerende Jerkcurb.

En. Nog. Veel. Meer. Veel luisterplezier!

Altijd op de hoogte blijven? Houd dan onze Spotifyplaylist en onze pagina vol Album Releases en New Music in de gaten.



(Sandy) Alex G – House Of Sugar

Twin Peaks – Lookout Low

Metronomy – Metronomy Forever

Alex Cameron – Miami Memory

L’Épée – Diabolique

Djo – Twenty Twenty

Devendra Banhart – Ma

Men I Trust – Oncle Jazz

Jenny Hval – The Practice Of Love

Jerkcurb – Air Con Eden

Trupa Trupa – Of The Sun

Sjamsoedin – Research


De zomer loopt ten einde, wat betekent dat de hoeveelheid releases, die afgelopen weken eigenlijk toch al hoger lag dan normaal, nu echt wordt opgeschroefd. Veel vaderlands nieuws deze week, met onder andere gloednieuw werk van Klangstof, Figgie, TESSEL en The Sweet Release Of Death.

Uiteraard keken we al een tijdje uit naar de nieuwe plaat van TDI-darlings Whitney, waarmee we vandaag ook een interview publiceerden. Ook is daar Twelve Nudes, de langverwachte nieuwe van Ezra Furman (we schreven al over de eerste single van die plaat). Ook onze favoriete Aussies DZ Deathrays brengen hun vierde plaat Positive Rising, pt. 1 uit.

Daarnaast zien we een nieuw teken van leven van oudgedienden Cold War Kids (de single Complainer) en The Futureheads (full-length Powers), een bijzondere samenwerking tussen de Deense producer Trentemøller en Warpaint’s jennylee, een daadwerkelijk heerlijk album van de Amerikaanse soulrapper Common (18 september te zien in TivoliVredenburg), EP’s van Four Tet, Pharmakon en Ugly en nog heel veel meer. Veel luisterplezier!

Altijd op de hoogte blijven? Houd dan onze Spotifyplaylist en onze pagina vol Album Releases en New Music in de gaten.



Whitney – Forever Turned Around

Ezra Furman – Twelve Nudes

DZ Deathrays – Positive Rising, pt. 1

Beach Baby – Songs From The Limbo Lounge

!!! – Wallop

Common – Let Love

The Slow Show – Lust And Learn

The Futureheads – Powers

Four Tet – Anna Painting EP

Pharmakon – Devour