Waarom altijd maar eindeloos blijven polijsten als je ook gewoon gas kunt geven? De heren van Black Leather Jacket snappen dit als geen ander. De garagerock-formatie uit Antwerpen weet er met rauwe en korte nummers flink in te rammen. Village People was vorig jaar al een klein succes, maar nu is de single Intoxicated aan de beurt om in beeld vereeuwigd te worden.

Het nieuwe nummer gaat volgens de band over losgaan. Mensen die na een lange week klaar zijn met alle wekelijkse verplichtingen en “even de stress van een werkweek laten vallen en een middelvinger naar alles geven.” Iets waar menig mens met een negen-tot-vijf-baan zich wel in kan vinden.

Voor de clip deed de band beroep op de kunsten van zanger Alexander als grafisch vormgever. Voor het script, tja, dat was er eigenlijk niet: “We hadden niet echt een draaiboek. We hebben gewoon een zwarte backdrop opgehangen en een lamp neergezet. Vervolgens wat zitten playbacken over het nummer, om achteraf de beste stukken te monteren.” Een vrij simpele maar effectieve aanpak die een clip oplevert die past bij de plaat. Simpel, snel, maar doeltreffend.

Na een succesvol 2019 waarin de band veel zendtijd kreeg op Studio Brussel en 3FM, een uitverkochte release show in Trix en een deal met boeker Hot Topic, zet Black Leather Jacket het vizier nu op 2020 met enkele mooie festivals in het verschiet. Black Leather Jacket zal te bewonderen zijn op onder meer Ik Zie U Graag, Sniester, Conincx Pop, Big Rivers en Zwarte Cross.

Maar dat is nog niet alles, want Black Leather Jacket speelt op 20 maart tijdens onze The Daily Indie Presents-avond in Tilburg als support van The Snuts in Hall Of Fame. Ben je lid van ons? Dan kun je naar deze show toe!


Ooit was Jeroen Kant een eigenzinnige troubadour die vanuit zijn houten huisje in het Brabantse Heesbeen ons land bestormde. Hij haalde er het programma De Beste Singer-Songwriter van Nederland van Giel Beelen mee. Beelen en Kant werden geen vrienden. Daarvoor was Beelen vermoedelijk te ijdel en Kant te eigenwijs en een tikje recalcitrant.

Niettemin zorgde hij voor kippenvel – zelfs op de stoere, volgetatoeëerde armen van Eric Corton – met zijn prachtige vertolking van Halleluja. Zijn eigen nummer welteverstaan, niet die evergreen van Leonard Cohen.

Zijn eigenzinnige zijde is nooit verdwenen, maar het imago van de liedjesschrijvende paradijsvogel in dat schimmelige en tochtige huis schudde hij van zich af. Hij toog naar de stad Tilburg, vond de liefde bij bassiste Judith Renkema en vormde met haar een band die ronkt, schuurt en stoomt. Eerst onder de naam Sheewawah, nu weer gewoon met zijn aloude eigen naam. Hij rekruteerde Jan Pohl voor op drums en het resultaat is wat je nu kan horen met de nieuwe EP genaamd Diesel.

Gruizig, log en stroef startend
Een betere naam had hij amper kunnen bedenken. De nummers klinken bijna als de sleepboot (Elko genaamd) waarin de clip van het titelnummer werd opgenomen. Gruizig, log, stroef startend, niet voor niets zingt hij: ‘Ik ben net een diesel, ik kom langzaam op gang.’ Stomend, dampend. Stoer en tegelijk kwetsbaar. En uiteindelijk ook dansbaar. Check die moves van Kant en Renkema maar. Voor Kant is het devies altijd geweest: ‘Volhouden en stug door blijven gaan.’

Voorheen was de tekst vooral de basis, maar de troubadour is meer naar de achtergrond verhuisd. Het draait meer om de gitaargeluiden, vertelt de Brabander aan The Daily Indie. “Ik kan soms wel dagen bezig zijn met het tweaken aan mijn geluid. Dit fuzzpedaal hier, dat fuzzpedaal daar, of toch andersom, Univibe erbij, die gitaar of dié gitaar, nog een pedaaltje kopen, of toch maar dat pedaal, dit harder, dat zachter…. En als ik dan gitaar ga spelen thuis bouw ik aan die sound. Daar probeer ik helemaal in te kruipen. Als je een vette, dikke, inspirerende tone hebt, dan krijg ik bij één akkoord al een brede grijns op mijn gezicht en dan staan de ruiten te trillen en roep ik ‘whieeeuwww!’ Dan weet ik dat ik goed zit. Als ik dan geïnspireerd ben door die sound, dan ontstaat daar een vette riff uit en een bepaald gevoel en daar komt dan een eerste regel tekst bij. En dán is het uitvogelen waar het liedje heen wil. Schrijven en schaven met de band, maar altijd wél met die sound als bodem.”

“In mijn vroege werk zag ik mijzelf vooral als tekstdichter, daarna wilde ik een mooie en ingetogen bandsound neerzetten. Daarna, met Sheewawah had ik meer de behoefte op de elektrische gitaar te knallen. Alles komt meer en meer samen tot één geheel. Dit is de optelsom van alles wat ik tot dusver gedaan heb.”


Het is zover: deze week draaiden we onze tweehonderdste aflevering op Pinguin Radio! Dat zijn tweehonderd uur aan nieuwe muziek en duizenden ontdekkingen van nieuwe nummers en artiesten. Deze week gingen we steady door en pikten we veertien niet-te-missen-tracks uit.

Verse tracks waren er onder meer van Shopping, The Voidz, Foxes in Fiction, Doobie Fontaine, High Sunn, Meryem Aboulouafa, Oliver Tree, BOyO, Bombay Bicycle Club, Hurt Valley en met Tin Fingers gaven we ons uurtje zelfs nog een kersttintje. Duik er deze windstille dagen tussen Kerstmis en oud en en nieuw nog eventjes lekker in en volg onze playlist om wekelijks up-to-date te blijven.

Altijd op de hoogte blijven? Houd dan onze Spotifyplaylist en onze pagina vol Album Releases en New Music in de gaten.


  1. Shopping – Initiative
  2. The Voidz – Did My Best
  3. Hurt Valley – Apartment Houses
  4. Meryem Aboulouafa – Breath of Roma
  5. Oliver Tree – Cash Machine
  6. Foxes In Fiction – Flashing Lights Have Ended Now
  7. Bombay Bicycle Club – Racing Stripes
  8. BOYO – Waiter
  9. Ten Fé – Heaven Sent Me
  10. Tin Fingers – Miracle (A Christmas Special)
  11. Yumi Zouma – Right Track Wrong Man
  12. The Holydrug Couple – Vertigo
  13. Doobie Fontaine – Sugarcoated
  14. High Sunn – To timochi

Vergeet niet de playlist te volgen op Spotify, dan ben je altijd up-to-date!

Elke dinsdag zijn we al jaren te horen op Pinguin Radio, maar op oudejaarsavond één keertje niet. Tot 2020!


In de categorie: ‘We hebben ‘m zelf ook’, presenteren we vandaag een mooie decemberactie met het Smibanese Woordenboek 2.0. Want nu het er toch over hebben: hoe is het met je Smibanese? The Daily Indie gaat je helpen bij het vergroten van je straat-vocabulaire als je lid wordt.

Update: deze actie is verlopen.

Nu is het sowieso een goed idee om van ons lid te worden als je het tof vindt wat we doen met The Daily Indie. Daarmee steun je namelijk alles wat we doen, maar zorg je ervoor dat we het ook kunnen blijven doen! En dat is: dagelijks mooie artikelen publiceren op onze gratis toegankelijke website. Daarnaast kun je als lid ook nog eens op de gastenlijst bij tientallen shows door het hele land.

orgi orgi [bnw.] or’sjie or’sjie
1. super origineel 2. volstrekt puur van aard 3. kanker real, bijv. Hij is een orgi orgi mannetje. | Deze shit die we doen is geen grap. Niggas zijn orgi orgi. |Als je het orgi orgi wilt kicken moet je sticken to the grind.

Uitgeverij Pluim en Smibanese Woordenboek 2.0
Vorig jaar werd Uitgeverij Pluim opgericht door Mizzi van der Pluijm en Rianne Blaakmeer. Twee boekenliefhebbers die al wat langer in de literaire wereld rondlopen, want ondertussen geven zij het werk uit van onder meer Joris Luyendijk, Dimitri Verhulst, Hanna Bervoets, Ellen Deckwitz, Maarten van der Graaff, Lieke Marsman, Nico Dijkshoorn, Jente Posthuma en Jaap Scholten.

atta [znw.] att’a
(een porte) patat/friet, bijv. Atta van maccie is beste, man. | Ik ga een snelle atta eten. | Ik heb net een derma atta gechapt van New York Pizza nek je die? Potato wedges.

Smibanese
Maar natuurlijk ook van Soort Kill, een van de oprichters van SMIB WORLDWIDE en de schrijver van het Smibanese Woordenboek, dat in eerdere drukken telkens binnen no time was uitverkocht. Het kunstcollectief besloot voor de nieuwe druk de handen ineen te slaan met Pluim om het Smibanese nog verder te verspreiden en een up-to-date perspectief te geven op straattaal anno 2019. Hierin wordt het dialect van allerlei straattalen gebundeld: van omgekeerde woorden tot Engelse woorden die door de zinnen drippen, maar vooral een smeuïge smeltkroes van het Surinaams, Engels, Papiaments, Marokkaans, Turks, Ghanees en het Nederlands.

cosoe [znw.] koo’soe
condoom, afgeleid van sok in het Surinaams, bijv. Heb het gewiept zonder cosoe. | Hoe wil je het staken zonder cosoe? Wil je kids? Geef me nieuwe cosoe’s, want me sokken zijn nat geworden door de regen.

Hogere dimensies en spirituele groei
Taal is een vloeibaar ding en nergens wordt dat mooier geïllustreerd dan in hiphop. De woord- en stijlkunstenaars van SMIB hebben het zelfs tot een ware kunst verheven. ‘Hiphop is in essentie een levensopvatting, en straattaal is een middel waardoor deze opvatting verbaal tot uiting komt’, schrijft Ray Fuego in het voorwoord van het Smibanese Woordenboek 2.0. ‘Hiphop heeft als doel je psyche te shiften naar hogere dimensies, spirituele groei, iets waar de onderdrukte geesten die dit fenomeen hebben doen ontstaan naar verlangden.’

okkie [znw.] oh’kki
pokkie; een mobiele telefoon, bijv. Okkie altijd in mijn hand, Jerry Clover Alex Sam, alles op m’n telefoon. Soms nog blacka met de tram.| Ik raak jaarlijks sowieso meerdere malen mijn okkie kwijt. | Okkie op vliegtuigstand.

Foto: Texas Schiffmacher

rieb [znw.] rie’b
bier, bijv. Drink die rieb net als water. | Geef me een kleine kols van je rieb, neef.| Die rieb die ze hadden bij die ollo was mooi, maar het proefde kaolo dying dus het ging eigenlijk nergens over.

Geloof in jezelf
Dit woordenboek is onderdeel van Smibanese University, een fictieve school voor jonge en gedreven creatievelingen. Je bent lid door jezelf te zijn, want de boodschap van het collectief en het boek zijn uplifting: blijf jezelf, geloof in jezelf en geloof in je dromen.

kiefen [ww.] kie’ve
1. roken 2. iets rokerigs in de lucht gooien, bijv. Kan ik even snel kiefen. | Ik was op een kleine kallie in de nacht, kief het voor de deur, toen hoorde ik opeens me ma in de wc! Ik was shook. |

SMIB is de BIMS
In het boek vind je niet alleen ruim tweeduizend Smibanese-woorden, veel afkortingen en uitdrukkingen, daarnaast vertelt Soort Kill (Smibanese voor ‘soort kerel’) in het boek eveneens over de Bijlmer, de plek waar de taal is ontstaan: SMIB is de BIMS, en de BIMS is de Bijlmer. Een boek voor iedereen die geïnteresseerd in de hiphopcultuur. Die ekte.

ligga [bnw.] lih’gha
gilla; geil, bijv. Ze maakte me ligga maar ze wilde niet flotsen, dus ik werd direct parra. | Als ik molly neem word ik meteen ligga.| Ze was ligga, dus ik nam het mee naar osso.


Kans maken op het woordenboek?
Wil je kans maken op dit boek? Wij mogen er twee verloten van Uitgeverij Pluim! De ervaring leert dat deze acties snel gaan, dus stuur eerst een mailtje naar ricardo@thedailyindie.nl om te laten weten dat je mee wil doen aan de actie. Ben je de eerste (of de tweede)? Dan ontvang je een mailtje met daarin meer uitleg hoe je lid kunt worden en zorgen we ervoor dat je het pakket thuisbezorgd krijgt als je betaald hebt. Een kind kan de was doen!

vlakken [ww.] vlah’ke
kijken, bijv. Laten we eens vlakken of die ollo gaande is dan. | Ik ga vanavond ballie vlakken. | Ze vlakte me insta, ze tavte van dats de wave. | Vlak niet zo lang naar me ams, kill. Moet ik je blazen?

De feestdagen zitten eraan te komen en daarom hebben wij een mooie actie opgezet met platenmaatschappij en distributeur Konkurrent. Zij stellen een aantal schitterende platen beschikbaar van Bon Iver, Angel Olsen, DIIV en Whitney.

Update: alle vinyl-platen zijn vergeven, we hebben nog wel een paar schitterende Bon Iver-cd’s!

Nu is het sowieso een goed idee om lid te worden als je het tof vindt wat we doen. Daarmee steun je namelijk alles wat we doen bij The Daily Indie, maar zorg je ervoor dat we het ook kunnen blijven doen! En dat is: dagelijks mooie artikelen publiceren op onze gratis toegankelijke website. Daarnaast kun je als lid ook nog eens op de gastenlijst bij tientallen shows door het hele land.

Ga met warm vinyl de Kerst in
Al sinds het begin van The Daily Indie werken we met Konkurrent samen en een groot deel van de interviews die je bij ons leest worden geregeld door onze Amsterdamse vrienden. Zo representeren zij onder meer Sub Pop, Captured Tracks, Constellation, Dead Oceans, Hardly Art, Full Time Hobby, Jagjaguwar, Rough Trade, Secretly Canadian, Sacred Bones en City Slang. Hieronder vind je alle albums die we cadeau mogen doen aan nieuwe leden.


Bon Iver – i, i
Dit jaar bracht Bon Iver het prachtige i, i uit: cryptisch als altijd en in scherven gevallen album dat door Pitchfork mooi werd omschreven als: ‘Justin Vernon reassembles the familiar Bon Iver elements like a cubist collage, with his voice fearlessly front and center. The result is his most honest and forthright music ever.

Een heerlijk album om in te verdwalen en schitterend om deze kerstvakantie eens goed in te duiken. Kijkend naar de agenda: Bon Iver speelt op 24 april in Ziggo Dome en een dag eerder in het Antwerpse Sportpaleis. Ook een leuk kerstcadeau!

*We hebben ook nog eens zes cd’s liggen van I, I: laat het weten als je die graag toegestuurd wilt krijgen.


Angel Olsen – All Mirrors
Niet alleen is All Mirrors een van de meest schitterende albums van het jaar, voor ons was ons gesprek met Angel Olsen een van de mooiste interviews van dit jaar. Dit najaar spraken wij Angel Olsen over haar nieuwe album, maar ook over Elizabeth Taylor, kittens, Alex Cameron, Italiaans en mochten we zelfs door haar telefoon scrollen…!

Luister hieronder – als je dat nog niet gedaan had – naar het prachtig georkestreerde nieuwe werk van Olsen. Zet de cineastische plaat op en er speelt als vanzelf een film af in je hoofd.


Onlangs gaf de band nog een schitterende show in Paradiso, waar Whitney naartoe kwam met die goudomrande plaat Forever Turned Around, die aan het strookje van de zomer verscheen. Op de dag van de release verscheen bij ons een interview met Whitney, waarin de twee bandleiders Julien Ehrlich en Max Kacacek tekst en uitleg gaven bij het nieuwe werk.

Ehrlich: “Forever turned around zijn, omschrijft voor ons ook de tijd waarin we zitten. We proberen te dealen met de verwarring die we voelen over de shitstorm die gaande is in ons land, maar bijvoorbeeld ook met klimaatverandering. We realiseren ons steeds meer dat het einde van de wereld eraan zit te komen.” Vrolijke feestdagen!


DIIV – Deceiver
Als je ons al een tijdje volgt, weet je dat we DIIV altijd op de voet hebben gevolgd. De band sierde de cover van ons tweede magazine ooit in 2012, alleen na Is This The Are uit 2016 hebben we een tijdje niets van de band gehoord.

De reden daarvoor is de roerige tijd die de band doormaakte. Frontman Zachary Cole Smith heeft er altijd open over gesproken dat hij jarenlang met een drugsverslaving heeft geworsteld. Sterker nog: het is en blijft een veel bezongen thema voor hem en zo ook op het schitterende album Deceiver dat dit jaar verscheen. Wat zijn we blij dat ‘ie terug is, en hoe!


Kans maken op een plaat
Wil je kans maken op een van deze albums? De ervaring leert dat het snel gaat, dus stuur eerst een mailtje naar ricardo@thedailyindie.nl om te laten weten dat je mee wil doen aan de actie. Ben je de eerste? Dan ontvang je een mailtje met daarin meer uitleg hoe je voor vijftien euro lid kunt worden en zorgen we ervoor dat je het pakket thuisbezorgd krijgt als je betaald hebt. Een kind kan de was doen!


Dat is inderdaad een vrij sicke deal! Word decemberlid van The Daily Indie, steun onze journalistiek én verfijn je platenkast met prachtig vinyl van Aldous Harding en Big Thief of win ons FKA twigs-pakket met haar laatste album, een t-shirt, buttons én schoenveters!

Deze actie is inmiddels verlopen: alle pakketten zijn vergeven!

Nu is het sowieso een goed idee om lid te worden als je het tof vindt wat we doen. Daarmee steun je namelijk alles wat we doen bij The Daily Indie, maar zorg je ervoor dat we het ook kunnen blijven doen! En dat is: dagelijks mooie artikelen publiceren op onze gratis toegankelijke website. Daarnaast kun je als lid ook nog eens op de gastenlijst bij tientallen shows door het hele land.

Geef jezelf een kerstcadeau
Over naar de actie die het allemaal nog een stuk mooier maakt om je aan te sluiten bij onze community, want rond de feestdagen krijgen speciale decemberleden een extra mooi welkomstcadeau van onze vrienden van Beggars, de platenmaatschappij en distributeur van onder meer 4AD, Rough Trade Records, Matador Records, XL Recordings en Young Turks. En met zo’n roster kom je al snel bij de meest sicke indie-artiesten van het moment uit.


Pakket 1: Designer van Aldous Harding en U.F.O.F. én Two Hands van Big Thief.
Zo mogen we de schitterende plaat Designer weggeven van Aldous Harding. Daar kunnen we je van alles over vertellen, maar beter lees je ons interview met de inspirerende en mysterieuze muzikante van eerder dit jaar nog eens terug. Harding heeft een prachtig jaar achter de rug en verblindde onlangs nog duizenden muziekliefhebbers tijdens haar show op Le Guess Who? en later in Paradiso.

Onderdeel van dat pakket zijn ook nog eens de twee albums die Big Thief dit jaar uitbracht: U.F.O.F. en Two Hands. Een daarvan is zelfs de favoriete plaat van ondergetekende. Of zelfs: het was eerder zonder enige twijfel. Mocht je de albums nog niet kennen of er nog meer over willen weten, lees hier dan nog eens artikel over Two Hands, meer over de eerste plaat en nog een interview met songwriter Adrianne Lenker van begin dit jaar.


Pakket 2: MAGDALENE van FKA twigs op vinyl plus een T-shirt, buttons en schoenveters
Van de week zette ze in Amsterdam het Koninklijk Theater Carré nog op zijn kop, waar ze werk van haar nieuwe album speelde. Deze bundel is er dan ook wel eentje, een compleet FKA twigs-pakket inclusief de allerlaatste en met rozen toegeworpen plaat MAGDALENE. ‘By its close, FKA twigs is an unstoppable force of nature‘, noteerde NME en Pitchfork schreef op: ‘It’s a document of twigs’ marked achievements in songwriting and musicality as she elucidates her melodies without sacrificing her viewpoint.

En dan nog niet eens alleen de plaat: je krijgt er ook nog eens buttons, een T-shirt en exclusieve schoenveters. Hoe vet, kijk dan!


Meedoen?
*Deze actie is inmiddels verlopen.
Wil je kans maken op een van deze twee pakketten? De ervaring leert dat het snel gaat, dus stuur eerst een mailtje naar ricardo@thedailyindie.nl om te laten weten dat je mee wilt doen aan de actie. Ben je de eerste? Dan ontvang je een mailtje met daarin meer uitleg hoe je voor vijftien euro lid kunt worden en zorgen we ervoor dat je het pakket thuisbezorgd krijgt als je betaald hebt. Een kind kan de was doen!

Deze week kwam de nieuwe videoclip van L’Épée uit. We schreven al eerder over de samenwerking tussen Anton Newcombe van The Brian Jonestown Massacre, garageduo The Limiñanas en zangeres-actrice Emmanuelle Seigner. De clip hoort bij het nummer Ghost-Rider, de zesde track op de succesvolle debuutplaat Diabolique die begin september uitkwam. We vonden het een mooi excuus om weer eens af te spreken met onze favoriete psychrockkoning Anton Newcombe, die het album produceerde.

Tekst Mick Vierbergen
Foto’s Thomas Girard

De clip bij Ghost-Rider is tegelijkertijd uncanny, door de schimmige zwart-wit beelden van zangeres-actrice Emmanuelle die doen denken aan een jarendertig horrorfilm, en psychedelisch, door het kleurrijke LSD-achtige beeld. ‘Yes I’m Dead’, zingt Seigner duister. We spraken af met Newcombe om te praten over de samenwerking . En omdat hij ten tijde van The Brian Jonestown Massacre aardig tegen de muziekindustrie aan het schoppen was, wilden we van de gelegenheid gebruikmaken om hem te vragen hoe hij terugblikt op deze periode en wat hij vindt van de hedendaagse muziekindustrie. Het korte antwoord? “Artiesten zijn screwed”.

Het is woensdagochtend. Nog bijkomend van het concert van POND de avond ervoor, werk ik mijn ontbijt naar binnen en maak ik me klaar voor het interview. Via Skype toets ik het Duitse nummer in, en na een aantal keer overgaan hoor ik een ‘Hello?’. Newcombe’s stem klinkt bekend van The Brian Jonestown Massacre-platen en van de documentaire die ik recentelijk heb gezien. “Good morning!” zeg ik. “Good morning to you!” hoor ik Newcombe antwoorden. Ik vraag hem hoe het project L’Épée is begonnen en hoe hij Seigner, Lionel en Marie Limiñana heeft ontmoet.

Supergroep
“Een tijd geleden heb ik het symfonische album Music For Film Imagined gemaakt, waarop de zangeres/actrice SoKo een van de nummers zingt. Ik was toen in Parijs voor een persconferentie en interviews en haar management gaf me een aantal CD’s van The Limiñanas. Dus ongeveer een maand later toen ik in de auto zat en ik de CD’s opzette dacht ik: holy cow, dit is geweldig! Ik heb Lionel en Marie toen gevraagd om een show voor The Brian Jonestown Massacre te openen in Parijs. Maar het was best lastig, ze waren toen nog niet zo bekend buiten de garagescene. Maar ik vond het echt next level en het publiek vond het ook gaaf. Hierna werkte ik samen met het op hun laatste album, Shadow People, waardoor ik Emmanuelle ontmoette. Zij wilde een soloplaat opnemen met The Limiñanas. Toen we dat waren begonnen, stelde ik voor om er een supergroep van te maken.”

Diabolique is deels opgenomen in de studio van Lionel en Marie Limiñana in Frankrijk, waar het framework van het album is neergezet, en verder is geproduceerd in Newcombe’s studio in Berlijn. “Dit soort platen steken simpel in elkaar: het repeteert een interessante baslijn en heeft een duidelijke gitaarstijl. Wij probeerden er een ambience aan te geven, wat veel belangrijker is. Dat is zo ongeveer het proces. We schetsen eerst een outline met de opnames van bas, gitaar en drums en daarna zetten we het geheel in elkaar.”

“De beste ideeën komen als je aan het lopen of aan het fietsen bent, en soms ook als je slaapt”

De bandnaam ‘L’Épée’, wat het Franse woord voor ‘zwaard’ is, bedacht Newcombe in een droom. Hij legt uit: “Als ik namen of titels verzin, probeer ik openminded te zijn. De beste ideeën komen als je aan het lopen of aan het fietsen bent, en soms ook als je slaapt. Niet als je tegen een muur aan het staren bent en op een idee moet komen. Dus ik lag te slapen en ik was toen op zoek naar iets met ambigue betekenissen. Maar wel iets dat een specifieke toepassing zou kunnen hebben en iets dat fonetisch goed klinkt. Dus ja, ik werd wakker en ik zag ‘het zwaard,’ en ik was benieuwd hoe dat zou klinken in het Frans. Dus ik zocht het op en ik vond de flow van het woord wel goed. Het was geen fantastisch visioen, zoals The Lady of the Lake die mij het zwaard overhandigt ofzo, maar ik kwam er gewoon op toen ik sliep.”

Begin december is L’Épée live te zien in Paradiso Noord en op Upon The My-O-My in Doornroosje. Ik vraag Newcombe wat we kunnen verwachten van de shows. “De goede nummers zijn echt fucking goed live,” lacht hij. In iets serieuzere toon: “Ik denk dat je het een goede show gaat vinden als je onze muziek leuk vindt. Emmanuelle en The Limiñanas weten hoe ze moeten spelen en ik vind het ook leuk om te doen. We kunnen een hoop lawaai maken!”

Berlijn
Ongeveer tien jaar geleden vertrok Newcombe naar Berlijn, waar hij nu met zijn vrouw Katy en zijn zoon Wolfgang woont. Hij bouwde zijn eigen studio en richtte het label A Recordings op. “Situaties veranderen, weet je? Voordat ik mijn eigen studio had was ik veel aan het reizen om muziek te maken. Nu is mijn studio op een plek, wat ik erg prettig vind. Ik vind Duitsland erg rustgevend. Iedereen houdt van Berlijn.” Ik vraag hem of hij op een andere manier is gaan werken nu hij zijn eigen studio heeft: “Ja, het enige echte verschil tussen wanneer je een eigen studio hebt en wanneer je – weet je wel – naar een andere studio moet gaan, is dat je dan gepusht wordt om hard te werken. Je hebt die ruimte en tools nodig om je doel te bereiken. Als je je eigen studio hebt en je bent niet aan het werk dan voelt dat soms alsof je een shit person bent. Je hebt alles wat je nodig hebt om iets op te nemen, maar je bent maar gewoon aan het relaxen of zo? Op zo’n moment moet ik me opnieuw focussen op hoe ik denk over mijn leven. Want ik ben productief geweest, maar het is belangrijk om ook een beetje te leven. Wanneer je niet een studio hebt, heb je ook niet het probleem dat je naar jezelf kijkt met het idee ‘waarom gebruik ik dit niet?’ Een hoop mensen dromen van een situatie waarin ze net dat ene zouden willen hebben om een goede plaat op te kunnen nemen. Maar ik heb al die apparatuur, dus geef ik mezelf een schop onder mijn kont en werk ik harder!”

“Dat is crazy shit. Dat is fucking mental.”

Als het gaat over de verschillen tussen de muziekscene in Europa en de VS, reageert Newcombe wat geagiteerder: “Ik kan me niet bezighouden met whatever er allemaal speelt in de wereld. Je moet je eigen cultuur creëren. Omdat wanneer je te veel in een richting luistert, denk je dat de wereld op die manier in elkaar steekt. Ik dacht daar net aan. Hoe irrelevant alles is, muzikaal gezien. Er was een Schotse jongen die een nummer een hit had in Schotland en twee maanden geleden werd het nummer één Amerika. En dit is gewoon een goofy gozer! Wat betekent dat? Het maakt me niks uit dat hij een nummer één hit had. Het is gewoon een silly guy met slechte muziek. Volgens mij heette hij Lewis Capaldi, maar ik heb niks tegen hem. Of als ik kijk naar grime in de UK, dat spreekt me compleet niet aan, het is de manier waarop het helemaal wired up is, alsof het aan de methamphetamine is of some shit… Weet je, twitchy and all that stuff, het spreekt me echt niet aan, maar ja: ik denk dus dat het belangrijk is om je eigen cultuur te maken.”

De documentaire Dig! uit 2004 laat zien hoe The Brian Jonestown Massacre en The Dandy Warhols in dezelfde scene opgroeiden en gaat over de clash tussen kunst en commercie. Terwijl de documentaire aan de ene kant het commerciële succesverhaal vertelt van The Dandy Warhols, die grote recorddeals kregen aangeboden, laat het ook vooral de problematiek en interne struggles binnen Newcombe’s band zien. Zelf heeft hij het uiteindelijke resultaat nooit gezien: “Ik heb in het kantoor van een advocaat een soort permissie moeten ondertekenen voor de film, voor mijn portretrecht. Dus uiteindelijk heb ik wel wat gezien, maar het is niet de film die iedereen heeft gezien. Er is een hoop dat zakelijk en menselijk niet oké was in de manier waarop makers hebben gehandeld en ons hebben neergezet. Dus ik heb hier niet zo veel over te zeggen. Mensen kunnen ervan maken wat ze willen.”

Screwed
Ik vraag hem wat er is veranderd in de muziekindustrie sinds die tijd: “Als je kijkt naar de muziekindustrie nu, zie je dat de mensen die vroeger macht hadden een soort van geïmplodeerd zijn. Ik bedoel, kijk naar wat er is gebeurd met de waarde van muziek. De hele industrie was screwed. Die mensen hebben nu geen baan meer. Dat soort recorddeals en de hele manier waarop ze probeerden je te forceren dingen te doen, bestaat niet meer in die context. Bedenk even dat The Dandy Warhols 500.000 euro kregen om een video te maken. Dat is crazy shit. Dat is fucking mental.”

Het is nu anders: “Ik handel in fysieke uitgaven van muziek. Dus dat is anders dan het hele imago van een artiest bezitten. ‘360 graden’, zoals ze dat noemen: alles van die persoon. Ik ben blij dat ik nu kan uitgeven wat ik wil, kan aannemen waar ik samen mee wil werken en dat we overal kunnen spelen in de wereld. Ik hoef niemand te vragen of overtuigen van iets. Ik kan opnames uitgeven van andere artiesten en ze verspreiden over winkels wereldwijd. Dus ik denk dat dat veel beter is dan werken voor iemand anders.

“Ik vind het interessant om te zien welke pogingen er gedaan worden om de waarde van intellectueel eigendom te monetariseren, en andersom. Ik zie dit niet als een duurzame situatie. Zolang je betaald krijgt voor je werk is het oké, maar het is niet mogelijk om intellectueel eigendom van mensen af te pakken en ze niet te betalen. Ik denk dat we daar naar moeten kijken. Artiesten zijn screwed all over the stuff. Maar ik probeer gewoon door te werken en nieuwe dingen te maken en concerten geven.”

Toch besluit Newcombe op een positieve noot. “Ik denk dat de eerste uitdaging van artiesten is om trouw aan jezelf te blijven en gewoon creatief te zijn. De rest kan je onderweg wel uitzoeken.”

L’Épée live zien? De band speelt 6 december in Tolhuistuin en 7 december tijdens Upon the My-O-My.


Popronde Rotterdam
2 november 2019

Popronde is in volle gang. Het grootste reizende muziekfestival van Nederland laat ook dit jaar weer in 41 steden het publiek kennismaken met een enorme selectie van aanstormend muzikaal talent. Net als vorig jaar bestieren we met The Daily Indie een eigen podium in een aantal steden. En uiteraard zijn we ook present in onze hometown Rotterdam op zaterdag 2 november.

We zijn met The Daily Indie al jaren trouwe mediapartner van Popronde. Vorig jaar rolden we voor de eerste keer ook een eigen podium uit. Aan de basis daarvan lag het idee dat er in de Popronde-selectie steevast een aantal acts zitten die ontzettend getalenteerd zijn, maar door de opzet van het festival lastig onder de aandacht te brengen zijn; omdat ze minder makkelijk in het gehoor liggen, of gewoon niet beschikken over een handige boeker.

En omdat we met The Daily Indie het tot onze missie hebben verheven om overkeken muzikaal talent een podium te bieden, is dat letterlijk wat we doen op onze eigen Popronde-stage: de verborgen parels uit de selectie vissen zodat jullie, het publiek, toch kennis met ze kunnen maken.

Roodkapje
We zijn blij dat we ons net mogen uitgooien bij onze bijna-onderburen van Roodkapje, een plek die als expositieruimte-annex-poppodium al net zo eigenwijs is als wijzelf. En bovendien met Burgertrut beschikt over de beste vegaburgers en -kapsalon van Rotterdam en omstreken! Roodkapje reist als een urbanistische nomade al jaren de stad door, maar heeft nu echt zijn plek gevonden op de huidige locatie, vlakbij centraal station.

Naast een concertzaal met zo’n lekker duistere, industriële feel, beschikt het pand over een grote expositieruimte waar je je regelmatig kunt vergapen aan de dan weer fraaie, dan weer groteske, maar altijd unieke installaties van de artists-in-residence Hamburger Community of Art. Muzikaal vind je in Roodkapje van-alles-en-nogwat, maar eigenwijs en anders dan anders is het altijd. We zijn heel blij met ons gezamenlijke programma!

Loui Lind (21:15 uur)
Je spotte de naam Loui Lind wellicht al als support-act van Pip Blom en Tenfold (een show die wij niet toevallig ook presenteren). Louise Lindskov is van geboorte Deens, woonachtig in Amsterdam en heeft een elastisch hoge stem. In bondige, film-noir-achtige liedjes verdiept ze zich in de verwrongen kanten van zowel haar eigen geest als die van andere personages. Geschikt voor fans van Mitski, Nick Cave of Kate Bush, die zoals ze zelf zegt, tegen een mentaal stootje moeten kunnen.

Meadowlake (22:30 uur)
Je maakte via ons platform al eerder kennis met de Groningers van Meadowlake. En terecht, want de donkere en moody shoegaze van de band smaakt steevast naar meer. Gestage drums, echoënde synths en de zwoele zang van  Jarno Olijve, die elkaar in elk nummer ontmoeten in een soort post-apocalyptische zwanenzang van melancholiek en schoonheid, waarin je berust in je lot, op zoek naar een sprankje hoop.

Bastian Benjamin (23:45 uur)
Wij waren vorig jaar in de Popronde bijzonder gecharmeerd van Esther Veen, vooral toen ze op onze stage optrad samen met Malvae en ijzingwekkend mooie en toch dansbare triphop speelde. Niet zo gek dus, dat toen we haar dit jaar spotten in de onderstaande video, we Bastian Benjamin even in de gaten wilden houden. Benjamin op zijn beurt is een jonge producer uit Deventer die aan de Rockacademie studeert. In zijn muziek klinkt een voorliefde voor ijskoude filmcomposities door, die een perfect huwelijk aangaan met warme ambient-soundscapes, spaarzame beats en de stem van Veen.

De afterparty van de avond in Roodkapje wordt verzorgd door onze eigen The Daily Indie-DJ’s!

FACEBOOK-EVENT | WEBSITE ROODKAPJE | WEBSITE POPRONDE ROTTERDAM



Je vindt dit jaar een The Daily Indie-stage nog op de Poprondes in Rotterdam (2 november), Breda (14 november) en Den Haag (16 november). Houd onze site en social media in de gaten voor meer informatie!


Popronde Arnhem
25 oktober 2019

Popronde is in volle gang. Het grootste reizende muziekfestival van Nederland laat ook dit jaar weer in 41 steden het publiek kennismaken met een enorme selectie van aanstormend muzikaal talent. Net als vorig jaar bestieren we met The Daily Indie een eigen podium in een aantal steden. Volgende week: Arnhem!

We zijn met The Daily Indie al jaren trouwe mediapartner van Popronde. Vorig jaar rolden we voor de eerste keer ook een eigen podium uit. Aan de basis daarvan lag het idee dat er in de Popronde-selectie steevast een aantal acts zitten die ontzettend getalenteerd zijn, maar door de opzet van het festival lastig onder de aandacht te brengen zijn; omdat ze minder makkelijk in het gehoor liggen, of gewoon niet beschikken over een handige boeker.

En omdat we met The Daily Indie het tot onze missie hebben verheven om overkeken muzikaal talent een podium te bieden, is dat letterlijk wat we doen op onze eigen Popronde-stage: de verborgen parels uit de selectie vissen zodat jullie, het publiek, toch kennis met ze kunnen maken.

Brigant
Net als vorig jaar mogen we ons Arnhemse tentje weer opzetten in Brigant. Het poppodium, cultuurhuis en café aan de Apeldoornseweg heeft een lange geschiedenis. In de negentiende eeuw was het een herenhuis van een adellijke familie. Na de Tweede Wereldoorlog huisden er verschillende hotels, tot het in 1978 werd gekraakt. Na een lang conflict met de gemeente over uitzetting, gaf die laatste op een gegeven moment op en kreeg het kraakpand, inmiddels Hotel Bosch genaamd, een gedoogstatus en werd het het langst bezette kraakpand van Nederland.

Onderdeel van het complex waren een café en danszaal, Kultuurhuis Bosch geheten. De stichting ging in 2009 failliet en startte in 2014 door als Brigant. Delen van de originele muurschilderingen en talloze foto’s in het cafe herinneren aan het rijke verleden, en ook de anarchie en tegencultuur van destijds zie je terug in de programmering van het podium. Of het nu techno, reggae, metal of iets anders is: Brigant kiest nooit de makkelijke weg. En wij ook niet, dus dat is een mooie match.

AC Berkheimer (21:45 uur)
Niks beginnend bandje: AC Berkheimer draait al mee sinds 2005 en is altijd trouw gebleven aan zijn eigenwijze sound. Toen we een tijdje geleden in onze gezamenlijke hometown Rotterdam de band zagen spelen, trok AC Berkheimer ons naar binnen als de nimf op de Lorelei deed met langsvarende schippers. In trance door de knappe melodieën en lieflijke vocalen van frontvrouw Gwendolien Douglas, lijk je een stukje op te stijgen, om vervolgens keihard aan de grond te lopen wanneer een nietsontziende noise-climax in je gezicht explodeert. Het wordt tijd dat de rest van Nederland dat ook eens ervaart.

ZALM (22:45 uur)
ZALM speelde al op ons Popronde-podium in Nijmegen een tijdje terug en dat beviel dermate dat we hem absoluut in Brigant wilden hebben. Want het anarchisme van dit voormalige kraakpand is een een rechte lijn door te trekken naar Eindhovenaar Mike Dobber, de man achter ZALM. Zelf noemt hij het grindpunk: songs van twintig seconden, waarvan de ene helft bestaat uit geluidsfragmenten van camp-tv à la SBS Probleemwijken, de andere helft uit een terrordrone, 240bpm blastbeatdrums en hysterische krijszang. Gimmick? Nope, onder de allesverzengende muzikale epilepsie gaat een politieke boodschap schuil waarmee Dobber haarfijn de vinger legt op de hypocrisie van de Nederlandse samenleving.

De Methode (23:45 uur)
Ook De Methode was al eerder op The Daily Indie-stage te zien deze Popronde en net als ZALM al net zo wars van easy listening of hielenlikkerij. Desondanks is de zware, lome ambient en noisy drone prima dansbaar: dan weer met beats, dan weer zwevend in de leemte, als een vertraagde opname van dansende mensen op een bloedheet dancefestival ergens in Zuid-Europa. Man achter De Methode (pun intended) is de Haagse muzikale duizendpoot Pieter van Vliet, die we vorig jaar als Nimbus3000 ook al over de vloer hadden in Popronde. In Brigant staat Van Vliet waar ‘ie hoort: laat op de avond en in het stikdonker.

FACEBOOK-EVENT | WEBSITE BRIGANT | WEBSITE POPRONDE ARNHEM



Je vindt dit jaar een The Daily Indie-stage nog op de Poprondes in Arnhem (25 oktober), Rotterdam (2 november), Breda (14 november) en Den Haag (16 november). Houd onze site en social media in de gaten voor meer informatie!


Je kunt je lol weer op deze week met onze uitzending op Pinguin Radio. Zoals elke dinsdag mochten we van 21:00 tot 22:00 onze nieuwste vondsten laten horen en daar zitten bijzondere vangsten bij.

Van Panda Bear tot Raury King Nun, Matty, Public Practice, Wives, FKA twigs, Mount Kimbie en The World Of Birds. Bekende namen, onbekende namen, het is een bonte mix van vuige bandjes tot experimentele knoppendraaiers. Druk hieronder op play en dobber een uur lang over onze glinsterende muziekvijver.

Altijd op de hoogte blijven? Houd dan onze Spotifyplaylist en onze pagina vol Album Releases en New Music in de gaten.


  1. Black Marble – Private Show
  2. BODEGA – Treasures Of The Ancient World
  3. Raury – Cherry Blossom
  4. EUT – It’s Love (But it’s not mine)
  5. FKA twigs – home with you
  6. Girl Ray – Girl
  7. Jo Goes Hunting – Computa
  8. King Nun – Bug
  9. Matty – Portrait of Amanda
  10. Mount Kimbie – You Look Certain (I’m Not So Sure)
  11. Omni – Courtesy Call
  12. Panda Bear – playing the long game
  13. Public Practice – Disposable
  14. The World of Birds – Honey Money
  15. Uranium Club – Two Things At Once (Part 1)
  16. Wives – Waving Past Nirvana

Vergeet niet de playlist te volgen op Spotify, dan ben je altijd up-to-date!

Volgende week dinsdag zijn we weer te horen op Pinguin Radio, zoals altijd vanaf 21:00 uur!


Heter van de pers kun je ze niet krijgen: morgen komt A Slow Descent uit, de eerste track van Micro Talk. Dit bijzondere project maakte deze spacey triphop in een voormalige cel van de Amsterdamse Bijlmerbajes en, zoals de ambient-sound suggereert, met veel aandacht voor de visuele presentatie. Maak hier als eerste kennis met Micro Talk.

Achter Micro Talk gaan de Amsterdamse producer Skipta oftewel Tim Schakel en de Nederlands-Ghanese Nana Adjoa schuil, die je kunt kennen van haar optredens zo’n beetje overal afgelopen jaren. Het duo maakte zijn debuut als Micro Talk dit voorjaar, toen ze de muziek verzorgden bij Dune, een door middel van kunstmatige intelligentie gegenereerde, abstracte landschapsverkenning, gemaakt door visueel kunstenaar Micky Van Olst, dat te zien was in De School in Amsterdam.

Het smaakte blijkbaar naar meer, want Micro Talk sloot zichzelf op in de Amsterdamse Bijlmerbajes om meer muziek te maken met behulp van analoge synths, vervormde gitaren en geluidssamples uit het archief van NASA. Met die benadering is het geen wonder dat A Slow Descent bekend voorkomt: Public Service Broadcasting deed op de uitstekende plaat The Race For Space iets vergelijkbaars. Maar Micro Talk klinkt veel persoonlijker dan het Londense trio, dankzij de warme beats en de soulvolle zang van Adjoa, in scherp contrast met het ijle vocalen van Schakel in het refrein.

Net als het project Dune, is ook de trippy video bij A Slow Descent gemaakt door algoritmes los te laten op bewerkte archiefbeelden van NASA. Dit is het eerste deel van vijf dat uiteindelijk de ‘Expanding Dark’ moet gaan vormen, een project waarmee het duo naar eigen zeggen onze bewustzijn rond het uitdijende heelal wil verkennen. Een muzikaal-visuele kruisbestuiving, waardoor Expanding Dark ongetwijfeld straks meer aanvoelt als een interessant kunstproject, dan ‘gewoon’ een plaat.