Ergens diep in Oost-Groningen, daar waar de wereld bijna ophoudt, ligt Hongerige Wolf. Aan de rand van de Dollard, een buurtschap met nog geen tachtig inwoners. Sinds acht jaar vindt in het buurtschap het Festival Hongerige Wolf (want plaatsnaam, en sowieso al een fantastische naam voor een festival) plaats. De basisbegrippen: aards, weids en cultuur. We waren afgelopen weekend op het festival aanwezig en inderdaad: aardser en weidser dan Oost-Groningen krijg je het niet.

Festival Hongerige Wolf is opgericht door Ruth Weites en Sanne den Adel uit Amsterdam, ter gelegenheid van de dertigste verjaardag van eerstgenoemde. Toen de twee op zoek gingen naar een geschikte locatie voor deze verjaardag, want het moest ‘groots’ en anders dan anders, kwamen ze uit het geboortedorp van Ruth: Hongerige Wolf dus. In de achtertuin en de woonkamer van haar ouders werd een kleinschalig feestje georganiseerd, met muziek en cultuur. Acht jaar later is Hongerige Wolf helemaal niet zo kleinschalig meer, althans afgemeten tegen die allereerste editie: ruim tweeduizend bezoekers weten de weg naar Oost-Groningen te vinden. Ze komen niet louter uit het noorden, maar uit heel Nederland.

Tuinen als kampeerterreinen
Het mooie van het festival is dat naast de honderd vrijwilligers, uit alle windstreken, ook alle inwoners meewerken om het festival tot een succes te maken. Tuinen worden omgetoverd tot kampeerterreinen of bieden plaats aan optredens, terwijl schuren en tuinhuisjes veranderen in gezellige cafeetjes, voorstelling locaties of hotelletjes. Op maar liefst achttien locaties is er iets te beleven of te aanschouwen, waarbij zowel jong als oud aan zijn of haar trekken komt. Het festivalhart is gelegen op een schapenveld, waar de rest van het jaar een paar schapen grazen. Je treft er standjes, terrasjes en eettentjes aan, die een ruime keuze aan exotische versnaperingen aanbieden. De camping ligt even buiten het dorp, richting zeedijk. Hier ontwaak je als campinggast tussen het koren, een bijzondere ervaring.

The Visual

Kortom: Hongerige Wolf is een festival waarbij de totaalbeleving voorop staat en waar stedelingen hun ogen uitkijken. Naast veel cultuur als theatervoorstellingen, literaire programma’s en installaties is er op Hongerige Wolf ook veel (nieuwe) muziek te ontdekken. Verantwoordelijk voor de muzikale invulling van het programma is Groninger Sjoerd Nijland, ook verantwoordelijk voor Popronde Groningen en in het verleden betrokken bij Oerol. Hij is geboren en getogen in de regio, maar inmiddels alweer een tijd woonachtig in de stad Groningen. “In 2011 leerde ik Ruth Weites kennen. Toen ik vernam dat zij dit aan het opzetten was heb ik gelijk mijn hulp aangeboden. Ik vond het zo vet dat hier iets gedaan werd. In 2012 voegde ik me bij het programmateam en inmiddels ben ik hier sinds drie jaar de muziekprogrammeur”, vertelt Nijland.

Geen grote namen
Op de site viel al te lezen dat je dit weekend geen grote namen hoefde te verwachten op Hongerige Wolf: ‘ontdek de ruwe schoonheid van nieuwe muziek’. Nijland bekijkt het net iets realistischer. “Het budget van dit festival is vrij laag, dus moet je creatief boeken.” Voor Hongerige Wolf heeft hij dan ook gekozen voor veel opkomende, talentvolle acts. De programmeur staat te glunderen wanneer deze opkomende artiesten een puike show neerzetten. Talentvolle acts uit drie noordelijke provincies, waaronder Friese TDI-favorieten Seewolf, Woe Blind Birds en Hilbrandt en Groningers Swinder, Small Town Bandits, The Desmonds en Het Kanaal staan dit jaar op de poster. Hier en daar worden zij aangevuld met enkele nationale ‘toppers’: The Visual, Aafke Romeijn, Umeme, Rey Tranquilo en De Kift. “De Kift is momenteel met een film bezig” zegt Nijland. De band voer dit jaar met een boot door Nederland en bezocht zo veel kleine gehuchten. Volgens Nijland wilde de band ook op Hongerige Wolf filmen. “Toen hebben we gezegd: dat kan zeker, maar wees dan ook welkom om op te treden op ons hoofdpodium.”

De Kift

Naast De Kift springt ook de naam van het Duits-Canadese Sea Moya in het oog, een relatief grote vis waarmee de programmeur erg blij is. “Ik zag toevallig dat ze een klein gaatje in hun speelschema hadden,” legt Nijland trots uit, heb ze toen aangeschreven en ze wilden graag komen spelen. Niet alleen de organisatie is in z’n nopjes met het trio, ook bij het publiek vallen band en muziek goed, voor het podium wordt er lustig op los gelachen en gedanst en ook de bands zelf hebben het naar hun zin. Het reflecteert de gemoedelijke sfeer van dit festival. Hongerige Wolf mag dan klein van omvang zijn, het is een groots festivals wat betreft de sfeer. Beveiligers zijn niet of nauwelijks te bespeuren, alles gaat hier nog in goed vertrouwen, en dat wordt ook niet geschaad. Wie dacht dat Groningers stug en stijf waren, komt bedrogen uit. Festival, maar ook het dorp Hongerige Wolf is een en al gastvrijheid.

Sea Moya
Hilbrandt

Zomerparkfeest
8 t/m 11 augustus

Met de laatste namen ziet de line-up er voor dit jaar wederom goed uit en dat is onder meer te danken aan de curators die Zomerparkfeest dit jaar aan heeft gesteld: Wende en Jungle By Night. Smaakmakende artiesten die weten waar Abraham de mosterd haalt.

Van 8 tot en met 11 augustus kun je tijdens het gratis toegankelijke festival in Venlo onder meer Whispering Sons, Les Amazons d’Afrique, The Mauskovic Dance Band, Borokov Borokov, Coolboxer, Feng Suave, Glass Museum, Dylan Le Blanc, Temple Fang, Alfa Mist, Zwangere Guy, No Man’s Valley, Orville Peck, Umwelt en Seun Kuti & Egypt 80 zien.

In het blokkenschema stonden een aantal vraagtekens die deze twee acts in mochten vullen met muzikanten, schrijvers, kunstenaars of wat zij zelf graag willen laten zien aan het publiek. En dat hebben ze op een bijzonder mooie manier gedaan, per curator lopen we langs de acts die zij hebben gekozen voor Zomerparkfeest.


Foto: Tess Janssen

Wende Snijders stond vorig jaar nog op Zomerparkfeest met haar band als mystery-act, waar ze haar nieuwe show presenteerde rondom haar destijds net zo nieuwe album: Mens. Het was dezelfde periode als waarin we Wende uitgebreid interviewden over zaken als de hoeveelheid vrouwen op festivals en de strijd voor gelijke rechten voor iedereen.

Voor deze editie van Zomerparkfeest is ze er goed voor gaan zitten om een divers gezelschap naar Venlo te laten marcheren, met als eerste act: Jeangu Macrooy, de muzikant die ook al eens eerder speelde op het festival en die al een aantal jaren lekker bezig is. Met supports voor bands als Blaudzun en op meerdere Edison-nominaties op zijn naam, bracht de van oorsprong Surinaamse muzikant dit jaar alweer zijn tweede album uit: Horizon. Een album over ‘vertrouwen’, dat hij maakte met zijn vertrouwde producer Perquisite. Deze zomer heeft Macrooy een lading festivals die hij afreist met zijn band en 10 augustus kun je hem in alle kleuren zien tijdens Zomerparkfeest.

Eerder die dag kun je YAN in actie zien, ofwel Jan van Eert. Deze vibrafonist speelt niet alleen in Wende’s band, maar werkte eveneens samen met artiesten als Spinvis en Ellen ten Damme. Dit jaar bracht hij naast een zelfgetitelde debuut-EP een elektronisch album uit met Hans Dagelet, getiteld RIP én later dit jaar verschijnt via Excelsior ook nog eens zijn eigen debuutalbum. Die ongetwijfeld vol zullen staan met zijn langgerekte composities die af worden gewisseld met dansbare elektronica.

Voor iedereen die nog meer afwisseling zoekt, heeft Wende gekozen voor theatermaker en beeldend kunstenaar Steef de Jong, die een fascinatie voor operette heeft. Dat gaat hij laten zien tijdens Steefs Operette Uurtje, waar hij operettes uit verloren gewaande tijden nieuw leven in zal blazen. Onder meer met de allereerste operette Orphée aux Enfers van Jacques Offenbach uit 1858.

Een jonge en veelgelezen schrijver en dichter heeft Wende gevonden met Marieke Lucas Rijneveld, de auteur die onlangs nog de ANV Debutantenprijs won met haar boek De Avond Is Ongemak. De Utrechtse woordkunstenaar verkocht het goed ontvangen debuut met stapels tegelijkertijd en zal de tiende prachtige woorden door het Julianapark laten stromen.


Foto: Denise Janssens

Jungle By Night gooit het zondag 11 augustus over een andere boeg met zijn gecureerde programma. De band is een goede bekende in Venlo en vond in zijn drukke tourschema nog een gaatje voor Zomerparkfeest. Sinds het uitbrengen van het album Livingstone vorig jaar, gaat het harder dan het al ging voor de negenkoppige band die funk, rock, elektronica en psychedelica mengt tot op een zoete manier zoals Jungle By Night dat kan.

De groep heeft zijn kennis op tafel gegooid en kwam als eerste Asa Moto naar boven drijven, het project van Oliver Geerts en Gilles Noë. De Gentse band tekende bij het hippe label DeeWee van Soulwax en de twee lieten op festivals als Dour en Best Kept Secret al zien wat ze in huis hebben. Ze gaan de zon laten schijnen tijdens Zomerparkfeest, let maar op!

Al een tijdje meedraaiend, is Jameszoo: het experimentele project van Mitchel van Dinther uit Den Bosch. Een mengelmoes van de meest uiteenlopende muziek waarin hij naadloos jazz, rock, elektronica en elk denkbaar genre aan elkaar lust. In 2013 kon hij met zijn muziek richting de Red Bull Music Academy in New York, waar hij tegen niemand minder dan Flying Lotus aanliep. De next level-muzikant die het tof vond wat hij deed en hem tekende op zijn Brainfeeder-label waar het debuut Fool verscheen. Niet zomaar eentje, dus: een betere en nog spannendere afsluiter kun je je eigenlijk niet wensen van een Zomerparkfeest-vierdaagse.

Iets waar we nog niet veel van weten, maar wat ontzettend interessant klinkt, is 4M2B. Een hagelnieuw project dat bestaat uit de broers Rocco en Jimmi Hueting, respectievelijk van De Staat en Jo Goes Hunting plus Teun en Cas Hieltjes van St. Tropez. Zomerparkfeest heeft zelfs de primeur van deze nieuwe ‘broederband’, want op 11 augustus zal deze band daar worden ingewijd. We kunnen iets verwachten in de lijn van ‘krautrock, nerdy disco en lome funk’, maar wat het ook is: als wij deze line-up zo zien, dan weten we: dat komt wel goed.

Als allerlaatste wordt het Pneumatisch Dance Trio naar Venlo gevlogen. Geen idee hoe Jungle By Night hier precies aan is gekomen, maar je weet soms toch niet hoe het leven loopt. Dit Brabantse trio ziet er een beetje uit als een gezelschap dat niet doorheeft dat carnaval nog niet afgelopen is en zal tijdens Zomerparkfeest overal een feestje bouwen waar ze er zin in hebben. Zie het als het funky en energieke broertje van de joekskapel zoals het festival het zelf omschrijft.

Jungle By Night is er zondag 11 augustus overigens niet alleen bij als curator, maar zal om 20:15 het hoofdpodium bestijgen om te laten zien hoe het ook alweer moest. En dat allemaal gratis en voor niets: lekker, hoor!


WEBSITE ZOMERPARKFEEST | FACEBOOK-EVENT | FESTIVALLOCATIE

Friendly Fires
10 november

Met een nieuwe single Silhouettes (die al weken in ons hoofd zit: ‘Silhouettes, silhouettes‘!), kondigt niemand minder dan Friendly Fires vandaag bij Q-Factory een Nederlandse show aan voor het najaar. Om daar nog een schepje bovenop te doen, mag The Daily Indie hem presenteren! 

Lid van The Daily Indie? Dan kun je met vrijkaarten naar deze show in Q-Factory! Je wordt het al voor tien euro per jaar: meer informatie vind je hier.

Het nieuwe album is Inflorescent genaamd en zal deze zomer via Polydor verschijnen op 16 augustus. Eerder werden er al twee singles uitgebracht met Lack Of Love en de door Disclosure geproduceerde track Heaven Let Me In. Dat belooft allemaal al veel goeds en het zou ook eens tijd worden, want het laatste album Pala van de band verscheen alweer in 2011…! Een idee van de nieuwe liveshow krijgen? Een paar weken geleden speelde de band nog een energieke show op Glastonbury, daarvan is hier een opname te zien.

Een zomergevoel
Over de single Love Like Waves schreven we overigens vorig jaar al het volgende: ‘Zeven jaar later hebben de mannen deze energie hervonden en komen ze met de single Love Like Waves. Een nummer dat wellicht het best te omschrijven valt als het liefdeskind van tropical house en indiepop. Met verschillende synths, een goed getimede gitaar en verrassende details verandert de single in nét iets meer. En verdient het ook nét iets meer aandacht om het nummer helemaal uit te pluizen. Toch moet je niet aarzelen om gewoon achterover in de zon te gaan zitten en er simpelweg van te genieten, want het oproepen van een lekker zomergevoel is precies waar Love Like Waves in slaagt.’

Laten we dat vooral vasthouden en meenemen naar het najaar, als Friendly Fires op 10 november in Q-Factory komt spelen!

Naar Friendly Fires in Q-Factory?
The Daily Indie kan je naar de show toesturen! Ben je lid van The Daily Indie? Stuur dan een mailtje naar ricardo@thedailyindie.nl en we gaan regelen dat je op de lijst komt bij deze show. Let op: er zijn tien kaarten beschikbaar, dus mail snel om zeker te zijn van je plekje.


WEBSITE Q-FACTORY | FACEBOOK-EVENT | WORD LID

Afgelopen zaterdag stond Haarlem in lichterlaaie tijdens Kliko Fest en wij hadden een fotografe rondlopen in het rock-‘n-roll-gedruis en wel: Leonie Jansen, die met de volgende foto’s thuiskwam voor ons.

Deze editie kende een flink brede line-up, die ging van Curtis Harding tot Cloud Nothings, King Khan & The Shrines, SONS, Crows, Flamingods, The Blinders, Psychotic Monks, Petrol Girls, Naked Giants en Warmduscher en dat is slechts een greep uit de bands die je dit jaar kon zien tijdens Kliko.

Hieronder vind je een mooie foto-selectie van het feest dat traditioneel tot in de vroege uurtjes doorging.

Zoals de dag elke dag opnieuw geboren wordt, zo voelt de binnenkomst door de poorten van het Valkhof Festival als een nieuw begin: een van ontdekkingen onder zacht ruisende bomen die worden omhelsd door lampjes en lampionnen. Vandaag is een goede dag en we laten je voelen hoe een dagje Valkhof, het festival dat nog tot en met vrijdag duurt, zich leert kennen.

Tekst Daan Koster & Ricardo Jupijn
Foto’s Maren van der Burght


 

De Gentse electrojazz-formatie Stuff. heeft de eer om de zondag te openen met een uitzinnige set. Dat doen ze door alle structuren door elkaar heen te gooien. “Hopelijk vindt u het niet erg dat we wat nieuwe liedjes uitproberen”, zegt drummer Lander Gyselinck. “Is spannend: ook voor ons!” Bij aanvang loopt het veldje voor het Arc-podium steeds voller en de opkomst is uiteindelijk groot. Het publiek luistert aandachtig. De band begint zijn set relaxed, maar na enkele minuten gaat het tempo omhoog en beginnen de gemoederen los te komen in het park.

 

Bij enkele tempowisselingen lijkt de band zowel zichzelf als het publiek te verrassen. De bandleden kijken elkaar aan met een voldane glimlach terwijl ze doorspelen. Prachtig hoe de band elektronische game-bliepjes mixt met jazz-elementen en funky ritmes. Het is mooi om te zien hoe toetsenist Joris Caluwaerts met volle overgave speelt en volledig opgaat in de muziek. Vermakelijk zijn ook de rondrennende kinderen met felgekleurde koptelefoons die gepaard gaan met de bizarre twists in de muziek van Stuff; alsof ze in een arcade-game uit de jaren negentig zijn beland en de band voor de achtergrondmuziek zorgt.


 

Vrij direct daarna is de Nijmeegse Eerie Wanda – het alter ego van songwriter Marina Tadic – aan de beurt op het Boog-podium. In aanloop naar het festival spraken we nog met Tadic, die vandaag een set speelt met liedjes van haar nieuwste album Pet Town en haar eerste plaat Hum. De zangeres en gitariste, haar drummer en toetsenist weten een mooie balans tussen dromerige pop en vrolijk upbeat indierock te vinden. De zangeres uit Nijmegen meldt halverwege de set ook even dat ze jarig is, waarna een persoon tracht een liedje voor haar te zingen. Het publiek geeft, net als Tadic, geen kik en wil gewoon dat de songwriter doorspeelt. Want net als bij Stuff. geniet het publiek met volle teugen en luistert het aandachtig.

 

De Boog is een kleiner podium dat net iets meer tussen de bomen staat, wat voor een intieme sfeer zorgt. Steeds meer mensen komen het festival op en sluiten zich bij de rest van de toeschouwers aan. Het lukt Eerie Wanda om het publiek mee te nemen, de sfeervolle muziek sluit goed aan bij de eclectische line-up van de zondag.


 

Na Eerie Wanda is het tijd om weer terug naar hoofdpodium te lopen, wat ongeveer een seconde of vijftien duurt op dit overzichtelijke terrein. Het is namelijk de beurt aan Alfa Mist. De Londense toetsenist begon ooit als producer van harde grime en hiphop en beats. Na het ontdekken van zijn liefde voor jazz studeerde hij piano en nu maakt hij al enkele jaren bloeiende jazz. Tijdens zijn show komt die liefde voor het genre duidelijk naar voren: hij speelt zeer geconcentreerd en geniet tegelijkertijd van het spel van zijn bandleden. Zo kijkt hij vol fascinatie naar zijn trompettist, terwijl hij zijn eigen noten op de toetsen vol passie indrukt.

 

De belangstelling voor zijn optreden is groot: het is het drukste van de dag tot dusver. Alhoewel er aan de zijkant wat gekletst wordt, is er in het midden en vooraan volle aandacht voor de Britse jazz-meister. Het tempo zit er lekker in, want als afsluiter Resolve nog op de achtergrond klinkt, lopen we alvast terug naar de Boog om het eigenwijze indierock-duo Girlpool van dichtbij mee te maken.


 

Tien minuten voor aanvang van Girlpool uit Los Angeles staan er al mensen bij het hek van de Boog te wachten. De band bracht dit jaar het goed ontvangen derde album What Chaos Is Imaginary uit en staat erom bekend alle kanten op te gaan met zijn muziek. Naast Cleo Tucker en Harmony Tividad bestaat de band uit een drummer en toetsenist, die goedlachs het podium opkomen en er direct vol tegenaan gaan. Wat een fijne verschijning is Girlpool na de jazz van Alfa Mist. Gitarist en zanger Cleo Tucker brult met volle overgave het openingsnummer in de microfoon terwijl bassiste en zangeres Tividad groovy meespeelt.

 

Het duo zingt niet altijd loepzuiver, maar oprecht en vermakelijk is het wel. De afstand tussen de toetseniste en Tucker lijkt op het podium wel iets te groot te zijn en de band weet net niet de volle aandacht van het publiek te krijgen. De vraag is ook of ze er zelf wel zin in hadden. Ze stoppen enkele minuten eerder dan gepland en lopen dan ook na afsluiter Chemical Freeze direct al zwaaiend naar het publiek het podium af. Girlpool is klaar en het Valkhofpubliek kan heel even uitademen voordat het avondprogramma begint.


 

Als er een band vandaag zin in heeft, dan voert Crows de lijstjes aan. Het viertal voegt in de vroege avond grijze tinten toe aan de groen-houten omgeving van Valkhof. De vibrerende gitaarpartijen kunnen doorgaan voor shoegaze en zanger James Cox is niet naar Nimma gekomen om zich voor 99 procent te geven. We schreven eerder al eens dat de Londenaren hun instrumenten kastijden tot ze leeggebloed zijn – die gaan vanavond weer voor de bijl.

 

Begin dit jaar verscheen debuutalbum Silver Tongues, dat vanavond op het hakblok wordt gelegd. Tegen de donkere achtergrond van het podium vallen de in het zwart geklede jongens haast weg, wat treffend is voor de zompige muziek waar je soms in weg lijkt te drijven. Cox is boos en er moet iets uit worden gezweet tijdens de show. Dat zijn de beste. 


 

Het powertrio The Blinders wordt vooraf getipt voor fans van Arctic Monkeys (in de tijd dat het tempo van die band wat hoger lag) en ziet er vanavond uit zoals de muziek zou moeten klinken: strak. In het thuisland verkoopt de band uit Doncaster regelmatig zalen uit. Wij zijn benieuwd hoe de drie het doen voor een publiek dat mogelijk nog niet zo bekend is met de liedjes.

 

De band smijt tijdens de eerste nummers met een hoop muzikale verf vanaf het Arc-podium, maar het duurt even voordat de kleuren zich mengen en er vormen ontstaan die beklijven. De band schrijft grote tunes, dat is duidelijk, live is de show misschien nog net even te klein voor wat The Blinders graag wil laten zien. 


Voordat de sensatie van de zondag in zicht komt, begeeft Black Country, New Road zich op het Boog-podium. De band uit Londen en Cambridge volgen we al een tijdje, maar er is nog steeds bijzonder weinig bekend over deze Engelse rauwdouwers. Zo staan ze hier ineens voor onze neus en gaan we het vanavond met eigen oren en ogen beleven tijdens Valkhof.

 

Het blijkt een ideaal ‘voorprogramma’ te zijn van Black Midi, want de liefhebber van muziek die je links op de schouder tikt terwijl de tikker op rechts staat, vermaakt zich hier uitstekend. Er heeft zich een flink publiek verzameld voor de lekker dissonante muziek die wordt gemaakt door een muur van viool, sax, synth, gitaar, bas en drum. Een frisse kennismaking met een stel artpunkers die hun eigen hoekje gevonden hebben vol krisse en krasse postpunk die zich langzaam uitspint en zwarte rozenbladeren over het nieuwsgierige publiek laat dwarrelen.


 

Het lijkt alsof iedereen al weken de adem in heeft gehouden en de luiken naar beneden heeft getrokken: het is Black Midi voor en Black Midi na wat door de gesprekken aan de vele tafeltjes over het terrein heen gonst. Een band waarvoor mensen uit het hele land met de trein zijn komen glijden, en die krijgen vanavond waarvoor ze gekomen zijn: een bak chaos. Of de vleeswording van wat Ovidius meer dan tweeduizend jaar geleden al schreef: ‘Men sprak van chaos, een primaire ongevormde massa, niet anders dan een bonk gewicht, een samenraapsel van slordige kiemen van niet goed gecombineerde dingen.’

 

De band gaat door de kille steegjes van debuutalbum Schlagenheim, dat een paar weken geleden verscheen en waar men nog steeds niet de vinger achter krijgt. Is het nou een meesterwerk of worden we voor de gek gehouden met de soms aanstellerige zanglijnen en moeilijk-doen-om-het-moeilijk-doen-achtige liedconstructies? Wij spraken de heren erover een tijdje geleden, maar ook na deze show hebben we de code nog steeds niet gekraakt. Black Midi blijft intrigeren.

Twee-in-één vandaag! Zo staat onze wekelijkse uitzending van Pinguin Radio klaar om ontdekt te worden én onze liveshow die we afgelopen zaterdag tijdens Operator opnamen, met als speciaal thema: Valkhof Festival in Nijmegen, dat vanaf zaterdag zeven dagen lang zijn ijzersterke programma uit zal smeren.

Daarmee hebben we een uurtje aan fonkelnieuwe muziek voor je en een uitgebreid palet aan artiesten die voor je klaarstaan om ontdekt te worden.

Valkhof Festival
Maar ons radioteam had nog meer te doen, want zaterdag 6 juli presenteerden we onze maandelijkse uitzending op Operator Radio. Deze keer stond die in het teken van Valkhof Festival, het festival dat aanstaande zaterdag losbarst en waar je artiesten kunt zien als Mattiel, Julia Jacklin, Girlpool, Bo Ningen, Jonathan Bree, The Murder Capital, Zwangere Guy, Sudan Archives, STUFF., Blanck Mass, Fontaines D.C. (die we speciaal interviewden voor Valkhof), Eerie Wanda (spraken we ook) Viagra Boys, Whispering Sons, The Ills en Black Country New Road.

Lees hier nog eens onze tips terug voor het festival en beluister hieronder onze thema-uitzending om helemaal voorbereid naar Nijmegen te gaan.


Playlist Pinguin Radio 9 juli:

  1. Beach Baby – Human Remains
  2. Brown Lion Zoo – Reset, Realign
  3. Ceremony – Turn Away The Bad Thing
  4. Column – II
  5. Cool Sounds – Around and Down
  6. Float – Our Faces
  7. Haze – St John
  8. Jerkcurb – Timelapse Tulip
  9. KOKOKO! – Kitoko
  10. Moon Duo – Stars Are the Light
  11. Night Moves – Mexico
  12. Rolando Bruno y el Grupo Arevalo – El Sicodélico
  13. Tijuana Panthers – You Died
  14. Ty Segall – Radio

Vergeet niet de playlist te volgen op Spotify, dan ben je altijd up-to-date!

Volgende week dinsdag zijn we weer te horen op Pinguin Radio, zoals altijd vanaf 21:00 uur!


Explore the North
22 t/m 24 november

In het noorden zijn ze bij Explore the North flink aan de programmering aan het timmeren. Zo wordt vandaag bekendgemaakt dat naar het Leeuwarder festival onder meer Mdou Moctar, Peter Broderick, Thor & Friends, Sebastian Plano en Kaleo Sansaa komen.

Het lijkt misschien nog ver weg, maar voor je het weet lopen we alweer met onze winterjas om onze lijfjes van locatie naar locatie om nieuwe verhalen, muziek, theater en beeldende kunst te ontdekken. Dit jaar treed je in het Grote Onbekende met artiesten die ergens voor staan en een duidelijk standpunt innemen, zo werd eerder de komst van Pussy Riot aangekondigd.

Bij deze nieuwe lichting zien we Peter Broderick, Mdou Moctar, Remy van Kesteren, Thor Harris, Sebastian Plano, Tshegue en Kaleo Sansaa terug. Eeen bonte mix van muzikale smaakjes: van het afrofuturisme van Kaleo Sansaa uit Zambia, de virtuoze muzikant Peter Broderick die werkte met onder meer Efterklang en Nils Frahm, maar ook ‘de Prince van de woestijn’: Mdou Moctar uit Niger.

Daarnaast komt Thor Harris, bekend van onder andere Swans en Xiu Xiu, met zijn ‘Friends’ naar Explore the North om zijn experimentele muziek te laten horen. Tshegue is absoluut een niet-te-missen naam, de uit de Democratische Republiek Congo afkomstige Faty Sy Savanet maakt keiharde en energieke afropunk zonder gitaren. En laten we niet vergeten om het speciale project Lost Lines te noemen, dat bestaat uit Pitou, Binkbeats en Mischa Porte. Het drietal zal een improvisatie opvoeren met zinnen en ‘verloren woorden’ van onder meer Toon Tellegen, Spinvis en Wende Sneijders die hun boek of lied net niet haalden.



WEBSITE EXPLORE THE NORTH | FACEBOOK-EVENT | KAARTEN

Nu het festivalseizoen via onder andere Best Kept Secret, Strange Sounds From Beyond en Metropolis in de hoogste versnelling is getrokken, raas je voor je het weet alweer naar de Groene Heuvels in Beuningen voor de zesde editie van Down The Rabbit Hole. Het festivalkindje van MOJO is vorig jaar met een stijging van het bezoekersaantal tot 35.000 definitief volwassen geworden. Het meest feestelijke coming of age-verhaal werd dit weekend weer vrolijk doorgezet en natuurlijk was The Daily Indie aanwezig.

Tekst Bram van Duinen
Foto’s Mirel Masic

Waar het festival vorig jaar een grote omslag heeft gemaakt door onder andere de Hotot-tent (Main Stage) te vervangen voor een open podium met uitzicht over het meer en natuurlijk het flink grotere bezoekersaantal, zijn de veranderingen dit jaar wat subtieler. De focus lijkt er deze keer vooral op te liggen om wat groeipijnen weg te nemen, met goed resultaat. Zo sta je eigenlijk nooit meer echt lang in de rij voor je biertje of de wc. Klein minpuntje is dat het terrein er dit jaar wel erg droog bij ligt, waardoor het dit jaar toepasselijker getiteld zou zijn als zandverstuiving de Bruine Heuvels. Vooral als je even lekker achterover zit bij de Hotot is het weleens minder als er ineens een windvlaag met zand in je gezicht blaast.

 

Het valt verder op dat het festival dit jaar nadrukkelijker bezig is met een duurzaam imago. Al het verpakkingsmateriaal van het eten is bio-based en de drinkbekers zijn gemaakt van mais en daardoor volledig composteerbaar. Dit is al langer het geval, maar het wordt dit jaar meer dan ooit benadrukt met filmpjes waarin het verwerkingsproces van al dit afval wordt getoond. Het is goed om te zien dat het steeds groter wordende festival hiermee zijn groter wordende verantwoordelijkheid op dat gebied ook neemt.

Kijkend naar de poster van dit jaar valt direct op hoe gevarieerd de line-up is. Het lijkt wel alsof het festival de belangrijkste niches van het moment wil samenbrengen door het beste te pakken van vooruitstrevende elektronica zoals je die op Dekmantel zou zien, scherpzinnige hiphop van Woo Hah! en onnavolgbare jazz van Super-Sonic Jazz. Natuurlijk worden de gitaren niet vergeten en valt er op indiegebied ook genoeg te beleven op Down The Rabbit Hole. Hoog tijd om het konijn bij de hand te grijpen en kijken waar het ons heenbrengt.

 

Zo belanden we op de vrijdag bij Jordan Rakei. Dit multitalent uit Nieuw-Zeeland weet popmuziek op virtuoze wijze te combineren met complexe jazz en neosoul, op zo’n manier dat het goed in het oor ligt voor de beginnende luisteraar, maar de jazznerd zich er ook helemaal in kan verliezen. De gladde akkoordjes en zijdezachte zanglijnen blijven spannend door prikkelende fills. Rakei is op het podium op zijn oranje pet na geen opvallende verschijning en doet ook niet echt aan publieksinteractie, maar laat liever de muziek voor zich spreken.

Diezelfde complexiteit vind je bij het Londense Ezra Collective. Deze band is een van de sleutelfiguren in de supervernieuwende UK-Jazz scene waar ook acts als Yussef Kamaal en Portico Quartet deel van uitmaken. Ezra Collective mixt jazz met hiphop en afrobeat tot een bombastische bal met energie en spuwt solo naar solo af op het publiek. Dansen in de maat voelt hier bijna als een ondoenbare uitdaging door de complexe ritmes en vele tempowisselingen. De jazzformatie begrijpt dat het publiek af en toe wel wat herkenning kan gebruiken en speelt daarom een mini-cover van de wereldhit van Billie Eilish’ Bad Guy, een baslijn die hier als een soort moderne Seven Nation Army wordt meegebruld vanuit het publiek. Met slotnummer São Paulo neemt de band je mee naar Brazilië, waar ze zijn beste feest ooit ervoeren, vanmiddag voelt het alsof dat feest plaatsvindt in de Fuzzy Lop.

 

De wereldreis zet zich voort aan de andere kant van de Atlantische Oceaan bij de Frans-Congolese band Tshegue, het samenwerkingsproject van de Parijse drummer Nicolas Dacunha en de supercoole frontvrouw Faty Sy Savanet uit Congo. Deze vrij nieuwe band speelt afropunk met stampende percussie waarbij Savanet het publiek als een soort voodoo-priester bezweert waardoor iedereen zelfs op alleen een kickdrum zou kunnen losgaan. Deze band is een blok energie die als een wervelwind door de Fuzzy Lop raast. Er valt wel een kloof op tussen de kernleden van Tshegue en de rest van de band als Savanet een nummer halverwege stopt omdat ze vindt dat de uitvoering niet goed genoeg is. Toch vergeet iedereen dit moment als Muanapoto wordt gestart. Daarmee heeft de band nu al een festivalanthem te pakken waar sommige acts een leven lang naar op zoek zijn.

 

Down The Rabbit Hole is een festival dat van begin af aan bekend staat om een uitgebreid randprogramma waar alles kan en mag, een speeltuin waar volwassenen weer in kinderen kunnen veranderen. Even uitrustend aan het strand zien we iemand in het meer graven en zoveel mogelijk modder in emmers verzamelen. Op een festival als deze moet je je natuurlijk nergens over verbazen, maar je vraagt je toch af wat daar de bedoeling van is. Het antwoord vind je in de vergane boot The Steamer Club, van binnen uitgedost als post-apocalyptische punkbar. Hier vindt overdag The Swamp Is Lava plaats, misschien wel het meest vervreemdende feestje van het festival waar dragqueens je commanderen om niet op de vloer te staan. Op het moment dat je dat wel doet, wordt je door krokodillen ondergesmeerd met de vers verzamelde modder terwijl Joost van Bellen verkleed als Elvis al net zulke smerige nummers draait. Is deze gekte niet aan je besteed? Dan kun je voor wat meer rust ook gewoon terecht op het Future Fuzzy Field om je eigen hoed te knutselen en daar het hele weekend mee te flaneren.

 

 

Uiteindelijk gaat het natuurlijk wel gewoon om de muziek op dit festival. Waar de headliners dit jaar toch een klein beetje tegenvallen ten opzichte van vorig jaar – vooral Editors en Janelle Monaé zijn toch net wat minder spannend dan Nick Cave en Queens of the Stone Age – valt er een stapje lager op het affiche meer dan genoeg te ontdekken. Sampa The Great is afkomstig uit Zambia en woonachtig in Melbourne, maar klinkt met haar conscious hiphop alsof ze uit Chicago komt en meelift met de golf van Noname, Saba en Chance The Rapper. Met haar kenmerkende raspende, lage stem uit ze kritiek op het westerse schoonheidsideaal op Black Girl Magik, het nummer dat ze voor haar zusje schreef om haar bewust te maken van haar schoonheid. Vandaag laat Sampa iedereen zich mooi voelen en laat haar vrolijkheid en zelfverzekerdheid overslaan op het publiek als iedereen ‘I am beautiful’ scandeert.

 

De show van de grimekoning Skepta op zaterdag voelt wat plichtmatig aan. Z’n hits als opener That’s Not Me en afsluiter Shutdown staan garant voor een lading energie en moshpits. De visuals zijn heel sick en de Londenaar brengt z’n verses uitzonderlijk scherp en goed verstaanbaar. Iets wat in dit genre live vaker niet dan wel het geval is. Toch is de magie in het middenstuk van de show een beetje uitgewerkt. Skepta vraagt constant om z’n energy crew, maar lijkt er zelf niet écht voor te willen gaan.

 

Gelukkig is de nieuwe grime-generatie ook op het festival aanwezig in de vorm van slowthai. Slowthai brengt de twee Britse muzikale exportproducten, grime en punk, samen tot een geluid wat je zo als soundtrack onder de Trainspotting-films kan zetten. Dit komt het best tot zijn uiting in het nummer Doorman dat hij samen met Mura Masa maakte: een ongelooflijke wervelwind van een plaat die zelfs de grootste pacifist een flinke vechtlust kan geven. slowthai compenseert de futloosheid van Skepta ruimschoots, krijgt alles waar hij om vraagt en beantwoordt steevast met zijn kenmerkende maniakale grijns. Enorme draaikolken en moshpits zetten de Fuzzy Lop ondersteboven en slowthai’s dj en mc verliest hierbij zijn schoen. Een grappig moment ontstaat als deze aan het eind van de show eindelijk teruggevonden wordt en de dj hem terug krijgt in een sprookjesachtig assepoester-moment te midden van alle chaos.

 

Vanzelfsprekend is Parquet Courts een must-see in de Teddy Widder op zaterdag. De New Yorkse punkband maakte met Wide Awake! het beste album van 2018 door hun maatschappijkritiek scherper dan ooit te verwoorden. Juist bij een liveshow als deze wordt duidelijk wat een muzikale ommezwaai de band heeft gemaakt door van straffe punk naar een meer kleurrijk en funky geluid te gaan. Beide gezichten van de band werken supergoed in de festivaltent waar de melodische baslijnen lekker doordreunen. Opvallend genoeg worden deze vandaag niet gespeeld door de vaste bassist Sean Yeaton; “He’s in jail, he did something bad”, luidt de uitleg van zanger Austin Brown. Of dat ook echt zo is of niet, laten we maar in het midden. Het is in ieder geval duidelijk dat ze een goede vervanger hebben gevonden, want de band klinkt zo strak als je van een ervaren formatie als deze mag verwachten. Ze staan al voor de derde keer op Down The Rabbit Hole, laten we hopen dat er nog vele malen volgen.

 

Dezelfde podiumervaring zie je terug bij Balthazar. Maarten Devoldere en Jinte Deprez zijn weliswaar een paar jaar uit elkaar geweest voor hun succesvolle soloprojecten Warhaus en J. Bernardt, inmiddels voelen de twee frontmannen van de Vlaamse indieband elkaar weer feilloos aan. Het nieuwe album Fever is dansbaarder dan ooit. Een regendans, zo blijkt als de eerste en enige buien van dit festivalweekend zich over het veld storten. Deze regen maakt de show eigenlijk alleen maar beter, want stiekem is niets lekkerder dan met tienduizenden poncho’s te springen op de heerlijk langgerekte titeltrack Fever en het afsluitende Entertainment. Balthazar is meer stadionrock dan ooit tevoren, meeschreeuwbare gitaarriffs incluis, maar blijft toch credible en héél erg goed.

 

Een grote tegenvaller voor de festivalorganisatie is het afzeggen van Beirut in verband met stemproblemen van de zanger. Het is bijna niet te doen om nog een goede vervanger te vinden op korte termijn, zeker als het een grote als Beirut is. Wat een geluk heeft de organisatie dan dat precies tijdens Beiruts tijdslot de WK-finale van het vrouwenvoetbal gepland staat. Het is een aparte festivalervaring, maar stiekem is het heel erg leuk om zittend op het Hotot-veld met zoveel mensen de wedstrijd te kijken. Het past ook goed bij Down The Rabbit Hole, waar de bezoeker op alle fronten vermaakt wil worden en niet alleen op muzikaal vlak. Als Merol in de rust het podium op komt is de Nederlandse superbowl compleet met haar spontaan georganiseerde halftime show met – hoe kan het ook anders – Lekker Met De Meiden en Hou Je Bek En Bef Me. Laten we het er dan verder maar niet hebben over wat er na de rust is gebeurd.

 

Tijd om uit te huilen is er niet, want Rosalía staat al klaar op de planken van de Teddy Widder. De beeldschone Catalaanse neemt de wereld over met haar unieke crossover tussen klassieke flamenco en moderne R&B en is daarmee in een jaar uitgegroeid tot een van de populairste Spaanstalige zangeressen. Die grootsheid valt zeker terug te zien in haar optreden, want wát een overdonderende show zet zij neer. Compleet met een kudde achtergronddanseressen beweegt Rosalía over het podium zoals alleen de grootste popdiva’s als Beyoncé dat kunnen. De muziek is vooruitstrevend, alle danspasjes zijn raak en niemand kan stil blijven staan tijdens deze rollercoaster. Ze schakelt moeiteloos tussen volkse flamenco, hypercommerciële reggaeton uit samenwerkingsprojecten met J. Balvin en natuurlijk de James Blake-samenwerking Barefoot In The Park, nu al een van de mooiste nummers van 2019. Voor sommigen zal de show een beetje too much zijn, maar dat het supergoed in elkaar zit kan niemand ontkennen.

 

Down The Rabbit Hole is dit jaar dus een festival van jazz, hiphop, indie en pop, maar het gevoelsmatige zwaartepunt ligt in de elektronische hoek. De nachten in de Fuzzy Lop zijn lang en er wordt gedraaid op het scherpst van de snede. Afra, Tom Trago en Orpheu The Wizard geven de tent bijna hetzelfde clubgevoel als de X-Ray op Lowlands. Ook in het live-programma speelt elektronica een belangrijke rol. Bruxas, het nieuwste samenwerkingsproject tussen Jacco Gardner, Nic Mauskoviç en Tienson Smeets, boeit met lekkere trage afrodisco verrijkt met bongo’s op het Future Fuzzy Field. Op datzelfde veld vind je een dag eerder het Nederlandse duo Amy Root dat voor Alike nog even Koen van de Wardt van Klangstof het podium op trekt.

 

Headliner Underworld brengt de Hotot naar extase met hun jaren negentig-techno, maar de koning van de elektronica en het hele festival is toch wel Thom Yorke. De frontman van Radiohead heeft net zijn nieuwste soloproject Anima uitgebracht, dat gepaard gaat met een hele trippy korte film op Netflix. Op Anima trekt Yorke het concept van Kid A nog een flinke stap verder naar de dansvloer met zijn falsettozang over duistere technobeats die niet misstaan in de Berlijnse clubs. Van oorverdovend hard knallen tot de fluisterstille pianoballad Dawn Chorus: Yorke doet het allemaal terwijl hij danst als een bezetene.  Op de achtergrond imponeren de spectaculaire visuals van de Nederlandse Tarik Barri, die deze ook op het podium creëert en dus een volwaardig onderdeel van de show is.

Al met al is Down The Rabbit Hole ook dit jaar weer een festival met vele gezichten. Je duikelt van het ene genre in het ander in een weekend vol ontdekkingen, verrassingen en veel verborgen feestjes. Het festival is ook dit jaar weer wat volwassener geworden maar is z’n speelsheid niet verloren tijdens het opgroeien. We kijken nu al uit naar volgend jaar.

Jessica Pratt
Zondag 3 november

De kers op ons najaarsprogramma zetten we met een parel van een show: Jessica Pratt in TivoliVredenburg op 3 november. De mysterieuze muzikante uit Los Angeles en schepster van lang vervlogen werelden komt naar Utrecht en wij mogen haar show presenteren!

Lid van The Daily Indie? Dan kun je met vrijkaarten naar deze show bij TivoliVredenburg! Je wordt het al voor tien euro per jaar: meer informatie vind je hier.

Het lijkt wel alsof Pratt al duizenden jaren over deze wereld zwerft en alle geheimen van deze aarde dicht aan de borst houdt om ze uit te storten in overvloedig schitterende albums. Pratt maakte namelijk de mooiste albums van de afgelopen tien jaar. Met een zelfgetiteld en ruisend debuutalbum in 2012, het iets schoner klinkende album On Your Own Love Again uit 2016 en dit jaar met een nieuw hoogtepunt: Quiet Signs.

Fantasie-vliegtuigen
De combinatie van akkoorden, zang en de intieme sfeer die ze op haar zoemende opnames vast weet te leggen, lijkt afkomstig uit een ander universum. Een verzameling verstilde mijmeringen die als fantasie-vliegtuigen stil voor de maan glijden. Eerder schreven we over Pratt: “Pratt zweeft met haar zachte doch krachtige stem ergens tussen hemel en aarde. De tijd bestaat even niet meer bij het horen van deze zangeres. Je komt los van de wereld om je heen, waarbij de onverbloemde intimiteit van de muziek je langzaam in een diepe trance sust.”

Nog meer weten over de muzikante? Net als haar eerste album een verloren gewaand project was (lees hier onze review), was ons interview met Pratt dat ook. Toch publiceerden we dit enigmatische gesprek in 2015 alsnog en vroegen we haar wat ze zelf mooi vindt aan haar muziek: “Wat ik er precies zo mooi aan vind? Je kan er vaak zo goed bij wegdromen. Een warme stem spreekt mij heel erg aan.”

Naar de show
En wij kunnen je daarnaartoe sturen! Ben je lid van The Daily Indie? Stuur dan een mailtje naar ricardo@thedailyindie.nl en we gaan regelen dat je op de lijst komt bij deze prachtige show.


WEBSITE TIVOLIVREDENBURG | FACEBOOK-EVENT | WORD LID

Kliko Fest
Zaterdag 13 juli
Patronaat Haarlem

Een van de meest brute feestjes van het jaar staat op het punt om als een orkaan over ons heen te komen: Kliko Fest. Een zweterige rock-‘n-roll-marathon zonder poeha, kortom: gas erop! Wij lichten een aantal acts uit die 13 juli spelen, want jongens en meisjes: er is een hoop te zien.

Van Curtis Harding tot Cloud Nothings, King Khan & The Shrines, SONS, Crows, Flamingods, The Blinders, Psychotic Monks, Petrol Girls, Naked Giants en Warmduscher: het is slechts een greep uit de bands die je kunt zien tijdens Kliko.

Het festival dat onder meer bekend staat om zijn lange, lange nacht, want het licht wordt pas om 6 uur in de ochtend uitgedaan in Patronaat. Kliko-kapitein Jeroen Blijleve vertelde ons daarover het volgende toen we hem interviewden: “Dat doorgaan tot de ochtend is eigenlijk ook het eerste idee van het hele Kliko Fest. Vaak sta je na een show om elf uur alweer buiten, terwijl rock-‘n-roll ook iets van de nacht is. Daar krijg je een veel betere interactie tussen bands en publiek, want die is diep in de nacht echt wel anders dan acht uur ’s avonds.”

Alleen vorig jaar kon je al FIDLAR tot Oh Sees, Los Mirlos, Equal Idiots, FUZ, The Mystery Lights, The Soft Moon en Electric Eel Shock zien, eerder waren Ty Segall, Allah-Las, Jon Spencer Blues Explosion, The Phantom Four, Dead Ghosts, New Bomb Turks, together PANGEA en Meatbodies van de partij in Haarlem. Je bent daarom gewaarschuwd: Kliko stelt niet teleur en de spijt is eeuwig.

Ben je nu al overtuigd en wil je naar Kliko Fest? Mail dan vóór 12 juli naar ricardo@thedailyindie.nl en wie weet sta je bij het rock-‘n-rollste feestje van het jaar in Patronaat.


De grote namen op de festivalposter komen HARD dit jaar met Curtis Harding, die wij uiteraard kennen van dat gigantisch goede album Soul Power uit 2015, maar eigenlijk vooral van Night Sun, het lo-fi garagesoul-bandje dat hij kort vormde met gasten van Black Lips en Night Beats. Klinkt niet alleen als een droomband, dat was het ook.

Anyway: laat Harding maar rocken. Net als die gasten van Cloud Nothings, de band die als een soort continue draad door onze geschiedenis loopt en we drie(!) keer interviewden (2012, 2014, 2017) en talloze New Musics en reviews over schreven. Ja, je hoeft ons niet te overtuigen van deze band. Alleen met Attack On Memory heeft de band zich al onsterfelijk gemaakt, het laatste album Last Building Burning was eveneens psychotisch – je zou bijna zeggen: ouderwets hard.

Bij King Khan and the Shrines denken wij direct: feestje! De in Berlijn gevestigde band stelt nooit teleur met een mix van garagerock en psychedelische soul. Vorig jaar bracht de band nog het album Three Hairs and You’re Mine uit 2001 opnieuw uit vol ass shaking rock-‘n-roll zoals de cultlegende het zelf noemt. En zo kan hij zijn oeuvre nog wel vaker in de mix gooien, want hij heeft een discografie om je onuitputtelijk mee te vermaken.

In 2013 hadden wij de eer om met de getooide King Khan te hangen en hem al onze vragen te stellen rondom zijn laatste album Idle No More. Daarin zegt hij onder meer: “Ik kan alle krankzinnigheid dat binnen in mij zit op het podium naar buiten laten, in plaats van het op te kroppen. Alsof ik een demoon van mij loslaat!”

In de categorie ‘jonge honden-bands’ is er genoeg voor iedereen. Te beginnen met de Vlaamse heren van SONS, de band die dit jaar een goed harde debuutplaat afleverde met Family Dinner. Dit voorjaar spraken wij de garagerockers erover, waarin De Nieuwe Lichting-winnaars in 2018 onder meer vertelde: “Vanaf de eerste repetitie, eigenlijk super cliché, leek het wel een film. We begonnen samen te spelen en het werkte.” De ambitie spat eraf, de band heeft de nummers en de juiste energie: zeker gaan zien!

Al iets langer van de partij zijn de jongens van Crows, die zich ondertussen wel bewezen hebben met donkere, bezwerende en krankzinnig scheurend gitaarlawaai. De Londenaren kastijden hun instrumenten tot ze leeggebloed zijn. Na een aantal sterke EP’s, verscheen begin dit jaar het debuutalbum Silver Tongues waar de band een zegetocht mee voert door binnen- en buitenland. Bekijk van tevoren even of je zorgverzekering tandheelkunde dekt, want die shows zijn hard!

Om het nou gesmeerd te noemen, dat gaat weer wat ver, vast staal wel dat The Blinders een waanzinnig dikke sound heeft. Het drietal uit Manchester heeft trillende, dikke en lage riffs, donderende baslijnen, galmende vocalen en heeft Humbug in het achterhoofd als holy grail. Een soort modderige garageblues is het resultaat op debuutalbum Columbia uit 2018.

Dan is de line-up pas ergens op de helft, want met Flamingods: een band met roots in Bahrein en onlangs nog zijn bijzondere ontstaanverhaal vertelde in een interview. “De diversiteit die je nu zien in psychedelische muziek en rock in het algemeen, is er een waar bands voor ons voor gevochten hebben. Het is zo mooi en bijzonder om te zien dat dat nu eindelijk aan het gebeuren is.” Waar deze mannen de kleurrijke mosterd van vandaan halen? Ga het vooral zelf ontdekken!

Andere interessante acts zijn Vox Low, een Franse band die orgeltjes verbindt aan funky basloopjes en alles wat Franse psychedelica altijd zo ontzettend zwoel en fijn maakt. Bijzondere kinderen van de nacht.

Binnen Kliko Fest lijkt er altijd een afdeling met ‘Los’ te zijn, deze keer zijn dat Los Chicos. De Spaanse band die al zo’n twee decennia mee dendert, meerdere country-punkrock-albums uitbracht, sloopte podia over het hele continent en komt de dertiende Patronaat onder handen nemen.

Wat betreft de troefkaart van dit jaar, dan gaan we voor The Schizophonics. Knalharde garage die garant staat voor MC5-achtige goorheid en fuzzrock die een goedkeurend knikje zou krijgen van The Stooges. Frontman Pat Beers lijkt op het podium wel een soort James Brown-achtige performance weg te geven en samen met zijn band geeft hij elke show alles wat ze hebben. We hebben wat live-beelden zitten checken op YouTube en dat was niet mis kunnen we je vertellen.


WEBSITE PATRONAAT | FACEBOOK-EVENT | TICKETS

Grauzone Summer Special
Zaterdag 20 juli

Grauzone kennen we natuurlijk van het festival dat sinds enkele jaren in Den Haag wordt georganiseerd. Het multidisciplinaire en donkergrijze evenement dat muziek, film en kunst in elkaar over laat stromen, blijkt maar weer eens een multi-inzetbaar concept te zijn. Op 20 juli wordt de Grauzone Summer Special georganiseerd bij Whoosah aan het strand van Scheveningen.

Wil je naar deze zomereditie van Grauzone? Wij mogen ook nog eens kaarten weggeven. Dus twijfel niet en stuur vóór 18 juli een mail naar ricardo@thedailyindie.nl.

De laatste editie van Grauzone zag er ongeveer zo uit, deze maand gaat het er iets anders uitzien en dat wordt waarschijnlijk vooral een stuk zonniger! Grauzone staat bekend om zijn voorliefde voor de wat meer duistere klanken van het leven, die overigens prima samen kunnen gaan met een zonnetje, ijskoude cocktails en wat zand tussen de tenen.

Wij vroegen Grauzone-oprichtster Natasja Alers over de details van deze komende zomer-editie en wat er ons ongeveer te wachten staat: “De Grauzone Summer Special is een kleine versie van zijn veel grotere broer Grauzone Festival. Wat gaaf is aan de zomereditie, is dat het nu voor het eerst plaatsvindt op het Haagse strand, waar het publiek kan zwemmen, bandjes kijken, veganistisch eten, de platenmarkt uitspitten en genieten van de zon en nog altijd onder het genot van duistere geluiden!”

“We hebben toffe DJ’s en veel exclusieve acts, zoals de Belgische post-punkers Whispering Sons, het New Yorkse noise-duo Uniform en de L.A.-rockers Zig Zags spelen alleen op de Summer Special en nergens anders in Nederland! En dan had ik het nog niet over zZz die sinds lange tijd uit zijn Amsterdamse hol kruipt en de Haagse band Demon Eyes, die pas zijn tweede thuisshow speelt.”


Grauzone Summer Special
Dan gaan wij ondertussen door om jou onze beste tips te geven voor het festival. Op de Graustage staan namelijk een paar bijzondere acts die we je niet willen onthouden. De eerste is het Amerikaanse Zig Zags, de band die in 2014 ineens door duizenden kilometers aan internetkabel op ons Hollandse kantoortje belandde. We schreven destijds: ‘Het trio uit L.A. zou wel eens een zeven zou kunnen scoren op ‘de schaal van anarchie”. De nieuwe single So Stoned is te vinden op de B-side van de nieuwe EP Brainded Warrior. Daarnaast heeft de band ook net een zelfgetitelde debuutplaat uit, die is geproduceerd door Ty Segall en je platenspelernaald de nodige schrik zal inboezemen!’

Een soort mash-up van Metallica en Motörhead die het zweet door al je kieren zal laten lopen de twintigste. Het is vuig, catchy, vaak over the top en dat is precies hoe we het graag willen hebben van een band als deze.

Whispering Sons gooit het over een andere boeg, de Belgische band die het al een tijdje ontzettend goed doet, gaat de laatste tijd echt compléét door het dak. Check deze foto effe anders van afgelopen weekend tijdens Rock Werchter: holy sh*t! Al die uren in de bandbus in binnen- en buitenland, het winnen van de De Nieuwe Lichting in 2016, het uitbrengen van een dijk van het album Image: het heeft de band zeker geen windeieren gelegd.

Wil je nog meer weten over de bandleden en hun achtergrond? Lees dan ons interview met Whispering Sons terug om tot in de puntjes voorbereid richting Skiffa te gaan. Want deze band op het strand kunnen zien, dat is wel erg tof, hoor!

Hallo hé en dan hebben we het alleen maar over bands uit het buitenland gehad, maar binnen de eigen stadsmuren gebeurt er zoals altijd genoeg in Den Haag! Bijvoorbeeld Demon Eyes, een gloednieuw powertrio dat zijn invloeden uit acts als Stooges, Roky Erickson en ouderwetse horror haalt. Een Demon Eyes-show is dan ook niet voor de zwakhartigen onder ons, deze oud-leden van Vitamin X, The Deaf en Vanderbuyst weten namelijk hoe je lekker ouderwets een puffende en stomende show neerzet. Proto-metal voor gevorderden!

Zoals Grauzone-oprichtster Alers al eerder aangaf: zZz is uit zijn hol gekropen om weer eens een goede show te geven. Het power-duo organiseert zijn beruchte Sleazefest nog steeds, maar de laatste show dateert volgens de archieven alweer van vorig jaar. Gelukkig is de lekker opgefokte en trippende muziek van de Amsterdammers weer te horen en dat onder het genot van een goede cocktail: oeh-la-la.


WEBSITE PAARD | FACEBOOK-EVENT | TICKETS