Nadat Eefje de Visser, Squid, Greentea Peng, Velvet Negroni, Dana Gavanski en Dry Cleaning al waren bevestigd voor Motel Mozaique, maakt het festival vandaag nog een rits acts bekend voor het einde van het jaar. Onder meer met Deeper, Mysie, Nadia Reid, Silverbacks en Black Country, New Road.

Het Rotterdamse festival dat dit jaar van 16 tot en met 18 april plaatsvindt, viert zijn twintigste editie. MOMO is een ode aan de meest diverse en innovatieve stad van het land en wordt dit jaar geopend in de Maassilo, een plek waar al jouw creatieve dromen uit kunnen komen, want het festival organiseert voor de derde keer op rij een Open Call. Iedereen is welkom om voor 31 januari zijn wildste ideeën voor het iconische gebouw aan de Maas in te leveren. Of het nou een intrigerende performance, een knetterend feest, een extravagante modeshow of een sociaal experiment is: bedenk het en wie weet krijg je 1.000 piek om je idee uit te voeren!

Tweede lichting
Over de verse namen voor MOMO 2020, want dat zijn de volgende:

Alabaster dePlume, Askjell, Black Country, New Road, Charlotte Adigéry, Deeper, Jonah Parzen-Johnson, Mxmtoon, Mysie, Nadia Reid, Neal Francis, Sherelle, Silverbacks en Working Men’s Club.

Daarin zien we onder meer Black Country, New Road, de band die we dit jaar nog op Hollandse bodem zagen debuteren en ook voor de komende Eurosonic zijn geboekt. Wij schreven destijds: ‘Een frisse kennismaking met een stel artpunkers die hun eigen hoekje gevonden hebben vol krisse en krasse postpunk die zich langzaam uitspint en zwarte rozenbladeren over het nieuwsgierige publiek laat dwarrelen.’

Verder springt de Belgische muzikante Charlotte Adigéry eruit, die je mogelijk al kent van het experimentele WWWater. Een band die we van de zomer op de radar kregen is Working Men’s Club, met een ouderwetse postpunk-vibe: denk Suicide, Wire en Vivien Goldman. De puntige en glinsterende Preoccupations-achtige Silverbacks introduceerden we overigens vorige week nog in onze Pinguin Radio-show.

Verder zien we de experimentele popper Alabaster dePlume, de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter Nadia Reid, maar ook de broeierige funk en rock-‘n-roll van Neal Francis en Mysie, die inspiratie haalt van Mac DeMarco tot Thundercat voor haar synthetische R&B. Ontdek hieronder een groter deel van de line-up en check hier de officiële festivalplaylist.



WEBSITE MOTEL MOZAIQUE | FACEBOOK-EVENT | TICKETS

Onze eerste The Daily Indie-show voor januari staat vanaf vandaag op het programma. Op 31 januari komt VoidFare naar Amsterdam om in Cinetol zijn dromerige indierock te laten horen. Hieronder stellen we het Utrechtse viertal verder aan je voor.

Ben je lid van The Daily Indie? Dat is sowieso goed nieuws, maar helemaal omdat je dan naar de show van VoidFare in Cinetol kunt gaan. Zo niet, word het vandaag nog!

De leukste omschrijving van de band geeft frontman Diederick van Rijsewijk zelf over zijn band: ‘Je weet toch wel als je zo heel hard in je ogen drukt dat je zo allemaal vormpjes gaat zien en een beetje aan het trippen bent? Ja, dat dus…’

Energieke dromen
De vier muzikanten uit Utrecht zijn inmiddels bijna drie jaar bezig, hebben twee singles uit en schopte het onlangs tot de halve finale van de Amsterdamse Popprijs. De muziek klinkt als energieke dromen, op de nieuwe single In Between Dreaming wordt het sluimerende schemergebied afgetast met flinke gitaarmuren, kale coupletten, zweverige synths en grungy solo’s.

Naar VoidFare in Cinetol?
Omdat het een The Daily Indie Presents-show in Cinetol is, betekent dat je naar de show kunt als je lid bent van ons. Wil je met je beste vriend of vriendin op de gastenlijst? Wordt hier dan lid van ons!


FACEBOOK-EVENT | WORD LID

Jungle By Night bestaat dit jaar alweer tien jaar. Een tinnen jubileum dat de band dit najaar viert met een reeks concerten door het hele land. Wij hebben kaarten liggen om dit met de band te vieren in Patronaat op 14 december.

Deze zomer zagen we de band onder meer tijdens Lowlands en Zomerparkfeest, waar we schreven: ‘Een recensie die zichzelf schrijft door simpelweg een rondje door het publiek te lopen. ‘Een beetje luchtmuziek vind ik het.’ Mooie term, zeker. ‘Goede band om een jointje bij op te steken’, zegt een grijnzende zestiger. Maar de meest originele: ‘Vind het een beetje Stranger Things-achtig.’ Ja, wow, zo kun je er ook naar luisteren. Niet dat Jungle By Night op de bands uit de soundtrack lijkt, maar de muziek zou met zijn buitenaardse synth-melodieën toch verdomd goed onder de serie passen.’

Negenkoppige orkaan
Tijdens de show in Patronaat heeft de band de keuze uit maar liefst vijf albums en staat er voor zeshonderd concerten aan ervaring op het podium. De laatste plaat Livingstone verscheen vorig jaar: ‘Met Livingstone heeft Jungle by Night door het zoeken naar nieuwe vormen nu een geheel eigen sound ontwikkeld’, schreef Jazzism. Geluiden die meer de elektronische kant op zijn gegaan en wat minder afrobeat dan voorheen zijn. Wees niet bang: het zijn nog steeds ongelooflijke krakers die dit negenkoppige collectief als een orkaan over je heen blaast met drums, gitaren, synths, percussie en een arsenaal aan blazers.

Winnen?
Wil je nou met je beste vriend of vriendin ten dans vragen tijdens een avondje Jungle By Night in Haarlem? Dan moet je vóór 12 december een berichtje naar ricardo@thedailyindie.nl en ons vertellen waarom je die donderdag graag naar Patronaat wilt.


WEBSITE PATRONAAT | FACEBOOK-EVENT | TICKETS

Begin november werden de eerste namen bekend voor de 2020-editie van Peel Slowly And See, vandaag wordt er nog een flinke schep bovenop gedaan met Shortparis (foto), Lena Hessels, Spoelstra, Kayla Painter, Melle en Neighbours Burning Neighbours.

Bij de eerste lichting zaten onder meer Isbells, Kefaya & Elaha Soroor, Personal Trainer en Ottla. Een divers gezelschap dat muzikaal nog verder vertakt met deze nieuwe acts. Voor deze tiende editie wordt er sowieso al flink uitgepakt. Zo verhuist het festival van de Leidse Schouwburg naar Gebr. de Nobel en Scheltema en worden de ambities die we dit jaar nog besproken met hoofdprogrammeur Mark Siera serieus.

Inhoudelijk zou dat wel moeten lukken met onder meer Shortparis, dat onlangs nog hoge gooien tijdens Le Guess Who?. Vorig jaar schreven we over de band toen hij op Welcome to The Village speelde: ‘Zoals Russische kunst weleens vaker de neiging heeft om behoorlijk intens te zijn, zit het ook in de genen van dit vijftal. Shortparis zet dan niet zomaar een ‘showtje’ neer, maar bouwt met koude grooves en een spastische en energieke frontman eerder aan een avant-gardistische performance. Een betere omschrijving is dan misschien ook ‘audiotheater’.’

Een andere act is Lena Hessels, die een wat duisterdere vibe naar het festival brengt met gesproken woord, zang, samples en mysterieuze gitaarpartijen. De betonnen Rotterdamse sound wordt tijdens Peel Slowly And See ten gehore gebracht door Neighbours Burning Neighbours, noisy postpunk die er geen doekjes om windt (check de video hieronder maar), maar ook Spoelstra die met zijn gitaar en een batterij aan effecten aan zal treden, de jazz-cats van Cykada, religieuze no-wave van Cantos Deus en de experimentele elektro-muzikant Kayla Painter. Hieronder hebben we het even op een rijtje gezet voor je, heb je er direct een goed idee bij!



WEBSITE PEEL SLOWLY AND SEE | FACEBOOK-EVENT | TICKETS

De duistere kant van de liefde kwam in november samen in The Murder Ballad Eggs & Marrowbone. Een (inter)nationaal en multidisciplinair project waar onder meer Nick Cave, Mick Harvey tot Henk Schiffmacher, Meindert Talma en Bart Chabot aan meewerkten. De soundtrack wordt dit najaar geleverd door The Bullfight, makers van popnoir om de rillingen van te krijgen.

De band komt op 15 december naar Den Haag voor een show in Paard en wij mogen met The Daily Indie kaarten verloten. Eggs & Marrowbone is een bijzonder project waar in totaal honderd kunstenaars aan mee hebben gewerkt. Het resultaat is een angstaanjagend mooi album en een schitterend boek vol schilderijen, foto’s, tekeningen, collages, etsen en songteksten die allemaal zweven rondom het duistere thema van de crime passionel. Aanstichter van het geheel is Thomas van der Vliet, die er twee jaar aan heeft gewerkt en de laatste weken veelvuldig werd geïnterviewd door onder meer Trouw, de Volkskrant, Lust for Life, Musicmaker, De Nieuwe Revu, Oor, Heaven en zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Van de Middeleeuwen tot nu
Fans van eerdergenoemde artiesten, maar bijvoorbeeld ook van David Lynch, kunnen half december hun hart ophalen in Paard. Een avond waar The Bullfight laat horen wat voor donkere zwemen er over de liefde kunnen hangen en hoe die soms ontsporen in moord en doodslag. De murder ballads vormen een folklore genre dat teruggaat naar de Middeleeuwen, waar troubadours al van stad naar stad trokken om liederen te zingen over bloedige taferelen.

Aan de soundtrack van het album werktet The Bullfight met onder meer Birgit Schuurman, Suze Terwisscha, Lizet Vink en Mark Ritsema samen. Voor een schaduwrijke verzameling stemmige muziek die in Nederland op een of andere manier niet al te veel ruimte krijgt. Mocht iemand ons uit kunnen leggen waarom: graag, want the art of the murder ballad – en Eggs & Marrowbone in het bijzonder – is een schitterende totaalbeleving en eentje die tot de verbeelding spreekt.

Naar de show?
In de Rotterdamse boekenwinkel Donner is momenteel een expositie te zien rondom Eggs & Marrowbone. De kunstwerken en de muziek zijn duister, soms wat luguber, naargeestig en griezelig, maar wel om van te smullen. Want zoals de dag, hoort ook de nacht bij het bestaan. Murder ballads zijn precies hetgeen wat je nodig hebt om je aan te verkneukelen tijdens deze donkere dagen. De tragedie van het leven; rauw, vuig, vol rafelrandjes, bitterzoet en bekleed met een nostalgische fantasieën. Want het gaat niet alleen om vergiftigingen en neergestoken echtgenotes, bij het zien van een leeg en guur landschap hoor je de violen en de muziekdoos al aanzwellen.

Nieuwsgierig naar het boek en wil je graag de liveshow van The Bullfight zien? Dan hebben wij een denderende actie lopen, want wij kunnen je naar de show van de Rotterdamse band sturen in PAARD. Als je vóór 12 december een mailtje stuurt naar ricardo@thedailyindie.nl, dan kun je zomaar een avondje heerlijk huiveren in Den Haag.


WEBSITE PAARD | FACEBOOK-EVENT | TICKETS

December wordt nog een warm maandje in Patronaat, zo speelt op 14 december onder meer Indian Askin en Ciao Lucifer in de Haarlemse popzaal. Een avondje rollen en rocken om 2019 niet zomaar voorbij te laten gaan.

Indian Askin heeft nogal een jaar achter de rug, zeg. Eentje waarin zo’n beetje elke Hollandse zaal aan werd gedaan, maar ook Best Kept Secret, Zwarte Cross, Welcome to The Village, Pinkpop en Paaspop. Om nog een laatste slinger te geven aan tweede album Another Round, spelen de nu-punkers de veertiende in Patronaat. Het lekker heftige gezelschap rondom Chino Ayala interviewden we eerder dit jaar al over de band, het nieuwe album en het ‘Nederlandse rondje’.

Bromance in bandvorm
De avond wordt geopend door onze andere vrienden van Ciao Lucifer, de band waarvan we een tijdje terug nog de single Anywhere van in première lieten gaan. Het duo bestaat uit Willem Wits en Marnix Dorrestein, die Ciao Lucifer een ‘bromance in bandvorm’ noemen. De twee brachten dit jaar het heerlijk geproduceerde debuutalbum Are We Even Growing Up? uit vol rake nummers. Knetterende dancepunk, jongens en meisjes. Bij zijn. Hallo!


Winnen?
Wil je nou naar deze avond met Indian Askin en Ciao Lucifer? (Dat wil je!) Stuur dan vóór 12 december een berichtje naar ricardo@thedailyindie.nl en vertel ons waarom je naar Patronaat wilt. Goede kans dat jij met je beste vriend of vriendin Haarlem onveilig gaat maken.

WEBSITE PATRONAAT | FACEBOOK-EVENT | TICKETS

Nijmegen, Doornroosje, zaterdag 7 december: het is aan! Tijdens Upon the My-O-My wordt er een ongehoord programma uit de kast getrokken. Van supergroep L’Épée, de voor een Grammy genomineerde band Altın Gün, het fijnste ‘zootje ongeregeld’ van de afgelopen jaren: Fat White Family. Maar ook acts als Scalping, Trupa Trupa, Go Go Machine Orchestra, Liraz en Dollkraut met zijn band. Wij nemen je door het programma met onze tips.

Mocht je nu al denken: wat een lekker programma! Wij hebben een ticketactie lopen voor het festival en je moet wel een verdomd goede reden hebben als je hier niet bij kunt zijn. Meer over het festival kun je overigens in dit interview lezen, want een tijdje geleden spraken we programmeur Robert Meijerink over het ontstaan van Upon the My-O-My, de ideeën voor het indoorfestival en de artiesten die hij naar Nijmegen haalt.

Zo komt onder meer de superband L’Épée naar Nijmegen. De band die bestaat uit Anton Newcombe van The Brian Jonestown Massacre, The Limiñanas plus model en actrice Emmanuelle Seigner. Daar gaan we niet verder over uitweiden, want we hebben het van de week al uitgebreid over dit project gehad met Newcombe zelf. Voor degenen die meer willen weten over Fat White Family en het wonderbaarlijke verhaal rondom dat laatste album Serfs Up!: eerder dit jaar spraken we met de broers Nathan en Lias Saoudi en het lekker chaotische verhaal van de band.

En niet te vergeten: de Turkse psychfolksynth-sterren van Altın Gün, waar we tweeënhalf jaar geleden al eens op bezoek gingen om te ontdekken waar die spannende sound vandaan kwam en we namen al eens een videosessie mee op in de zomer van 2017.

Het zijn slechts een aantal acts die op het programma staan. In de tussentijd de rest van de programmering van Upon the My-O-My ontdekken aan de hand van een overzichtelijke Spotify-playlist? Die is er en die vind je hier, het tijdschema is hier te vinden. Verder de diepte in? Scrollen maar!


Goed, over naar de rest van de line-up, want my-o-my: er is een hoop te ontdekken! Te beginnen met de Georgische Ariel Pink. Toen we die bijnaam hoorden, gingen onze wenkbrauwen direct omhoog. We hebben het hier over Murman Tsuladze, een man die is geboren in het land tussen de Zwarte en de Kaspische Zee en er gaan over deze Tsuladze allerlei wilde verhalen rond.

De elektronische crooner die zijn dagen vult met post-Sovjet-ballades en Zwarte Zee-disco, zou naast verkoper van vliegende tapijten, boef, astronaut ook redder én kidnapper zijn van vrouwen langs de Zijderoute. Laten we het erop houden dat het een bijzondere vent is met twee even bijzondere medemuzikanten aan zijn zijde, waarvan er eentje ooit speelde in La Femme. Er zullen een aantal werelden voor je opengaan tijdens zijn show.


Een van de belangrijkste hedendaagse componisten zien? Dat kan ook tijdens Upon the My-O-My. De Palestijnse Faraj Suleiman doet het festival aan om daar klanken uit een piano te toveren die je waarschijnlijk nog niet eerder hebt gehoord. Deze muzikant mengt Arabische melodieën en oosterse ritmes in een bezwerende omgeving waar klassiek en jazz aan de oppervlakte glinsteren. Zijn composities klinken zoals Suleiman achter de piano zit: op het puntje van zijn kruk. Zijn stukken zijn schitterend gespeeld, zitten vol spanning en hij plukt moeiteloos 1.001 noten uit de lucht die allemaal een ander verhaal vertellen.

Het is niet zozeer het een óf het ander bij Suleiman, het lijkt eerder of hij vier paar handen heeft die alles tegelijkertijd spelen. Arabische motiefjes ondersteunt hij met een oude jazzpartij, een tango laat swingt alsof het in een Parijs café uit vervlogen tijden wordt gespeeld. Een combinatie van melancholie, een diepe connectie met zichzelf en creatieve krachten die hem een unieke pianist maken. Als je het tof vindt wat hieronder allemaal gebeurt tijdens zijn show op het Montreux Jazz Festival, dan raden we je zeker zijn dit jaar uitgebrachte album Second Verse aan.


We hadden het al even over, maar Dollkraut is ook uitgenodigd en komt met zijn band naar Doornroosje. Pascal Pinkert heeft met zijn project nogal wat (mee)gemaakt door de jaren heen. Hij produceerde industriële koudheid, elektro-postpunk, experimentele wave en noem het op. Het ding is juist dat je het nooit weet met Pinkert. De altijd wat nostalgische sferen die rondom Dollkraut hangen, zijn mogelijk nog het enige dat consistent zijn aan de act.

Over de hele wereld wordt de Amsterdammer gevraagd om zijn muziek te komen spelen. Zoals die sicke Boiler Room-sessie hieronder in het Libanese Beiroet. Waar hij nu mee bezig is nadat zijn laatste album Holy Ghost People in 2017 verscheen? We gaan het horen tijdens Upon the My-O-My.


Zo, het muziekmagazine Loud and Quiet weet hoe je een deur in moet trappen als het over Deliluh gaat, want die noemt het viertal ijskoud ‘de beste postpunkband uit Canada van dit moment’. Die kunnen de muzikanten uit Toronto in hun zak steken. Goed, niet dat daar veel woorden aan gelogen zijn, want Deliluh neemt geen gijzelaars. Om het zo maar te zeggen.

Op de net verschenen en goed ontvangen plaat Beneath The Floors is te horen waar het allemaal over gaat. Het is het resultaat van een band die ontstond in een periode dat Toronto werd getroffen door een hoop venues die achter elkaar de deuren sloten. De DIY-mentaliteit van de band kwam tot leven en Deliluh speelde in verlaten metrostations en organiseerde illegale shows in hun eigen appartementen. Die attitude hoor je nog steeds terug op het experimentele en Bladerunner-achtige punkwerk van Deliluh. Eerder dit jaar brachten de productieve Canadezen trouwens nog eens de EP Oath of Intent uit, dat maakt het voorbereiden op het festival wel érg leuk!


Foto: Rowan Allen

Een tijdje terug ontdekten we deze band ergens op het web en slingerden we SCALPING zonder twijfel in onze playlist. We hoorden een soort uit de hand gelopen combinatie tussen Hookworms en Raketkanon, die je prima zou kunnen bestempelen als technopunk. De band uit Bristol komt oorspronkelijk uit de postpunk-hoek en weet met noise en techno een nieuw genre tot behoorlijke hoogtes te brengen.

SCALPING wordt links en rechts zelfs wel eens een audiovisuele EBM-band genoemd, eentje die tijdens liveshows geen stiltes inlast en in één keer doorblaast zodat je jezelf echt kunt verliezen in de muziek. In interviews wordt regelmatig Sunn O))) aangehaald als inspiratie-bron, dus je bent gewaarschuwd. De band pakt je vast bij je kraag en sleept je onder het genot van trippy scifi-visuals mee naar zijn duistere hol.


In de rest van het programma vind je onder meer Liraz, een actrice en muzikante die haar Iraanse en Israëlische wortels aaneen knoopt in haar schitterende muziek die werd geïnspireerd op wat er voor de Iraanse revolutie in 1979 werd gemaakt. Prachtig georkestreerde en hypnotiserende melodieën die met een hedendaagse twist tot leven komt en waar de kleuren van het Midden-Oosten door de heldere stem van Liraz schijnen.


De Doornroosje-programmeur van het festival omschrijft De Lorians zelf als: “Een jazzrockband. Al klinkt het afschuwelijk als je dat zo zegt (lacht). Maar het zijn Japanse twintigers die op een zekere manier Zappa spelen en een ongelooflijk overtuigende show neerzetten.” Dit Japanse collectief zit met zijn hoofd verder in de wolken van de Canterbury-scene, waar ze acts als Soft Machine, Gong, The Wilde Flowers en Caravan vonden op de golven van het internet. Hoe het dan precies klinkt? Ja, dat is zo’n lekkere vraag waar je eigenlijk niet zoveel mee kunt. Je moet het toch vooral zelf ervaren.


WEBSITE UPON THE MY-O-MY | FACEBOOK-EVENT | TICKETS

Submarine Festival
Zaterdag 30 november

 

 

Komende zaterdag wordt The Grey Space In The Middle door Submarine Festival onder handen genomen. In Den Haag is een bijzonder verfijnd programma neergezet, met onder meer BEA1991, The Germans, The Sweet Release of Death, Westcoast Cruisers, NIMBUS 3000, Vower, Baby_Noises en Poison Lolly.

Voor slechts tien euro kun je hier al bij zijn als je een kaartje in de voorverkoop koopt. Dat is een goede deal kunnen we je vertellen, want deze bands zijn dat in hun eentje al waard. Een van de redenen dat we hieronder met jou door de line-up lopen van Submarine Festival heen, om te laten zien wat je zaterdag allemaal kunt checken.

Zo is het wel goed om met de eerstgenoemde acts te beginnen: BEA1991 en The Sweet Release of Death. Over BEA1991 schreven we onlangs een feature, waar we dieper in zijn gegaan op haar debuutalbum dat dit jaar verscheen en wat ze de laatste jaren allemaal heeft uitgespookt. Beatriz de Rijke is een van de interessante muzikanten in Nederland, enerzijds omdat er niet zoveel over haar bekend is, anderzijds omdat ze haar muziek des te meer voor zich laat spreken. De hele internationale pers houdt de mysterieuze Amsterdamse in de gaten, die met Benny Sings aan haar eigen muziek werkt, artiesten als Robyn tot haar fans mag rekenen en muziek maakte met Blood Orange. Dat enigma staat (gewoon!) op de planken in Den Haag.

 

De tweede act waar we over schreven zijn de noiserockers van The Sweet Release Of Death, de Rotterdamse band die in Den Haag een vuurbal van het podium zal schieten. Al jaren levert de band dikke albums af, met als laatste resultaat de knetterende mini-LP The Blissful Joy Of Living die van alle kanten schitterende recensies in ontvangst mocht nemen. Wij schreven: ‘Ja, natuurlijk is het noisey en je haalt je vingers eraan open als je te dichtbij komt, maar de muziek van TSROD is bovenal dynamisch en het nieuwe werk ademt meer dan ooit. Misschien kunnen we het voorzichtig als ‘noisepop’ omschrijven, hoe dan ook smelt de muziek nog altijd als boter tussen je vingers.’

 

Om het allemaal nog wat verder te laten ontsporen, is het broeierige The Germans uitgenodigd. Het Belgische gezelschap dat al jaren bezoekers met open monden achterlaat. Het krauty noisegezelschap bracht eerder al eens een album uit dat bestond uit één nummer van veertig minuten. Laatste plaat Sexuality is opnieuw een spookhuis van ditmaal 42 minuten, het is vies, het is sexy en het stoom zuigt zich vast aan je ruiten. Onder leiding van producer Micha Volters heeft de band het helemaal anders gedaan, vertelde ze een tijdje terug tegen tegen Red Bull: “Hij probeerde ons echt uit onze comfortzone te halen. Niemand mocht op zijn favoriete instrumenten spelen en we moesten nieuwe klanken uitproberen.” Dit gaat geheid een van je grootste verrassingen van de avond worden.

 

Op de dertigste van november vind je naast noise, artpop en geile kraut ook nog eens NIMBUS 3000. Deze Pieter van Vliet volgen we al langer, want we vinden het tof wat hij doet. Zo interviewden hem vorig jaar toen hij meedeed aan Popronde en wij hem op ons podium lieten spelen. Een ‘lofi-synthtovenaar’ noemden we hem toen nog, en dat is hij nog steeds. Een synthetisch popproject dat groter is dan hijzelf: “Ik speel graag in gruizige clubs waar niemand mij ziet. Het is niet bedoeld om mijzelf als artiest the mythologiseren, er is geen artiest. Deze ideeën komen voort uit een vraag naar mezelf: hoe maak je niet alleen maar muziek, maar ook de karakters die muziek maken? Je maakt niet alleen muziek, je maakt ook de muzikant.” Past perfect in The Grey Space!

 

Poison Lolly dan: wij kenden het nog niet. Maar dat is goed, want Submarine is ook bedoeld om uit de diepe muziekoceaan allerlei onbekende pareltjes naar boven te vissen. Het is duistere muziek met een soundtrack-sfeer. Volgens de band is het onstuimig, breekbaar, dynamisch en veelzijdig. Daar kunnen ze weleens gelijk in hebben, Marcus en Mariëlle die achter Poison Lolly schuilgaan. Ontdek het zelf hieronder of koop direct een kaartje: komt wel goed!

 

Op socials weten we de Haagse band Vower nergens te vinden, op internet komen we een Bandcamp-pagina met drie nummers en daar moet je het voorlopig even mee doen. Het is een beetje als met BEA1991 hierboven: laat die muziek maar voor zich spreken. Dan hoor je een sterke mix van ladingen noise, stoner, synthrock en allerlei smeersels uit de jaren tachtig en negentig. Kyuss- en Morphine-fans: omcirkel deze maar in je tijdschema.

Bij Submarine vragen ze het zich ook al af: ‘Huh, Westcoast Cruisers?’ Maar dat blijkt dus het project te zijn van Syncom Data, die zaterdag zijn debuut maakt tijdens Submarine Festival. Denk #scheveningen, #jarentachtig, #electro, #synths en gooi daar het absurdistische Kenji Minogue bovenop en je bent een eind. Het is lekker fucked up, op een zeer goede manier. (Klik hieronder eens op play, doe het!)

 

Iets met ‘Zappa die The Clash aanraakt’, dat is Baby_Noises: een experimenteel popproject van zeven man sterk waar een hoop progressieve rock uitkomt. Resulterend in de albums Guided Meditations en We Won’t Know When It Happens, waarvan je hier een live-ervaring tot je kan nemen. Single Apollo is wel een goede schoenlepel om in de wereld van Baby_Noises te geraken, een bijna vijf minuten durende kennismaking met een band die je alle kanten opslingert.


 

WEBSITE SUBMARINE | FACEBOOK-EVENT | TICKETS

Come As You Are
Zaterdag 7 december

 

Het is nogal een avond die Effenaar presenteert op 7 december: tijdens Come As You Are staat er namelijk drie decennia aan gitaarmuziek centraal in de Eindhovense popzaal. Van jonge honden tot oude rotten en alles daartussen. Gitaarliefhebbers: verenigt U!

Ook wel weer eens lekker, toch? Een avondje gitaarmuziek met zoemende versterkers, rammelend hout, ronkende songs en denderende drums: hoppakee. Zo vinden we op de lekkere jaren negentig-poster onder meer Johan, Mozes & The Firstborn, Indian Askin, Dune Rats, The Vices en Søwt. Van powerpop tot punk, indierock, britpop en zelfs de live-vertolking van de instrumentale Beastie Boys-plaat The In Sounds From Way Out.

Daar staan een aantal artiesten tussen die we al langer volgen. Zo komt Indian Askin na een lange najaarstour laten zien hoe verschrikkelijk strak zijn live-set is geworden. Van dezelfde generatie komt Mozes & The Firstborn, de band die onlangs aangaf dat er voorlopig geen muziek uit zal worden gebracht. Wat dat betreft is het alleen al een goede reden om te gaan, want die zullen gemist worden.

Johan is een van de rinkelende namen in de line-up, de band die vorig jaar terugkwam met het album Pull Up en al sinds de jaren negentig een smaakmakende band is in de Lage Landen. Op het programma staat onder meer CORDS, de noiserock-band die al bijna dertig jaar geleden op werd gericht en waarover Trouw in 1999 nog schreef: ‘De Nederlandse popgroep Cords is uit elkaar. Vanuit de thuisbasis Deventer veroverde de noiserockformatie vanaf 1991 de hele wereld, met uitzondering van Nederland.’

Genoeg materiaal waar jonge bands als The Vices en Søwt nog veel van kunnen leren. Daarmee is Come As You Are een goede avond om te ontdekken en te herontdekken en wie kunnen je naar deze avond toesturen! Hieronder nog wat fijne voorproefjes, daaronder vind je de informatie over de winactie.

 

 

 

 


 

Winnen?
Wil je naar Come As You Are toe in Effenaar op 7 december? Stuur dan vóór 5 december een mailtje naar ricardo@thedailyindie.nl en verras je beste vriend of vriendin tijdens Sinterklaas op een ‘heerlijk avondje’ gitaren in Eindhoven. 


 

WEBSITE EFFENAAR | FACEBOOK-EVENT | TICKETS

Op 7 december wordt Doornroosje op zijn kop gezet door een knetterende programmering, waar nieuwsgierige muziekliefhebbers in een warm bad belanden. Het Nijmeegse poppodium organiseert dit jaar namelijk voor de tweede keer het indoorfestival Upon the My-O-My en via The Daily Indie maak je kans op tickets.

Afgelopen week spraken we al uitgebreid met Doornroosje-programmeur Robert Meijerink over het nieuwe ontdekkingsfestival. Hij vertelde ons onder meer over de gedachte achter het festival, de uitwerking daarvan en de programmeur pikte een aantal hoogtepunten uit het diverse programma.

Wat nog niet zo eenvoudig is, want het is een vinger-aflikbaar programma dat begin december naar Nijmegen komt. Zo komen naast L’Épée, Fat White Family, Altın Gün en Murman Tsuladze (de Georgische Ariel Pink), ook Faraj Suleiman, Trupa Trupa, Dollkraut (met band), De Lorians, Scalping, en Go Go Machine Orchestra naar Nijmegen, maar ook acts als Deliluh, U-zhaan, Roy & Dopeness en Liraz.

 

Naar Upon the My-O-My toe?
Genoeg redenen om de zevende van december eens lekker rood te omcirkelen in je agenda voor een avondje muzikale kruisbestuiving en de ontdekking van een reeks overdonderend strakke live-acts.

Wil je naar deze avond in Doornroosje met je beste vriend of vriendin? Dan hebben we gloeiend hete tickets liggen voor je! Die geven we natuurlijk niet zomaar weg: daarom horen wij graag vóór 3 december waarom jij graag naar Upon the My-O-My wilt gaan en laat dat weten aan ricardo@thedailyindie.nl.


 

WEBSITE UPON THE MY-O-MY | FACEBOOK-EVENT | TICKETS

Upon the My-O-My
7 december

 

Vernoemd naar een legendarische Captain Beefheart-track en vorig jaar voor het eerst georganiseerd om het vijftigjarig bestaan van Doornroosje te vieren: Upon the My-O-My. Het festival organiseert op zaterdag 7 december zijn tweede editie, met een line-up om U tegen te zeggen.

Zo komen onder meer Fat White Family, Altın Gün, Faraj Suleiman, Trupa Trupa, Dollkraut (met band), De Lorians, Scalping, Murman Tsuladze en Go Go Machine Orchestra naar Nijmegen, maar ook acts als Deliluh, U-zhaan, Roy & Dopeness, Liraz en L’Épée: de samenwerking tussen The Limiñanas en The Brian Jonestown Massacre-frontman Anton Newcombe.

Het is aan de andere kant geen complete verrassing dat er in Doornroosje zo’n overdonderende line-up uit de hoge hoed wordt getoverd. Dat blijkt wanneer we, om meer over dit festival te weten te komen, spreken met initiatiefnemer Robert Meijerink. Naast programmeur bij Doornroosje is hij dat ook bij Merleyn, Valkhof Festival en Eurosonic.

The Mauskovic Dance Band tijdens Upon The My-O-My 2018
Foto: Jimmy Israel

 

Robert: waar staat het festival Upon the My-O-My synoniem voor in jouw ogen?
“Aan de wens om in Doornroosje een avontuurlijk indoor-festival te organiseren en het maximale uit ons pand te halen.”

Waar kwam die wens vandaan?
“Dit idee lag al een tijdje op de plank, maar in ons oude gebouw was het niet mogelijk omdat dat relatief klein was. Daarna hebben we het plan opnieuw in de week gelegd, omdat we eerst aan ons nieuwe pand wilden wennen en ontdekken hoe dat allemaal zou werken. Nu we een paar jaar op onze nieuwe locatie zitten en we vorig jaar ons vijftigjarig jubileum vierden, was dat een ideale gelegenheid om dit festival te lanceren.”

Wat is de inhoudelijke gedachte achter Upon the My-O-My?
“Het staat in dienst van het ontdekken en het is bedoeld om een kruisbestuiving te creëeren tussen verschillende muziekculturen. We willen niet alleen aan de indiekant gaan zitten, maar een boeiende en verrassende mengelmoes laten zien. Vorig jaar hadden we op papier misschien een vrij vreemde mix van artiesten, maar in de praktijk werkte dat hartstikke goed. Zo hadden we onder meer Motorpsycho, Tshegue en WWWater. Het was mooi om te zien dat liefhebbers daarvan ook openstonden voor acts als Omar Souleyman en The Mauskovic Dance Band. Daar zou het wat mij betreft om moeten gaan.”

Was het altijd al jullie idee om dit festival voor meerdere edities op te zetten?
“Absoluut, we hebben al onze plannen gemaakt voor de lange termijn. Onder meer omdat we graag een Nijmeegse cirkel rond willen maken: zo programmeren we het Valkhof Festival in de zomer en het leek ons te gek om dat gevoel in de winter door te zetten in Doornroosje. Daarmee is Upon the My-O-My een beetje het kleine zusje van Valkhof.”

Merk je dat Nijmegen daar inderdaad klaar voor was?
“Zeker! Er wonen hier veel muziekliefhebbers in de regio die ons goed weten te vinden en we merken dat er uit het hele land komen steeds meer mensen naar Nijmegen komen voor festivals als Valkhof.”

Acts op het festival moeten de overtreffende trap zijn van: ‘wauw, wat is dit?!’

 

Was die eerste editie wat je er van voor had gesteld?
“Voor mijn gevoel klopte het direct: de combinatie van de artiesten, maar ook dat het hele pand in dienst stond van het festival. Dat werkte ontzettend goed voor de beleving en de sfeer. Het is natuurlijk nooit makkelijk om onbekende muziek te promoten, maar het is wel een van onze belangrijkste missies als poppodium en in deze vorm is het een geweldig mooie uitdaging voor ons.”

Het samenstellen van het programma lijkt mij op zichzelf al een behoorlijke uitdaging.
“Dat kun je wel stellen, ja. Naar mijn mening is er deze keer weer een divers programma uitgekomen. Zo hebben we De Lorians geboekt: een jazzrockband, al klinkt het afschuwelijk als je dat zo zegt (lacht). Maar het zijn Japanse twintigers die op een zekere manier Zappa spelen en een ongelooflijk overtuigende en frisse show neerzetten. En dat staat 7 december op hetzelfde programma als L’Épée, een band die naast Newcombe en The Limiñanas bestaat uit Emmanuelle Seigner, een bekend model en actrice, wat al een wonderbaarlijke combinatie op zich is.”

“En vanaf daar gaat het van de Syrische pianist Faraj Suleiman tot de Poolse postpunkers van Trupa Trupa, slowcore van de Taiwanese band Go Go Machine Orchestra en Murman Tsuladze: ‘de Georgische Ariel Pink’. Naar mijn gevoel kun je dus behoorlijk verrast worden. En als iets niet helemaal je ding is, dan loop je door naar de volgende zaal. Dat is het mooie aan een indoorfestival.”

Omar Souleyman tijdens Upon The My-O-My 2018
Foto: Jimmy Israel

Het programma is dit jaar nog breder geworden, ook qua aantallen acts. Hoe is deze tweede editie voor jou anders dan de eerste?
“De insteek is niet zozeer veranderd. We proberen met Upon the My-O-My de muzikale en maatschappelijke stand van zaken te laten zien, van wat er nú speelt en welke artiesten er met interessante dingen bezig zijn. Vorig jaar hadden we muzikaal een hoop exotische en warmbloedige artiesten en dat hebben we dit jaar weer. Alleen hebben we voor mijn gevoel nog meer acts die ‘echt aan de hand zijn’, niet alleen in de hoek van niet-westerse muziek, maar ook in genres als krautrock, postpunk, neo-klassiek en avant-garde.”

Een breed palet aan genres, dus: maar waar moet een echte Upon the My-O-My-act echt aan voldoen om door jou geprogrammeerd te worden?
“Acts op het festival moeten de overtreffende trap zijn van: ‘wauw, wat is dit?!’. Die factor is ontzettend belangrijk als we een act programmeren. Er zijn al genoeg festivals in Nederland en we willen niets kopiëren, dus we zoeken naar een originele combinatie van artiesten die er voor ons gevoel echt bovenuit springen.”


 

 

WEBSITE UPON THE MY-O-MY | FACEBOOK-EVENT | TICKETS