Alex Giannascoli, beter bekend als (Sandy) Alex G, bracht 13 september zijn nieuwe album House Of Sugar uit bij Domino. Het is zijn negende album en derde bij dat label. Waar de Amerikaan eerder vooral beïnvloed werd door de indierock van Modest Mouse, verkent hij op zijn nieuwe album andere invloeden: met name americana en country, maar ook is een elektronischer geluid te horen.

Tekst Iris Luimstra
Foto’s Tonje Thilesen

House Of Sugar zet de lijn door van Giannascoli’s vorige album Rocket: grimmige maar magische geluiden zetten de toon, en House Of Sugar – en leadsingle Gretel – verwijzen naar sprookjesachtige, donkere thema’s. We spreken af met Giannascoli om meer te weten te komen over het creatieve proces achter het album, de invloed van de computergame Zelda’s Ocarina of Time en de schoonheid van mysterie in muziek.

Ondergetekende is fan van Zelda en het schijnt dat Giannascoli vroeger het ook graag speelde. Als we zeggen dat we verbanden zien tussen de mysterieuze, magische, donkere sfeer uit deze game en zijn bijzondere soundtrack gecomponeerd door Koji Kondo, en de invloed hiervan op zijn nieuwe album, reageert Giannascoli enthousiast. “Dat spel is zo goed. Misschien is het omdat ik het speelde toen ik jong was, maar het was zo’n ontroerend verhaal. Op papier is het vaag, het bestaat uit symbolen en er zit geen essentie achter. Maar ik voel me gevleid dat je het zegt, want het is altijd mijn doel geweest om dat gevoel te vatten.”

Een andere bron van inspiratie voor Giannascoli zijn boeken. Op het moment van het interview heeft hij net The Maze at Windermere uit en is begonnen in Water For Elephants. “Ik houd van boeken omdat, om ervan te genieten, je er volledig mee bezig moet zijn.” Als we vragen of een boek bepaalde karakters op het album heeft geïnspireerd, kan hij dat niet specifiek benoemen. “Ik probeer niet intentioneel cryptisch te zijn, het is heel onbewust. Ik ben bezig met dingen totdat het blijft plakken en ik weet zeker dat ik door alles word beïnvloed, maar ik zou je niet kunnen vertellen wat. Ik weet zeker dat ik over een paar jaar kan reflecteren en je kan zeggen welke track welke heeft gekopieerd, ik was me er op dat moment niet bewust van. Maar op dit moment is het zo dichtbij, ik zit er zo in, dat ik er niet uit kan stappen en het kan zien voor wat is het, nog niet tenminste.”

De luisteraar als deelnemer in het verhaal
We vragen hem wat hij ervan vindt als critici zijn muziek interpreteren en of hij het eens is met hoe dat bij vorige plaat Rocket gebeurde. “Ik denk dat ik er wel blij mee ben en dat is waarom ik nu zelfs huiverig ben om over mijn eigen bedoeling met mijn muziek te praten. Het belangrijkste aan deze kunstvorm is dat ik een verhaal kan maken waarin de luisteraar een karakter kan worden, dat ze kunnen participeren. Dat wil ik niet vernielen. Elke keer als ik een album afmaak, denk ik dat ik iets slims te zeggen heb gehad. Als ik muziek schrijf, schiet ik meer uit de heup met mijn songteksten, maar soms komen mijn echte leven en mijn echte gedachten naar voren.”

Giannascoli nam House Of Sugar, net als zijn vorige albums, op met Garageband op zijn Mac. Zijn vaste liveband stond hem bij. Ook keert zijn vriendin Molly Germer terug, die wederom de viool speelt. House Of Sugar is daarmee op dezelfde manier ontstaan en een (Sandy) Alex G-album bij uitstek: het beschikt over magische, ongrijpbare klanken, maar is ook geaard in americana en country. Alex zegt bovendien zelf op het nummer Crime te zijn beïnvloed door Leonard Cohen.

We praten over hoe hij terugkijkt op zijn oudere muziek. Hij zegt dat hij bewust vaag wil blijven omdat het hem beschermt als een acteur in zijn eigen verhaal. “Soms, als ik naar de muziek luister die ik jaren geleden heb gemaakt, sta ik versteld van hoe schaamteloos ik mezelf openbaar terwijl ik destijds dacht dat ik heel gesluierd en cryptisch was. Als ik terugluister, denk ik: oh god, ik was hierover aan het praten. Misschien zit ik wel teveel in mijn eigen wereldje om me te realiseren hoe ik overkom.”

Grimy
Net als bij de vorige albums werd de cover art van House Of Sugar door Alex’ zus gemaakt. “Het is een foto van haar als jonge schaatsster en ik vroeg haar of ze die voor het album kon schilderen. Ik denk dat wanneer de cover art van een album er best grimy uitziet, het de plaat op die manier portretteert. Niet dat ik wil zeggen dat de tracks niet die kwaliteit hebben, maar ik hou ervan hoe alles samenkomt. Alles is gemaakt, de finishing touch is de luisteraar die de muziek en album art begrijpt en een samenhangend geheel maakt. Maar ik denk niet echt na over dat deel, ik dacht gewoon dat het een coole foto was. Ik zie wel in hoe het in het plaatje van het album past, maar het was niet doordacht.”

Ik vraag wanneer hij het album af had; dat was maart, april. “Omdat, zelfs toen het nog werd gemixt, ik er nog mee bezig was, zelfs met Jacob Portrait (ook bandlid van Unkown Mortal Orchestra, red.), die het album heeft gemixt. Ik zat in de studio met hem en ik realiseerde me dat bepaalde tracks nog een gitaar nodig hadden en zo hebben we nog wat kleine dingen toegevoegd. Ik ben nu nog dezelfde persoon, met een paar jaar heb ik meer ervaringen opgedaan en kijk ik wellicht anders terug op deze periode. I’ll get it later, you know.

House of Sugar is sinds 13 september uit op Domino Recordings. (Sandy) Alex G speelt in maart 2020 in Amsterdam (5 maart, Paradiso) en Groningen (6 maart, Vera).

Wat hebben films als Lord of the Rings, Harry Potter en Star Wars met elkaar gemeen? Naast een flinke dosis fantasie zitten de wereldbekende filmseries bomvol zorgvuldig gecomponeerde muziek. Jelle Dittmar, filmcomponist en student aan het Society for Automotive Engineers Institute (SAE), kwam er op jonge leeftijd al achter dat hij de vaardigheid bezat om muziek die hij hoorde direct na te kunnen spelen.

Met een platendeal bij BMG Production Music en de release van een aantal studioalbums op zak, heeft Jelle zijn eerste stappen gezet in de muziekwereld. Om wat meer licht te schijnen op deze tak binnen de muziekindustrie gingen wij, voor een nieuwe aflevering van In de Startblokken, langs bij het SAE Institute in Amsterdam.

Samen met Jelle doken we in één van de retro-studio’s om onder andere in gesprek te gaan over zijn eerste kennismaking met filmmuziek, het componeren van het perfecte nummer en zijn stage bij ASCAP Award winnaar en componist Hans van Hemert.

Luister de podcast hieronder! Eerdere afleveringen met Melanie Esther van Eunen en Mischa Dirksen vind je hier.



Met single No Woman in 2016 katapulteerde indiefolk-band Whitney zichzelf moeiteloos de muziekwereld in. Snel daarna was daar debuutalbum Light Upon The Lake en voor ze er erg in hadden was Whitney eindeloos aan het touren, verklaarde Elton John zichzelf fan, en stonden de heren voor 13.000 mensen in hun hometown Chicago.

De chaos van dakloosheid en verbroken relaties die twee jaar geleden de levens van Julien Ehrlich en Max Kacacek regeerde heeft ondertussen plaats gemaakt voor meer stabiliteit en volwassenheid. Maar ook dat brengt zijn twijfels en problemen met zich mee, vooral in een gammele tijd waar de Amerikaanse politiek een rotzooi is en klimaatverandering steeds meer een probleem wordt. Nieuw album Forever Turned Around is een reflectie op een nieuw hoofdstuk in Whitney’s leven, Ehrlich en Kacacek geven tekst en uitleg.

Dude met een Kermit de Kikker-stem
Ehrlich: “Als we nu terugluisteren naar het eerste album klinkt het voor ons meer als een collectie van singles dan een samenhangend album. Toen we Light Upon The Lake aan het maken waren hadden we heel erg het idee: oh toch niemand weet wie deze band is en wie erin zitten, mensen zullen vast gewoon denken dat het klinkt als een of andere dude met een Kermit de Kikker-stem. We wilden het gewoon graag goed laten klinken.”

Kacakek: “We begonnen toen met schrijven vanuit een ander perspectief. Wanneer we een nummer hadden bedacht namen we hem vrijwel meteen op en dan lieten we het daarbij. Bij Forever Turned Around vonden we meteen al dat het gewoon rechtstreeks vanuit onszelf moest komen. We schreven een hele hoop nummers, haalde hier en daar wat weg en vogelden de kleine dingetjes uit die geperfectioneerd moesten worden. We wilden de boel graag beter balanceren, zodat het meer een ervaring werd om naar te luisteren als geheel. Het is moeilijk om dingen te maken die goed voelen wanneer je je realiseert dat het ook écht van jezelf komt. Dat is ook wel de reden waarom het even duurde voordat we er aan begonnen.” 

Een constante cirkel
Kacakek: “Toen we klaar waren met touren hadden we dik een jaar de tijd nodig om ons leven weer een beetje vorm te geven. Om weer in een routine te vallen en dingen te schrijven waar we echt iets om gaven. Het was moeilijk om te focussen. Er komt altijd weer een punt dat we nieuwe muziek gaan maken en daardoor wordt ons leven constant beïnvloed. De dingen in ons leven zoals relaties zijn de redenen waarom we überhaupt iets willen creëren, maar het is een constante cirkel van touren, waarin je geen stabiliteit hebt, en dan weer naar huis gaan om een vorm van stabiliteit of een thema te vinden dat je inspireert om muziek te maken.”  

Ehrlich: “In Light Upon The Lake klinken we echt als onvolwassen, naïve twintigers die net leren wat liefde precies is.”

Kacakek: “Voor veel mensen is er moment in hun relatie waar ze de honeymoon phase passeren en ze terecht komen in het échte deel, waarna ze vrij snel uit elkaar gaan. Toen we jonger waren verlieten we relaties ook op dat punt, maar je kunt er ook voor kiezen om te blijven. Op het eerste album waren alle breakup songs vanuit het perspectief na de break up. Terugkijkende en denkend, wat wij hadden was echt crazy. Maar dit album gaat juist vooral over midden in een relatie zitten en de ups en downs die daarbij komen kijken. In Giving Up bijvoorbeeld, die relatie eindigde niet, maar op dat moment voelde het wel alsof het ging eindigen. We zijn dit jaar allebei samen gaan wonen met onze vriendinnen. Dan leer je te dealen met ingewikkeldere problemen.”

Kacakek: “Doorzetten en samen blijven betekent ook dat je minder leuke fases hebt die je moet ontdekken. Dat voelt voor ons als forever turned around zijn. Wanneer je verliefd bent raak je soms in paniek en denk je ‘oh shit dit is veels te goed’, je wordt compleet geconsumeerd. Soms ben je ook zo gewend om alleen te zijn dat je bang bent dat dat weer gaat gebeuren, maar tegelijkertijd is een stabiele situatie ook bijna oncomfortabel doordat je niet gewend bent.”

Ehrlich: “Gewoon de manier hoe liefde je bang kan maken.” 

Het einde van de wereld
Ehrlich: “Maar forever turned around zijn omschrijft voor ons ook de tijd waarin we zitten. We proberen te dealen met de verwarring die we voelen over de shitstorm die gaande is in ons land, maar bijvoorbeeld ook met klimaatverandering. In Chicago hebben we heel erg gemerkt hoe het weer is veranderd de afgelopen jaren. We realiseren ons steeds meer dat het einde van de wereld eraan zit te komen en dat wij dat misschien mee gaan maken. Natuur is op een of andere manier altijd een terugkerend thema in onze muziek. Bij het eerste album vonden we het vooral belangrijk dat het ging om het idee van op een prachtige plek zijn, maar deze keer is het allemaal wat donkerder. Het idee van in een kelder zitten en onze hoofden tegen de muren rammen was voor ons erg drijvend.”

Kacakek: We hebben het vaak over jezelf een beetje gek maken om iets te kunnen creëren. Om dat te bereiken hebben we ons flink afgezonderd van onze vrienden en familie. We gingen dan samen voor een lange tijd op reis. Ergens de natuur in om te schrijven en om onszelf gek proberen te maken. Het nummer Forever Turned Around pakt eigenlijk dat alles samen en is de laatste gedachte die op alles in het album terugkijkt.” 


Instastories, likes, hashtags en volgers: social media is voor veel muzikanten een belangrijk onderdeel van hun carrière. Artist-branding en social media-coach Melanie Esther van Eunen ontwikkelde tijdens haar afstuderen aan de Academie voor Popcultuur de methode ‘Vind en Vertel’.

Hierbij helpt ze artiesten in het vinden en vertellen van hun unieke verhaal via online-kanalen. Naast de samenwerking met artiesten als onder andere Typhoon en Blanks, geeft Melanie ook coachingssessies en deelt ze haar kennis tijdens workshops.

Vanwege onze nieuwsgierigheid, nodigden we Melanie uit om bij ons aan te schuiven voor een nieuwe aflevering van ‘In de Startblokken’. We gaan hierbij onder andere in gesprek over waarom social media belangrijk is voor artiesten, waar deze (online)-passie vandaan komt en wat het werken als social media-coach eigenlijk inhoudt.


Melanie Esther van Eunen en Simon de Wit (Blanks)

Het is maandagochtend, het is heet en in de schaduw van de Lebkov is het koud; we spreken aan een wiebelig-houten picknicktafel tegenover het transferium van Rotterdam Centraal: een razende carrousel van buslijnen, toeristen en meeuwen. Ik zit aan tafel met elektronica-producente/DJ Nadia Struiwigh. Ergens tussen Boards of Canada en Biosphere zoekt ze, dwars door de stress en het gedrang, naar rust en ontspanning. Mensen lopen, in hoog tempo, af en aan.

Tekst Roelof Schipper
Foto’s Michel Mees

Waar is het voor je begonnen?
“Nu tien jaar geleden, in 2009. Ik ging wel naar feesten, maar dacht ondertussen best veel na over het leven – ik weet het niet, ik voelde mij altijd al anders. Ik kwam nooit zo goed mee met anderen. Ik dacht altijd veel na, ben heel nieuwsgierig. En om heel erg in het verleden te duiken, mijn ouders zijn gescheiden toen ik twaalf was. Ik denk dat ik toen echt anders naar dingen ben gaan kijken.”

Zoals?
“Als ik zo door de stad loop, vallen me bijvoorbeeld dingen op die anderen niet opvallen. Maar ook muziek: Ik ben opgegroeid met Enya, van mijn moeders kant, en mijn vader: gewoon Dire Straits, veel gitaar. Ik luisterde nooit naar woorden, maar meer naar melodieën, verschillende frequenties, ik voelde energieën. Ik kon ze zien.”

Het is interessant dat je het woord ‘zien’ gebruikt als je het over muziek hebt.
“Ja, het is zo moeilijk om uit te leggen – om over dingen op zo’n open manier te praten, over spiritualiteit. Zo, dit wordt echt heel warrig.”

Ze lacht.

Wat voelde of zag je dan bijvoorbeeld als je vroeger naar Enya luisterde?
“Wat ik voel en ervaar, is dat muziek een taal, een gevoel, een emotie is, en het kan delen in jezelf openen. Iemand hoort een nummer zegt dan: ‘Oh, die tijd‘ – dat is nostalgie – en je hebt iemand die hoort iets en die voelt: ‘Oh, zoveel pijn‘. En opeens begin je te brullen. Daar begon het voor mij.”

“Ik was later op een festival en kijk om me heen en iedereen is zo’n beetje naar de kloten, en ik dacht: ‘Is dit het nou? Wat is dit?’ Ik ben toen later naar een optreden van Estroe gegaan. Ze draaide echt harde techno, maar ze had wel een boodschap, iets wat ze wilde overbrengen. Ik was daar en ik had best een drankje op, maar ik had heel sterk het gevoel dat ik door de muziek een enorme connectie had met haar. Ik voelde daarna heel erg een drang om te onderzoeken wat muziek voor mij kan doen; het zelf maken.”

Waar komt die drang vandaan?
“Die drang komt omdat ik het moeilijk vind om over m’n gevoel te praten. En als ik goed naar mezelf had geluisterd, dan had ik dat al veel eerder geweten. Als kind was mijn woordenschat niet heel groot, ik las niet heel veel, ik keek vooral – ik observeerde, dat doe ik nog steeds. Ik kon m’n gevoel niet goed kwijt en ik wist niet waar het aan lag. Is het autisme? ADD? – nou ja, toevallig heb ik dat dus, ADD. Nu weet ik dus dat ik m’n gevoel kwijt kan in muziek. Ik heb het echt nodig, anders functioneer ik niet.”

Hoe werkt dat voor jou, muziek maken om te kunnen functioneren?
“Nou, dat is wel leuk. Ik ben dus net begonnen met soundhealing. Met klankschalen, uit Nepal. De westerse maatschappij zegt: heb je het druk, hier heb je een pil. Terwijl de meer oosterse wereld daar ook op andere manieren mee omgaat.”

Je zou zeggen dat ook de westerse wereld bekend zou moeten zijn met het idee dat muziek rustgevend kan zijn, met of zonder klankschalen.
“Ik geloof daar ook in, dat helende. Ik geloof dat er voor elke mood een frequentie is, en ik geloof dat het feit dat mensen voor tachtig procent uit water bestaat daarin een belangrijke rol speelt. Dat werken met klankschalen vind ik gewoon leuk, en het is echt waar: je wordt er ontzettend relaxt en ontspannen van. Je komt dan ineens tot ideeën dat je goed bent zoals je bent. Ik denk dat veel mensen daarnaar op zoek zijn, die rust.”

Ik heb sterk de indruk dat de meeste mensen vanwege alle drukte gewoon niet in staat zijn te zoeken naar rust. Of zichzelf af te vragen waar rust te vinden is –
“Ik merk gewoon heel erg dat mensen naar afleiding zoeken, in werk, een gezinsleven, een geloof – ik denk dat je terug moet naar de rust die je had toen je een baby was. Ik ben op het punt gekomen dat ik nu, op dit moment, een serene rust ervaar: al valt alles om mee heen weg, dan ik ben ik nog steeds gelukkig.  En dat probeer ik met mensen te delen; ik hoop dat met muziek te communiceren. Bij mij zal dat nog steeds gaan met experimentele beats, want dat ben ik nu eenmaal, maar ook zal het gevoel er nog steeds zijn, de melodie, de beleving.”

Wat betekent dat voor je optreden op een groot festival als Dekmantel?
“Ik was dus eerst bezig met het bouwen van m’n set voor Dekmantel, maar na Nepal is er zoveel veranderd. Ik kwam thuis en dacht: ‘DAT KAN DIEPER.’ En het klinkt misschien naar, maar de meeste mensen zouden anderen blij  willen maken, aan het lachen, maar ik wil dat ze resoneren. Ik wil dat ze huilen.”

Als ik druk meeschrijf – het gesprekstempo ligt vrij hoog – zegt ze ineens:

“Kijk, dít bedoel ik dus: die bus rijdt net langs en ik zie op de zijkant een tekst staan: ‘Het paradijs bestaat echt.’ Zo grappig. Ik was net aan het praten en ik had de gedachte: ‘Zo, ik voel me echt goed.’ En toen reed die bus langs: Het paradijs bestaat echt. Het resoneert.”

Nadia Struiwigh speelt tijdens Dekmantel op donderdag 1 augustus, naast onder meer Yves Tumor, Deena Abdelwahed, Jon Hopkins, Róisín Murphy en Sun O))). Meer informatie over de line-up plus kaarten vind je op de site van het festival.


Welcome to The Village
18 t/m 21 juli 2019

In deze tijden van eindeloze informatie, technologie die steeds meer overheerst, keuzestress en de simpele verspreiding van (on)waarheden, merkten ze bij Welcome to The Village dat mensen steeds vaker teruggrijpen naar eeuwenoude denkwijzen. Een verschuiving van het gevoel: van het hoofd naar de buik, van een iPhone naar de natuur en van het individu naar het collectief. Daarmee was het thema voor 2019 geboren: de nieuwe spiritualiteit.

Onze tips voor Welcome to The Village hebben we onlangs gedeeld, net als onze ticketactie. Daarnaast spraken we het gloednieuwe programmeurs-duo van het festival, interviewden we Flamingods in aanloop naar zijn show op Welcome to The Village en in een speciale podcast spraken we DORP-coördinator Johan de Vries over de thema’s van dit jaar.

Het moet uit jezelf komen
We ronden af met een gesprek over het thema van dit jaar: nieuwe spiritualiteit. Daarover spreken we artistiek directeur Sjoerd Bootsma. “Het idee ontstond vorig jaar toen ik mij bij ons festival, en ook bij andere, enorm begon te storen aan het feit dat er bijvoorbeeld bij eten en vuilnis altijd bordjes en verklaringen hangen. Om overduidelijk te vertellen waar alles vandaan komt en hoe goed en duurzaam het allemaal wel niet is”, vertelt Bootsma. “Terwijl dat eigenlijk niet zou moeten: het zou tijdens een festival veel meer over kunst moeten gaan, over muziek en niet of iets duurzaam is of niet. Sowieso kun je dat niet echt opleggen, dat moet vanuit jezelf komen en in principe hoort dat ‘normaal’ te zijn.”

“Als tweede kwamen we bij de vraag: ‘Maar hoe verwerken we dat gevoel nou in het festival?’ Daar kwam uit dat we minder wilden vertellen wat we doen en hoe het allemaal zou moeten in de wereld, maar dat we iedereen – van de muzikanten tot de theatermakers en de koks – het wilden laten voelen. Het moet van je hoofd naar je buik. En ook naar je hart! Vanuit daar zijn we gaan zoeken naar performances en acts die goed bij dat gevoel passen. Om er eentje te noemen: de performance van de Recoil Performance Group met 200.000 meelwormen. Dat gaat over de circulaire samenleving, maar dat gaan we niet vertellen, dat ga je ervaren.”

Nieuwe spiritualiteit
Dat uit zich onder meer in collectieve ervaringen die de nieuwe spiritualiteit vorm moeten geven. Wat doet zo’n thema in de praktijk met een festival? “Ik denk dat het programma daar lekkerder van wordt, dat je het meer kunt beleven. En als je wilt bouwen aan een betere wereld, dan is het denk ik belangrijk om mensen die dingen te laten ervaren. Je kunt erover praten wat je wilt, maar je moet het voelen en ernaar handelen. Want volgens mij maken we er een enorme puinhoop van op deze aardbol en het is goed om daar iets aan te gaan doen”, zegt Bootsma hartgrondig. “Iedereen probeert op zijn eigen manier de wereld mooier te maken en wij doen dat door een festival te organiseren. Het zou mooi zijn als iedereen op zijn manier de wereld morgen een stukje mooier achterlaat dan vandaag.”

“Naar ons idee hebben veel mensen het idee dat de wereld snel verandert en het is lastig om daar grip op te krijgen. We merken dat een hoop mensen bijvoorbeeld zoekende zijn naar een manier om positieve invloed uit te oefenen op hun omgeving. Op dat vlak willen wij mensen inspireren, door een idee uit te werken of ergens aan mee te werken en te kijken wat dat doet en hoe je je erbij voelt. Bij ons heb je de tijd om alles even aan de kant te zetten, weer verliefd te worden op het leven en vanuit daar te gaan handelen. Klinkt heel zweverig, maar da’s wel belangrijk!”

“We laten zien dat er nog veel meer is dan een Britse vierkwartsmaat

Een andere realiteit
De festivalsfeer is een ideale gelegenheid om met dit soort thema’s bezig te zijn. Mensen zijn ontspannen, weg van hun dagelijkse bezigheden en staan open voor nieuwe indrukken. “Welcome to The Village neemt je vier dagen mee naar een andere realiteit, waarin we laten zien dat de samenleving anders kan werken dan dat ‘ie nu doet. Daarbij is diversiteit altijd belangrijk geweest. We laten op muziekgebied zien dat er nog veel meer is dan een Britse vierkwartsmaat, maar ook dat je prima insecten kunt eten in plaats van vlees, om maar wat te noemen.”

Waar Welcome to The Village een samenleving op kleine schaal is: zijn er ideeën die verder komen dan het festivalterrein? “Zeker, dat zien we terug op allerlei gebieden. Het festival inspireert mensen om hier aan hun ideeën te werken, om zelfvertrouwen op te doen en dingen te testen in de praktijk. Zo had de uit Iran afkomstige Hooman Nassimi een paar jaar geleden het idee dat nieuwkomers veel beter konden integreren in Nederland en dat festivals daar een goed middel voor zouden zijn. Wij begonnen met een groep vrijwilligers tijdens Welcome to The Village en daar is uiteindelijk New Faces uit ontstaan, wat nu met steeds meer festivals samenwerkt. Zo kunnen wij een kickstart geven aan allerlei projecten.”

Hoogtepunten
Als artistiek directeur zal hij overal te vinden zijn tijdens het festivalweekend. Naar een aantal acts kijkt hij specifiek uit. “Ik vind het waanzinnig tof dat het Ghanese project gelukt is en dat we de Bongo Bar op kunnen richten voor alle artiesten die daar zullen spelen. Daarnaast kijk ik uit naar Blind Boys of Alabama and Amadou & Mariam, dat vind ik echt heel gaaf. Als je tijdens die show niet schoon verliefd wordt op het leven, dan weet ik het ook niet meer”, lacht hij. “Tja, maar er is zoveel, joh. Ik hoop vooral dat mensen vier dagen lang plezier hebben.”Dat is echt wat we proberen te doen. Je hebt als mens momenten in je leven nodig waarbij je even de tijd stil kunt zetten. Waarin alles gewoon even niet uitmaakt, dat je niet van alles moet”, vertelt Bootsma.

“Misschien wat anders, maar ik vind het echt een mooi verhaal: de Grieken hadden vroeger twee goden voor de tijd. Je had Chronos, die de personificatie van de tijd en de vergankelijkheid was, de figuur met de zeis en de zandloper, waarbij de seconden wegtikken tot ze op zijn en het leven voorbij is. Dat is eigenlijk de god waarnaar onze samenleving is ingericht, het hele neoliberalisme: waar de klok bepaalt dat tijd geld is en dat je een beetje op moet schieten. Dat is echte Chronos-tijd.”

“Maar je had ook Kairos, dat was de jongste zoon van Zeus en hij stond voor de niet-chronologische tijd. Hij wordt altijd afgebeeld als een soort dunne twintiger, had een skanky toga om en vleugeltjes op zijn hielen en schouders. Maar het ding was vooral dat hij een kaalgeschoren hoofd had, met daarop een lange lok”, vertelt Bootsma enthousiast. “En het doel van de oude Grieken was om hem bij de lok te grijpen. Want zodra je die beet had, dan zat je in het moment. Hij stond daarmee voor creativiteit, voor de non-lineaire tijd. Het gevoel als je bijvoorbeeld aan het schrijven bent, door de natuur wandelt, mediteert of helemaal opgaat in een concert en alle tijd vergeet. Dat moeten we zijn: als Welcome to The Village moeten wij Kairos zijn.”


WEBSITE WELCOME TO THE VILLAGE | FACEBOOK-EVENT | TICKETS

Misty Fields
6, 7 & 8 september

Met een prachtige single in de lucht, een Popronde-selectie op zak voor dit jaar en onder meer Misty Fields op de planning, gaat het de goede kant op voor la loye. Een warme en kwetsbare band die je naar ons idee goed in de gaten moet houden. Wij stellen je voor aan de bedenkster van het project: Lieke Heusinkveld.

Haar band kwam snel uit de startblokken met onder andere een eerste single, to live underwater, die ondertussen alweer meer dan dertigduizend keer is gestreamd op Spotify. ‘Een warm nummer dat aanvoelt als een winteravond bij de kachel terwijl de wereld buiten in een ijzige stilte is vervallen’, schreven we daarover. Eerder spraken we Heusinkveld namelijk al eens over haar project, dat liefhebbers van bands als Big Thief goed zal bevallen. Vandaag gaan we verder de diepte in.

Waar ben je verder allemaal mee bezig naast het maken van muziek?
“Zoals de meeste muzikanten ben ik een manusje-van-alles. Naast muziek verzorg ik planten in een Haagse plantenzaak. Ik moet zeggen dat het wel goed werkt, omdat ik daar mijn hoofd een beetje uit kan zetten en die rust mee naar huis kan nemen om daar te schrijven.”

En met de band: waar ben je allemaal mee bezig?
“We hebben in maart in de Melkweg een single-releaseshow gedaan. Waar we daarna toch een beetje tegenaan liepen: ik had een hele mooie band bij elkaar verzameld, alleen het was ontzettend lastig om iedereen zijn agenda op elkaar af te stemmen, aangezien iedereen zo druk is met andere projecten. Ik zit nu alleen in een fase waar ik stappen wil gaan maken, veel wil repeteren, meer shows wil gaan spelen en simpelweg vooruit wil. Dus daar ben ik nu druk mee.”

Wat voor gevoel zoek je in jouw muziek en daarmee in de muzikanten die je erbij zoekt?
“Het is nogal nostalgische muziek, iets waar je in kunt kruipen en door wordt meegesleept. Dat wil ik met deze band bereiken en dat is voor mij een zeer intuïtief proces. Als iets goed voelt, doe ik het, en anders niet.”

Had je van tevoren al uitgedacht wat voor ‘soort band’ dit moest worden, ook qua vormgeving, kleuren, fotografie?
“Zeker, daar steek ik veel tijd in. Het is tegenwoordig zo belangrijk om goed na te denken over hoe je jezelf als artiest neerzet. Niet alleen om op te vallen, maar om jezelf nog meer te uiten naast de muziek. Dat voegt zoveel toe aan wat je wilt overbrengen. Ik wil dat mijn persoonlijkheid doorschijnt in alles wat ik doe. De artiesten die ik tof vind, geven praktisch allemaal zo’n totaalbeeld van wie ze zijn.”

Wat voor artiesten hebben dat?
“Florist vind ik een goede, daar luister ik de laatste tijd weer veel naar. Ik vind het cool dat zij die quirkyness van de muziek overbrengt in alles wat ze doet, het is een rode draad in haar stijl.”

“Het is zó’n uiting van wie ik ben en wat ik doe. Ik zou me niet kunnen voorstellen dat het er, ja, niet is”

Want wat betekent deze band voor jou?
“Iedere seconde van de dag ben ik er wel mee bezig, of het nou schrijven is of plannen maken. Het is zó’n uiting van wie ik ben en wat ik doe. Ik zou me niet kunnen voorstellen dat het er, ja, niet is.”

De Popronde gloort alweer aan de horizon: hoe bereid je je daarop voor?
“Daar is die identiteit als band belangrijk, dat je direct laat zien waar je voor staat tussen alle honderdveertig andere acts. Daarnaast zijn we 3voor12-talent, waar ik erg dankbaar voor ben, dat levert hopelijk een aantal mooie shows op. En ik denk dat het scheelt als je laat zien dat je niet zomaar een band bent die even een showtje komt spelen, maar die er echt iets uit wilt halen. Elke show die je speelt moet echt stáán en ik wil groeien met mijn band. Je ziet aan veel Popronde-acts dat ze echt een stap hebben gezet met elkaar, die komen eruit als een volgroeide band. Als in: ‘Dit hebben we overleefd, nu kunnen we de wereld aan.’ Dat vind ik mooi aan de Popronde, dat je comfortabeler met elkaar wordt. Dat maakt een veel betere live-act.”

Er zijn momenteel veel goede Nederlandse acts actief en het lijkt soms wel een beetje een rat race. Hoe verhoud jij je daartoe?
“Dat is soms lastig, maar het is goed om in alle hectiek geduldig te kunnen zijn. Als je alles in een fractie van een seconde beslist, dan kun je niet alles neerzetten wat je in je hoofd hebt en wat je wilt doen.”

Een van die dingen zal ongetwijfeld een album zijn: in hoeverre ben je daarmee bezig?
“Er is in principe genoeg werk om dat op te kunnen nemen, maar ik ben dat nog lekker aan het uitpluizen in mijn hoofd. Ik vind het vooral belangrijk dat het één geheel wordt, dat ben ik aan het smeden.”

Hoe verloopt dat proces?
“Ik merk dat ik steeds meer dingen weg begin te halen. Less is more. Vroeger werkte ik heel gelaagd en had ik allerlei partijen in mijn hoofd die ik allemaal opnam, maar nu probeer ik meer te zeggen met minder. Ik vind het fijn om te merken dat mijn eigen stijl veranderlijk is en telkens blijft groeien.” 

Ik denk dat er in Nederland te veel binnen Nederland wordt gedacht

Al een producer op het oog?
“Nog niet, ik ben nog rond aan het kijken naar iemand die er echt goed bij past.”

Ook internationaal?
“Natuurlijk, waarom niet? Ik denk dat er in Nederland te veel binnen Nederland wordt gedacht, terwijl het vrij eenvoudig is om verder te kijken. Waarom zouden er in het buitenland geen mensen zijn die mijn muziek mooi vinden of met mij willen werken? Het is natuurlijk ook beangstigend, want: ‘waar begin je?!’”

Nou?
“Tja, door gewoon maar ergens te beginnen, uiteindelijk.”

Waar ga je deze zomer mee aan de slag?
“Vooral met het verder uitwerken van de plannen voor de komende twee jaar. Het is soms wat ver weg, maar het is fijn om zo te werken en te weten wat je wilt zodat je ermee aan de slag kunt. Daarnaast ben ik met name aan het bouwen aan een liveshow die ik aan de hele wereld wil laten zien.”

Die onder meer op Misty Fields is te zien in september, waar ze dat zeker kunnen waarderen naar mijn idee!
“Ja, het is ontzettend fijn om dat soort shows te mogen spelen en daarmee te merken dat het langzaam komt waar je wil dat het komt. En dat je door moet gaan met wat je aan het doen bent, dat is erg waardevol.”


WEBSITE MISTY FIELDS | FACEBOOK-EVENT | TICKETS


Een voorproefje zien van la loye? Op 3 september presenteren we ook nog eens de show van de band in Cinetol. Meer informatie vind je hier!

Zomerparkfeest
8 t/m 11 augustus

Vandaag stellen we je voor aan een nieuwe podcastreeks: Spoor voor Spoor. Een serie waarin we muzikanten bevragen naar hun singles, het startpunt en waarom ze hebben gekozen voor bepaalde sounds en instrumenten. We beginnen met The Mauskovic Dance Band, de cumbia-band die in binnen- en buitenland als een torpedo gaat.

Deze eerste podcast is in samenwerking met Zomerparkfeest tot stand gekomen, het kleurrijke festival in Venlo waar de band op 9 augustus speelt. Daarvoor zijn we om de tafel gaan zitten met Nic en Donny Mauskoviç, om het te hebben over de single Drinks By The Sea van het pas verschenen debuutalbum. Luister hieronder naar het nummer en laat je daarna meevoeren naar de wereld van de band, waarin we een tipje van de mysterieuze sluier proberen te lichten van het componeren, produceren en songwriten.


Spoor voor Spoor Podcast
Hieronder check je onze podcast met de band. Beluister je hem liever via andere kanalen? Hier vind je de aflevering op Spotify, hier op Apple Podcasts, op Google Podcasts, Breaker en Stitcher.


WEBSITE ZOMERPARKFEEST | FACEBOOK-EVENT | FESTIVALLOCATIE

Schlagenheim is een al net zo mysterieus nietszeggende titel als de nevelen waarin Black Midi zich hulde in zijn opmars. Op basis van een zeer geringe hoeveelheid materiaal, tot aan het debuutalbum slechts mondjesmaat aangevuld, ontstond er een hype. Een hype die haast doet denken aan hoe vijftien jaar geleden Arctic Monkeys tot de nieuwe Beatles werd gebombardeerd.

De manier waarop nieuwe bands tegenwoordig groot kunnen worden mag dan fundamenteel veranderd zijn, old habits die hard in de Britse muziekmedia. De stijl waarin Black Midi speelt is lastig in enkele woorden te vatten, laat staan in een genre. Hoewel de gitaar natuurlijk snel ‘rockmuziek’ zegt, kun je daar nog alle kanten mee op. We vroegen het de ritmesectie die op interview-tour was. Meteen een goed moment om te vragen of het aan ons ligt dat er meer dan één songtitel naar iets uit het universum van gamereeks The Witcher vernoemd lijkt te zijn.

Geralt of Rivia
Op het album staat namelijk een track met de titel Of Schlagenheim, die eerder als Of Rivia door het leven ging, en een van de eerste singles heet Crow’s Perch. Geralt of Rivia is de naam van het hoofdpersonage in wiens huid je kruipt bij het spelen van The Witcher III: The Wild Hunt. Crow’s Perch is de verblijfplaats van drie ‘crows’, een soort heksen, waar een paar sleutelmomenten van het verhaal zich afspelen. “We hebben het allemaal gespeeld, het is echt een geweldig spel.” Bassist Cameron Picton heeft de laatste uitbreiding bijna uitgespeeld, maar heeft het nu al zo lang laten liggen dat het lastig is om het weer op te pakken: “Ik kwam tot dat stuk dat je de vampier tegenkomt, maar daarna ben ik niet meer verder gegaan.”

Drummer Morgan Simpson moet bekennen dat hij het hooguit tien minuten heeft gespeeld. De thematiek van een de beste spellen van deze generatie kunnen we helaas niet gebruiken als een bruggetje om iets te zeggen over het geluid van Black Midi. Net als bij muziek hopt de consument bij games zo van het ene genre naar de andere. Dat blijkt als we vragen welke andere game ze zouden kiezen als laatste game om ooit te spelen: FIFA. Want, aldus Cameron: “You can get exhausted in stories, but football is forever.” Morgan moet lachen om deze onverwacht diepe uitspraak, en sluit zich erbij aan: ‘Je blijft terugkomen, je kunt het zo oppakken. Het is ook makkelijk om even snel te spelen met vrienden.”

Sparta-shirt
Nu we het toch over voetbal hebben: we waren erbij toen ze op Motel Mozaique de Arminiuskerk overtuigden. Een van de vele details in een toch al chaotisch geheel was het Sparta-shirt van Cameron. “Mijn opa komt uit Rotterdam en is fan. We spraken Harry (Hamelink, festivaldirecteur Motel Mozaique, red.) een keer in Amsterdam en toen hadden we het daarover. Op de dag van de show kreeg ik het shirt als verrassing, dat was erg gaaf. Er zat ook een sticker van het festival op, heel leuk.”

Tijdens de overdonderende show leek er zo nu en dan wel wat mis te gaan. De versterker van gitarist Matt Kwasniewski-Kelvin begaf het af en toe, en er was constant iemand bezig om de drumkit van Simpson terug te zetten. “Technische problemen voegen alleen maar iets toe. De meeste mensen horen de muziek toch voor het eerst en wij hebben het al zo vaak gespeeld dat we er wel een weg in vinden. Fouten bestaan eigenlijk niet bij ons.” Dat is makkelijk voor te stellen bij muziek die klinkt alsof een paar jazzmuzikanten gaan jammen met het instrumentarium van The Dillinger Escape Plan in hun handen. Maar dat is niet hoe de jongens van Black Midi zijn begonnen. Een aantal van hen heeft het vak geleerd in de kerk. Motel Mozaique was dan ook een soort thuiswedstrijd: “Erg mooie setting. We hadden wel al in een voormalig mausoleum gespeeld, maar nog niet in een kerk. Je leert goed met mensen samen te spelen en te improviseren als je in een kerk begint met muziek.”

The best thing ever
Dat talent voor improvisatie spat er vanaf als je deze band live ziet, maar hoe pakt dat uit als je een album op wilt nemen? Cameron: “Dat vergt wel een ander gevoel dan wanneer je aan het jammen bent, een andere energie. Gewoon knallen werkt minder goed. Een studioalbum en een liveshow horen van elkaar te verschillen. Het zijn gescheiden werelden die op zichzelf genoeg bestaansrecht hebben maar elkaar ook aanvullen.” Morgan knikt enthousiast in overeenstemming. Die wisselwerking tussen het album en de liveshow zal de komende optredens van de band beïnvloeden verwacht hij: “Het wordt interessant om te beleven wat mensen live van ons vinden nu ze het materiaal al kennen. Ik heb er zin in, ze zullen eerder komen omwille van de muziek en niet alleen omdat alle andere mensen zeggen dat we goed spelen.”

Wat vinden ze inderdaad van die hype om hen heen? Is de storm al wat gaan liggen, legt het ze hoge verwachtingen op? “Zo gaat dat nu eenmaal in ons land. Je bent the best thing ever tot de volgende band dat is. We zien wel hoe het loopt, we hebben toch geen invloed op hoe mensen op ons reageren.” Morgan: “Het is leuk dat ze geïnteresseerd zijn, maar wij hebben het maken van platen als doel.” Cameron voegt toe: “We zijn er trots op dat we nu een album uitbrengen en het zou een goede zaak zijn als die beoordeeld wordt op de muziek.” Hóe de plaat dan uiteindelijk ontvangen wordt, is minder belangrijk: “Wij willen ons gewoon blijven ontwikkelen als muzikanten. Aan de andere kant helpt het wel als mensen belangstelling blijven hebben. Tot op zekere hoogte moet je commercieel levensvatbaar zijn om door te kunnen gaan.”

Dansbare experimentele rock
Als Black Midi zich verder wilt ontwikkelen, roept dat de vraag op waar ze nog naartoe kunnen. Muzikaal-technisch gezien zitten ze immers al op een enorm hoog niveau. Gaan ze dan compleet andere muziek maken? Morgan: ‘Het is een positief streven. We willen ons blijven evolueren. Daarbij weten we niet hoe we zullen gaan klinken en dat is spannend, er is geen eindpunt om naartoe te werken. Alles blijft hopelijk net zo organisch samenkomen zoals we gewend zijn te doen. Maar kunnen best wisselen wie welke instrumenten speelt, of die instrumenten zelf veranderen’. Onder welk genre valt Black Midi op dit moment? Morgan: “Sowieso onder de rock umbrella’. Cameron had het over dansbare experimentele rock.” Cameron: “Ja. Dansbaar, alle mogelijkheden verkennen.”

Black Midi live zien? De band speelt tijdens Valkhof Festival, de Vierdaagsefeesten, Lowlands Festival en in september in Melkweg.


Nog geen nummer uitgebracht, maar al wel spelen op Eurosonic en in een uitverkocht voorprogramma van YUNGBLUD in Vera. Het Groningse garagerock-trio The Vices begon 2019 op een veelbelovende manier.

Ooit begonnen als Ten Years Today besloot de band dat deze naam niet langer bij hem paste en veranderde dit begin 2018 naar The Vices. Met nieuwe muziek en een Engelse tour heeft de band flinke stappen gezet. Met So it Goes in februari en Speeding Up To Last in mei, bracht de band dit jaar zijn eerste twee singles uit. Maar de jongens beloven genoeg nieuw werk klaar te hebben wanneer de Popronde, waar The Vices dit jaar aan meedoet, weer van start gaat.

Ik ging langs bij de jongens van The Vices tijdens een van hun repetities in Zwolle. Aangekomen bij het appartement van drummer Mathijs werd ik begroet door een aantal gasten hangend op een balkon, het was al snel duidelijk waar ik moest zijn. Nadat iedereen zich omhoog had gehesen en een nieuw biertje had opengetrokken, namen we plaats aan de keukentafel om in gesprek te gaan over gillende meiden, stinkende kaas in een te kleine camper en natuurlijk de nieuwe muziek van The Vices. Luister de podcast hieronder!


Welcome to The Village
18 t/m 21 juli 2019

 

Nog een paar weken tot Welcome to The Village voor de zevende keer van start gaat nabij Leeuwarden. Het vooruitstrevende festival, dat elk jaar met een sterke ontdekkingsprogrammering weet te verrassen, heeft sinds dit jaar een nieuw programmeursduo: Lisa de Jongh, ook van Patronaat Haarlem en Nick Veenstra, ook van podium Asteriks. Wij spraken hen over hoe ze het dit jaar hebben aangepakt.

Onze tips voor het festival hebben we onlangs met de wereld gedeeld, we spraken Flamingods in aanloop naar de heren hun show op Welcome to The Village en in een speciale podcast spraken we DORP-coördinator Johan de Vries over de thema’s van dit jaar. Het Friese festival is veel meer dan muziek en richt zich op innovatie, kunst, maatschappelijke vraagstukken, voedsel, duurzaamheid en performance.

Nick Veenstra & Lisa de Jongh

 

Nick, jij werkt sinds vorig jaar bij Welcome to The Village. Heb je die editie gebruikt om bekend te raken met de achterkant van het festival?
Nick: “Peter Dijkstra was een van de vorige programmeurs. Met hem praatte ik regelmatig over het festival en ik vertelde wat ik ervan vond. Hij zag daar kennelijk iets in en vroeg of ik mee wilde lopen. Ik heb toen wel een aantal dingen beslist, maar ik heb vooral meegekeken en dat was erg leerzaam voor de komende editie die ik met Lisa heb geprogrammeerd.”

Lisa, jij zit er inderdaad sinds deze editie bij en met Nick vorm je het nieuwe programmeursduo van Welcome to The Village. Hoe is dat gelopen?
Lisa: “Vlak voor de zomer van 2018 werd ik gevraagd en ik twijfelde toen nog wel. Daarom ben ik naar het festival gegaan om een beslissing te maken. Ik was direct om toen ik de programmering zag, de gemoedelijke sfeer, het terrein en de mensen van het team. Ik twijfelde nog wel aan het feit dat ik niet uit de omgeving Leeuwarden kom, alleen vonden ze dat juist wel fijn. Iemand met een frisse blik die het meer van een afstand kan bekijken.”

Jullie hebben daarmee Peter Reen en Peter Dijkstra opgevolgd, oftewel ‘de Peters, die sinds de eerste editie betrokken waren bij Welcome to The Village. Zorgde dat voor een bepaalde druk?
Nick: “Een druk voelde ik niet, ik zie het eerder als een eer dat wij het nu mogen doen. Ik denk dat je het altijd op je eigen manier moet doen, dus met onze komst zouden er dingen gaan veranderen. Alleen konden wij ons goed vinden in hun programmavisie en hoe zij te werk gingen, dus daar zijn we deels op doorgegaan.”

Foto: Ruben van Vliet

 

Hoe merkt het publiek dat er andere programmeurs in dienst zijn getreden?
Nick: “Wij zitten naar mijn idee nog iets meer in de indie-hoek en ik vind het zelf interessant om onbekende acts neer te zetten die bij de meesten geen belletje doen rinkelen, maar die ontzettend goed zijn. Daarnaast zijn we dit jaar nog iets intensiever met curatoren samen gaan werken, zoals Koen ter Heegde, die alle ontwikkelingen in Oost-Europa bijhoudt, Francis da Souza van Earthbeat die verantwoordelijk is voor het wereldmuziek-programma en Arnold de Boer van The Ex, die dit jaar een aantal bijzondere acts uit Ghana presenteert.”

Lisa: “We zijn in de huid van een bezoeker gekropen en hebben zo gekeken naar wat goed bij het moment past, waarbij we vooral de dynamiek in de gaten hebben gehouden. Als je bijvoorbeeld voor het eerst het terrein op komt lopen op vrijdagmiddag om vijf uur: wat moet er dan gebeuren? Ik zou dan bijvoorbeeld zin hebben in een biertje en direct een wat hardere band om er goed in te komen. Op die manier zijn we gaan puzzelen.”

En onderling: hoe versterken jullie elkaar?
Nick: “Onze muzieksmaak komt voor een groot deel overeen, maar op sommige punten totaal niet. Die combinatie zorgt voor een sterk middenprogramma met verrassende uitschieters. We maken uiteraard samen het programma, maar we hebben het globaal zo verdeeld dat Lisa de wat grotere acts voor haar rekening neemt en ik wat meer in de underground en in de lokale scene ben gaan zoeken.”

Lisa: “Vanuit mijn werk bij Patronaat werk ik regelmatig met artiesten waar wat hogere bedragen bij komen kijken. Dat netwerk en die kennis kan ik gebruiken bij Welcome to The Village en Nick krijgt dat op die manier ook mee. Zo leren we van elkaar.”

Soms dacht ik weleens: ‘waar gaat dit allemaal heen met dit programma?!

 

Welcome to The Village is inhoudelijk een van de breedste festivals in Nederland. In hoeverre stem je het muziekprogramma af met theater, performances, beeldende kunst of de initiatieven rondom zaken als innovatie en duurzaamheid?
Nick: “Elk jaar werkt het festival met een thema dat als inspiratiebron gebruikt kan worden en dat neem je mee in je selectie. Dit jaar is dat thema ‘spiritualiteit’, daarbij kun je bijvoorbeeld denken aan trance-achtige en hypnotiserende acts. Op die manier is iedere programmeur bezig met een zoektocht naar een passend programma.”

Lisa: “Het thema loopt als een rode draad door het programma. Ik voelde die spiritualiteit bijvoorbeeld in de muziek van Amadou & Mariam, maar ook in het nieuwe project van Jacco Gardner. En podiumkunst-programmeur Jonathan Offereins ziet dat dan bijvoorbeeld weer terug in de naakte rave van Doris Uhlich. Soms dacht ik weleens: ‘waar gaat dit allemaal heen met dit programma?!’ Maar dan zie je dat het allemaal binnen het thema past en elkaar raakt. Als bezoeker zul je dat merken, zonder dat het er te dik bovenop ligt.”

 

Over andere disciplines gesproken: waar zijn jullie erg nieuwsgierig naar?
Nick: “Naar de performance met tweehonderdduizend meelwormen van Recoil Perfomance Group! Ik ben erg benieuwd hoe dat eruit gaat zien. Maar ook zeker naar die naked rave waar we het net over hadden, op internet kwamen daar direct veel reacties op. Daarnaast ben ik nieuwsgierig wat er uit DORP gaat komen dit jaar. Het gaat over voedsel en vooral over de verduurzaming van het productieproces. Dat is een behoorlijk ingewikkeld verhaal, dus ik ben benieuwd naar hun bevindingen.”

Wat vinden jullie tot nu toe het leuke aan het programmeren voor Welcome to The Village?
Lisa: “Het is erg uitdagend om van zo’n divers festival samen een geheel te vormen. Tegelijkertijd is dat bijzonder inspirerend, want je komt van alles tegen waar je anders mogelijk nooit van gehoord had.”

Jullie hebben bij Welcome to The Village de kans om bijzondere muzikanten naar het festival te halen. Om toch even een echte programmeurstip te krijgen: wat zijn acts waar jullie echt blij mee zijn dat ze naar Leeuwarden komen?
Lisa: “Ik ben erg blij met Mattiel, dat is mijn act van het jaar. Ik vind wat zij doet heel vet en zij past goed bij het thema van de krachtige vrouw, daar is zij veel mee bezig. Wij wilden graag een verdeling van ongeveer zestig-veertig tussen frontmannen en frontvrouwen en dat is onder meer met haar erg mooi gelukt.”

 

The Soft Moon
“Van The Soft Moon ben ik al ontzettend lang fan, dus daar sta ik sowieso vooraan! Een band die prima bij het spiritualiteitsthema past, het is altijd wel een soort openbaring.”

 

Blind Boys of Alabama and Amadou & Mariam
“Het project van Blind Boys of Alabama and Amadou & Mariam vind ik erg bijzonder. Die groep is nog nooit in deze samenstelling op tour geweest in Europa, dus het is niet alleen uniek, maar voor ons net zo spannend hoe dat uit gaat pakken en dat maakt het extra leuk!”

 

Aiming for Enrike
Nick: “Zelf ben ik ontzettend blij met Aiming for Enrike, het is een duo dat simpelweg een geluidsmuur optrekt. Het heeft iets elektronisch en soms is het erg dansbaar, maar regelmatig heeft het zulke gekke melodieën dat je niet eens weet hoe je erop moet bewegen. Dat speelt middenin de nacht, dus dat kan wel explosief gaan worden.

 

Kate NV
“Aan de de andere kant vind ik het erg tof dat we Kate NV hebben, zij is binnen haar genre wel een van de grote namen en is echt goed bezig. Sinds dit jaar hebben we overigens een dance-stage, ik ben nieuwsgierig hoe dat uit gaat pakken. Uiteindelijk ben ik erg blij met de hele line-up, we hebben best wel wat namen die veel mensen misschien niet veel zeggen en waar veel valt te ontdekken. We zijn erg blij met de kwaliteit van de acts die er staan.”


 

WEBSITE WELCOME TO THE VILLAGE | FACEBOOK-EVENT | TICKETS