The Daily Indie is, hoe kan het ook anders, op Eurosonic Noorderslag dit weekend! Groningen the place to be voor het checken van de muzikale beloftes van 2019, maar daarnaast zouden we The Daily Indie niet zijn als we ook op zoek gingen naar de minder voor de hand liggende parels uit de Europese underground. Je leest het hier in onze dagelijkse reportage vanuit het Hoge Noorden.

Tekst Bart Breman & Tess Janssen
Foto’s Tess Janssen

Openingsdag woensdag is de ‘rustige’ dag van het festival. Er zijn iets minder podia open en er staan een aantal bands die je op donderdag en vrijdag ook zou kunnen zien. De praktijk wijst echter anders uit. Op de eerste avond staan direct een aantal grote hypes geprogrammeerd en bij verschillende podia is het dringen geblazen.

In De Stadsschouwburg, bijvoorbeeld, is direct druk en dat zal het ook de hele avond bijven. Bij opener Klangstof, bij de Belgen van Warhola en bij de zoetgevooisde R&B van Mahalia kom je maar moeilijk binnen. Niks ten dele van hun uitstekende muziek, maar je kunt wel afvragen wat acts als Klangstof en Warhola voor extra’s toevoegen aan dit festival. Beide hebben al de nodige kilometers gemaakt en zijn eigenlijk al lang en breed doorgebroken.

Klangstof © Tess Janssen

Het nieuwe werk dat Klangstof presenteert is wél weer een verrassing; het klinkt poppy en fris. Het schetst een mooi contrast met oude nummers van ‘that greatest hits album’ (Close Your Eyes To Exit uit 2016, red.), zoals Koen van de Wardt grapt, die nog steeds heerlijk dromerig klinken. Maar een half uur is net niet genoeg om het publiek in te pakken en mee te nemen. Hiervoor is toch de ervaring van een volledig concert vereist. That said: we verheugen ons op het nieuwe werk van Klangstof.

De grootste rij vind je – zoals gebruikelijk – bij poptempel Vera. Het Engelse Black Midi is de band waar het vanavond om draait. Eigenlijk is dat best bijzonder: de band heeft welgeteld één liedje uitgebracht, maar wordt wel meteen onthaald als één van de beste bands van het moment. Die hype maakt de band dan weer wel behoorlijk waar. Met veel genoegen benen de Londenaren hun postpunk uit. Met een geluid dat ergens tussen Talking Heads en fIREHOSE in zit, doen ze er alles aan om het publiek op de kast te jagen: gekke stemmetjes, plotselinge gitaaruitbarstingen en half afgemaakte nummers zijn de norm. De jonge Britten zijn dwars, vervreemdend en onvoorspelbaar maar het is alleen niet alleen gekdoenerij: het is bijzonder strak en inventief. Black Midi is spek voor de bek van beroepsneuroten.

Black Midi © Tess Janssen

Verrassingen van de avond
Je eigen plan trekken en op de gok maar ergens binnenvallen kan soms heel goed uitpakken. Terwijl elders de rijen epische vormen aannemen, speelt het Deense Klimaforandringer voor een mannetje of veertig. Je zou ze een veel groter publiek gunnen, al zit dat er op basis van hun muziek waarschijnlijk niet in. De band experimenteert er op los met lang uitsponnen nummers en vervormde zang. De inspiratie komt voornamelijk uit de afrobeat, wat een leuk contrast geeft met de hagelwitte mannen die het spelen. De energie, het fladderende gitaarwerk en de dubbele percussie lengen ze aan met krautrock en freejazz. Je krijgt een even opzwepende als neurotische mengelmoes van muzikale stijlen en invalshoeken. Lang niet altijd makkelijk, maar wel bijzonder origineel en betoverend. 

Klimaforandringer © Tess Janssen

Ook indrukwekkend zijn de gitaarstormen van twee bands uit focuslanden Tsjechië en Slowakije. Bij Manon Meurt worden ze verpakt in shoegaze á la My Bloody Valentine. Fijn is dat de band de vaart er lekker in houdt. Dat maakt de muziek aangenaam dromerig, maar nergens navelstaarderig. De stem van met een bloemetjeskroon getooide zangeres Kateřina Elznicová is ver naar achteren gemixed en de melodieuze gitaarliedjes eindigen steevast in een fikse bak herrie.

Manon Meurt © Tess Janssen

Het Slowaakse The Ills neemt wat langer de tijd om hun punt te maken. Ze laten je wegdromen met zorgvuldig opgebouwde postrock. Je krijgt het twinkelende gitaarwerk dat je kent van Explosions in the Sky en de oorverdovende crescendo’s van een band als Mogwai. Heel vernieuwend is het niet, maar de band snapt dondersgoed hoe ze de dramatische en sfeervolle muziek moet brengen. Ook heel aardig is de heroin chic van Le Villejuif Underground uit Frankrijk. Met metalige gitaren, praatzang en vreemde synths zit de band in het sfeertje van The Modern Lovers en The Velvet Underground en dat is altijd leuk. Eentonig is het wel en na een half uurtje heb je het wel weer gezien. 

The Ills © Tess Janssen

Stilte
Je komt ook acts tegen bij wie een half uur luisteren als een eeuwigheid voelt. Her Skin is zo’n band, al zijn ze daar niet helemaal zelf schuldig aan. De zichtbaar nerveuze band worstelt met onwillige gitaarversterkers en hun fluisterzachte, naar country neigende liedjes worden wat ontsierd door een vrolijk babbelend publiek.  

Dat zelfde publiek babbelt in veel grotere getalen verder bij Shht. Praten bij deze Belgen kan  gerust wat harder, want het volume van de band is er naar. Je aandacht erbij houden is weer niet strikt noodzakelijk. Shhht is vast heel leuk om half twee ’s nachts, als je stomdronken binnen waggelt. Vroeg op de avond slaat de noisey funk met vervormde stemmetjes behoorlijk snel dood. Shhht is wat je krijgt als dEUS heel veel drugs voert en carnavalsmuziek laat spelen. Best geinig, maar toch vooral een gimmick.

De donderdag is na de opwarmwoensdag de eerste volwaardige festivaldag tijdens Eurosonic. Nou ja, opwarmwoensdag: ook tijdens die dag ontstonden soms al lange rijen voor de zalen. Met een ook steeds verder uitdijend randprogramma lijkt het festival zijn grens bereikt te hebben. The Daily Indie laveerde slim tussen de mensenmassa en zag ook op donderdag veel moois.   

Ooit speelde Mikko Joensuu snoeiharde psychedelica. Je zou het bijna niet geloven als je de muziek hoort die schuchtere Fin tegenwoordig maakt. In het Der AA-theater neemt hij samen met zijn drie begeleiders een snoekduik in de americana. Joensuu speelt behoorlijk authentieke countryliedjes, maar zonder de bijbehorende cliché’s. Zijn wat gebroken stem wordt omlijst met spaarzaam gitaarwerk, een piano en mooie samenzang. De breekbare en verstilde liedjes trekken krom van het verdriet en ontroeren hevig. Een prachtig begin van de avond. (BB)

Wildes is een kwartet uit Londen in ABBA-samensteling dat vanavond het eerste optreden ooit geeft. Van zenuwen of onwennigheid is geen sprake. De groep maakt ingetogen, dromerige electropop met teksten vol verlangens, die de prima zangeres Ella Walker fraai vertolkt. Een shoegazegitaarlijn op zijn tijd maakt dat het niet te vrijblijvend klinkt. De prima nummers neigen tot wegzweven en doen denken aan Beach House. Toch is het na ruim twintig minuten alweer voorbij. Misschien hadden ze wat langer aan nummers moeten werken, want dit is gewoon een té kort optreden. (AR)

De zuidkant van de Groningse Grote Markt bestaat uit een serie aaneengesloten café’s, waar je zomaar in kunt verdwalen. In dat labyrinth vind je het podium De Etage, een wankel zaaltje dat je bereikt door twee trappen op te klimmen en via een andere trap weer kunt verlaten. Het is de plek waar Bernays Propaganda uit Macedonië aftikt. De postpunk van het drietal doet wat denken aan New Order. Grotendeels bepalend voor het geluid is de drumcomputer, die de muziek voortduwt en een bijna dansbaar karakter geeft. Daar komt vervolgens een dikke laag gitaarlawaai overheen, terwijl de zangeres haar teksten lekker fel declameert. Het is niet altijd even makkelijk of toegankelijk, maar goed is het zeker. Bernays Propaganda maakt een prima indruk. (BB)

Portugal is dit jaar het focusland van Eurosonic en dus is Rodrigo Leão, oprichter van het befaamde Madredeus, ook van de partij. Begeleid door cello, schuiftrombone, viool, drums, gitaar en toetsen gaat hij solo heel wat vrijblijvender te werk. Zo komt een zanger, die vocaal als twee druppels water op Elvis Costello lijkt, zijn gekwelde teksten voordragen. Daarnaast is er ruimte voor instrumentale composities die putten uit bijvoorbeeld jazz en neoklassiek. De combinatie tussen pop en traditionele Portugese muziek is boeiend. (AR)

Waar ze het de avond ervoor meer over de waveboeg van hun muzikale spectrum gooiden, is het vanavond britpop wat de klok slaat bij het Deense Communions. Bands zoals The Stone Roses en The Charlatans komen voorbij, maar vooral dankzij de falsetvocalen doet de groep denken aan Delays. Het geluid staat kraakhelder afgesteld, zodat de bij momenten prachtige zang- en gitaarmelodielijnen fraai stuivertje wisselen. Hoewel het jonge kwartet nogal doordeweeks oogt en tussendoor verder ook weinig te melden heeft, is de muziek goed genoeg om van een interessant optreden te spreken. (AR)

Natuurlijk is het druk tijdens Eurosonic, maar zelfs bij een locatie buiten het centrum staat al een rij. Eenmaal binnen in het Praedinius Gymnasium zien we Stray Dogg uit Servië aan het werk. Het vijftal maakt ingetogen americana. De beladen vocalen maken af en toe indruk, maar de instrumentale begeleiding rammelt soms. Het neemt niet weg dat Stray Dogg een goed nummer kan schrijven, zodat er toch zat beeldende en sfeervolle momenten overblijven. (AR)

Op de woendag maakte Holly Macve indruk in het Grand Theatre en een dag later mag ze het nog eens proberen in het Groninger Forum. De Britse houdt haar akoestische gitaar vast alsof ze een geliefde omhelst. Het past wel bij de zachte, naar country neigende muziek. Ze heeft een flinke begeleidingsband meegenomen, met muzikanten die hard hun best doen om Macve centraal te stellen. Vooral de zang van de jonge Britse is prachtig. Net als bij Angel Olsen slaat het soms wat over en zit er een mooie snik in. Dat ontroert acuut. De muzikale omlijsting mag nog wel wat uitgesprokener. (BB)

Het contrast met Idles kan bijna niet groter. In een propvol Vera zijn de Britten vooral dronken en rellerig. De drummer zuipt al spelend biertjes leeg en smijt een drumstokje het publiek in. De zanger stuitert over het podium en lijkt voortdurend op zoek naar iets wat hij kan slopen. In zijn plat Engelse praatzang hoor je vooral veel ‘fucks’. Buiten die ongein klinkt de band behoorlijk goed. Waar de zanger lijkt te denken dat hij in The Sex Pistols zit, neigt de muziek meer naar een band als Sleaford Mods, maar dan wel met raggende punkgitaren. In krap half uurtje jagen ze hun opgefokte herrie erdoor heen. Dan verdwijnen ze snel van het podium, ongetwijfeld op zoek naar nog meer bier. (BB)

In Huize Maas treedt een vijftal uit Londen genaamd HAUS op. In de lijn van Foals en Bloc Party maken ze struikelende indierock, maar dan met nog meer Afrikaanse muzikale invloeden. HAUS gaat vaak voor een constante gitaargroove in plaats van nummers met refreinen – stilstaan is moeilijk. De songs zitten uitstekend in elkaar en stuiteren alle kanten op. De formatie maakt muziek die uitstekend zou gedijen op een zomerfestival in plaats van op een donkere januari-avond. Door te crowdsurfen en het publiek te laten zitten neemt zanger Ashley Mulimba hier alvast een voorschot op. (AR)

In het Grand Theatre laat MHD horen hoe geschikt de Franse taal is om in te rappen. Over uitgeklede, kale beats spuugt hij zijn teksten er in sneltreinvaart uit. De beats zijn aanvankelijk vrij kaal, maar worden snel interessanter als ze worden aangevuld met Afrikaanse ritmes en melodieën. Dan krijgt de muziek een bijzonder en origineel karakter en ontstaat er in de propvolle zaal een mooi feest. (BB)

De band waar veel mensen vanavond voor gekomen zijn, is het Duitse Roosevelt. Huize Maas is dan ook afgeladen vol voor de dansbare combinatie van Kraftwerk en chillwave. In 2013 was Roosevelt al een hoogtepunt op Eurosonic, alleen speelde het trio voor veel te weinig mensen. Maar wat goed is, komt toch wel bovendrijven. Hoewel het subtiele en onbevangen minder is dan toen, speelt Roosevelt een gewonnen wedstrijd met fijne funkgitaarlijnen, kraakheldere jarentachtigsynths, dromerige zang, stuwende drums en bovenal prachtige nummers. De grootse lichtshow anticipeert alvast op een groter publiek. Het heeft even geduurd, maar die doorbraak lijkt ze nu toch te gaan lukken. En terecht. (AR)

The Viagra Boys is een punkband, maar ze hebben wel twee drumstellen en een saxofoon meegenomen voor hun optreden in Vera. Net als eerder bij Idles is er een ondergetatoeëerde praatzanger, die met nauwelijks ingehouden agressie over het podium struint. Maar veel meer dan Idles draait het bij The Viagra Boys om het ritme. Het is dance voor punkers, met dreunende bas en beukende drums. In lang uitgesponnen nummers duikt het zevental de krochten van de jaren ’80 in. Het is smerige, opgefokte postpunk om op te dansen tot je er bij neervalt. (BB)

Terwijl het buiten sneeuwt, zorgt het Portugese Octa Push in Simplon voor een warmbloedig optreden. De sterk percussieve muziek doet denken aan hun landgenoten van Paus, maar dan met toevoeging van elektronica. Het is dansen geblazen op deze samensmelting van kuduro, samba en afrohouse. Tevens vergeten ze de traditionele Portugese muziek niet, welke invloeden ze ondersteunen met visuals. Het levert een fraaie smeltkroes op van modern en traditioneel. De muziek van Octa Push zit verdraaid goed in elkaar en wanneer een zangeres het podium betreedt, wordt het nog interessanter. Octa Push slecht muzikale grenzen en is een hoogtepunt van de dag. (AR)

DJ Firmeza trekt deze lijn door, alleen dan vanachter een batterij aan apparatuur. Afkomstig uit de Afro-Portugese clubs van Lissabon, smeedt hij verschillende stijlen zoals batida, kuduro en Afrohouse aan elkaar. Hij gaat niet voor het makkelijk dansbare of voor goedkope climaxen maar voor avontuur en minimalisme, waarbij soms alleen een uptempo hamerbeat overblijft. Toch wisselt hij deze stroperigheid regelmatig af met meer toegankelijke klanken. De geheimzinnigheid en junglegeluiden blijven wel altijd hoogtij vieren, in een set die van begin tot eind blijft boeien. (AR)