Kliko Fest
Zaterdag 15 juli

 

Aanstaande zaterdag staat er een van de heftigste en wildste feestjes van het jaar op het programma! Mocht je dat nog niet weten, wil je even voorgenieten of heb je al een kaartje en wil je er nog eens goed induiken? Lees hieronder dan de tips van The Daily Indie voor Klik Fest in Patronaat! 

Want even tussen jou en mij: dit feestje willen jullie niet missen, vriendjes en vriendinnetjes. Vorig jaar waren we uiteraard in Haarlem van de partij (dat zag er ongeveer zo uit)en onlangs spraken we nog uitgebreid met de oprichter/programmeur van het feest: Jeroen ‘Kliko’ Blijleve. De line-up is dit jaar om door een ringetje te halen met The Gories, New Bomb Turks, BARTEK, The Jerry Hormone Ego Trip, The Skidmarks, Bob Log III, Low Point Drains, Cocaine Piss en La Muerte. Niet te missen? Dat zijn (onder meer) de bands hieronder.

Viagra Boys
Hard als fuckin’ beton zijn de boys uit Zweden. Althans, zanger Sebastian Murphy is een Amerikaanse jeugddelinquent en wordt na een justitiële deal het land uitgetrapt. Hij belandt op een of andere manier in de koude straten van Zweden, waar hij zijn huidige bandmaatjes ontmoet. Net zoals de band eruitziet, is het duister, geflipt en psychotisch lekker. Doel van de band: ‘can a punk band rely solely on repetitive drum patterns and driving bass lines without falling down the rabbit hole that is pretentious post-punk drool?’ Dat kan, blijkt. Op de laatste EP Call Of The Wild en Consistency Of Energy uit 2016 is duidelijk te horen waarom. Vooraan gaan staan is op eigen risico zeggen we er vast bij.

 

Sheesham, Lotus & Son
Met deze act worden we even flink terug in de tijd geslingerd. Sheesham, Lotus & Son is dan ook echt wel ‘een dingetje’ tijdens Kliko, waar de band overigens al eerder speelde. De folkies duiken namelijk diep-dieper-diepst in de Amerikaanse muziekgeschiedenis halen hun inspiratie uit antieke Mississippi-blues en brassbands uit vervlogen tijden. Geheel gekleed als vooroorlogse artiesten, gewapend met onder meer banjo, kazoo, viool, sousafoon en een berg energie waar je u tegen zegt, kan dit zomaar eens een opzwepend hoogtepunt worden van het festival.

 

The Cavemen
Zin in wat meer oldskool punk en garage? No problem! Met New Bomb Turks en The Gories is er al genoeg te genieten van doorleefde bands die gaan laten zien hoe het ook alweer moest. Nu draaien de Nieuw-Zeelanders van The Cavemen nog geen decenniaaaa mee, maar toch ook alweer een jaartje of tien en weet de band ook zeker wel hoe het moet. Voor iedereen die zijn muziek gruizig, snel, hard en kort wil: dit is your weapon of choice voor Kliko deze zaterdag. Wilde, dronken, manische en uit de hand vliegende rock-‘n-roll, van een band die (niet verrassend) een behoorlijk woeste livereputatie op heeft gebouwd door de jaren. Kort door de bocht: dat wordt een heerlijk teringzootje zaterdag!

 

Fifty Feet Combo
Een monsterachtige combinatie van garage en surf staat uiteraard ook het program van Kliko Fest. In de vorm van het Belgische Fifty Feet Combo, een  muzikaal gezelschap dat je – op zijn zachts gezegd – niet in de koude kleren gaat zitten. Gierende orgels, gitaren die over elkaar heen flikkeren en raspende vocalen die zichzelf openhaalt aan de scherpe muzikale randjes. Alweer opgericht in 1994, speelde Fifty Feet Combo van de vuigste keldertjes tot en met Pukkelpop en Roskilde. Of dat een vet showtje wordt vraag je? Joh, voel eens aan je voorhoofd!

 

Meatbodies
Chad Ubovich uit Californië lijkt wel een soort muzikale octopus. Het is niet meer bij te houden in wat voor toffe bands hij niet gespeeld heeft; van together PANGEA, Fuzz en Mikal Cronin. Sinds een paar jaar doet hij het ook prima op eigen voeten als oprichter en aanvoerder van de psychedelische garagekameleon Meatbodies. Ubovich ziet er niet alleen als woeste garagetijger uit, zo klinkt zijn muziek ook. Op zijn laatste album Alice klinkt hij echter toch wel even wat anders dan voorheen. Absoluut niet slechter volgens ons, wij schreven laatst het volgende over die plaat: “Dat het geheel nooit uit de bocht vliegt, is te danken aan het feit dat Ubovich al deze waanzin weet te verpakken in stuk voor stuk ijzersterke liedjes. Op deze plaat klinkt niets gelikt en zit je vanaf de drumroffel van het tweede nummer Kings in een felroze gekleurde achtbaan die Alice heet. In de negen nummers die daarop volgen, schotelt de band de luisteraar een bonte mengelmoes aan garagerock voor, die ieder moment over de kop kan gaan of vol in een duister en diep gat duikt.”

 

WEBSITE KLIKO FEST | FACEBOOK-EVENT

 

Meters maken op je muis om een week lang (gratis!) livemuziek door te spitten. Volgende week zaterdag begint in Nijmegen namelijk weer Valkhof Festival! Nu is de line-up altijd breed en kwalitatief sterk, toch wil je even de krenten uit de pap halen van de ruim 120 acts. Laat ons dat daarom doen voor je, met de zes niet-te-missen-bands van 15 tot en met 21 juli.

Traditioneel staat het festival geprogrammeerd tijdens de roemruchte Vierdaagse. Alleen de laatste drie jaar speelden Bazart, together PANGEA, John Coffey, Unknown Mortal Orchestra, Protomartyr, Die Nerven, Klangstof, Pumarosa, The Soft Moon, The Growlers, Communions, The Holydrug Couple, Tijuana Panthers, Klaus Johann Grobe, Skaters en Timber Timbre. Dit jaar spelen onder meer Canshaker Pi, Amber Arcades, Pip Blom, Meatbodies, The Homesick, The Amazons, Iguana Death Cult, Altin Gün, Luwten, 45ACIBBABIES, Jo Goes Hunting, IDLES, The Mauskovic Dance Band en Moon Moon Moon.

Kortom: er is ieder jaar genoeg te ontdekken, Nijmegen is een super toffe stad en het is de hele week sowieso al één groot feest.

The Moonlandingz
Op Eurosonic brak de band Groningen af en werd er nog weken over nagepraat. Afgelopen april deed de band dat nog eens lichtjes over in Paradiso. Ja, Lias Saoudi en Saul Adamczewski weten wel hoe ze reuring veroorzaken met hun denderende muziek. Het duo doet dat namelijk ook al jaren met dat andere bandje van ze: Fat White Family. Voor de debuutplaat Interplanetary Class Classics dook de band met Sean Lennon in zijn New Yorkse studio om een buitenaardse plaat op te nemen. Er gebeurt van alles: van Yoko Ono die een moppie meeschreeuwt op This Cities Undone tot de dreigende synths en gitaren op het gotisch gewelfde nummer Black Hanz. Live niet minder spectaculair vertolkt kunnen we je vertellen.
Zaterdag 15 juli – 22:00 uur

 

 

Bruxas
Deze band zou eigenlijk helemaal niet op Valkhof spelen, maar we zijn maar wat blij dat vriendjes Jacco Gardner en Nic Mauskoviç op Valkhof spelen met hun nieuwe band Bruxas. Wij zitten er vanaf de eerste dag al vol bovenop en interviewden de band over debuut-EP Más Profundo. Dit exotische duo vertelde onder meer tegen ons: “Ik was binnen mijn muziek al behoorlijk met sfeer bezig, met filmmuziek en dat soort dingen, dus ik vond het heel fijn om nu, binnen dit format, een sfeer op te bouwen. Je kunt mensen, juist als ze aan het dansen zijn, meenemen in bepaalde omgevingen en zo dat psychedelische toevoegen.” Bereid je dus maar voor op een vervreemdend lekker dansfeestje in Nijmegen.

 

J. Bernardt
Mr. Bernardt is snel carrière aan het maken met zijn debuutalbum Running Days dat vorige maand verscheen. Ondertussen staat hij op menig groot festival in Nederland, waar hij ook de eerste mooie zaaltjes uit begint te verkopen. Even voor de duidelijkheid: we hebben het over Jinte Deprez, die je mogelijk wel kent van zijn andere bandje: Balthazar. Onlangs interviewden we de Belgische muzikant nog uitgebreid over zijn nieuwe project. Triphop, white soul en R&B: het is allemaal te vinden bij Deprez, die uiteraard zijn diep donkerbruine stem niet op het nachtkastje heeft laten liggen voor dit project. Ook de knetterharde drumbeats, kartonklinkende gitaren en sophisticated synths zijn van de partij. Zwoele en meeslepende muziek voor tintelende zomeravonden: laat Deprez de komende maanden je gids zijn.
Dinsdag 18 juli – 20:00 uur

 

HER
Je kunt hem na J. Bernardt direct lekker doortrekken met HER. Deze zuiderburen van onze zuiderburen zitten op dezelfde muzikale golflengte met hun tegendraadse basloopjes en doordachte drumgeluiden. Als je ergens een sticker met ‘aanstekelijke indiepop’ op wilt plakken, dan is het deze band. HER doet ons denken aan Jungle, Ben Khan, Chet Faker en een beetje Glass Animals. Slim gearrangeerde liedjes, gemaakt voor grote zalen en zonovergoten festivalweides. Ze zullen waarschijnlijk niet meer op hun benen kunnen staan in de avond, anders zou HER’s muziek alle Vierdaagse-lopers een goede en legale energieboost kunnen geven. En – klikken op eigen risico – want zie dat “all I need is five minutes” maar weer eens uit je hoofd te krijgen. Onmogelijk!
Dinsdag 18 juli – 21:30 uur

 

Gaye Su Akyol
Anatolische zang, invloeden uit de postpunk, oriëntaalse strijkers tot en met het vuur van de Turkse protestzangeres Selda: in de bonte wereld van Su Akyol mengt alles als een in smeerolie gedoopte sleutel in verroeste sleutelgaten. Gemende west-oosterse psychedelica krijg je zelden zo groovy, onverwachts en strak als bij deze act. De in Istanbul geboren en tot antropoloog opgeleide zangeres noemt haar muziek zelf Turkish art rock: wat misschien wel de beste omschrijving is. Haar band Bubituzak is al jaren een parel van de Istanbulse underground en ondersteunt de poëtische teksten van Gaye Su Akyol. Zin in een muzikale verrassing? You know what to do!
Donderdag 20 juli – 20:00

 

Aldous Harding
Dit is stiekem misschien wel onze grootste tip: Aldous Harding gaat een grote worden, let maar op. Ze is getekend bij het zeer prestigieuze 4AD-label (The National, Deerhunter, Grimes, Future Islands), schrijft het ene na het andere bloedstollende nummer, bracht een paar jaar geleden haar zelfgetitelde debuutplaat uit en dit jaar Party. Een plaat over liefde, verlies en alles daartussen. Live weet de artieste dat bizar intrigerend te vertolken. Er zijn veel artiesten die opgaan in hun eigen muziek, maar Harding is daarin een klasse apart. De spectrale en mysterieuze 27-jarige Nieuw-Zeelandse verovert met haar hypnotische folk de wereld stapje voor stapje. Met muziek die zeer geschikt is voor liefhebbers van onder meer PJ Harvey, aangezien haar laatste plaat ook is geproduceerd door de Harvey’s rechterhand John Parish. Ze streelt, ze bijt, is charismatisch en werd onlangs nog mooi samengevat in één zin door The Guardian: ‘Aldous Harding: the New Zealand folk singer who’ll put a spell on you.
Woensdag 19 juli – 21:00 (DEZE SHOW IS HELAAS GEANNULEERD)

 

 

WEBSITE FESTIVAL | FACEBOOK-EVENT

Bij The Daily Indie vind je alles op het gebied van muziek, maar wij doen natuurlijk ook wel wat meer dan alleen maar muziek luisteren en artiesten interviewen. Daarom zetten we in onze StaffPicks een aantal tips op een rijtje op het gebied van literatuur, film, cultuur, winkels, events, tentoonstellingen en allerlei andere toffe dingen die we tegen het lijf liepen. 

Tekst Dorus Smit en Gea Bruinsma

TENTOONSTELLING: Gordon Parks – I Am You, Selected Works 1942-1978
Foam, Amsterdam

Weapon of choice? De camera. Dat gold voor de Amerikaanse fotograaf Gordon Parks (1912-2006). Deze tentoonstelling in FOAM laat zijn foto’s van tussen de jaren ’40 tot eind ’70 zien, waarop hij de rassensegregatie in de Verenigde Staten toonde. Een politieke keuze, vanwege Parks’ betrokkenheid bij de burgerrechtenbeweging, voor de emancipatie van de zwarte bevolking.

Parks was niet alleen fotograaf, maar ook auteur, dichter en filmregisseur. Zo wordt hij gezien als een van de grondleggers van het filmgenre ‘blaxploitation’, waarin zwarte acteurs vrijwel voor het eerst in de hoofdrol te zien waren, hoewel vaak in stereotypische rollen. Als fotograaf was Parks subtiel, en legde zijn vinger op de zere plek van een sterk verdeeld land. Gewapend met een fotocamera, de status quo te lijf. (GB)
16 juni t/m 6 september

FILM: Buena Vista Social Club: Adios
Vanaf 29 juni in de bioscoop

De ultieme zomersfeer: dat is wat de warme muziek van Buena Vista Social Club ademt, en waarmee de wereld alweer lang geleden – in 1997 om precies te zijn – kennismaakte. De twintig Cubaanse bandleden waren destijds al behoorlijk op leeftijd, waardoor er inmiddels al acht mannen van de originele bezetting zijn overleden. Het is dan ook tijd voor een terugblik, vond regisseur Lucy Walker. Ze maakte eerder onder meer de documentaire Waste Land (2010), over een gigantische vuilstortplaats in Rio de Janeiro, waar mensen het afval afspeuren om te overleven.

Walkers nieuwe film over deze band geeft een inzicht in de levens van de artiesten, en de invloed die de groep had op het beeld dat van Cuba bestond in het buitenland. Deze documentaire vormt een mooie kans om meer van de Club te leren kennen dan alleen de klassieker Chan Chan. (GB)

FESTIVAL: A Day in the Forest
Zondag 9 juli, Soest

Geen vaste entreeprijs, maar betalen wat je wilt! Ideaal toch? De zomer is al duur genoeg. Verwacht bij het minifestival A Day in the Forest daarnaast geen hordes festivalbezoekers en beveiligers, maar een rustige omgeving in de natuur – met muziek. In het prachtige bos van landgoed De Paltz in Soest kun je genieten van de nieuwste Nederlandse acts, zoals BARTEK, Nana Odjoa, LUWTEN en Someone. (DS)

BUITENFILMS: Films with a View
Juni t/m augustus elke dinsdag

Zonsondergang, een speciaalbiertje en een buitenbioscoop. Graag! Bij het stadsstrand Pllek op de NDSM-werf in Amsterdam Noord heb je de mogelijkheid om in de zomermaanden juni t/m augustus films te bekijken, met als passende naam Films with a View. Met mooi weer ga je toch minder snel een warme, muffe bioscoopzaal in. Films with a View – een samenwerking tussen Pllek, Cine en Outdoor Cinema – is daarom een perfect alternatief. Afhankelijk van het weer wordt er op elke dinsdag een film vertoond.

En de filmselectie? Redacteuren van Cine kiezen om beurten hun favoriet. Daarnaast hebben bezoekers ook invloed, door gebruik te maken van stemrondes. In juli worden de volgende films vertoond: All These Sleepless Nights (Michal Marczak, 2016), Spring Breakers (Harmony Korine, 2013), George Washington (David Gordon Green, 2001) en Dredd (Pete Travis, 2012). (DS)

Welcome to The Village
21 – 22 – 23 juli

 

Nog maar een paar weekjes tot Welcome to The Village, wat komt het ineens heerlijk dichtbij!  Eerder las je al een paar artikelen over het festival in de voorbereiding, onder meer over queerhiphop op WtTV en de kleurrijke muziek die dit jaar uit alle windstreken komt. 

Tekst Ricardo Jupijn, Robin van Essel, Gea Bruinsma en Jelmer Luimstra

Wij besloten met de redactie nog net even wat dieper in te gaan op een aantal acts die je volgens ons echt niet mag missen.

Gaye Su Akyol
Dat wereldmuziek niet meer is voorbehouden aan dames op leeftijd met geitenwollen sokken in sandalen, hebben we je inmiddels al vaker verteld. Zo heeft Istanbul een speciaal plaatsje in ons hart: de stad houdt geografisch en cultureel het midden tussen Oost en West en de muziek die er vandaan komt, is derhalve tegelijk aangenaam vertrouwd als spannend en exotisch. In de zoektocht naar Turkse psychrock, die we onlangs voerden met Altin Gün, stuitten we ook op Gaye Su Akyol. Deze dertigjarige zangeres, al jaren een rijzende ster in de undergroundscene van Istanbul, klinkt als de liefdesbaby van protestzangeres Selda en Ian Curtis. Haar tweede plaat Hologram Imparatorluğu werd vorig jaar goed ontvangen door de internationale pers. Trippy, bezwerend, opzwepend, en bij vlagen keihard postpunkend. (RvE)
Vrijdag, Ravenswoud

 

Benjamin Francis Leftwich
Niet zo bekend als zijn muzikale tweelingsbroers Bon Iver en James Vincent McMorrow, maar dat maakt deze Yorkie niet minder de moeite waard. Sterker nog, Benjamin Francis Leftwich’s debuut Last Smoke Before The Snowstorm en het vorig jaar verschenen After The Rain stonden hoog in onze eindejaarslijstjes. Bovendien doen alle onvermijdelijke vergelijkingen deze man te kort. After The Rain werd geproduceerd door Charlie Andrew (ook de producer van alle alt-J-platen) en stond vol knappe, breekbare folk met minimalistische melodieën. Ook de teksten gingen verder dan ik-hou-van-jou-ik-blijf-je-trouw: Leftwich maakte de plaat rond het overlijden van zijn vader. Deze muziek is even geschikt voor ademloos luisteren, of het nou op je brakke zondagochtend is, of bij zonsondergang op het strand. (RvE)
Zondag, Ravenswoud

 

Hooton Tennis Club
Ook stiekem alweer een tijdje bezig, deze heren uit Liverpool. Hooton Tennis Club komt in onze geheugens het eerst voor met het liedje Jasper: waar we direct een bijzonder goed gevoel van kregen. Later zagen we de band onder meer op London Calling in 2015, waar we schreven: ‘Soms doet de band een beetje denken aan Parquet Courts en The Brian Jonestown Massacre. Eentje om zeker te onthouden!’ Nou, dat hebben we (in ieder geval) zelf gedaan. Na een recensie van het eerste album genaamd Highest Point In Cliff Town en Big Box Of Chocolates van vorig jaar (die we overigens ook recenseerden), zijn we ontzettend nieuwsgierig naar oude en nieuwe tunes van deze vrolijke psychpoppers tijdens Welcome to The Village.

Leuk feitje weten nog? De band heeft een soort omgekeerde fanclub (hoe kom je erop?!) en stuurt kaartjes naar fans als zij daarom vragen. (RJ)
Vrijdag, Ravenswoud

 

Cody ChesnuTT
Alweer uit 2002 komt The Headphone Masterpiece van soulfenomeen Cody ChesnuTT en het is inmiddels dan ook een aardige klassieker geworden. Zijn muzikale invloeden trekt hij door de jaren heen uit allerlei bijzondere laatjes en je zult hem niet snel betrappen op een plaat die op de vorige lijkt. Maar goed, eigenlijk maakt het niet veel uit in wat voor soort genre ChesnuTT zijn liedjes zingt. Met zo’n stem klinkt alles namelijk fantastisch en beïnvloed hij menig imponerend liedjesschrijver als Leon Bridges en serpentwithfeet. Zijn nieuwe plaat My Love Devine Degree is net een paar weken uit en hij laat daarop weer eens zien wat hij muzikaal allemaal in de aanbieding heeft. Vrijdag in de Bontebok: can’t miss! (RJ)
Vrijdag, Bontebok

 

DMA’s
De band klinkt alsof hij uit Manchester en omstreken komt, maar de DMA’s bestaat uit Australische jongens. Denk: Oasis, The La’s en meer Britpop uit de jaren negentig. Ook qua verschijning lijken de DMA’s uit dat tijdperk te zijn ontsnapt. Ze bedienen zich van een soort ‘hooligan meets hipster’-stijl. Ja, dat kan. DMA’s live zien, is doen geloven; gitarist Matt Mason – die met die kale kop en dat petje – zingt ieder nummer met volle overtuiging mee. Zonder microfoon. En dan hebben de Aussies ook nog eens zonder enige schaamte Believe van Cher gecoverd. Afijn, Britpop uit Australië in Friesland. Kan allemaal in 2017. (JL)
Zaterdag, Bontebok

 

Korfbal
De band omschrijft zichzelf als een ‘nihilist all-male vegan college rock outfit/supergroup from The Netherlands’, dus het genre is redelijk afgebakend. De bandleden van Korfbal zijn afkomstig van andere bands als The Homesick, Yuko Yuko en Creepy Karpis, waarmee de richting van de muziek duidelijk wordt. Korfbal werd al uitgeroepen tot talent van de Popronde 2017 door onder meer OOR en 3voor12, en dat is wat ons betreft meer dan terecht, gebaseerd op de twee nummers die online te vinden zijn. Luister vooral eens naar het energieke Attak, of naar Scully. De clip van het laatste nummer werd trouwens tijdelijk offline gehaald vanwege het onheuse gebruik van korfbalbeelden van een sportvereniging uit Stadskanaal… Je moet er maar op komen. (GB)
Zaterdag, Ravenswoud

 

Zebra Katz
‘Hello, hi.’ Een verlegen begroeting, en de titel van een van de singles van Zebra Katz. De man in kwestie is echter allesbehalve timide. Ojay Morgan, van wie Katz de artiestnaam is, maakt ‘queer rap’ met freaky, minimalistische beats, en hult zich in zijn creepy video’s in allerlei vreemde kostuums. Van een volledig zwart ensemble met bijpassende panty’s, tot een waar priestergewaad, strakke pakken, en een variatie op de McDonald’s-clown in zijn Tear The House Up-clip. Morgan bedacht zijn personage Katz als ‘the dark rapper, the dark villain, the dark lord of the fashion world’, en haalt inspiratie uit de LGBTQ-ballroomcultuur, waarbij verschillende vormen van drag letterlijk een podium krijgen. Zijn single Ima Read is zelfs een ode aan de documentairefilmklassieker Paris Is Burning uit 1990. (GB)
Zaterdag, Ravenswoud

 

Twin Peaks
Toen ik de Amerikaanse band Twin Peaks leerde kennen, vond ik die naam stom. Je gaat je toch ook niet Mad Men of Breaking Bad noemen als band? Afijn, de plaat Wild Onion uit 2014 deed al die azijnzeikerij bij mij als sneeuw voor de zon verdwijnen. De garagepopliedjes klinken als zowel Howler als The Rolling Stones; zo kenden we ze nog niet. Een gitaarmuur creëren, dat kan iedereen, maar een goed liedje schrijven, dat is een kunst. En dat dan zestien keer achter elkaar. Toch knap. Downside: vervolgplaat Down in Heaven uit 2016 kon dan ook alleen maar tegenvallen. En dat deed ‘ie bij mij een beetje. Suggestie voor Leeuwarden: Wild Onion, integraal. Ik denk dat David Lynch het met mij eens zal zijn. (JL)
Zondag, Blessum

 

 

WEBSITE FESTIVAL | FACEBOOK-EVENT

 

Elke tekst van Kevin Morby leest als een minuscuul boek. Een verhaal dat je tot diep in je ziel weet te roeren, verteld door zijn slepende stem. Maar wat hij onder de radar houdt is dat de woordenkunstenaar ook boeken en gedichten schrijft, dit vertrouwde hij ons vorig jaar toe tijdens ons gesprek over Singing Saw. 

“Ik schrijf erg veel short stories, maar heb er moeite mee ze af te maken. En als dit al lukt dan ben ik doodsbang, want ik heb er nog nooit eentje uitgegeven. Op een dag wil ik mijn verhalen wel uitgeven, dit was vroeger al een droom van mij. Met muziek was deze drempel minder groot dan met literatuur. Dan kan ik mijn teksten verstoppen onder een laag muziek, dat voelt minder naakt.”

Op tour neemt Morby standaard een stapel boeken mee. Voornamelijk gedichtenbundels en verzamelingen van korte verhalen halen de koffer. “Dit leest net wat makkelijker weg met een druk schema, want sinds ik echt actief ben geworden in de muziek wordt het steeds lastiger om complete boeken uit te lezen. Maar juist de korte verhalen, die de kracht hebben om met weinig woorden een verhaal te vertellen, dienen als inspiratie voor mij.”

Voor tijdens de ellenlange roadtrips, vluchten en strandsessies die een zomervakantie steevast met zich meebrengt heeft Morby nog wat andere cadeautjes voor ons, behalve de teksten in zijn prachtige nummers. Zie hier de vijf boeken die volgens hem deze zomer in je koffer moeten zitten!

Joan Didion – Slouching Towards Bethlehem

Dit is een collectie van essays die het leven van Didion in California beschrijft in de jaren 60. “Ik heb dit boek verslonden. Er gebeurt vrij weinig, maar juist het normale leven op zo’n minimale en gedetailleerde manier beschrijven spreekt mij zeer aan.”

James Baldwin – Going To Meet The Man

“Ik vind de gedichten van Baldwin heel erg goed, hij is misschien wel mijn favoriete poëet. Maar deze collectie van korte verhalen, en dan ook vooral Going To Meet The Man, vind ik fantastisch. Ik heb alleen al deze fractie van de collectie wel vijf keer gelezen.”

Raymond Carver – What We Talk About When We Talk About Love

“Dit is nóg een collectie met korte verhalen. Ik zweer het, er is niks wat zo lekker wegleest op tour. Het bijzondere aan Carver vind ik hoe hij refereert naar andere verhalen en zo een heel Carver-universum creëert.”

Frank O’Hara – A City Winter and Other Poems

“Ik vind Frank O’Hara een heel intrigerend persoon. Hij werkte in een museum voor moderne kunsten, wat nog iets heel raars was in de jaren 50 en schreef ook nog eens de meest prachtige gedichten.”

Flannery O’Connor – Wise Blood

“Wat ik zo mooi vind aan de schrijfstijl van O’Connor zijn de personages. Ze lijken allemaal een beetje op elkaar, en daardoor denk ik dat ze op O’Connor lijken. Dan kom je best vlakbij de schrijfster.”

Kevin Morby heeft niet stilgezeten. Lees hier onze review over zijn gloednieuwe album City Music!

Metropolis Festival
zondag 2 juli

 

Dat gaat ineens snel: aanstaande zondag staan we alweer te knallen op Metropolis Festival. Het gratis toegankelijke festival in het Zuiderpark staat voor de 29ste keer vol met muzikale verrassingen. The Daily Indie loodst je door de bandjes en artiesten die jij absoluut niet wilt missen zondag. 

Tekst Dirk Baart, Ricardo Jupijn en Ruben van Dijk

Eerder hadden we al interviews met J. Bernardt, IDLES, headliner The Orwells en festivalprogrammeur Joey Ruchtie. Deze keer duiken we nog dieper in de line-up en vissen drie TDI-redacteuren zes gloedhete bands uit het programma.

Yungblud
Negentien jaar pas en nu al heel Europa doortrekkend om de grote festivals te spelen. Dominic Harrison is er eentje om in de gaten te houden. Liefhebbers van Jamie T en Arctic Monkeys doen er goed aan om 16:30 naar de Workers-stage te gaan voor Yungblud. Hij komt uit Doncaster en heeft een duidelijke missie met zijn muziek. Tegen The Line Of Best Fit vertelt hij: “At the minute I feel like young people are not being listened to. Music is how I can express my opinions and create change. If we fight, we win.” Harrison heeft een duidelijk hitgevoelig-element in zijn botten, absoluut eentje om in de gaten te houden en leuk om ‘als eerste bij geweest te zijn’.

 

 

The Dawn Brothers
Dit jaar verscheen debuutalbum Stayin’ Out Late van The Dawn Brothers. UK, US, Australisch? Nee joh, deze jongens komen gewoon lekker uit Rotterdam, een van de vele bewijzen van de levendige muziekscene in de stad. Met The Band, Creedence, The Stones als referentiekaders zit je goed voor je seventieskick tijdens Metropolis. Nauwsluitende koortjes en een hard geworden modderige sound die de band opnam in Pablo van de Poels studio genaamd Electrosaurus Southern Sound. De band speelt om 13:15 op de Thinkers-stage, dus kom lekker op tijd om niets te missen van het lokale talent.

 

 
Beach Slang
Beach Slang uit punkstad Philadelphia bestaat pas sinds 2013, maar eigenlijk hebben we het gevoel dat de band er altijd al was. Komt misschien omdat het viertal al twee sterke platen op z’n naam heeft en zelfs al vier bandleden versleten heeft. In april van vorig jaar liet zanger James Alex het publiek bij een show in Salt Lake City zelfs weten dat de band uit elkaar ging. Niets van waar, zo bleek uiteindelijk, en daarom staat Beach Slang gewoon op Metropolis. Laat je niet foppen door Alex’ schattige strikje, Beach Slang is een snoeiharde band vol spanning en sensatie.

The Orwells
The Orwells zijn minstens zo berucht als beroemd. Na een van de meest opmerkelijke liveshows bij David Letterman ooit en een Nirvana-achtige vechtpartij, ontwikkelde de formatie rondom de immer fanatieke Mario Cuomo zich tot publieksfavoriet op poppodia en festivals. Heeft de ongebruikelijke doch geslaagde derde plaat Terrible Human Beings (inclusief puike punknummers en een Pixies-tribute) de show veranderd? “Nee”, zo vertelde Cuomo zelf ons in een interview over theedrinken op tour. The Orwells zijn nog altijd even terrible als altijd. Gelukkig maar, want als het aan ons ligt kan Rotterdam altijd wel wat rock-‘n-roll gebruiken!

IDLES
“Motherrrr…..FUCKERRRS!!!!,” raast Joe Talbot op Mother, de derde in de reeks van dertien onbegrensd furieuze punktracks die de naam Brutalism draagt. De frontman van IDLES is boos en tiert vol hilarisch cynisme over alles waar ook maar over te tieren valt, vergezeld door ranzige baspartijen, groots gitaarwerk en drums die alles aan diggelen slaan. Nu is er in de gure steegjes van een stad als Bristol altijd wel een band te vinden die aan dat signalement voldoet, maar geen band voert zijn tirades met zulke overtuiging. In het interview dat we eerder met de band deden, omschreef Talbot de plaat als “een blok beton”, en daarover durven wij niet te twisten: geen band op Metropolis is zo loeisterk gewapend.


 
Priests
Zes jaar, een paar digitale releases, cassettes en 7-inches waren er nodig voor Priests éíndelijk aan Het Debuut toe was. Die ellenlange aanloop is de band uit Washington, D.C. na een enkele luisterbeurt van Nothing Feels Natural makkelijk vergeven. Onder bezielende leiding van de soulvolle en onstuimige Katie Alice Greer slingert Priests het ene na het andere postpunkanthem je trommelvliezen in. Gedreven, gewiekst en ook nog eens voorzien van een boodschap zagen Greer & co aan de stoelpoten van het vrouwenhatende establishment, waarvan Trump momenteel de vaandeldrager is. Alom is die woede niet en tussen de snedige commentaren is – gelukkig – nog altijd plaats voor wat razende danspassen, dus spits je oren en vier de weerzin met Priests.


 
WEBSITE METROPOLIS FESTIVAL | FACEBOOK-EVENT

foto van Metropolis Festival.

Surfana Festival
22 – 23 – 24 – 25 juni

Nog maar heel eventjes en dan zitten we extreem hard te genieten in de ultiem ontspannende omgeving van Surfana Festival in Bloemendaal. Aan de Hollandse zee gaat het 22 tot en met 25 juni loessoe met een line-up waar we héél goede vibes van krijgen. 

Achter de duinen vindt eind juni Surfana plaats, een plek en plaats op aarde zoals het leven eigenlijk altijd zou moeten zijn. Ontspannen, zonnig, omringd door vrolijke mensen, goed eten en drinken, de keuze uit meerdere clinics dichter-bij-jezelf-komen en met de zee binnen handbereik om lekker in te duiken of op te surfen. Het goede leven dus, ontdaan van alle gekte én dan ook nog met een hele selectie aan toffe livebands die optreden.

 

Surfana festival 2017 from Surfana on Vimeo.

 

Om maar even wat te noemen hè: The Black Marble Selection, Moon Tapes, The Dawn Brothers, Bungalow, The Mauskovic Dance Band, Niko, Tenfold, EUT en Sinkane. Dat is het muzikale gedeelte, op het gedeelte ‘clinics’ vinden we onder meer Learn To Surf (klinkt goed), Take Part In A Mussel Diner (klinkt ook goed), Get A Massage With Welnessbus (ook niet verkeerd), Take A Breath Journey (even ontspannen, lekker), maar ook clinics rondom yoga, koffie, wijn, het maken van kleding en meditatie. Verder kun je onder meer films kijken tijdens Surfana, bubbelen in een hot tub, de betekenis van je dromen ontdekken en is er uiteraard een uitgebreide keuze uit lekker eten en drinken. Genoeg te doen, dus!

Voor een volledige luisterupdate check je de playlist hieronder, gaan wij daaronder door met de niet-te-missen-TDI-redactietips voor Surfana.

 

Niko
Gebracht als de nieuwe slackersensatie is het Haagse Niko er ook wel écht eentje om in de gaten te houden. De voormalige leden van onder andere Soul Sister Dance Revolution en Taymir staan al enige tijd onder het bezielende oog van Nik van den Berg (voorheen Prinsenkind) en brachten eerder dit jaar de EP Oh Yeah, Alright, Okay! Part 1 uit. Al een beetje af te leiden uit die titel, maar die Nikoërs zijn inderdaad een partij lachebekjes. Zo kun je in de webshop van de band een Niko-sextape, Niko-gel, Niko-tegeltjes, Niko-sigaretten en Niko-kettingkjes kopen (zie ook video hieronder). Maar goed, conceptueel zit het wel goed met de deze band en los van alle grappen en grollen, schrijft Niko vooral een lading steengoede, wiebelige nummers die ons doen denken aan Mac DeMarco, Smith Westerns en Beach Fossils. Live zal dat ook wel goed komen, gezien de podiumervaring van deze boys. Laat maar komen, plannen wij vast een gintonic-pitstop voor de show.

 

Barbagallo
Zijn bekendheid heeft hij voor een deel te danken aan het feit dat hij sinds 2012 de drummer van Tame Impala is, maar deze Julien Barbagallo heeft wel meer in zijn mars (al is dat eerste ook al behoorlijk wat). Solo maakte Barbagallo namelijk kabbelende muziek die klinkt als een ideale Hollandse dag aan het strand, met een graad of 24 en een ijskoud raketje in je klauwen terwijl je zoute wind je borsthaar doet kroelen. Zijn laatste album Grand Chien is vorig jaar uitgekomen en staat vol met zonnige en eigenzinnige Franse pop. Niet eens het enige wat hij allemaal doet, want naast het knutselen in zijn slaapkamertje aan zijn eigen songs, draagt hij ook bij aan de muziek van Tahiti 80 en Hyperclean, evenals het geflipte Aquaserge (een soort superheldversie van Serge Gainsbourg). Afijn: goed bezig, die Barbagallo.

 

Sinkane
Als volgende gaan wij voor Sinkane, de in Londen geboren muzikant met Soedanese roots. Ahmed Gallab maakt prachtige, hoopvolle muziek en is de koning van ziel strelende melodieën. Inmiddels heeft hij een vrij uitgebreide muzikale carrière, hij speelde voor zijn eigen project onder meer in Caribou, Born Ruffians, of Montreal en Yeasayer. Met een waaier aan muzikale invloeden, leerden wij dit multitalent kennen door zijn plaat Mars uit 2012, die hij opvolgde met het fenomenale (en op onze redactie grijsgedraaide) Mean Love uit 2014. Spiksplinternieuw materiaal is er ook zeker, onlangs vuurde hij met zijn nieuwe LP Life & Livin’ It negen voltreffers af (met Favorite Song als ons favoriete liedje). Hieronder check je nog een strakke Tiny Desk Concert-sessie, checken die handel!

 

The Mauskovic Dance Band
Misschien dat je de band al eens tegen het lijf bent geswingd, want The Mauskovic Dance Band is populair op allerhande festivals. Dat begrijpen wij wel. Check maar eens een gemiddeld clipje van deze bands met Afro-Colombiaanse invloeden en je voelt je voeten al door het Bloemendaalse zand glijden. Je moet wel een beetje bij de les blijven, want deze buitenaardse cumbia- en afrobeat-grooves worden retesnel en retestrak gespeeld door deze Amsterdamse band. Luister eens Repeating Night of deze bizarre sessie op het Mauskovic Dance Ship en je begrijpt waar wij het over hebben.

 

Phoam
Die eerste klanken van Pure doen ons denken aan de zoete en kleurrijke klanken van Klangstof. De band word vers uit Heerhugowaard ingevlogen voor deze show op Surfana eind juni. Daar zal Phoam je verrassen met spacende gitaarecho’s in het kielzog van The War On Drugs en Tame Impala plus een easy going vibe die bands als Allah-Las over al hun muziek heen hebben liggen. Het is een vreemde mengelmoes die bijvoorbeeld bijzonder goed werkt voor een band als POND, een band die Phoam ook vast wel in de platencollectie heeft zitten. Deze guys kunnen zomaar eens de duizelingwekkende verrassing gaan worden van het strandfestival. En er is maar één manier om daar achter te gaan komen *knipoog*.

 

WEBSITE FESTIVAL | FACEBOOK-EVENT

 

Een ware renaissance in de muziekproductie heeft ervoor gezorgd dat steeds meer artiesten tegenwoordig kiezen voor de warme, rijke klanken van traditionele bandopnames. Studio’s vinden die deze mogelijkheid bieden blijkt een uitdaging, want het onderhouden en hanteren van authentieke analoge opnameapparatuur is een zware en tijdrovende taak.  

The Lullabye Factory in Amsterdam heeft de stap echter wel durven zetten en is er in geslaagd een voormalige opslagruimte om te bouwen tot analoge opnamestudio. Sinds de opening ontvangt The Lullabye Factory wekelijks allerlei soorten artiesten, en inmiddels is er ook sprake van een eigen booking agency en een mixtape.

De onlangs uitgekomen mixtape staat bol van de jonge en enthousiaste bands, en dat was meer dan genoeg reden voor The Lullabye Factory om een aantal shows te organiseren waarbij Nederland kennis kan maken met de artiesten, de mixtape en de kunst van het analoog opnemen. Op 9 juni staat The Lullabye Factory Analog Mixtape Project Tour in ACU, Utrecht en kun je dit allemaal komen bewonderen – met optredens van Sailing to Suez, DJHAGY en Money & The Man.

Bij The Daily Indie vind je alles op het gebied van muziek, maar wij doen natuurlijk ook wel wat meer dan alleen maar muziek luisteren en artiesten interviewen. Daarom zetten we in onze Staff Picks een aantal tips op een rijtje op het gebied van literatuur, film, cultuur, winkels, events, tentoonstellingen en allerlei andere toffe dingen die we tegen het lijf liepen.

Tekst door Dorus Smit en Gea Bruinsma

FESTIVAL: Surfana Festival
22 t/m 25 juni, Bloemendaal

Haal je meest zomerse outfit uit de kast en spring op je surfplank! Dan ben je helemaal klaar voor het Surfana festival. Dit vierdaagse feestje wordt dit jaar voor de vijfde keer georganiseerd. Met verschillende activiteiten zoals yoga, surfen en workshops helpt Surfana festival je als bezoeker aan het ultieme zomergevoel. In de tussentijd kun je genieten van acts zoals Jo Goes Hunting, EUT, The Black Marble Selection en Moon Tapes. Het festival vindt plaats van 22 t/m 25 juni in Bloemendaal. (DS)

TENTOONSTELLING: Robert Mapplethorpe
Kunsthal Rotterdam

Vanaf 22 april t/m 27 augustus wordt het leven en werk van Robert Mapplethorpe uitgelicht in de Kunsthal Rotterdam. Mapplethorpe (1946–1989) staat vooral bekend om zijn foto’s van naakte mannen, zelfportretten en stillevens. Tweehonderd foto’s van de kunstenaar worden voor het eerst op zo’n grote schaal in Nederland vertoond, waaronder portretten van bekende kunstenaars zoals Patti Smith of model Phillip Prioleau. De tentoonstelling in Rotterdam geeft een mooi beeld van de carrière van Robert, waarin seksualiteit en perfectie centraal stond. (DS)

 

(FILM)TENTOONSTELLING: Martin Scorsese – The Exhibition
Filmmuseum Eye, Amsterdam 

Museum Eye pakt eens in de zoveel tijd uit met expo’s die iedereen gezien moet hebben. Eerder was dat voor meesterregisseur Stanley Kubrick, en van 25 mei t/m 3 september is de ultieme New Yorker Martin Scorsese (1942) aan de beurt. In deze overzichtstentoonstelling over de maker van onder meer klassiekers als Taxi Driver en Raging Bull, maar ook recenter The Departed en The Wolf of Wall Street, wordt niet alleen zijn werk geëerd, maar ook aandacht aan zijn leven geschonken. Scorsese is al zijn gehele carrière geïntrigeerd door mannelijkheid, en dan vooral door figuren die zich aan de rand van de maatschappij bevinden. En laten we zijn fascinatie voor The Rolling Stones ook niet vergeten: hij gebruikte meer dan eens de muziek van de legendarische Britse band in iconische scènes van zijn films. De regisseur is bovendien nog altijd in leven én nog steeds actief: volgend jaar komt met The Irishman na 23 jaar weer een film van Scorsese met Robert de Niro in de hoofdrol uit. (GB)

 

FILM: It Comes At Night
Trey Edward Shults in filmhuis en bioscoop

Psst, heb je alle deuren en ramen goed gesloten? Misschien niet het beste idee. In de thriller It Comes At Night vlucht Paul met zijn gezin naar een afgelegen huis, om zich daar te verschuilen voor een bovennatuurlijk gevaar. Als een wanhopige andere familie opduikt met de vraag of ze zich er ook mogen verschansen, begint ook binnen de ellende. Paul blijkt zelf duisterder dan verwacht. Het is pas de tweede film van jonge regisseur Trey Edward Shults, maar hij wordt nu al als kanshebber genoemd voor beste horrorfilm van dit jaar. Schults regisseerde én schreef It Comes At Night, wat redelijk uniek is in deze tijd van boekverfilmingen. Vanaf 15 juni in de bioscoop. (GB)

 

Je kent het wel: op een festival als London Calling net dat ene bandje missen waar iedereen het nog jaren over heeft. Pijnlijk. Maar laat ons, The Daily Indie, je helpen met het strategisch uitkiezen van je barhangmomenten. Dat je  grote namen als British Sea Power en POND niet mag missen, spreekt voor zich. Maar wat zijn de andere namen die deze editie zo kleurrijk maken? Wij tippen vijf niet-te-missen-acts voor je.

Tekst Ricardo Jupijn en Dirk Baart

Eerder las je bij ons al een interview met Ron Gallo, een profiel van Kane Strang, een feature over POND en alle Tame Impala-vertakking en kon je een speciale London Calling-radioshow horen die onze radio-afdeling in elkaar heeft gedraaid.

Childhood
Het Zuid-Londense Childhood is zo’n band die je moeiteloos kunt vergelijken met The Stone Roses en Primal Scream. Dat deed de muziekpers dan ook na 2010, toen het viertal werd opgericht door zanger Ben Romans-Hopcraft en gitarist Leo Dobson. Dat Childhood na debuut Lacuna nooit écht doorgebroken is, dat vinden we eigenlijk helemaal niet erg. De schitterende shoegaze die de Britten maken, die willen we best voor onszelf houden. Goed, omdat je nu toch op London Calling bent, mag je ons geheimpje wel weten. Luister tijdens Childhoods show op het festival bijvoorbeeld eens goed naar nieuwe single Californian Light om een gloedvolle glimp op te vangen van hoe de grootste band ter wereld geklonken had als Childhood in de jaren negentig jong was geweest. (DB)
Zaterdag, Grote Zaal om 19:45

 

HMLTD
Wie het Londense kunstenaarscollectief HMLTD (kort voor Happy Meal LTD) probeert te vergelijken met andere bands, komt al snel terecht in een donkere steeg waar links Fat White Family in de duisternis lurkt en rechts een glimp opgevangen kan worden van David Bowie in zijn glamrockfase. Daarna loopt de steeg dood, want HMLTD is een van de vreemdste vogels die de afgelopen jaren uit een ei gekropen is. Immers, eerlijk is eerlijk: uit een baarmoeder kunnen deze knotsgekke kerels toch niet gekomen zijn? HMLTD is een bizarre band die de boel op stelten zet, maar tegelijkertijd écht ergens voor staat. (DB)
Vrijdag, Kleine Zaal om 00:20

 

TRAAMS
Toch al even bezig, maar echt zo’n band die nog door genoeg mensen ontdekt kan en (volgens ons) moet worden. De band uit Sussex is muzikaal lekker fel en agressief, maar weet al die vurigheid te gieten in gecontroleerde en retestrakke songs. Maar o wee als deze stoomtrein zo nu en dan ontspoort met melodieuze wanhoopskreten en gitaren die aan al het krautrockgeweld moeten geloven. De band komt net van een tournee af met Car Seat Headrest, dus die jongens komen nog warm uit het bandbusje gerold om die Grote Zaal eens flink aan te pakken. (RJ)
Zaterdag, Grote Zaal om 20:55

 

Skegss
Ja, hoor: surfende en skateboardende slackers uit Australië die kekke gitaarmuziek maken. Het zal eens niet zo zijn! Mocht je nou toevallig ook een flinke liefhebber zijn van bands als Howler, Smith Westerns en Wavves, dan gaan deze guys je absoluut niet teleurstellen. De drie Z-eigenschappen worden op de zaterdag van London Calling flink van stal gehaald door Skegss: zweterig, zonnig en zinderend. Wees geen sukkeltje en pak die show mee deze zaterdagnacht! (RJ)
Zaterdag, Kleine Zaal om 01:45

 

Fazerdaze
De Nieuw-Zeelandse Amelia Murray is als Fazerdaze al een tijdje behoorlijk goed bezig aan de andere kant van de wereld, maar komt nu ook naar Europa om onze hartjes te veroveren met haar dromerige en onder-je-huid-nestelende lofi-pop. Haar nieuwe album Morningside is pas een paar weken uit en galmde al honderdduizenden oortjes in over de hele wereld. Het is een intiem album over het leven, de liefde, de zoektocht naar persoonlijke groei en de valkuilen die daarmee gepaard gaan. Murray ging eerder al tour met Connan Mockasin en Unknown Mortal Orchestra en brengt haar muziek uit via Flying Nun Records, het keurmerk-voor-kwaliteit-label. (RJ)
Vrijdag, Kleine Zaal om 18:20

Welcome to The Village
21 – 22 – 23 juli

 

Met Aziza Brahim, Golden Dawn Arkestra, Gaye Su Akyol, Kondi Band, Toko Telo, King Ayisoba en Alsarah And The Nubatones trekt Welcome to The Village een bijzonder gezelschap naar de Groene Ster in Leeuwarden eind juli. Wie zijn dit allemaal, wat maakt ze zo bijzonder en hoe is deze diverse en kleurrijke line-up tot stand gekomen? Wij vroegen het aan de programmeurs van het festival: Peter Reen en Peter Dijkstra. 

Nu komt The Daily Indie al sinds de allereerste editie in 2013 op het festival en weten we dat WtTV meer is dan alleen een festivalweide met een selectie toffe bands. Het festival probeert ook op maatschappelijk gebied zijn programma op allerlei manieren in te kleuren en te zorgen voor een stukje bewustwording van de wereld om je heen. Van innovatie tot duurzaamheid en voedsel: zo werd er in 2015 nog een koe gekocht, om die vervolgens op het menu te zetten tijdens het festival.

Brede programmering
Dat zal nu niet gebeuren, maar we vonden de keuze voor een aantal ‘wereldartiesten’ opnieuw bijzonder intrigerend. Van Sudan, Turkije, Algerije en Sierra Leone: ze komen weer overal vandaan dit jaar. Daarom besloten we om even te bellen met de programmeurs van het festival. Want tussen bands als Franz Ferdinand, Declan McKenna, Black Honey, DMA’s, Korfbal, Meatbodies en Twin Peaks, vallen deze op een prettige manier op. “Het is iets dat we al vanaf het begin doen. We hebben een publiek dat het leuk vindt om verrast te worden en als je hen dan toch wilt verrassen, dan het liefst met iets heel speciaals”, vertellen de Peters. “Het eerste jaar hadden we maar een paar namen, maar dat bleek heel erg aan te slaan binnen de programmering. Het tweede jaar hebben we besloten om er een apart podium aan te wijden op de zaterdag en daarvoor gold hetzelfde. Daar stond zelfs een partij mensen die alleen maar even bij het podium wegliepen om een biertje te halen of wat te eten.”

 

“We hebben een publiek dat het leuk vindt om verrast te worden en als je hen dan toch wilt verrassen, dan het liefst met iets heel specials.”

 

Sterke vrouwen in de lead
De programmeurs merken dat zij een snaar raken bij het publiek met hun opwindende, muzikale smaak, maar proberen wel elke keer met een andere invalshoek het programma samen te stellen. “In eerste instantie willen we ons op muzikaal gebied uiteraard onderscheiden en dat lukt met Welcome to The Village aardig goed denken wij. Onder meer omdat een groot deel van de line-up uit alle windstreken komt en niet zozeer alleen naar de geijkte popcultuur kijkt. We willen ook dit jaar weer laten zien dat het niet uitmaakt waar je als artiest vandaan komt om op ons festival te spelen en we zijn erg blij dat ons publiek dat zeer waardeert.”

 

“We willen laten zien dat het niet uitmaakt waar je als artiest vandaan komt om op ons festival te spelen.”

 

Met die missie in het achterhoofd gingen de programmeurs op zoek naar spannende artiesten. “We besloten vrij vroeg om ons te richten op sterke vrouwen, dus dan heb je al direct een kadering. Vervolgens moet je natuurlijk ook nog een beetje het geluk hebben dat die artiesten op tour of in de buurt zijn. Maar het is ook gebeurt dat een act meer shows om Welcome to The Village is gaan boeken om bij ons te komen spelen, dat is natuurlijk wel echt te gek.”

 

 

Verrassend programma
Dit jaar komen de artiesten onder meer uit Afrika, Zuid-Amerika en Turkije. En niet zelden zijn het artiesten met een speciaal verhaal. “Het zijn namen die de bezoeker misschien niet direct herkent. Maar als ze er dan dieper induiken of het programmaboekje lezen, dan zien ze al snel dat er een bijzonder verhaal achter zit. En we willen mensen daarin graag meenemen, zodat ze er ook over na gaan denken. Zo hebben we bijvoorbeeld Aziza Brahim die opgegroeid is in een vluchtelingenkamp en Alsarah (And The Nubatones) die uit Afrika vluchtte en een nieuwe leven opbouwde in de Verenigde Staten.”

 

“Er zit een intrinsieke motivatie achter en vanuit daar ga je zoeken.”

 

“Het begint allemaal met een open blik vanuit hoe we de wereld zien als Welcome to The Village zijnde. Misschien dat het ook wel een beetje in het bloed zit van de noorderlingen, want ik zie dat ook terug bij de vrijwilligers en iedereen die aan het festival meewerkt”, vertelt het duo. “En dat geldt voor alles wat we tijdens het festival doen, we zien daar wel een lijn in. Dat is ook waarom we veel aandacht schenken aan zaken als innovatie en biologisch eten, daar zit een intrinsieke motivatie achter en vanuit daar ga je zoeken.”

 

 

Spiegelende setting
Er zijn genoeg artiesten te bewonderen tijdens Welcome to The Village, maar wat zijn volgens de twee programmeurs nou écht de acts waarop ze niet kunnen wachten tot ze eind juli op het podium staan? “Dat is lastig zeg, want we vinden natuurlijk het hele programma heel vet,” lachen de twee. “We kunnen ze allemaal uitlichten. Maar om een voorbeeld te noemen: Golden Dawn Arkestra, die band heeft écht een fantastische liveshow. Dat wordt echt dik feest en we hebben de band ook in een grotere tent neergezet, omdat we er vertrouwen in hebben dat ze die he-le-maal kapot gaan spelen.”

 

 

“Of Gaye Su Akyol, die zetten we dit jaar neer in de Spiegeltent. We denken dat die setting ontzettend bijdraagt aan de muziek die de band maakt, we hebben het daarnaast ook bewust laat op de avond geprogrammeerd. We hebben echt het idee dat zo’n act heel erg op zijn plek gaat vallen. Nee, wat dat betreft kun je absoluut je culturele horizon verbreden tijdens het festival.” Het is een trend die al langer terug te horen is. Bij bands als Tame Impala tot en met Suuns en King Gizzard & The Lizard Wizard hoor je al jaren dat wereldmuziek steeds meer doorsijpelt in hun instrumentatie, gebruikte toonladders en sound. Een prima ontwikkeling volgens de heren. “Het is wel goed dat het gebeurt en dat mensen daardoor mogelijk ook hun muziek- en wereldbeeld verbreden. Wij denken ook wel dat het uiteindelijk alleen maar goed is voor de muziek als er meer invloeden aan toe worden gevoegd.”

WEBSITE FESTIVAL | FACEBOOK-EVENT