The Daily Indie x Atlas Contact
Boek van de Maand

Ja ja, bij The Daily Indie doen we ook nog weleens wat anders dan muziek luisteren. Zo zijn we haast net zo verzot op boeken als op platen. Daarom zaten wij eens te denken: hoe kunnen we nou eens wat mooie boeken onder de aandacht brengen bij onze volgers? De oplossing hebben we gevonden!

We hebben onze krachten gebundeld met Atlas Contact – de uitgever van onder meer Adriaan van Dis, Geert Mak, Hanna Bervoets, Ellen Deckwitz, Joris Luyendijk, Haro Kraak, Niña Weijers, Jerry Hormone, Haruki Murakami en Dimitri Verhulst – en een maandelijkse actie verzonnen. Zo ontvangen de eerste twee nieuwe leden van The Daily Indie namelijk het The Daily Indie x Atlas Contact Boek van de Maand!

Het tegenovergestelde van een mens
We beginnen deze fijne serie met Lieke Marsman haar debuutroman Het tegenovergestelde van een mens. Een ideeënroman over de dreigende ondergang van de wereld. Experimenteel en eigenzinnig; een boek over onzekerheid, klimaat, liefde, hoop, taal, seksualiteit en angst. In 176 pagina’s neemt ze je in korte hoofdstukken mee naar een wereld waar alles net even anders is dan je denkt. De roman vertelt het verhaal van Ida, over haar jeugd en de tijd na haar studie klimaatwetenschappen, waarbij ze in een after studie-dip valt en besluit naar Italië te gaan om mee te werken aan een belangrijk klimaatproject.

In vele beschouwingen zet Marsman een wirwar aan thema’s uiteen of zoals Tzum omschreef: “Het tegenovergestelde van een mens is een roman die existentiële vraagstukken loepzuiver uiteenrafelt. Niet alleen over het klimaat. Het engagement betreft vooral de mens, de mens als ademend wezen tussen andere, steeds vaker naar lucht happende schepsels en natuurfenomenen. Waar, vraagt Marsman, ligt het zwaartepunt? Bij de hemellichamen, of bij de mens? In dat wat wij het klimaat noemen, zegt niets of niemand wat terug, en de mens is onbeduidend in de spiegel die de natuur ons voorhoudt. Wij doen er niet toe: ‘Zelfs de hemel is leeg.’ Hoe ervaart een mens deze leegte, die we ook tegenkomen in de liefde, de taal, in al onze pogingen betekenis toe te kennen aan het zijn?” Kortom: een heerlijk boek voor in je roadtripkoffer deze zomer.

 

 

Lieke Marsman
Lieke Marsman (1990) is filosoof, dichter en een van de meest gelezen auteurs van deze tijd. Met optredens op Lowlands, gedichten plus essays in De Gids, Vrij Nederland, Tirade en onderscheidingen als de C. Budding’-Prijs in 2011, is Marsman een woordkunstenares die bij de top van een nieuwe generatie schrijvers hoort. Absoluut eentje om rekening mee te houden.

Lid worden is lezen!
Het boek op de mat horen ploffen van de week? Daar hoef je niet eens zo veel voor te doen, want je kunt eenvoudig meedoen met onze actie. Als je lid wordt van The Daily Indie, dan geniet je namelijk niet alleen van onze ledenvoordelen, maar dus ook van Lieke Marsmans nieuwe boek. Word dus lid en stuur er direct even een mailtje achteraan naar ricardo@thedailyindie.nl om het te bevestigen. Dan gaan we het voor je regelen.

 

 

Lieke Marsman | foto Lenny Oosterwijk

Je zit om half één ‘s nachts in de tram met je boek (of natuurlijk je e-reader) te wachten op tot je bij je halte bent aangekomen. Rustig ben je aan het lezen op het niet heel comfortabele tramstoeltje en langzaam begin je te merken dat je je niet helemaal meer kan concentreren op de letters. Je gedachten dwalen af en je staart uit het raam. Dat is waar het nummer Breathing van The Death Of Pop begint.

Het nummer omsluit je met vier muren van weelderige synths en gitaren en vormen het decor van een droom, die op het punt staat aan te vangen. Een vier-akkoordenschema ligt aan de basis en blijft het gehele nummer hetzelfde als een langzame regelmatige ademhaling. Toch blijft het liedje boeiend. De complexe ritmische en melodische aanvullingen kneden het geheel tot een bombastische ruimte vullende compositie en getuigt van een kundig staaltje vakwerk. Het is lastig om te bepalen wat het lied met je doet; er is iets aan de hand, maar je bent niet in staat er bewust over te oordelen. Eigenlijk precies wat je ervaart als je aan het dromen bent. In dat opzicht is Breathing dan ook een ontzettend geslaagde track. Na vier en een halve minuut en een meeslepende synthsolo eindigt het nummer precies waar het begonnen is. Je stapt de tram uit slaat jezelf nog even in het gezicht.

The Daily Indie volgt The Death Of Pop alweer een tijdje en schrijft sinds 2013(!) over dit prettige bandje. Het kwartet uit London en omschrijft haar eigen stijl al tijd als jangle-gaze: het jengelende gitaargeluid van Johnny Marr en The Smiths gemengd met het scala van effecten van shoegaze. Breathing staat op de nieuwe plaat Fed Up, die uit is gekomen op 30 juni.

Nu, doe het licht uit, zet de videoclip op fullscreen en draai het volume omhoog (maar niet te hoog want dat is slecht voor je oren).

 

In het najaar van 2016 maakte het uit Oxford afkomstige Low Island zijn entree met de imponerende debuut EP Just About Somewhere. Die bestaat uit vier melancholische tracks waarin fragiele vocalen, inventieve beats en speelse synthlijnen elkaar afwisselen. Dat het kwartet weet hoe het wil klinken stond meteen als een paal boven water.

Nu is er That Kind Of Love, waarin de kenmerkende en droefgeestige sound van de band opnieuw te horen is. Toch weet de band met een dansbare beat en aanstekelijk refrein te voorkomen dat de neerslachtigheid de overhand grijpt. De track vertelt over het moment waarop een relatie verbroken wordt, alles uitzichtloos lijkt en je je onmogelijk kunt voorstellen dat je eenzelfde soort liefde ooit nog zult ervaren. Low Island weet een universeel gevoel van liefdesverdriet op magnifieke wijze te vertalen naar een schitterend nummer.

 

Wauw, daar zijn ineens nog véél meer namen voor de volgende editie van London Calling. Eerder werden Hurray For The Riff Raff, Marlon Williams en Harlea aangekondigd, nu zijn onder meer Big Thief, (Sandy)Alex G, YAK, Japanese Breakfast, Diet Cig, Cameron Avery, Savoy Motel en Downtown Boys aan het programma toegevoegd.

Ja ja, London Calling bestaat dit jaar gewoon alweer 25(!) jaar en viert dat naast een nieuwe huisstijl ook met waanzinnig veel goede artiesten. Begonnen in 1992 met een avond waarop vier bandjes speelden, is het uitgegroeid tot een van dé showcasefestivals in Nederland. Inmiddels krijgt muzikaal talent uit de hele wereld een podium aangeboden in Paradiso, om te laten zien wat het allemaal in huis heeft.

Alle nieuwe namen: Big Thief, Yak, (Sandy) Alex G, Japanese Breakfast, Cameron Avery, Shame, Downtown Boys, Alex Lahey, Savoy Motel, Vagabon, Frankie Rose, Pinegrove en Diet Cig.

Om nu alvast wat fijne voorproefjes te serveren, hebben we hieronder een aantal video’s op een rijtje gezet van optredende artiesten.

 

 

 

 

 

 

 

 

London Calling: 25 jaar
Vrijdag 27 en zaterdag 28 oktober 2017
Locatie: Paradiso, Amsterdam
Entree: Weekendkaart 35 euro excl. servicekosten. De voorverkoop is reeds gestart via www.paradiso.nl, www.londoncalling.nl en www.ticketmaster.nl
Alle informatie: www.londoncalling.nl

Leesclubs, die kende je natuurlijk al. Maar boeken lezen duurt zo lang en we blijven een muziekplatform, dus toen we hoorden van Luistervogels kregen we vleugels. Omdat we bij The Daily Indie niet alleen van nieuwe muziek, maar ook van nieuwe muziekprojecten houden, organiseren we in samenwerking met Luistervogels de eerste bijeenkomst van de kersverse albumclub, op ons Rotterdamse hoofdkantoor!

Luistervogels werd eerder dit jaar gelanceerd door The Daily Indie-redacteur Dirk Baart, met als doel laagdrempelige bijeenkomsten voor muziekliefhebbers van verschillende pluimage te organiseren. De mening van de recensent is immers niet de enige muzikale waarheid en jouw ideeën over allerlei albums, die zijn er om te delen!

Op zondagmiddag 11 juni organiseert Luistervogels in samenwerking met The Daily Indie zijn eerste editie en je kunt je vanaf nu gratis aanmelden! Het is dé manier om de mensen met wie je online over muziek praat in het echie te ontmoeten én een kijkje te nemen op ons gewoonlijk zo geheime hoofdkantoor in het culturele hart van Rotterdam (drie minuten lopen vanaf CS). De middag staat volledig in het teken van een van de leukste en liefdevolste albums uit de afgelopen maanden…


Mac DeMarco’s This Old Dog
De Canadees zal het zelf waarschijnlijk niet snel toegeven, maar hij laat op die plaat horen wel degelijk serieus genomen te moeten worden. De Sultan der Stoners is stiekem een van de beste liedjesschrijvers van het afgelopen decennium. Normaal gesproken heeft de Canadese clown de lachers aan zijn kont en er een drumstok in, maar op This Old Dog laat hij zijn lolbroek naar zijn enkels vallen. De slacker met tandspleet zingt niet langer slechts over eenzaamheid en onzekerheid, maar ook over familie. Centraal staat de relatie – of het gebrek daaraan – tussen het indie-icoon en zijn verloren vader, die het gezin verliet toen DeMarco een paar jaar oud was. De nuance is nieuw in de wondere wereld van DeMarco, die zich manifesteert als twintiger die zich langzaam maar zeker over geeft aan de toekomst zonder daarbij ten onder te gaan.

Heb jij zin om This Old Dog uitgebreid uit te pluizen en ondertussen meer muziekliefhebbers te ontmoeten? Meld je dan snel gratis aan!

FACEBOOK-EVENEMENT

 

 

 

Crosley Radio x Beaches Brew

 

We verloten regelmatig kaartjes voor toffe shows en festivals, maar een platenspeler hebben we nog niet gehad. Daarom zijn we ook verdomd blij om een Crosley Cruiser II weg te mogen geven. Niet zomaar een Cruiser, maar een limited edition Beaches Brew-editie, voor het (gratis!) festival van 5 tot en met 8 juni plaatsvindt aan de Adriatische kust van Italië. 

In de eerste week van juni spelen onder meer Altin Gün, Blue Crime, King Ayisoba, King Gizzard & The Lizard Wizard, King Khan & The Shrines, Lame, Preoccupations, Shellac, Weyes Blood en Thee Oh Sees. Wij zijn er al een aantal keren geweest en we kunnen je vertellen: een veel relaxter en toffer festival vind je niet snel. Het festival speelt zich af rond een uiterst ontspannen standtent waar de meeste artiesten overdag al een beetje rondhangen en zo nu en dan een duikje nemen. Overdag bestaan de belangrijkste bezigheden voor de gemiddelde bezoeker vooral uit: espresso’s drinken, boekjes lezen, muziek luisteren, beetje ouwehoeren, cocktails nippen, voortreffelijk Italiaans eten en uiteraard je hoofd breken over de grote vraag: ga ik zwemmen in de zee, blijf ik nog even in de zon liggen of zal ik een doucheje pakken?

Check hieronder nog even die vrolijke trailer van het festival en boek nog effe die vliegtickets. Het is daar volgende week tegen de dertig graden volgens de voorspellingen en het festival is gratis. Het enige wat je eigenlijk hoeft te doen, is ernaartoe te gaan.

 

Crosley Cruister II
De platenspelers van Crosley zijn al jaren een groot succes en vliegen als zoete broodjes over de toonbank. Niet zo vreemd, want met zijn ingebouwde speakers en accu die op batterijen werkt, neem je de 2,5 kilogram wegende Cruiser overal mee naartoe. Bijvoorbeeld naar het strand, in het park of gewoon lekker in de tuin. Bovendien kun je de speler ook eenvoudig aansluiten op je geluidssysteem in huis, waardoor je alle keuzevrijheid hebt waar je naar jouw favoriete plaatjes wilt luisteren.

 

Winnen?
Wij kunnen net als jou absoluut geen reden verzinnen waarom je deze prijs niet zou willen winnen. Maar ja, nu is de vraag alleen nog: wat moet je daar allemaal voor doen?! Nou, wij vinden het wel leuk om te zien waar jij deze platenspeler graag wilt gebruiken en welke plaat je daar als eerste gaat beluisteren. In de keuken, de tuin, je kantoor, het park of op je dakterras: het maakt niet uit. Schiet een zomerse foto van jezelf met daarop: de plek waar je die Crosley graag wilt gebruiken en jouw favoriete plaat. Wees creatief en stuur de foto door naar ricardo@thedailyindie.nl. Doe dat wel vóór 9 juni.

 

BEACHES BREW | CROSLEY RADIO

Fans van bands als Klangstof, Zulu Winter, The Maccabees en Glass Animals kunnen de hastag #geniet0n alvast van stal halen bij de shows van het Canadese Close Talker de komende tijd. Op 1 juni speelt de band op V11, vrijdag 2 juni tijdens een TDI Presents-show in Hedon en 3 juni op Vestrock.

De nieuwe plaat Lens is gemixt door Marcus Paquin, die eerder werkte met onder meer Arcade Fire en The National. Afgaande op de vorige platen Flux en Timbres voelde je het al een beetje aankomen, maar dat is een pracht van een plaat geworden. Wij vroegen de band om voor ons een playlist te maken waarmee je helemaal in de stemming komt voor een Close Talker-show.

 


Leden van The Daily Indie ontvangen drie euro korting op deze show van Close Talker. Als lid van The Daily Indie kun je gebruikmaken van een hoop ledenvoordelen en je wordt al voor een tientje per jaar, dat doe je hier!

 

1. Jamie XX – The Rest Is Noise

“The kick pattern in this song is mesmerizing. Probably our favourite Jamie XX song. The entire thing feels like it is continually growing while never drifting too far away from the original mood. It’s emotional, but feels like its anticipating something, rather than being reflective.”

2. Waves – Miguel (Tame Impala Remix)
“Although I love Miguel’s original version of this song, the touch of Tame Impala in this track is a match made in heaven. Those drums…”

3. Clean – Japanese House
“In love with this band. The vocal harmonizer used on the lead singer’s voice reminds me of Imogen Heap, but the rest of the production makes this song incredible unique.”

4. Pink + White – Frank Ocean
“One of my favourite songs on ‘Blonde’. Everything on this track is so smooth and could force anyone into a better mood.”

5. Awake – Tycho
“We’ve all been huge fans of Tycho for quite awhile and this song perfectly describes why. Like Jamie XX’s ‘The Rest Is Noise’, this song is constantly anticipating while always conveying the same feeling.”

6. Walrus – D.D. Dumbo
“We discovered D.D. Dumbo last year in Europe listening to the albums of the month at Rough Trade Record Store. This song was the first to come on and we were instantly sold.”

7. Even The Shadow – Porches
“That synth line that opens up this track.. oh baby! One of my fav tracks of one my fav albums from last year. Saw this band at SXSW last year and they did not disappoint.”

8. Monument – Mutemath (Disero Remix)
“To be honest, I’m not much of a fan of the original version of this song… but this remix is fire.”

9. Good As Hell – Lizzo
“We were able to witness Lizzo perform this year at SXSW and she was incredible. I would make the bold claim that she is even better live, but this song is always a great jam when it comes on.”

10. Needed Me – Rihanna 
“Do I even need to say anything here?”

 

De formule moge inmiddels bekend zijn: vrijdag = nieuwe albums, en wij zetten graag de highlights voor je op een rijtje. Dat betekent op deze grauwe vrijdag 19 mei gloedjesplinterfonkelnieuwe langspelers van Wavves, Daniel Romano, (Sandy) Alex G en nog een boel. 

…en alsof dat nog niet voldoende luisterplezier oplevert, zijn er ook nog nieuwe singles verschenen van Phoenix, Beach House, Hooded Fang, The KVB, Flesh Panthers en Courtney Barnett. Feest!

Wavves – You’re Welcome

 

Daniel Romano – Modern Pressure

 

(Sandy) Alex G – Rocket

 

Pumarosa – The Witch

 

She Devils – She Devils

 

The Mountain Goats – Goths 

 

Trophy Dad – Dogman

London Calling Festival
26 & 27 mei

We zaten er even aan te denken om London Calling om te dopen in ‘Oceania Calling’, zo ontzettend veel fijne acts staan er eind mei op het programma. Het muzikale talent op al die eilandjes aan de andere kant van de wereld is natuurlijk bekend, maar ook deze London Calling-editie krijgen Australische en Nieuw-Zeelandse artiesten weer een duidelijk gezicht in de line-up.

Met POND, Flyying Colours, Fazerdaze, Hazel English, Skegss en Gold Class zijn er tijdens London Calling in ieder geval genoeg Kiwi’s en Aussies te vinden in Paradiso. Toch willen wij ons graag richten op één artiest in het bijzonder: Kane Strang. Zijn debuutalbum Blue Cheese is niet voor niets uitgebracht via Flying Nun Records, het invloedrijke Nieuw-Zeelandse label da&t sinds 1981 onder meer de muziek uitbrengt van The Clean, The Bats, The Chills, The Courtneys, The Verlaines, Ghost Wave en Aldous Harding.

De typische Nieuw-Zeelandse janglepop-invloeden zijn goed terug te horen bij de uit Dunedin afkomstige muzikant, die al eens the next Stephen Malkmus werd genoemd. Strang is zo’n multi-indierocktalent dat eens in de zoveel jaren opstaat, net zo eentje als Will Toledo van Car Seat Headrest. Net als Toledo is ook Strang zo’n jonge ziel zonder enige rust in zijn donder. Op zijn zolderkamer in zijn ouderlijk huis knutselde Strang zijn plaat in elkaar, met zijn gitaar op schoot. Op internet gingen de nummers vervolgens een eigen leven leiden. Toch laat hij op zijn eind juni te verschijnen album Two Hearts And No Brain de teugels wel een beetje vieren. De livegitarist heeft voor de plaat namelijk drie partijtjes in mogen spelen en de drums komen niet meer uit een kastje, maar zijn afkomstig van een drummer van vlees en bloed.

 

 

Dat hij zijn muziek sinds dit jaar uitbrengt via Dead Oceans (o.a. Slowdive, Kevin Morby, Ryley Walker) is goed te horen op de eerste singles van dat album. Het label heeft er wat geld tegenaan gegooid, om Strang een dikker en beter geproduceerd album te laten maken. Een goede keuze, want daardoor komt de muzikaliteit van Strang veel meer naar voren dan op zijn charmante, maar houtje-touwtje klinkende debuut. Je hoort namelijk aan alles dat Strang zijn hoofd overstroomt van muzikale ideeën en dat hij ze steeds beter op de band krijgt. Hij is waanzinnig ambitieus en elk nieuw nummer klinkt dieper, rijker en beter dan alles wat hij daarvoor heeft gemaakt. Het huidige werk is nog maar een schets van zijn muzikale kunnen, een opwarmertje naar een monument van een indierockplaat.

Zijn associatieve teksten, monotone stem, kale sound en stuwende gitaarpartijen zijn indie-athems in de dop. Je gaat ze ongetwijfeld nog veel vaker horen dit jaar. Het optreden op London Calling is Strangs allereerste Nederlandse soloshow. Extra bijzonder, dus.

 

Een nieuwe aanwinst voor het Amerikaanse platenlabel Jagjaguwar (onder meer Foxygen, Preoccupations, Dinosaur Jr.) is het spiksplinternieuwe Midnight Sister. De band heeft een schamele tweehonderd likes op Facebook, geen bandbiografie noch een eigen website, maar toch al supports verzorgd voor niemand minder dan Future Islands.

Iets wat niet bepaald vaak voorkomt bij nieuwkomers. De band, afkomstig uit het zonnige Los Angeles, heeft de allereerste single getiteld Leave You via het label online geslingerd. Deze scoorde binnen twee weken al een dikke 60.000 plays op Spotify en vindt zijn weg nog steeds prima naar indieliefhebbende oortjes. Voor de rest blijft het vrij geheimzinnig wat er rondom de band gebeurt.

Gelukkig liegt de track er niet om: Leave You bewijst in een kleine twee minuten dat onbekendheid niet betekent dat de muziek ook gelijk onwaardig is. Midnight Sister doet denken aan een mix van licht-psychedelische instrumentatie van Jacco Gardner met een breekbare leadvocaal à la Whitney en een toefje Foxygen-vibes.

 

In de wereld van Warm Soda hebben muzikanten een flinke pornosnor. Ze dragen veel te strakke broeken en er rust altijd wel een voetje op een loeiende gitaarversterker. De beste hits hoor je op de AM-radio, altijd vergezeld van een klein ruisje in de achtergrond. Al vier albums lang doet het gezelschap rond frontman Matthew Melton met veel succes alsof het 1978 is. Op I Don’t Wanna Grow Up -het laatste album naar het schijnt- doen ze dat beter dan ze ooit deden.

Natuurlijk zou je de powerpop die de band speelt gedateerd kunnen noemen en kun je het imago dat Warm Soda er op na houdt als een gimmick zien. Ware het niet dat zijn liedjes veel en veel te goed zijn voor dat soort cynische overpeinzingen. Melton en de zijnen verstaan de kunst om met drie akkoorden en een minimale ritmesectie pure euforie te creëren, zoals in het titelnummer of in het voortjagende Don’t Stop Now.

 

 

Denk aan de Buzzcocks of The Knack: bands die pure pop in een leren jasje hijsen en van een punkinjectie voorzien. Veertig jaar na die hoogtijdagen klinken de bedrieglijk eenvoudige gitaarliedjes van Warm Soda  niet alleen fris en enthousiast, maar ook gewoon actueel, of liever nog tijdloos. Een stortvloed aan slimme hooks en messcherp spel, zorgen ervoor dat Warm Soda’s bubblegumpop niet alleen nostalgisch is, maar het gros van alle garagebandjes naar huis jaagt op basis van kwaliteit en songschrijverschap.

Na dit album trekt Melton de stekker uit Warm Soda, omdat hij met zijn Nederlandse liefje een nieuwe band gaat beginnen (daarover las je hier al meer bij The Daily Indie). Het succes is hem van harte gegund, maar wat verschrikkelijk jammer dat hij met deze band niet langer door zal bubblegummen.