Fans van bands als Klangstof, Zulu Winter, The Maccabees en Glass Animals kunnen de hastag #geniet0n alvast van stal halen bij de shows van het Canadese Close Talker de komende tijd. Op 1 juni speelt de band op V11, vrijdag 2 juni tijdens een TDI Presents-show in Hedon en 3 juni op Vestrock.

De nieuwe plaat Lens is gemixt door Marcus Paquin, die eerder werkte met onder meer Arcade Fire en The National. Afgaande op de vorige platen Flux en Timbres voelde je het al een beetje aankomen, maar dat is een pracht van een plaat geworden. Wij vroegen de band om voor ons een playlist te maken waarmee je helemaal in de stemming komt voor een Close Talker-show.

 


Leden van The Daily Indie ontvangen drie euro korting op deze show van Close Talker. Als lid van The Daily Indie kun je gebruikmaken van een hoop ledenvoordelen en je wordt al voor een tientje per jaar, dat doe je hier!

 

1. Jamie XX – The Rest Is Noise

“The kick pattern in this song is mesmerizing. Probably our favourite Jamie XX song. The entire thing feels like it is continually growing while never drifting too far away from the original mood. It’s emotional, but feels like its anticipating something, rather than being reflective.”

2. Waves – Miguel (Tame Impala Remix)
“Although I love Miguel’s original version of this song, the touch of Tame Impala in this track is a match made in heaven. Those drums…”

3. Clean – Japanese House
“In love with this band. The vocal harmonizer used on the lead singer’s voice reminds me of Imogen Heap, but the rest of the production makes this song incredible unique.”

4. Pink + White – Frank Ocean
“One of my favourite songs on ‘Blonde’. Everything on this track is so smooth and could force anyone into a better mood.”

5. Awake – Tycho
“We’ve all been huge fans of Tycho for quite awhile and this song perfectly describes why. Like Jamie XX’s ‘The Rest Is Noise’, this song is constantly anticipating while always conveying the same feeling.”

6. Walrus – D.D. Dumbo
“We discovered D.D. Dumbo last year in Europe listening to the albums of the month at Rough Trade Record Store. This song was the first to come on and we were instantly sold.”

7. Even The Shadow – Porches
“That synth line that opens up this track.. oh baby! One of my fav tracks of one my fav albums from last year. Saw this band at SXSW last year and they did not disappoint.”

8. Monument – Mutemath (Disero Remix)
“To be honest, I’m not much of a fan of the original version of this song… but this remix is fire.”

9. Good As Hell – Lizzo
“We were able to witness Lizzo perform this year at SXSW and she was incredible. I would make the bold claim that she is even better live, but this song is always a great jam when it comes on.”

10. Needed Me – Rihanna 
“Do I even need to say anything here?”

 

London Calling Festival
26 & 27 mei

We zaten er even aan te denken om London Calling om te dopen in ‘Oceania Calling’, zo ontzettend veel fijne acts staan er eind mei op het programma. Het muzikale talent op al die eilandjes aan de andere kant van de wereld is natuurlijk bekend, maar ook deze London Calling-editie krijgen Australische en Nieuw-Zeelandse artiesten weer een duidelijk gezicht in de line-up.

Met POND, Flyying Colours, Fazerdaze, Hazel English, Skegss en Gold Class zijn er tijdens London Calling in ieder geval genoeg Kiwi’s en Aussies te vinden in Paradiso. Toch willen wij ons graag richten op één artiest in het bijzonder: Kane Strang. Zijn debuutalbum Blue Cheese is niet voor niets uitgebracht via Flying Nun Records, het invloedrijke Nieuw-Zeelandse label da&t sinds 1981 onder meer de muziek uitbrengt van The Clean, The Bats, The Chills, The Courtneys, The Verlaines, Ghost Wave en Aldous Harding.

De typische Nieuw-Zeelandse janglepop-invloeden zijn goed terug te horen bij de uit Dunedin afkomstige muzikant, die al eens the next Stephen Malkmus werd genoemd. Strang is zo’n multi-indierocktalent dat eens in de zoveel jaren opstaat, net zo eentje als Will Toledo van Car Seat Headrest. Net als Toledo is ook Strang zo’n jonge ziel zonder enige rust in zijn donder. Op zijn zolderkamer in zijn ouderlijk huis knutselde Strang zijn plaat in elkaar, met zijn gitaar op schoot. Op internet gingen de nummers vervolgens een eigen leven leiden. Toch laat hij op zijn eind juni te verschijnen album Two Hearts And No Brain de teugels wel een beetje vieren. De livegitarist heeft voor de plaat namelijk drie partijtjes in mogen spelen en de drums komen niet meer uit een kastje, maar zijn afkomstig van een drummer van vlees en bloed.

 

 

Dat hij zijn muziek sinds dit jaar uitbrengt via Dead Oceans (o.a. Slowdive, Kevin Morby, Ryley Walker) is goed te horen op de eerste singles van dat album. Het label heeft er wat geld tegenaan gegooid, om Strang een dikker en beter geproduceerd album te laten maken. Een goede keuze, want daardoor komt de muzikaliteit van Strang veel meer naar voren dan op zijn charmante, maar houtje-touwtje klinkende debuut. Je hoort namelijk aan alles dat Strang zijn hoofd overstroomt van muzikale ideeën en dat hij ze steeds beter op de band krijgt. Hij is waanzinnig ambitieus en elk nieuw nummer klinkt dieper, rijker en beter dan alles wat hij daarvoor heeft gemaakt. Het huidige werk is nog maar een schets van zijn muzikale kunnen, een opwarmertje naar een monument van een indierockplaat.

Zijn associatieve teksten, monotone stem, kale sound en stuwende gitaarpartijen zijn indie-athems in de dop. Je gaat ze ongetwijfeld nog veel vaker horen dit jaar. Het optreden op London Calling is Strangs allereerste Nederlandse soloshow. Extra bijzonder, dus.

 

Een nieuwe aanwinst voor het Amerikaanse platenlabel Jagjaguwar (onder meer Foxygen, Preoccupations, Dinosaur Jr.) is het spiksplinternieuwe Midnight Sister. De band heeft een schamele tweehonderd likes op Facebook, geen bandbiografie noch een eigen website, maar toch al supports verzorgd voor niemand minder dan Future Islands.

Iets wat niet bepaald vaak voorkomt bij nieuwkomers. De band, afkomstig uit het zonnige Los Angeles, heeft de allereerste single getiteld Leave You via het label online geslingerd. Deze scoorde binnen twee weken al een dikke 60.000 plays op Spotify en vindt zijn weg nog steeds prima naar indieliefhebbende oortjes. Voor de rest blijft het vrij geheimzinnig wat er rondom de band gebeurt.

Gelukkig liegt de track er niet om: Leave You bewijst in een kleine twee minuten dat onbekendheid niet betekent dat de muziek ook gelijk onwaardig is. Midnight Sister doet denken aan een mix van licht-psychedelische instrumentatie van Jacco Gardner met een breekbare leadvocaal à la Whitney en een toefje Foxygen-vibes.

 

In de wereld van Warm Soda hebben muzikanten een flinke pornosnor. Ze dragen veel te strakke broeken en er rust altijd wel een voetje op een loeiende gitaarversterker. De beste hits hoor je op de AM-radio, altijd vergezeld van een klein ruisje in de achtergrond. Al vier albums lang doet het gezelschap rond frontman Matthew Melton met veel succes alsof het 1978 is. Op I Don’t Wanna Grow Up -het laatste album naar het schijnt- doen ze dat beter dan ze ooit deden.

Natuurlijk zou je de powerpop die de band speelt gedateerd kunnen noemen en kun je het imago dat Warm Soda er op na houdt als een gimmick zien. Ware het niet dat zijn liedjes veel en veel te goed zijn voor dat soort cynische overpeinzingen. Melton en de zijnen verstaan de kunst om met drie akkoorden en een minimale ritmesectie pure euforie te creëren, zoals in het titelnummer of in het voortjagende Don’t Stop Now.

 

 

Denk aan de Buzzcocks of The Knack: bands die pure pop in een leren jasje hijsen en van een punkinjectie voorzien. Veertig jaar na die hoogtijdagen klinken de bedrieglijk eenvoudige gitaarliedjes van Warm Soda  niet alleen fris en enthousiast, maar ook gewoon actueel, of liever nog tijdloos. Een stortvloed aan slimme hooks en messcherp spel, zorgen ervoor dat Warm Soda’s bubblegumpop niet alleen nostalgisch is, maar het gros van alle garagebandjes naar huis jaagt op basis van kwaliteit en songschrijverschap.

Na dit album trekt Melton de stekker uit Warm Soda, omdat hij met zijn Nederlandse liefje een nieuwe band gaat beginnen (daarover las je hier al meer bij The Daily Indie). Het succes is hem van harte gegund, maar wat verschrikkelijk jammer dat hij met deze band niet langer door zal bubblegummen.

 

 

 

Na een haast bizarre oogst tijdens de releasedag vorige week vrijdag, hebben de indiegoden vandaag een iets kleinere hoeveelheid sicke platen voor ons in petto. Toch is er nog genoeg moois te ontdekken hoor: de nieuwe  Fake Billy & The Lost Prophets en de debuutplaten van Girlpool & Her’s. Luister hieronder naar ons overzicht. 

Voor fans van Fleet Foxes: de band heeft een nieuwe single, net als The National. En vergeet uiteraard niet even het debuut van Harry Styles te checken!

 

Girlpool – Powerplant

 

 

Fake Billy & The False Prophets – LIPGLOSS

 

Her’s – Songs Of Her’s

De langspeler van Pond is, na maanden smullen van dikke singles, eindelijk uitgebracht. Op de productie is niemand minder dan Kevin Parker (frontman van Tame Impala) te vinden en die heeft zijn stempel op dit album gedrukt. Er waren altijd paralellen te vinden tussen het geluid van de beide bands, en dat is bij dit album niet anders. Waar Tame Impala de wereld al veroverd had, heeft Pond met dit album het potentieel om dit dubbel en dwars over te doen.

Pond stond voorheen bekend om vlammende psychrock met nummers als Giant Tortoise en Elvis Flaming Star, maar gooit het nu over een hele andere boeg. Qua geluid klinkt de band een beetje zoals Tame Impala deed op Currents, maar het is nog een streepje extra experimenteel. De logische- en vrij eigen effectjes zoals de echo’s op de zang, de funky bassloopjes, de fuzz op de gitaren en de synthesizers zijn in overvloed te vinden op The Weather. Ook is er een klein beetje David Bowie te horen in het geluid van het album, met name in de opbouw en de gelaagdheid van nummers.
 

 
De plaat begint ontzettend sterk en bombastisch met 300000 Megatons, een nummer dat direct de lijn van de plaat neerlegt: chaotische psychpop met enorme bombast. Daarna knalt de band verder met Sweep me off my feet, Paint Me Silver en de ontzettende knaller in de vorm van Colder Than Ice. Daarna val je in een bed van rustige psychpop om vervolgens af te sluiten met de sterke titelsong.
Het album leunt dus deels op hun eigen verleden, maar maakt met de plaat eigenlijk dezelfde ontwikkelingsslag als Tame Impala in 2015 deed. Van spacy 60’s/70’s  psychrock naar het gebruiken van deze elementen om een compleet eigentijds album in elkaar te zetten met flink wat invloeden uit de 80’s. De ontwikkelingsslag is vooral te vinden in de productie, wat logisch is gezien Kevin Parker de albums van Pond al sinds het begin produceert.

Kortom: The Weather van Pond is een plaat die gewoonweg erg lekker is. Ze leggen de basis voor een glansrijke toekomst en een heel mooie festivalzomer. Veel nummers zijn potentiële party-anthems en zouden het nog wel eens erg goed kunnen doen op het komende festivalseizoen. Wij voorspellen blauwe lucht en zonneschijn met deze plaat!

En stiekem, heel stiekem, is het album toch een klein aandenken aan Bowie.
 

Je kent het vast: alle nieuwe muziek dendert constant door je hoofd, je hebt een waslijst aan nieuwe platen die je nog wilt checken en ondertussen blijven de muzieksites maar volstromen met toffe bandjes en artiesten. Het lijkt haast wel alsof al jouw favoriete indie-muzikanten gezamenlijk hebben besloten om állemaal tegelijk nieuw werk uit te brengen. TDI gaat je helpen!

April vloog weer voorbij, en deze maand zegevierden de bands van Nederlandse bodem. Met releases van onder andere PALMSY, Bounty Island, 45ACIDBABIES, Track Club Party blijkt maar weer eens hoe veel talent wij hebben rondlopen op dit kleine stukje aarde. Ook zitten er in dit lijstje weer wat ‘oude rotten’: indierockgrondleggers Phoenix zijn weer terug met het mega catchy J-Boy en Kevin Morby lijkt nooit stil te zitten en dropt weer een nieuwe single van zijn nieuwe plaat City Music die in juni verschijnt. Daarnaast hebben we de single Bed van de opkomende supergroup Cende heeft een nieuw nummer met Frankie Cosmos de wereld ingeslingerd. Genoeg moois om de maand mee af te sluiten. Enjoy!

 

The Japanese House
29 april in

Aankomende zaterdag speelt de mysterieuze Amber Bain, beter bekend als The Japanese House, in Sugarfactory. Dit weekend speelt de bijzondere muzikante in Amsterdam haar enige Nederlandse clubshow in aanloop naar haar debuutplaat. Zelden hebben wij iemand zijn eigen muziek mooier horen omschrijven: “A sad little puppy listening to Beyoncé to cheer itself up.” 

Voor fans van: M83, Youth Lagoon, Craft Spells en Beach House

Op haar elfde schreef ze al haar eerste liedje en na een korte vakantie met haar ouders kwam het concept van The Japanese House tot stand. Bain deed tijdens de trip alsof ze een jongen genaamd Danny was en ontving tijdens de week een liefdesbrief van een buurmeisje die overkwam naar ‘het Japanse theehuis’ waarin de familie Bain verbleef. (Een huis dat ook nog van Kate Winslet bleek te zijn.) Bain vond het een mooie naam voor haar project wegens de totale neutraliteit en het geen verwachtingen schept. Lang was het ook überhaupt onduidelijk wie of wat Bain was; de vocalen nestelden zich in vele effectenlagen en foto’s waren lange tijd niet te vinden. Het androgyne en mysterieuze van Bain komt dus niet uit de lucht vallen en zit nog steeds diep in het kleurrijke en frisse DNA van de zangeres.

 

Swim Against The Tide
Een debuutalbum is ondertussen in de maak, maar op haar laatste EP Swim Against The Tide is al goed te horen wat de 21-jarige songwriter uit Buckinghamshire allemaal in haar mars heeft. Productioneel worden er altijd een paar experimentele laatjes opengetrokken om de dreampop van The Japanese House wat meer diepte en variatie te geven. Zo horen we op het gelijknamige openingsnummer een steelpan, krakende percussie en de stem van Bain die dik in de mix ligt en prachtig rond de sudderende gitaarnoten galmt.

Met elk nieuw nummer is de groei van Bains muzikaliteit te horen. Ook op een van haar betere singles Face Like Thunder, klinkt het geheel veel geconcentreerder. Haar muziek klinkt zuiverder en er lijkt een stip op de horizon te zijn gezet voordat ze de studio in is gedoken: ze weet meer wat ze wil. Het muzikale palet is scherper, de kleuren krachtiger en een twinkelende jaren tachtigproducties en ambient-electro deinen gecontroleerd tussen de kalmerende stem van Bain. Het blijkt een muzikale formule voor succes, waarbij de melancholische sound zich prettig afsteekt tegen de spookachtige en infectieuze melodieën.

 

Nog dieper
Voor verdere verdieping in de experimentele discografie moet je zeker eens naar de EP’s Clean en Pools To Bathe In van The Japanese House luisteren. Afgelopen week kwam overigens haar laatste single Saw You In A Dream uit, die kun je hier beluisteren. En je kaartje voor zaterdag, die koop je hier. Live klinkt die muziek van The Japanese House namelijk ook hartstikke dik, check hieronder een opname bij WFUV.

 

 

WEBSITE SUGARFCATORY | FACEBOOK-EVENT

Metropolis Festival
zondag 2 juli

 

Waarschijnlijk hoeven we niet meer uit te leggen wat Metropolis Festival is en waarom je op zondag 2 juli weer af mag/moet reizen naar Rotterdam-Zuid. Het gratis festival weet al sinds 1988 vernieuwende muziek en bijzonder opkomend talent te programmeren. Van The Strokes tot The xx, Japandroids en Thee Oh Sees: de lokale en internationale helden van morgen zie je in juli altijd al in het Zuiderpark. 

De eerste ronde namen gaat van Bristol’s finest IDLES tot en met de Turkse pyschrock van Altin Gün, de popfolk van Joseph en de Washingtonse punkers van Priests. Ook de tentafbrekende band Beach Slang heeft voor 2 juli getekend, de band die wij begin dit jaar nog zo hard zagen knallen in Rotown. Bovendien is er voor het vierde jaar op rij het Metropolis Talent Stage (in samenwerking met Popunie) ook ruimte voor piepjong lokaal talent.

Even voorluisteren
Goed, dat is leuk allemaal leuk en aardig, TDI. Maar hoe klinkt dat allemaal dan? Dat hebben we even voor je op een rijtje gezet en daarbij een waarschuwing vooraf: knoop je goed vast in je bureaustoel, want dit is een (tyfus)hard rijtje! Te beginnen met de band die we misschien wel de vetste show van dit jaar hebben zien geven: IDLES. We zijn nog duizelig van de orkaan aan energie die de punkers loslieten op Motel Mozaique eerder deze maand. Als je op play klikt begrijp je wel waarom (haast niet voor te stellen, maar live is het nóg heftiger).

 

 

Val je direct in de punkerige en jazzy rock-‘n-roll van Priest, de band die indruk wist te maken met debuutalbum Nothing Feels Natural. Van Pitchfork kreeg de band een 8,5 (steek die maar in je zak) en het is dat wij niet met cijfers werken, anders hadden wij dat ook wel uitgedeeld.

 

Onlangs las je al een uitgebreid interview met de wereldband Altin Gün, die ons een lesje psychrock gaven. Voor echt alle informatie moet je daar klikken, om een idee te krijgen van de muziek die de band maakt: eventjes hieronder klikken.

Vorig jaar overtuigend in de bossen van Best Kept Secret en eerder dus al smerig hard in Rotown: het wordt hoog tijd dat het punkcircus van Beach Slang het grote veld van het Zuiderpark over gaat nemen. Fan van The Replacements en Titus Andronicus? Dan zit je goed!

 

Ook aan de iets minder raggende medemens is gedacht: de drie zussen Natalie, Allison en Meegan Closner uit Portland vormen het folktrio Joseph.

 

WEBSITE METROPOLIS | FACEBOOK-EVENT

Met artiesten als Connan Mockasin, Ariel Pink en de laatste plaat van Foxygen is het blijkbaar weer helemaal bonton om de decadente softrock van de jaren zeventig te laten herleven. 

Archetype van deze periode is misschien wel Todd Rundgrens I Saw the Light. Het nummer deed eerder al dienst als inspiratie voor Foxygens How Can You Really, en nu lijkt ook Mike Edge (opererend vanuit LA) het voor zijn Been So Long gebruikt te hebben. En eigenlijk heeft Mike Edge dat nummer een stuk beter gejat dan Foxygen.

 

Het lome tempo, dubbele gitaarlijnen en melancholische vocalen zijn allemaal op conto van multi-instrumentalist Edge, die op 28 april zijn naamloze EP uitbrengt op eigen label Long Weekend. Aanrader voor liefhebbers van Mac DeMarco.

SKATERS heeft onlangs het ontzettend fijne album Rock And Roll Bye Bye uitgebracht. Een lekker voorproefje serveren we vandaag met single Head On To Nowhere. Het is er eentje die je niet anders dan hard op kunt zetten, draai die volumeknop dus maar vast naar rechts. 

Na het debuutalbum Manhattan in 2014, was het even een tijdje stil rondom SKATERS. De band heeft zich even teruggetrokken, besloot weg te gaan bij Warner Music en het lekker zelf te gaan doen. Op 20 maart kwam SKATERS terug met het nieuwe album, waarop ook single Head On To Nowhere is te vinden.

 

 

Het nummer begint met een heerlijk droog garagerock-loopje dat misschien een klein beetje wat weg heeft van bekende ninetiespunk. Daarna ontwikkelt de song zich steeds snel naar het refrein, waar je de meebruller al aan voelt komen. Head On To Nowhere is écht een klasse-anthem.