Een videoclip voor een track als Promises laat je het liefst op zonnige zondagen als deze in première gaan. De Utrechtse band Boyle vertrok afgelopen zomer naar een bijzonder landhuis in de buurt van de stad, om twee speciale live-video’s op te nemen. 

De band heeft dus alle expertise in huis. Desondanks is het opbouwen van een studio op locatie een behoorlijke uitdaging, vooral als alles in één dag moet gebeuren. Er zijn uiteindelijk twee video’s opgenomen, waarvan Promises – van debuutplaat Release – de eerste is. Het resultaat is een magnetiserend nummer dat visueel vastgelegd is door Lotte van Leengoed en Harold van de Kamp, de audio werd gedaan door Studio Arkansas. Meer info vind je onder de video, die je nu eerst maar eens moet bekijken!

 

Het opnemen van de clip verliep allemaal gesmeerd, aangezien toetsenist Matthijs Thomassen eigenaar van de eerder genoemde Studio Arkansas is en toetsenist Lotte van Leengoed daarnaast ook filmmaker is. Van Leengoed vertelt ons wat meer over de opnames: “We hadden deze locatie op het oog en hebben de bewoner simpelweg gevraagd of wij daar op konden nemen. En dat vond hij goed! Bizar, want we hebben het hele huis op z’n kop gezet. De bibliotheek werd een controlekamer, de woonkamer werd een studio en alle meubels moesten er uit”, vertelt Van Leengoed. “Ik kan mij voorstellen dat de bewoner er op die dag toch wat minder blij mee was, maar uiteindelijk was iedereen trots dat we dit in een dag voor elkaar hebben gekregen.”

What’s next
Boyle werkt de komende tijd aan nieuwe muziek om een nieuw album . Er staat ook een split-release op stapel met een Britse artiest die dit jaar nog uit moet komen. Houd de band hier in de gaten.

 

In hetzelfde jaar waarin zijn maatje Juan Wauters furore maakte met Who Me? sloeg in 2015 de debuut-EP van Tall Juan, Why Not? genaamd, in als de bliksem. Niet om z’n enorme impact, maar vooral vanwege zijn vluchtigheid. De gemiddelde lengte van de vier tracks: zo’n 100 seconden. De eerste single van Juans naderende debuutplaat Olden Goldies (5 mei) is een waar epos in vergelijking.

3 minuten en 16 seconden duurt Getting Cold en in die eeuwigheid is veel te beleven. Riff en ritme worden wel drie keer afgewisseld, zoals het een hevig door de Ramones-geïnspireerde track betaamt. Tall Juan doet de Argentijnse zon schijnen op de grauwe woonblokken van Queens, New York en laat ons reikhalzend verlangen naar meer, en dat ligt in het verschiet: op Golden Oldies onder meer een cover van Mac DeMarco (met Another Juan in plaats van Another One) en een duet met die andere Juan. Wauters. Waarom niet?

 

Het zou best kunnen dat je Shame nog niet kent – deze punkers bestaan nog niet zo lang – maar het soort band dat Shame is ken je sowieso. Vijf jonge Britse lads die er uit zien alsof ze vers van de middelbare school komen, maar heel goed zijn in lawaai maken. Shame is zó’n band en ze hebben net een fijne nieuwe single uit: Tasteless.  

De formule van Tasteless zal je niet verrassen. Zanger Charlie Steen kan niet zingen, maar doet dat toch en brult meeschreeuwbare, herhalende leuzen als “I’m tasteless! I’m tasteless!” en “I like you better when you’re not around!” in de microfoon terwijl de rest van de band de boel afbreekt. Zelfs door de speakers van je laptop is dit een prima nummer, maar eigenlijk moet je dit soort muziek natuurlijk live beleven, bij voorkeur in het midden van de moshpit. En dat kan, want begin volgende maand zijn de heren te zien op Motel Mozaïque.

 

Perfume Genius, het alter ego van Mike Hadreas, is een naam die de gemiddelde indie-liefhebber inmiddels toch wel bekend in de oren moet klinken. Vooral vanwege zijn uitmuntende album Too Bright (2014) – waarover wij ‘m toen al spraken – en samenwerkingen met Christine & The Queens, maar ook vanwege zijn ijzersterke liveshows. Nu is er eindelijk nieuws over een opvolger van Too Bright: op 5 mei verschijnt zijn nieuwe album No Shape. Als voorproefje is daar nu alvast single Slip Away en die liegt er niet om.  

Het nummer begint zoals we van Perfume Genius gewend zijn, als een fijn melodramatisch indiepop-nummer, maar na precies een minuut volgt een euforische geluidsexplosie waar de gemiddelde postrockband u tegen zegt. Vanaf dat moment transformeert het nummer tot een heuse achtbaanrit die moeiteloos van hard naar zacht schakelt en weer terug. Slip Away is zonder twijfel een van de beste singles die we dit jaar gehoord hebben en maakt daardoor heel benieuwd naar het bijbehorende album.
 
 

Erika M. Anderson, ofwel EMA, ofwel de ex-frontvrouw van Gowns, ofwel een gedesillusioneerde en door digitale vacuüms, #horror en asblond haar getroubleerde keldermuzikante. Of, zoals ze op debuut Past Life Martyered Saint zelf zo fraai samenvatte: ‘I looked on the computer/ And it just was an emptiness that/ Made me want to throw up on the spot.’

Twintig jaar na OK Computer zijn de holle echo’s for better or worse nog altijd waarneembaar: Erika M. Anderson met een Oculus Rift op haar hoofd. Het is allemaal een beetje zwaar op de hand, maar dat bederft alleszins de pret van nieuwe track Stand With You (Song for Ghostship). Een eenvoudig orgel, simpele baslijn, vies neonlicht en de door rook en teer aangetaste stem van EMA. Vanuit haar kelder huilt Andersom in weemoedige frases over Oaklands kunstenaarsasiel Ghostship, dat in december 2016 tot de grond afbrandde. Alles weg. Stand With You is de losjes geïmproviseerde elegie – licht narcotisch treurlied.

Een treurlied dat ze schreef voor het project Our First 100 Days en dat ondertussen uit doet zien naar de volwaardiger opvolger van The Future’s Void. We zijn vast losjes wakker geschud.

 

Van de week kwamen we Amelia Murray uit Nieuw-Zeeland al tegen in de line-up van London Calling en met Happyness op 11 mei in Sugarfactory. We hebben het dan over Fazerdaze, die op 5 mei haar debuutplaat Morningside uitbrengt. Maar niet voordat haar nieuwe video vandaag bij ons in première gaat!

Ze trok al eerder als support van Unknown Mortal Orchestra en Connan Mockasin door Europa heen, maar gaat er dit voorjaar ook solo op uit. Murray speelt eerst nog op het giga showcasefestival The Great Escape in Brighton voordat ze ons continent land-voor-land komt veroveren. Volgens ons gaat dat best lukken, luisterend naar haar nieuwe single en het feit dat ze haar muziek uitbrengt op het legendarische Flying Nun Records.

 

 

Haar album heeft ze Morningside genoemd; een intiem album over het leven, de liefde de zoektocht naar persoonlijke groei en de valkuilen die daarmee gepaard gaan. Toch wast de frisse morgen alles weer weg en blijft er een plaat over met sterke refreinen, uitwaaierende zang- en gitaarecho’s waar de rest van de band lekker achteraan huppelt.

De lente is begonnen en dat betekent, naast huppelend vee in de wei en witbiertjes in de zon, vooral dat het TOPS-weer gaat worden. Een waterig zonnetje, een licht briesje: omstandigheden waar ook de langverwachte nieuwe single Petals uitstekend bij gedijt.  

De derde plaat van het trio uit Montreal, Quebec liet lang op zich wachten, met enkel de zwoele zomeravond-soundtracks Anything en The Hollow Sound Of The Morning Chimes als warmhoudertje. Die derde, Sugar At The Gate, opgenomen in een voormalig boordeel in Los Angeles, is nu écht onderweg, met Petals krijgen we alvast een suikerzoet voorproefje. De Canadezen lijken zich ontdaan te hebben van de doelbewuste retrosound van voorganger Picture You Staring (2014) en hebben zich een frissere funksound aangemeten. Onverminderd zwoel en onvermoeibaar catchy: wij kunnen niet wachten tot 2 juni!

Uit het archief: in februari 2015 zat onze hoofdredacteur met TOPS in een coffeeshop. Dat gesprek lees je hier

 

 

Scandinavische songwriters, hadden we er daar onderhand nog niet genoeg van? Nee, zo luidt Let It Pass, het antwoord van de Noor Jakob Ogawa. Niet dat de pas 19-jarige zanger, die recentelijk het voorprogramma van LANY verzorgde in TivoliVredenburg en de Melkweg, klinkt als een standaard Scandinaviër overigens. Zijn tweede single van het jaar is juist enorm exotisch.  
 
De lente is (officieel althans) pas net begonnen, maar het hitgevoelige Let It Pass doet met zijn glijdende gitaarmelodieën vermoeden dat de zomer zich sneller aan zal dienen dan verwacht. Opwarming van de aarde? Dat kunnen we bij dezen volledig de schuld aan Jakob Ogawa geven. Voor straf moet hij snel nog maar zo’n single schrijven. 

 

Crying Boys Cafe is on a roll! Nadat de band zijn debuutalbum The Keys Not The People vorig jaar uit te hebben gebracht, gaat de band binnenkort weer eens lekker op tour. Om dat te vieren, heeft de band een speciale remix-EP Changing All My Colours gemaakt. Bij The Daily Indie gaat deze vandaag in première!

Van hun debuut bleef vooral I Was A Singer net even wat langer hangen, zowel bij fans als bij producers en muzikanten in de omgeving van de band. Al snel kwam het idee naar boven om het nummer in de remixwasmachine te gooien, alles te bleken en op een compleet nieuwe manier in te kleuren. De resultaten gaan van house tot Bon Iver-achtige verknipte bewerkingen. De EP bevat remixes van Bear Damen (van NON Records), ILIVEHERE, Analogue Dear en Frans (toetsenist) en Ruben (drummer) die in de band zelf spelen.

 

 

Remixers
Het Amsterdamse NON Records werd door Bear Damen en Palbomen in 2010 opgericht. Eerder nam deze alleskunner remixes voor zijn rekening van onder meer Rimer London, Sofie Winterson, Das Pop en maakte hij onder meer een videoclip voor Jacco Gardner. Uit zijn kijk op I Was A Singer is een minimalistisch Kraftwerk-achtige housetrack gekomen. ILIVEHERE. en Analogue Dear nemen hierna direct een andere afslag en zorgen respectievelijk voor een stukje future bass en neo-klassiek op de EP, wat het nummer kraakhelder en uiterst geschikt maakt voor een goede meditatiesessie. Healing pop in optima forma.

Bandleden Frans (Verburg) en Ruben van Asselt (aka recoreco) gaan aan de slag met autotune, drumcomputers, digitale effecten en halen het nummer door een compleet andere formule heen. De normaal toch al warme muziek wordt killer en tegelijkertijd nog tropischer gemaakt, ook een knappe prestatie.

Om de hele trip af te ronden, is aan het einde ook de oorspronkelijke demo van zanger Jasper Hupkens toegevoegd uit 2009. De muzikale hersenspinselen die dit project acht jaar geleden onbewust in gang hebben gezet.

The Daily Indie Presents Crying Boys Cafe @ Hedon
Op 1 april presenteren we in samenwerking met onze partner Hedon een show van Crying Boys Cafe. Voor onze leden hebben we vrijkaarten liggen!

 

Crying Boys Cafe op tour

Alex G houdt van liedjes die simpel en eerlijk zijn. Zijn eigen liedjes zijn dat niet altijd en ook in zijn samenwerkingen is dat niet altijd terug te horen. Zo werkte Alex Giannascoli nog een aantal nummers van Frank Oceans laatste plaat Blonde mee. Op zijn nieuwe singles laat hij echter een fascinerend mooie kant van zichzelf zien.

Met de single Bobby leunt de muzikant meer dan ooit naar americana en zijn zelfs country-violen niet te gek. Hoewel dit in deze indie-achtige omgeving misschien wat gek klinkt, is dit een song die je absoluut niet wilt missen. Samen met Emily Yacina heeft Alex G een roadtripsingle gemaakt, die liefhebbers van een band als Whitney ontzettend aan zal spreken. Terwijl de huilerige gitaren deinen op de venijnige streken van de viool, voel je de hooi al in je neus kriebelen. Naast Bobby verscheen ook Witch, de tweede single van zijn nieuwe plaat, die luister je hieronder.

 

 

Op 19 mei verschijnt Alex G zijn nieuwe plaat Rocket via Domino Records. 

De Hollandse songwriter en multi-instrumentalist Jellephant (Jelle Haagsma) bracht vorig jaar zijn album Kick The Swamp! uit en op zaterdag 18 maart wordt zijn nieuwe album Spoon Dreams Nothing alweer uitgebracht. Fungus Palace staat er ook op, wat een goede maatstaf is voor de rest van de plaat. 

Fungus Palace klinkt op het eerste gehoor vertrouwd, als thuiskomen na een lange vakantie: simpele akoestische gitaarakkoorden met af en toe de elektrische gitaar op de voorgrond en een psychedelische eindsolo die gepast ingetogen is. Zo comfortabel als het nummer klinkt, zo doodeng is de bijbehorende clip waarin een clown in een skelettenpak uitbundig lacht en danst in een kamer met flikkerend licht.

Met deze video in gedachten klinkt de zang op sommige momenten ook bijna lachend, als een horrorclown dus. Fungus Palace gaat over het gebrek aan behoeftes, waarbij je gelukkig elkaar nog hebt. Normaal gesproken recept voor een heel zoet liefdesliedje, maar hier blijf je toch wantrouwend. Het is alsof in je in een warm bad zit en toch enorm op je hoede moet zijn.