Na het titelloze debuut (2012) en opvolger II (2015) komt METZ nu met een plaat met een titel waar voor het eerst over nagedacht lijkt te zijn: Strange Peace. Het eerste voorproefje op deze plaat heet Cellophane en dreunt net zo heerlijk voor als we van deze Canadese noiserockers gewend zijn. Al heeft de band wel stappen gezet sinds die vorige plaat, er is nu namelijk wat melodie te ontdekken onder al het gitaargeweld.

Dat is geen verkeerde ontwikkeling, want hoe lekker ze ook zijn, die eerste twee platen van de band zijn nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Als Cellophane indicatief voor de rest van het album is, zal dat hier geen probleem zijn. Het geheel is melodieuzer en de teksten zijn zelfs zo nu en dan te verstaan en, jawel, enigszins meezingbaar! Denk nu niet dat de band direct de radiovriendelijkheid opzoekt, daar schuurt het allemaal nog steeds véél te hard voor.

Als er bij Make out Molly nog niet direct een belletje gaat rinkelen is dat helemaal niet erg. Deze band is namelijk gloednieuw en bij ons gaat dan ook de allereerste single in première. MDMYAY heet ‘ie, klinkt als een klok en de clip is epileptisch lekker.

Onder het motto Lick a finger, do the dance and stop believing in romance gaat Make Out Molly de wereld veroveren. De muziek is rauw, hard en een prima combinatie tussen garage, surf en een flinke dot hardrock. Nieuwsgierig? Wacht nog even, want wij hebben het duo voor je aan de tand gevoeld.

Voor iedereen die jullie nog niet kent, wie is Make out Molly precies jongens?
“Wij zijn Rens de Vries en Koen Fris uit Haarlem en Utrecht, alle twee 22 jaar en samen vormen wij Make Out Molly.”

Vanwaar deze nieuwe band?
“Rens kwam dronken met het idee voor een band waar we alle vrijheid in konden hebben. Zeg maar dat alles kan en alles mag, geen taboes. Zoals wij dachten dat vroeger elke band begon. Geen plan, gewoon beginnen en kijken hoe ver we komen. We willen een beetje die rock-‘n-roll-vibe hoog in het vaandel houden.”

Kunnen jullie ons wat meer vertellen over deze eerste single MDMYAY? Hoe die tot stand kwam, waar het over ging?
“Elk nummer begint bij ons eigenlijk met veel bier drinken en veel muziek maken tot er een ruggengraat is ontstaan voor een nummer. Met de formule in het achterhoofd dat we geen enkel nummer langer dan drie minuten willen maken. De single MDMYAY gaat over de drugscultuur die wij veel om ons heen zien. Het is eigenlijk een avontuur wat je op één avond meemaakt met een bepaalde substantie die uit de titel wel duidelijk is. Op zo’n avond gebeuren er dingen waar je eigenlijk geen grip op hebt.”

Wat is het idee achter de video en met wie hebben jullie ‘m gemaakt?
“De video hebben we zelf geschoten en we probeerde daarmee de grimmig duisteren partysfeer mee uit te beelden. Er zit geen verhaal in, maar de algehele vibe wilden we vastleggen van zo’n avond.”

Wat zijn de plannen voor Make out Molly de komende tijd?
“De plannen voor de toekomst zijn om door Nederland te gaan en mensen aan het dansen te krijgen. En gewoon lekker te knallen.”

Helder! Meer over Make out Molly vind je hier, voor nu: check MDMYAY hieronder.

Wat hebben we nu weer voor je in de aanbieding? Iets heel zelfs moois kunnen we je vertellen! We laten vandaag namelijk de nieuwe single van de Parijse psychrockers Holy Oysters in première gaan. Fan van bands als Childhood, Glass Animals en Swim Deep? Dan ga jij dit leuk vinden! 

Just So You Know heet ‘ie, de single die op de band zijn tweede EP Egonomy komt te staan en op 8 september verschijnt. Vorig jaar kwam de zelfgetitelde debuut-EP van Holy Oysters uit, waarmee de frisse Fransen nog een indiestreaminghitje boekte met Take Me For A Ride.

Mocht je in de tussentijd trouwens stiekem die video al aangeklikt hebben en denken: ‘huh, volgens mij hebben die luitjes van The Daily Indie de verkeerde video in dat artikel geplakt!’ Neen, het is een regelrechte mindfuck van jewelste. Een tien voor de uitvoering en chapeau petje af voor die rappers!

 

 

Om wat verwarring weg te nemen, legt frontman Max Tribéche de videoclip nog even voor ons uit: “Het concept is dat de Heilige Oesters de hangers zijn en niet de mensen die zij dragen. De rappers verpersoonlijken dus de Heilige Oesters. Daarmee wilden we een contrast maken tussen de video en de muziek om ervoor te zorgen dat mensen zich verward voelen tijdens het kijken en zich afvragen waar dat door komt.”

Doorspekt met Britse invloeden uit de jaren tachtig en negentig, glijdt Holy Oysters heerlijk gesuikerd en soepel naar binnen. Satijnen psychpop die zindert onder de oppervlakte als Broken Bells en Temples. Naar beneden druppelende en robotachtige drums, slippende basjes, vibrerende synths en zelfs scratchgeluiden: alles kan in het universum van Holy Oysters. Een oester die pas net open is geschoten en het licht ziet; hier gaan we nog veel plezier aan beleven.

Egonomy verschijnt op 8 september via Distiller Records.

Has A Shadow trapte dit jaar af met het uitbrengen van de dik shoegazende postpunkplaat Sorrow Tomorrow, via Fuzz Club Records. Nu komt de Mexicaanse band met een obscure muziekvideo bij Sorrow, de opener van dat album.

Die video is een stroboscopisch verlichte thriller, die uitmondt in krankzinnigheid rondom een relatie en een reeks bloederige beten. De video lijkt daarmee eerder gemaakt voor de single Vampire Kiss, waarover we in januari schreven, dan voor Sorrow. Speel voor die indruk zelf maar eens de muziek af van Vampire Kiss, terwijl je de video van Sorrow bekijkt. Om verdere verwarring te voorkomen: hieronder zie je nu dus de officiële muziekvideo van Sorrow.

 

 De gitaristen van Protomartyr zetten aan het begin van hun liedjes meestal een aantal contrasterende akkoorden in en bouwen zo met die herhalende ritmes de sfeer van een donkere, mistroostige flat of een verlaten straat op. Zanger Joe Casey praatzingt de ruimte daartussen vol met korte, literair ingestoken verhalen waar je stil van wordt. En dat is het dan: wat de Amerikanen sinds 2008 ongeveer doen.

En dat is waarmee de band zich met A Private Understanding opnieuw presenteert. Na het zoethoudertje 580 Memories afgelopen maand, is dit het eerste officiële bewijs van het in september van dit jaar te verschijnen Relatives In Descent, Protomartyr zijn vierde albumworp. Waarbij gezegd moet worden dat het nummer je emotioneel uitholt en dat waarschijnlijk ook de bedoeling is, dus pas op je gevoelentjes allemaal.

A Private Understanding verhaalt namelijk van politieke leiders die winst proberen te maken, verdrietig makende wind en de overeenkomst die wij mensen onderling in deze wind en deze winst met elkaar gemaakt hebben.

 

Een band uit een stad waar de leefomstandigheden niet bepaald optimaal zijn, met een zanger die niet kan zingen en een eigenlijk altijd winterse sfeer, gebouwd op rammelende en repetitieve gitaarlijntjes. Hebben we het hier over Protomartyr, of Culture Abuse?

Verruil Detroit namelijk voor San Francisco en je zou een vrijwel identieke blurb over de twee bands kunnen schrijven. Echt origineel klinkt Culture Abuse dan ook niet op de nieuwe single So Busted, maar dat maakt de loomheid van het nummer niet minder lekker om even in weg te duiken. Luister hem een paar keer en je bent helemaal klaar om uit volle borst “Life! Is so busted!” mee te brullen als de band volgende maand op Lowlands staat.

 

De zomer is inmiddels vol aan en met busladingen tegelijk duikt iedereen naar beneden op de kaart. Toch verschijnen er nog een paar fijne platen deze week, van Childhood tot en met Korfbal en Avey Tare. Nieuwe singles zijn er ook weer, onder meer van Chad VanGaalen, Fake Laugh, together PANGEA, The Lemon Twigs en Walter TV. 

Even snel zien wat er allemaal uitkomt de komende tijd? Check dan onze pagina Album Releases. Genoeg om naar uit te kijken nog deze zomer/vakantie!

 

 

 

 

 

 

 

 

Childhood – Universal High

 

Declan McKenna – What Do You Think About The Car?

 

Avey Tare – Eucalyptus

 

Korfbal – Hitkrant EP

 

Cabbage – The Extended Play Of Cruelty

 

Dat er in het noorden van ons land een groep jonge, creatieve gasten opereert met een bewonderenswaardig hoge productiviteit, is vele muziekliefhebbers niet onopgemerkt voorbij gegaan. Het ene na het andere project of album wordt er als carbid de wereld in gevuurd: met een harde knal, even overdonderend, maar vooral heel tof.

Nog niet bijster lang geleden ontstond een nieuwe band binnen die noordelijke poule, gevormd door leden van The Homesick en Creepy Karpis, genaamd Korfbal. Een viertal dat naar eigen zeggen pretti boi hardrock maakt en in zijn nog bijster korte carrière al menig luisteraar wist te verbluffen met steengoede, energieke releases waar zijn liveshows niet voor onder deden.

Vandaag brengt Korfbal via Subroutine Records zijn nieuwe EP Hitkrant uit, die onlangs al werd aangekondigd met de release van single Scully. De single ontving lovende reacties en is, zo blijkt nu, zonder twijfel de meest catchy track op de EP. Daarop is hij de welkome afsluiter die volgt na rebelse opener Sphinx, het dwarse Attak en meer laid-back nummer Dull, die hun overeenkomsten vinden in rauwe gitaarhooks en luie vocalen. Tezamen vormen de vier tracks een vinnig en opzwepend geheel dat doet verlangen naar meer. Gelukkig hoeven we daar, de heren kennend, in alle waarschijnlijkheid niet lang op te wachten.

Korfbal speelt vanavond (21-7) in het Rotterdamse Roodkapje en zaterdag (22-7) op Welcome to The Village en Lil’ Hill Festival. 

 

Wand komt met een nieuwe single én kondigt meteen een gelijknamig album aan met Plum. Het is alweer een twee jaar geleden dat de band een album uitbracht, en de band laat met dit nummer duidelijk zien dat hij zowel tekstueel als melodisch gegroeid is. 

Frontman Cory Hanson plus drummer Evan Burrows brachten de band na een tijdje touren (als onderdeel van de Muggers) met indieheld Ty Segall weer bij elkaar om een nieuw album te maken. Daarbij heeft de band de psychedelica ingeruild voor dikkere gitaarriffs die enigszins neigen naar garage. Een verandering die als muziek in de oren klinkt.

Plum begint vrij mellow met een piano-akkoordje dat door het hele nummer centraal staat. Het nummer neemt je mee door frustratie die naar voren komt in de tekst. Naarmate het nummer zich vordert, word je middels een weloverwogen en rustige opbouw geleid naar het invallen van de gitaren die druk in elkaar over lopen.

 

 

Als uiteindelijke climax komt het spelen der teksten en vocale melodieën tussen frontman Cory en de nieuwe keyboardspeelster Sofia Arreguin langs om het nummer af te sluiten. Met het nummer bracht Wand meteen een video uit, kondigt de band een najaarstour door de VS en Europa aan en kondigde de band aan dat het gelijknamige album uitkomt op 22 september! Precies op tijd om de herfst in te luiden.

Waren Thee Oh Sees onder de fantastische gloednieuwe naam Oh Sees in eerste instantie terug met knaller The Static God, nu smeert de carrousel rond John Dwyer op de nieuwe single Animated Violence de herrie wat langer uit.

De trucjes waarmee de heren dat doen, kennen we inmiddels wel, maar ze werken nog prima. Er zijn weinig bands (toevallig of niet bevinden ze zich vaak op de Amerikaanse westkust) die hun psychedelische gevaartes zo lang interessant kunnen uitrekken als Oh Sees.

De dronegitaren, de na de helft van het nummer opkomende orgels en de mond van John Dwyer die dicht blijft als de constructie weer eens instrumentaal op gang wordt getrokken: het doet het allemaal. Als de excentrieke en drukke zanger zijn mond dan wel opentrekt voor een enthousiaste gil of een korte science fiction schets is het Oh Sees-nummer compleet en kunnen we zeer gelukkig en tevreden wachten op de nieuwe plaat Orc, die 24 augustus in de schappen ligt.

 

 

Ik staar naar de zwarte achterkant van de bar en ik wacht geduldig tot het spektakel voorbij is.  Schuin achter mij, op het podium, gilt Nicole Hummel zich moederziel alleen door een loodzwaar rookgordijn. Zola Jesus stampt ijzeren machines en ronkende synthesizers uit een voetpedaal tevoorschijn en zingt aan de hand van een volgende track uit Stridulum II opnieuw het licht uit de zaal. Ik staar naar de zwarte achterkant van de bar; de catharsis verschraalt mijn bier. Vera, drie november, 2010.

Er verstrijken zeven jaar, popplaat Taiga is verschenen en vergeten, en over de gloednieuwe single Soak hangt nog steeds de schaduw van Magere Hein. Er is weinig veranderd. Terwijl het hoogdrama zich voltrekt zingt het slachtoffer: Take me to the water / Let me soak in slaughter / I will sink into the bed like a stone. Een zwarte spiegel op het onpasselijke ‘Breng me naar het water, breng me naar het water en leg me neer’ van Marco Borsato. Breng me naar het water; vijfentwintig februari, 2016.

In vergelijking met alles van het verstikkende Stridulum II is Soak een opvallend ruim opgezet werk. Een nachtelijke omgeving met bomen, een waterpoel en een lichaam.  Je zou er welhaast in rond kunnen lopen, ware het niet dat de alles overheersende sirene van Hummel geen ruimte voor licht laat. Geen ontkomen aan, welhaast onvermijdelijk als de schaduw van zeismans zelf.

If there’s one thing that shackles everyone, it’s the inevitability of death and the way in which the Grim Reaper casts his shadow across our lives. N. Hummel; elf juli 2017.

Soak is afkomstig van het acht september te verschijnen Okovi (ketens) via Sacred Bones Records, op 28 november speelt Zola Jesus in Bitterzoet.