Onafgebroken hebben wij al onze antennes op scherp staan om niks te hoeven missen van al het moois waarmee dagelijks het muzieklandschap opnieuw versierd wordt. En tóch schiet er nog wel eens wat voorbij aan onze oren waardoor we het niet acuut oppakken, zoals de psychedelisch rockende single 6.000 Horns van Frankie and the Witch Fingers.

Het nummer is de opener van Heavy Roller, dat het viertal vorig jaar uitbracht. De band rockt daarop lustig in de geest alsof The Beatles, White Fence, The Growlers en Thee Oh Sees samen één band waren. Ondanks die combi was het nummer tot nog toe onder de radar gebleven. En hoe dat kan, lijkt eigenlijk net zo vaag als de bedwelmende sfeer in de muziek van deze energieke band uit Los Angeles.

De band heeft wel net een nieuwe plaat uit, genaamd Sidewalk

 

Tussen de ladingen aan promo’s en ontelbare emailtjes zit zo heel af en toe iets waar we nog een dieper in willen duiken. En héél af en toe zit er een bandje bij die je niet meer loslaat. Rolling Blackouts Coastal Fever is er zo eentje.

Voor fans van The Feelies, Courtney Barnett, Ought, Radio Birdman en The Go-Betweens

De Australische band brengt zijn muziek uit via Sub Pop Records, negen van de tien keer een combinatie die garant staat voor muzikaal succes. Het balletje begint voor Rolling Blackouts Coastal Fever te rollen als begin 2016 de mini-LP Talk Tight verschijnt en de blogosphere in katzwijm valt. Stereogum, SPIN en Pitchfork maken redacteurs vrij om de band in het zonnetje te zetten en te benoemen als een van de hoogtepunten in de toch al bloeiende muziekscene in Melbourne (er zijn weinig steden die zoveel goede gitaarbands afleveren). The Blackouts typeert zich door zongedroogde surfpop van de band, die compleet vrij, zorgeloos en toch een beetje schuchter klinkt. Zelf noemt de band zijn muziek ‘tough pop/soft punk‘, wat misschien de beste samenvatting is.

 

 

Muzikale Dr Jekyll & Mr. Hyde
De band komt voort uit nachtelijke jamsessies in de slaapkamer van zanger-gitarist Fran Keaney. Een neef van de zanger, broers Joe en Tom Russo en drummer Marcel Tussie blijven uiteindelijk plakken in zijn band en de band duikt steeds vaker op in de underground van de Australische stad. De melodieën bewegen steeds meer naar voren en in het geluid van de band en worden stuwender, opener en tegelijkertijd krachtiger. Rolling Blackouts Coastal Fever begint meer en meer zijn eigen stijl te ontwikkelen en het interessant om dat te zien groeiem. De band begint steeds meer te lijken op twee bands die door elkaar heen aan het spelen zijn. Misschien verklaart dat ook die frappante bandnaam wel, alsof de Rolling Blackouts tegenover Coastal Fever in de studio staat. Een soort janglepop-variant op Dr. Jekyll & Mr. Hyde. Luister hieronder eens naar Sick Bug, een nummer dat Real Estate met een Thais energiedrankje in zijn mik had kunnen schrijven.

 

 

Sunny breeze
Een band die door zijn brede mix aan invloeden bekend voorkomt en tegelijkertijd toch bijzonder fris klinkt. The Blackouts neemt alles in zijn eigen oefenruimte op en kan zich daar op gaan maken voor een debuutalbum, wat een logische volgende stap lijkt. De band heeft dit jaar een prima vooruitzicht, met mooie tours en onder meer najaarshows in Londen die nu al uitverkocht zijn. Niet zo vreemd, ook live staat de band zijn mannetje en komt hij over je heen als een ziltig briesje tijdens een zonnige dag aan het strand. Op 9 september speelt de band live in Paradiso-Noord!

 

 

Meer weten over Rolling Blackouts Coastal Fever, volg de band hier op Facebook.

BEAK>, het elektronische bandje van Portishead-drummer Geoff Barrow (we interviewden de band nog in 2013), heeft al een tijdje niks meer van zich laten horen. Barrow is dan ook een drukbezet man, die naast zijn verplichtingen aan Portishead zich ook nog bezig hield met filmsoundtracks, bijvoorbeeld voor de ijzersterke science-fictionthriller Ex Machina.

Nadat hij vorig jaar nog een teken van leven van BEAK> gaf met een show op Best Kept Secret, is daar nu ook een nieuwe track, met de pakkende titel Sex Music. Hoe toepasselijk die naam is hangt er vanaf hoe warm je wordt van krautrock met robotvocalen, maar de hypnotiserende track maakt in ieder geval benieuwd naar meer nieuw werk.

 

Deze week komen er geen ladingen aan nieuwe platen uit, maar wat er dan uitkomt, is dan wel weer echt de moeite waard. Zo is de debuutplaat van Cende uitgekomen,een soort indiesupergroep met bandleden van LVL UP en Porches waarover je eerder al las toen we over de single Bed schreven. Maar ook de nieuwe plaat Watercourse van Sea Pinks en Popular Music van de punkers die LIFE vormen. 

Op het gebied van singles zitten we deze week wel lekker in de slappe was. Zo heeft All We Are een nieuwe single, Alt-J, TOPS, Washed Out, Beach Fossils, Febueder, BadBadNotGood, Benedict October, Hooded Fang en The KVB. Klik op play, ga lekker in de zon hangen en geniet ervan.

 

 

Cende – #1 Hit Single

 

Sea Pinks – Watercourse

 

LIFE – Popular Music

New York in de jaren zeventig was een tumultueuze plek, met onder meer een levendige art scene. Er gebeurde van alles op het gebied van kunst, zowel beeldend als muzikaal. Een van de acts die zich al snel beroemd – of misschien beter: berucht – wist te maken, was Suicide.

Het legendarische synthpunkduo van Martin Rev en Alan Vega schopte graag tegen de heilige huisjes aan en was in het clubcircuit een nogal controversiële naam, mede dankzij de heftige liveperformances. Vorig jaar overleed vocalist Vega, maar in de periode daarvoor werkte hij met de jonge, talentvolle neo-psychedelische band The Vacant Lots aan een song, die nu is uitgekomen als Suicide Note. De band werkte eerder al samen met Peter Kember (alias Sonic Boom, bekend van Spacemen 3) en Anton Newcombe (van The Brian Jonestown Massacre) en met deze nieuwe song kunnen ze dus weer een prestigieuze samenwerking toevoegen aan hun cv.

Inhoudelijk is het ook een perfecte match. TVL speelde altijd al veel met herhaling en mechanische, stuwende beats, en als er één ding is waaraan je de muziek van Suicide kunt herkennen, dan is het dat wel. De band verzorgt de muziek, Alan Vega de vocalen. Hij gromt, kreunt en blèrt zoals in zijn heydays en het resultaat mag er zijn.

Wie een enorm dynamisch nummer verwacht, zal teleurgesteld zijn, maar dat is het punt ook helemaal niet. Zowel The Vacant Lots als Suicide spelen met grooves, met patronen, met het contrasteren van dansbare beats en agressieve lyrics om zo een filmische en stevig voortstuwende sound te creëren.

Het nieuwste album van The Vacant Lots, Endless Night, kwam vorige maand uit via Metropolis Records en is eigenlijk verplicht luistervoer voor de liefhebbers van eerder genoemde invloeden.

 

Verfijnd, gender-bending, emotioneel en ongelooflijk stijlvol: met de nieuwe track Die 4 You en de krachtige bijbehorende video, weet Mike Hadreas aka Perfume Genius je aandacht binnen no time te grijpen.

Die 4 You is sexy en mysterieus. Hadreas’ hoge, sensuele stem bezingt totale fysieke overgave aan je partner: erotic asphyxiation (juist, de keel dichtknijpen tijdens seks). Hij gebruikt het als metafoor voor ieder stukje van jezelf dat je aan iemand anders geeft.

 

 

De song klinkt duister maar kalm en wordt vergezeld door een bijzondere video. Hadreas schenkt veel aandacht aan het lichaam, aan beweging en silhouetten. Met felle make-up op zijn gezicht danst hij in een grote, rokerige ruimte, met veel licht- en schaduwspel. Hij draagt fantastische outfits van latex en glitter, waarvan eentje van het gender-fluid merk Palomo Spain. Hadreas is sophisticated en chique tot in de puntjes.

Die 4 You vind je terug op het ijzersterke nieuwe album No Shape dat begin deze maand uitkwam. Benieuwd naar wat Hadreas te vertellen heeft over de plaat? Lees dan ons interview met Perfume Genius himself.

Met het rechtstreekse en ietwat schizofrene O-Town Shit Town laat Mo Bedick de hele wereld weten dat slaapkamers toch echt de beste opnamestudio’s zijn. Mo Bedick (het alter ego van de achtienjarige Maurijn Wieringa uit Leiden) componeerde het nummer in zijn eentje en speelde ook alle instrumenten (behalve de drums) zelf in. Het resultaat is een dromerige track, die in de refreinen onverwachts hard uit de hoek komt.

Het feit dat O-Town Shit Town is opgenomen op een slaapkamer, doet weinig aan Wieringa’s componeerkunst af. Wie goed luistert, merkt meteen de symfonie van verborgen gitaarlijntjes en flinterdunne synths op, in de coupletten vloeiend in elkaar overlopend dankzij een enorme bak galm. Als het refrein er dan ineens met grof geweld inknalt, blijkt dat Mo Bedick nog veel meer in zijn mars heeft dan je in eerste instantie zou denken. Dankzij de cynische tekst en het grote contrast tussen couplet en refrein heeft deze track een venijnige, bijna schizofrene vibe. Dit smaakt overduidelijk naar meer.

Wieringa zal dit jaar op meerdere plekken in Nederland gaan laten zien wat hij in huis heeft, en het zal ongetwijfeld nog best een uitdaging blijken om een complex nummer als O-Town Shit Town live te spelen. Vertrouwen is er zeker, want we hebben hier immers te maken met de jongen die het voor elkaar kreeg dat allemaal op te nemen tussen zijn bed en zijn bureau. Als hij die houding niet meer loslaat, dan gaan we de komende jaren nog veel horen van Mo Bedick.

Live zien? Mo Bedick speelt op 4 november met 45ACIDBABIES tijdens onze The Daily Indie Presents-show in De Schuit!

 

Na jarenlang schuilen in hiatus zijn de folkvossen uit Seattle dit jaar weer volop te bewonderen in het wild. Crack-Up zal vanaf 16 juni de opvolger worden van het inmiddels zes jaar oude Helplessness Blues en na het lange en veelzijdige Third of May/Odaigahara is Fools Errand van Fleet Foxes’ laatste verschijning het tweede en meer single-achtige segment. 

Door het stuwende hypnotiserende ritme – de vanzelfsprekend galmende zang van Robin Pecknold en de akoestische gitaren die melodiëren met elkaar – kun je ook bij Fools’ Errand makkelijk de droom verzinnen of ervaren die Fleet Foxes al jarenlang oproept. Compleet met de daarbij horende mythologie.

De eigenlijk altijd aanwezige tekstuele gangen die door en onder het nummer zijn gegraven zorgen daar namelijk voor. Bij de eerste keer luisteren heb je net de oppervlakte van alles wat zeker onder je ligt kunnen zien: tijd om weer eens in het fijne diepe te springen dus.

Geselecteerd voor de Popronde van dit jaar en in september komt de debuut-EP uit via Geertruida en Tree Machine Records. Het gaat direct de goede kant op in het nog korte leven van CIEL. Ook wel het gloednieuwe project van Michelle Hindriks, die je misschien wel herkent als een van de dreampoppers van Sväva. Solo maakt ze diep mysterieuze en in nevelen gevulde liedjes, The Daily Indie geeft je een voorproefje door vandaag de allereerste single Awake in première te laten gaan. 

Laat je eens lekker onderdompelen in de warme synths van CIEL, de sluimerende gitaarpartijtjes, ijle vocalen en klanken die doen denken aan Fever Ray, Still Corners en Blonde Redhead. Haar EP Anxiety (geïnspireerd op het gelijknamige nummer van Preoccupations), komt dus pas later dit jaar, maar dit is een prima zoethoudertje. Ruim vijf minuten kluistert Hindriks je aan het scherm in een onheilspellende video. Toch wilden we nog eerst iets meer weten over de muzikante en haar nieuwe project, dus stelden we haar een paar vragen.

Kun je ons eens iets meer vertellen over CIEL?
“CIEL is begonnen als mijn soloproject. Na een periode van experimenteren met geluiden, het maken van beats en het schrijven van melodieën kwamen langzamerhand de ideeën samen waaruit de nummers van de opkomende EP zijn ontstaan. Live zijn we inmiddels met zijn drieën. De liveband bestaat op dit moment uit Cesar Eisma, Jelmer Terwal en ikzelf. Ik ken de jongens al heel lang omdat we in het verleden samen in Sväva speelden. Nadat Cesar de band verliet hebben we altijd een hele grote muzikale klik gehouden, we deelden een passie voor dezelfde bands en hebben veel muziek uitgewisseld.”

“Toen ik mijn project live uit wilde gaan werken, was het dus een logische keuze om met hem te werken voor bas, synths en drumcomputers. Hij is een grote toevoeging voor de livesound van de band. Later voegde Jelmer zich toe aan de groep als drummer, wat de liveuitvoering een stuk energieker maakte. Het is heel leuk om met een groep van mensen te werken die zo dicht bij je staan en ik heb enorm zin om straks weer samen op het podium te staan.”

Waar gaat de single over?
“Awake gaat over de angst om binnen relaties uit elkaar te groeien en daardoor goede vrienden of geliefden te verliezen. Het is een nummer over frustratie en weerstand, emoties die je helemaal gek kunnen maken wanneer ze diepgeworteld zitten, en over je weg vinden naar acceptatie.”

Hoe is de video ontstaan?
“Voor mij hoeft een video niet een kop-en-staart-verhaal neer te zetten,  ik ben in muziekvideo’s juist op zoek naar een bepaalde sfeer die wordt neergezet. Toen ik de video van het nummer Surf Song van Moon Tapes zag was ik direct erg onder de indruk van de mystieke sfeer. Ik heb toen de regisseur HACHE gelijk benaderd om aan een video te gaan werken. Met nog een kater van het feestje van de vorige nacht, zijn we in een dag tijd heel wat locaties afgegaan. Het regende de hele dag pijpenstelen maar gek genoeg begon de zon elke keer te schijnen op het moment dat we ergens uit de auto stapten om te filmen.”

Wat zijn de plannen voor de komende tijd?
“Eerst staat er op de planning om af te reizen naar een groot natuurgebied in het Zweedse Lapland, helemaal boven de poolcirkel, dus! Daar zal ik een aantal weken tussen de Sami verblijven. Dit geeft alle ruimte en rust tot het opdoen van inspiratie voor nieuw werk. Ik heb altijd wat ruimte en isolatie nodig om echt geïnspireerd te kunnen raken. Zo’n afgelegen gebied waar geen internet, telefoonbereik en andere afleiding is, is daar dus erg geschikt voor. Daarna wil ik mijn debuut-EP uitbrengen en ik ben geselecteerd voor de Popronde, dus ik hoop die periode veel shows te kunnen doen in Nederland.”

 

Wie nog nooit van de uit Philadelphia afkomstige rockers Sheer Mag gehoord heeft moet nu héél snel hun album Compilation opzoeken op Spotify. Die verzameling van drie EP’s die de band in de periode 2014-2016 uitbracht geeft al genoeg redenen om uit te kijken naar het in juli te verschijnen debuutalbum Need To Feel Your Love. Wie daar geen tijd voor heeft, of nog niet helemaal overtuigd is, kan zich ook wenden tot de uitstekende eerste single van dat album: Just Can’t Get Enough.  

Toegegeven, de schelle stem van frontvrouw Tina Halladay is iets waar je van moet houden, maar past wel heel goed bij de wanhoop die het nummer uitstraalt. De grootste kracht van de song is de combinatie van urgentie, je voelt alle emoties die het nummer uitstraalt direct en tegelijkertijd een gevoel van tijdloosheid. Just Can’t Get Enough klinkt aan de ene kant gewoon modern, maar zou ook niet misstaan op de soundtrack van een film uit de jaren zestig tot en met negentig.

Weet iemand een leuk recept met noedels, augurken en gekookte eieren? Dat is namelijk de som van de drie non-albumtracks die Courtney Barnett tot dusver uitbracht bij haar eigen Milk! Records. De nieuwste verrassing How to Boil an Egg volgt op Three Packs a Day (2016) en Pickles from the Jar (2014) en staat wederom garant voor een sterk staaltje no-nonsense slack-‘n-roll.  

Hoewel Barnett ‘m pas onlangs opnam, gaat het verleden van How to Boil an Egg terug tot de open mic-avonden die de toen 21-jarige Australische regelmatig bezocht. Ten tijde van Sometimes I Sit And Think And Sometimes I Just Sit (lees gerust nog eens onze review) bleek het “a tad left of album-centreen belandde de track wederom op de plank – en dat terwijl er weinig schort aan het opgewekte gepieker en het charmant slordige gitaarwerk. Teksten als “every morning I feel more useless than before / trying hard to see the point in anything at allklinken enkel uit de mond van (een opvallende rauwe) Barnett zo aanstekelijk. Hoe je een ei precies moet koken blijft overigens onduidelijk.