Zaterdag 2 augustus

Over precies één week speelt BOO SEEKA met The Ultraverse in de Amsterdamse Sugarfactory. Een avondje vol dreamtronica met synths en beats. The Daily Indie heeft kaarten liggen voor een ongegeneerd avondje grooven. 

De Australiërs van BOO SEEKA zijn in eigen land inmiddels niet meer van de radio te slaan, scoren op Spotify de ene na de andere indiehit en zijn binnen korte tijd graag geziene gasten geworden in Nederland. Niet zo vreemd als je het ons vraagt, want hun met soul en hiphop doordrenkte liedjes glijden naar binnen als zoete koek. Hieronder hebben we een paar nummers uitgelicht voor je, dan kun je horen waar we het nou allemaal over hebben.

 

Gloednieuw zijn de indietronics van de Amsterdamse producer Huub van Loon (ook van The Dirty Daddies en Barry Hay’s Flying V), onder de naam The Ultraverse. Fan van Moderat en Trentemøller? Kom dan even op tijd woensdag 2 augustus! Live staat The Ultraverse met z’n drieën op het podium, om de duistere onderlagen nog net even wat meer kracht aan te zetten. Onder al die the duistere steegjesgeluiden zitten verdomd goede liedjes. Ga daar hieronder maar eens goed voor zitten, dan kun je het volgende week live in volle glorie ervaren.

 

Winnen
Kaartjes winnen voor deze show is goed te doen. Wat je moet doen: stuur vóór 1 augustus een leuk mailtje naar ricardo@thedailyindie.nl en goede kans dat je de maand augustus heerlijk begint in Sugarfactory.

WEBSITE SUGARFACTORY | FACEBOOK-EVENT

Tot afgelopen vrijdag stond Nijmegen weer een week volledig op zijn kop voor de Zomerfeesten ter ere van de Vierdaagse. Nou vinden we dat een braderie-evenement, maar godzijdank is er ook nog het immer betrouwbare Valkhof Festival. Daar weten ze ons elk jaar weer te verrassen met een messcherpe line-up: we zouden hier ruimte tekort komen om alle muzikale kwaliteit van het zeven dagen durende programma te benoemen.

Tel daarbij op de prachtige locaties, een hoop gezelligheid en het feit dat het nog eens hartstikke gratis is ook, en dan heb je de meeste ingrediënten voor een hoogtepunt van de festivalzomer wel te pakken. We stuurden fotografe Lisa Maatjens naar Nijmegen om al dat moois vast te leggen in dertig foto’s. Niet meer, niet minder.

 

Leeuwarder popfestival Welcome to The Village beleefde afgelopen weekend alweer zijn vijfde editie. Deze lustrumversie bleek de meest experimentele tot nu toe te zijn, en dat had alles te maken met hiphop.

Tekst Jelmer Luimstra, Gea Bruinsma Rosa Oosterhoff
Foto’s Marcel Poelstra

Toch wel een feestje, zo’n vijfjarig bestaan. Nu komen uw recensenten zelf uit Friesland, en wij kunnen ons nog wel herinneren dat zoiets als een alternatief popfestival in het verleden niet denkbaar was in Friesland. Aan suikerbrood en bedenkelijke weerreporters heeft het hier in Friesland nooit ontbroken, maar een succesvol meerdaags popfestival, dat leek toch een brug te ver. De tijd heeft die gedachte inmiddels ingehaald. Al vijf edities lang bewees Welcome to The Village het tegendeel. Een sympathiek festival is het bovendien: ze willen bewust klein blijven (zo’n achtduizend bezoekers dit jaar) en doen alles aan innovatie en duurzaamheid. In 2022 willen de Friezen zelfs volledig circulair zijn: geen afval of uitstoot meer.

Toch is het juist die duurzaamheid die het festival lijkt op te breken. De Friezen zijn verwikkeld in een ongewenst conflict met – ironisch genoeg – een lokale duurzaamheidsorganisatie naast enkele omwonenden, die zouden klagen over het geluid. De gemeente zou te weinig doen om het festival te beschermen. Bij de organisatie dreigen ze al te verkassen richting Drachten of Groningen.

Wie er gelijk heeft, is niet aan journalisten om te bepalen. Wat we wel kunnen zeggen: het zou vrij opmerkelijk zijn om dit festival juist in 2018, het jaar waarop Leeuwarden Culturele Hoofdstad is, te zien vertrekken uit de stad. Laten we hopen dat ze er achter de schermen goed uitkomen. Aan het programma van Welcome to The Village zal dat in ieder geval niet liggen. Het festival weet zichzelf dit jaar overtuigend te vernieuwen, met een programma dat dit jaar een sterk accent legt op innovatieve hiphop. Welcome to The Village voelt hiermee haarfijn de tijdsgeest aan in tijden van Kendrick Lamar en Vince Staples.

Vrijdag
The Daily Indie begint zijn speurtocht naar goede muziek op het overdekte Grootegast-podium. Daar speelt Black Honey. Deze Britse retro-grungeformatie opent met – zoals gewoonlijk bij deze Britten – een behoorlijke dosis energie en gespeelde arrogantie. Tel daarbij op het enthousiasme van zangeres Izzy B Phillips en wij concluderen: de arena’s lonken.

 

Dan door naar Salon Perdu, een rond, houten art nouveau-bouwwerk. Aan het Britse Hooton Tennis Club de eer om deze zaal in te luiden. De cheeky jongens in blouses en spijkerjasjes geven een show vol op Parquet Couts-geïnspireerde, Amerikaans klinkende garagerock. Goed, maar weinig verrassend. Vervolgens op het Bontebok-podium vinden we soulzanger Cody ChesnuTT. Dit is de schrijver van klassieker The Seed, het nummer dat The Roots succesvol coverden. Wat in potentie een feestje kan worden, blijkt helaas een deceptie. ChesnuTT’s materiaal is eentonig en de Amerikaan blijkt dit niet te kunnen compenseren met een sterk stemgeluid.

 

Veel spannender is daarna het optreden van queerrapper Cakes Da Killa. Hij mag dan opkomen met het excuus ‘I have a hangover, don’t judge me’ en een grote zwarte zonnebril, hier is weinig van te merken; t-shirts en cd’s van Cakes doen dienst als confetti, terwijl de Amerikaan schreeuwt: ‘I run this fucking club’. Rake constatering. Net zo dansbaar blijkt vervolgens het optreden van de Griekse producer Larry Gus op het Blessum-podium. Met slechts een doos elektronica, een drumstel en een gespalkt been als arsenaal, brengt hij een perfect feest op de late avond. Eentje voor de liefhebber van psychedelische semi-elektronische muziek à la Animal Collective en Yeasayer.

Dat Welcome to The Village ook dit jaar het experiment niet schuwt, wordt daarna nog eens onderstreept door het optreden van Gaye Su Akyol in Salon Perdu. De Turkse zangeres combineert traditionele, Oosterse muziek met westerse rock. Best spannend, maar het is jammer het optreden is dat het zo laat plaatsvindt. Half twee ’s nachts blijkt voor het gros van het publiek te laat voor experimentele Turkse pop.

Zaterdag
Op de Groninger ska-sensatie Mr Wallace na, levert de zaterdagmiddag weinig feestmuziek. Hebben we wel even nodig na al die lauw geworden campingpils.

 

Golden Dawn Arkestra lost het op in het Grootegast-podium. We horen: wereldmuziek, blazers, electro, funk en de nodige jaren tachtig-invloeden. Ook niet onbelangrijk zijn de glimmende broeken en glitterrokjes van de bandleden. Daarnaast spotten we zelfs enkele lichtgevende hoelahoeps. Op het eerste gezicht een spektakel, al wordt het trucje wel na enkele nummers duidelijk.

 

De Australiërs van DMA’s doen vervolgens op het Bontebok-podium waar ze goed in zijn: het spelen van nonchalante Britpop, maar dan uit Australië – ach, het verhaal moge inmiddels bekend zijn. Dit alles doen ze goed, maar toch: we hebben ze weleens energieker gezien. Zo misten we de licht-agressieve, maar goed bedoelde rapgebaren van gitarist Matt Mason toch een beetje.

 

In Salon Perdu lijkt zich vervolgens een nachtmerrie-tafereel af te spelen: de Amerikaanse rapper Zebra Katz komt op in een zilverkleurig marsmannenpak, met over zijn gezicht een zwarte muilkorf met metalen haar vanaf zijn kruin. Geen moment stelt queerrapper Katz je gerust, wat het optreden deze zaterdag in Salon Perdu des te intenser maakt. Aan het eind schreeuwt iedereen zijn naam. Terecht.

Eenmaal buiten, blijkt dat het regel met bakken uit de hemel valt. Niet dat men daar in Leeuwarden vanavond veel om geeft. Op het Bontebok-podium staat namelijk de grootste band die ooit op Welcome to The Village heeft gespeeld: Franz Ferdinand. Met zijn rijke oeuvre vol hoekige popklassiekers (Take Me Out, Do You Want To) maakt de band veel goed. Tussen de vele hits door brengen Alex Kapranos, met jawel: lang, geverfd haar, ook nieuw materiaal ten gehore. We kunnen je geruststellen: de band klinkt ook daarop nog steeds hypermelodisch. De Schotten sluiten af met klassieker This Fire, dat luidkeels wordt meegeschreeuwd. Zelfs uren later, op de weg naar de camping hoor je het nog om je heen: ‘this fire is out of control, we’re gonna burn this city!’

 

Ook leuk: op podium Grootegast staat vervolgens Grand Blanc: een Franse, elektronische formatie. Ze maken EBM-muziek die doet denken aan Front 242, maar zingen daarbij in het Frans. Originele combinatie. Dan snel door naar Salon Perdu, waar de Belgische postrockers Brutus doen wat Gaye Su Akyol gisteren niet lukte: een volle zaal trekken, met het volledige elektronische nachtprogramma als concurrentie. Knap ook hoe Stefanie Mannaerts met ingewikkeld voetenwerk drumt en daarbij ook nog zingt, al gaat de zang soms wel verloren in het muzikale geweld van de band. Ook spannend is daarna het optreden van Korfbal in dezelfde zaal. Deze, uit leden van The Homesick en Creepy Karpis bestaande band, weet opnieuw (!) de hele Salon Perdu los te krijgen met hun innovatieve garagerock.

Zondag
De volgende ochtend staat Spinvis op het Bontebok-podium. Zijn luisterpop vormt de ultieme soundtrack voor de zondag, waarbij gezinnen hun aandeel op het festivalterrein sterk vergroten. Net als bij Franz Ferdinand regent het stevig, maar dat maakt Leeuwarden niet uit. Van onder een poncho luisteren de Friezen naar een zanger die zingt dat hij alleen maar wil zwemmen. Toepasselijke klassieker.

 

De overgang met de Amerikaanse garagerockband Twin Peaks kan daarna niet groter zijn. Deze bluesy rockband laat in Salon Perdu horen wat rock-‘n-roll is: nonchalant ogende muzikanten, veel geheadbang en snelle gitaarsongs. Een overtuigende show. Ook energiek is vervolgens het optreden van de negentienjarige Brit Rat Boy in diezelfde tent. Zijn hiphop-gitaarrock doet denken aan Jamie T, maar zonder hetzelfde intellect. Maar goed, op intellectualiteit kun je geen circle pit bouwen. Op Rat Boy wel, zo bewijst deze Brit. Het resulteert in het ruigste concert tijdens Welcome to The Village.

 

We sluiten af met de Britse folkzanger Benjamin Francis Leftwich. Op plaat klinkt hij nog best aardig, maar live – hij speelt alleen – wordt toch snel duidelijk dat we hier met een wel erg softe singer-songwriter te maken hebben. Zijn zuchtende gezang helpt ook al niet mee als je drie zware festivaldagen achter de rug hebt. Maar goed, het publiek is wel muisstil, dat is toch knap voor een singer-songwriter. Of iedereen is net zo vermoeid als wij – kan ook natuurlijk.

 

Zaterdag 22 juli stond TWIN PEAKS @ EKKO al sinds afgelopen winter in onze agenda in dikke chocoladeletters. Onze favoriete badasses uit Chicago waren namelijk in Nederland en lieten een prettige trail of destruction door ons land achter. 

Na ons interview met de heren stond The Daily Indie uiteraard popelend vooraan, onder meer in de vorm van fotografe Sabrine Baakman. Zij maakte een mooie serie van de avond, die werd gesupport door de Nederlandse vrienden van Jellephant & The Phantoms. Nog even nagenieten? Scroll vooral door.

 

Jellephant & The Phantoms

 

Twin Peaks

Voor de eerste keer is The Daily Indie een host tijdens het beruchte Eendracht Festival in Rotterdam. Welke zaal wij voor onze rekening mochten nemen? Rotown! En dat bleek een mooie samenwerking te zijn, waar we allemaal lokaal talent in het zonnetje konden zetten

Het was dan ook flink raak in de Rotterdamse popzaal. Van The Artificial tot Jibber Jabber & the Jams tot en met Anemone, Nancy Kleurenblind en SONNDR: het was druk, gezellig en muzikaal erg lekker. Geniet hieronder nog even van de foto’s.

The Artificial

 

Jibber Jabber & the Jams

 

Anemone

 

Nancy  Kleurenblind

 

SONNDR

 

Kliko Fest zet inmiddels al een aantal jaar met elke editie Haarlem op zijn kop, met immer een belachelijk goed lijstje vol punk, garage, rock ’n roll, blues, trash, beat en noise. Ook gisterenavond was het in een broeierig Patronaat weer zover. Fotograaf Jaap Kroon ging met reporter Félice Hofhuizen naar het poppodium voor een sfeerverslag. Hier kwamen ze mee terug.

Zo biedt je iemand een vuurtje aan, zo kom je er een half uur later achter dat het de gitarist van de volgende band is. Beter nog, de beste man herkent jou vanaf het grote podium ook en zwaait even naar je. The Daily Indie was afgelopen zaterdag op Kliko Fest in Patronaat om te kijken of het ook allemaal zo goor en smerig is dat de naam doet vermoeden.

Goed, we moeten eerlijk toegeven dat we 06:00 uur niet gehaald hebben. Het kan dus nog onwijs ranzig geworden zijn maar tot tegen 02:30 uur was het een vriendelijk, gemoedelijk en enthousiast sfeertje daar in Haarlem.

Veel mannen, dat wel. Het liefste met korte broeken, sokken en Dickies. In diezelfde categorie bestaat ook de oudere variant, de veertig (vijftig?)-plusser die er al maanden naar uit om met zijn vrienden op pad te gaan. Gelijkgestemden op een eigen feestje. Biertje in de hand, bandjes kijken en af en toe een beetje brullen en mee springen. Het geluk straalt er aan alle kanten vanaf. Uiteraard zijn er ook de hanenkammen, nog extremer geklede bezoekers en de meisjes op leeftijd die vooraan staan te dansen. Daarnaast staan verschillende bands bij elkaar te kijken. Ze begroeten elkaar als lang verloren vrienden, knuffelen en slaan elkaar op de rug. Om zich vervolgens, enthousiast mee drummend op het bovenbeen, aan de muziek over te geven.

En die muziek was heel fijn deze avond. Zo zagen we The Jerry Hormone Ego Trip, met zijn overall die iets weg heeft van een net pak en schoenen met hakjes eronder. Backstage vertelde hij ons dat hij een tijd met een vlooiencircus in Rusland heeft getoerd, je zou het bijna niet geloven. In de grote zaal stond Fifty Foot Combo, veel mannen met gitaren en de enige dame achter keys, in een keurige jurk die qua look in alles compleet uit de toon viel, maar helemaal uit haar dak ging op het podium. Niet veel later zien we één van de frontmannen breed glimlachend op het ingerichte marktje in het loadingdock vinyl uitzoeken. Het loopt allemaal door elkaar.

La Muerte is van een heel andere categorie. Een zanger met een zak over zijn hoofd, brandende kaarsen en vooral veel donker en rook op het podium. Een select groepje publiek vermaakt zich kostelijk en anderen kijken weer heel vermakelijk naar dat selecte groepje, uiteindelijk is iedereen tevreden.

Het is even schakelen naar de goed gevulde grote zaal waar de The Gories staat te spelen. Twee mannen met gitaren en één vrouw met zonnebril op achter een soort drumstel met twee trommels. Muzikaal is het goed in orde maar na het spektakel van de afgelopen bands is het lastig om echt onder de indruk te zijn.

Sheesham, Lotus & Son zijn deze avond wellicht de vreemde eend in de bijt op de poster. Drie mannen op leeftijd ogen uit het verleden te zijn gestapt en brengen bij een ouderwetse microfoon antieke folksongs ten gehore. Alhoewel de kleine zaal aardig leeg oogt in het begin stroomt het gedurende het optreden behoorlijk vol en wordt het positief door de bezoekers ontvangen. Jeroen ‘Mister Kliko’ Blijleve kijkt en ziet dat het goed is.

Aan de andere kant van het gebouw sloopt BARTEK een vol warm Patronaat-café. De sfeer zit er hier erg goed in en er wordt al druk geoefend voor het wereldrecord crowdsurfen, wat sowieso een uitdaging is in die kleine ruimte. Hierna is het tijd voor de headliner van de avond en laten wij ons met de rest uit het café meevoeren naar The New Bomb Turks in de grote zaal. Algauw wordt het duidelijk waarom dit als hoofdact geprogrammeerd staat. De expressie en energie spatten ervan af en de zaal gaat hier volledig in mee. Het is een grote energieke en speelse bende waar het plezier vanaf te lezen is. Er wordt meerder malen gecrowdsurft van het grote podium, ook door de eerder beschreven dame van Fifty Foot Combo, al had ze wel wat anders aangetrokken. De zanger rent van hot naar her en stopt zijn microfoon op allerlei plekken waar hij eigenlijk niet hoort. Hij gaat er zo in op dat, als hij aan het einde van het optreden vol adrenaline van het podium stapt, hij iedereen die in zijn weg staat een vriendelijke stomp of klap van vreugde verkoopt, zo ook ondergetekende.

Tot slot gaan we voor onze laatste optreden van de avond nog even kijken bij Viagra Boys. We zien zes man op het podium en vooral veel tattoos en drank. Nu begint het pas echt en onderscheiden de diehards zich van de rest, de helft van de zaal zit namelijk op de trap en de andere helft breekt de tent af voor het podium. We zien medewerkers van Patronaat van shirt wisselen en zich mengen in het feestgedruis. Wij taaien rustig af, het is mooi geweest. Kliko was, tot de wisseling van de wacht, minder smerig dan verwacht maar hierdoor zeker niet minder leuk. Als je wil weten hoe goor het na 3:00 uur was, is er eigenlijk maar een mogelijkheid: volgend jaar naar Kliko Fest gaan en je bij de diehards voegen.

 

 

 

 

The Daily Indie Presents The Buttertones
Woensdag 6 september

Als er dit jaar nog een lijstje met meest onderschatte platen van het jaar wordt gemaakt, dan moet Gravedigging op z’n minst in de top drie! De blauw-oranje en derde plaat van de band staat van boven tot beneden vol met indiesurfklassiekers-in-de-dop. Op 6 september speelt de band uit Los Angeles in Sugarfactory en The Daily Indie presenteert ‘m. High five! 

Mocht je aangetrokken worden door ‘funky en filmische surfpunk voor liefhebbers van Talking Heads en ergens iets van The Cramps in de verte’, dan zou ik die agenda van je er maar eens bij gaan pakken. Met een moddervette reverbsound uit de jaren vijftig, highschool-koordjes, zoete soul, verleidelijke doo-wop, ruig feestende saxofoonpartijtjes en evenwicht zoekende gitaarlijnen die van links naar rechts over de plaat deinen. Oldskool, nostalgisch, vlijmscherp, inventief en helemaal doorgetrokken naar 2017. Ons favoriete nummer van die laatste plaat? Toch wel het liedje Matador waarschijnlijk, met dat hooooooggeeee zanglijntje in het couplet.

 

 

Innovative Leisure
Kijk, wij vinden de band heel erg tof, maar let wel: The Buttertones is getekend bij Innovative Leisure, een keurmerk van jewelste. Onder meer The Molochs, BadBadNotGood, Nosaj Thing, Holy Fuck, Nick Waterhouse, Tijuana Panthers en voorheen ook Allah-Las brengen hun muziek uit via dit label. Zelf zegt de band over hun plaat: ‘Gravedigging is more a movie waiting to happen than an album or a soundtrack just waiting to inspire a movie.’ Wat moeten wij er verder nog over zeggen? Onze god zeg, dit is potverdomme gewoon een lekker bandje!

Voordelen als The Daily Indie lid
Wij presenteren The Buttertones in Sugarfactory, dus dat betekent dat er weer een mooi ledenvoordeel aan is gekoppeld. Als jij lid bent van The Daily Indie, dan ontvang je automatisch de ledenmail met daarin de korting. Nog geen lid? Word het dan hier via onze site!

WEBSITE SUGARFACTORY | FACEBOOK-EVENT

 

Welcome to The Village
21 – 22 – 23 juli

 

We zitten al lekker in de Welcome to The Village-vibes, het festival dat eind juli plaatsvindt nabij Leeuwarden. Als kers op de taart mogen wij ook nog eens twee keer twee combitickets verloten voor het festival. 

Qua voorbereiding hoef je de deur niet uit, zelfs niet van onze site. Zo spraken we met Twin Peaks om vast lekker vooruit te blikken en zijn we met de redactie diep in het programma gedoken voor een speciaal TDI TIPT-artikel. Bovendien interviewden we tweemaal de programmeurs (Peter & Peter) van het festival. Eén keer over de kleurrijke wereldmuziektak van het festival en over de selectie queerhiphop op het Friese festival. Mocht je dat allemaal lekker gelezen hebben en naar het festival willen (wij kunnen niet voorstellen dat dat niet het geval is), dan hebben wij een heel mooi pakket voor je!

Winnen
Wat moet je daar allemaal voor doen? Dat is nog best eenvoudig, maar je moet wel even je best doen. Mail voor 14 juli naar ricardo@thedailyindie.nl waarom je graag naar Welcome to The Village zou willen gaan. De gelukkige winnaars gaan van 21 tot en met 23 juli geheel verzorgd (toegang tot het festival + camping) genieten van artiesten als Twin Peaks, Zebra Katz, Gaye Su Akyol, Golden Dawn Arkestra, Benjamin Francis Leftwich, Cody ChesnuTT, Black Honey, DMA’s, Hooton Tennis Club, Korfbal, Meatbodies en Toko Telo.

 

WEBSITE FESTIVAL | FACEBOOK-EVENT 

 

Ahhh, reikhalzend kijken we elk jaar uit naar het eerste weekend van juli. Want dan mogen we weer naar Rotterdam-Zuid, en zoeken we een plekje in de zon. In het Zuiderpark welteverstaan, voor het immer coole Metropolis Festival. Er is wat ons betreft geen muzikale bijeenkomst in Nederland dat zo’n gemêleerd publiek trekt (want gratis) en tegelijkertijd dat publiek kennis laat maken met zo’n indie-credible line-up, met steevast enkele Grote Namen van de toekomst op het affiche. Met de muzikaal-educatieve aspiraties van het festival zit het dus wel goed. We gingen kijken.

Tekst: Ruben van Dijk, Ricardo Jupijn & Robin van Essel
Foto’s: Ad Baauw

 

 

Het concept zou niet moeten werken: een band van hoofdzakelijk Nederlandse muzikanten die Turkse psychedelica speelt alsof het Istanbul anno 1969 is. Maar wat op papier iets kitscherigs heeft, is in de praktijk ongelofelijk strak. Geen wonder dat ieder festival in Europa Altin Gün op z’n poster wil hebben. De razende ontwikkeling van de band blijkt vanmiddag op Metropolis wederom. Zo ontpopt single Kirsehir’in Gülleri zich met zijn hysterische saz-riedel en de vervreemdende vocalen van Erdinç Ecevit Yildiz tot een ware hit, al weten we bij de goden niet waar het over gaat. Het enige dat deze set vooralsnog mist, is iets of iemand om de show naar hoger niveau te tillen, al komt oprichter Jasper Verhulst, die Altin Gün met zijn stuwende baswerk van een Tarantino-coolheid voorziet, behoorlijk in de buurt. (RvD)

 

Vanmiddag is Jinte Deprez niet een der frontmannen van Balthazar, maar J. Bernardt himself, en dat betekent dat de Vlaming zijn eigen soundcheck doet en ‘gewoon’ op Metropolis speelt. Zou het nog onwennig zijn, zo zonder Maarten Devoldere aan zijn zijde? Daar lijkt het vandaag niet op. De Nick Murphy look- & sound-a-like danst over het podium als een vis in het spreekwoordelijke water. Niet alles verloopt echter zo smooth als de moves van Deprez. Een alles verslindende bastoon verstomd de eerste handvol tracks en legt de ietwat gebrekkige diepgang van het J. Bernardt-repetoire bloot, maar gelukkig zijn er singles als The Other Man en Wicked Streets die het optreden redden. (RvD)

 

IDLES begint zijn optreden voor een volle Workers’ Stage met een ode aan Chocomel. Zanger Joe Talbot kocht eerder op de dag 24 blikjes van ‘de enige echte’ om mee terug te nemen naar Engeland. De rest van het optreden klinkt vanuit het publiek nog regelmatig een luide ‘CHOCOMEL!’ Talbot & co zitten overduidelijk in hun element. De muziek doet het niet vermoeden, maar het zijn olijke jongens. Vooral gitarist Mark Bowen is een ware nachtmerrie voor de crew, valt achterover tussen de apparatuur, springt seconden later met gitaar en al in de moshpit en laat zich vervolgens weer terug naar het podium crowdsurfen. “This song is about my mother”, is de mededeling van Talbot alvorens Mother wordt ingezet, gevolgd door songs ‘about religion‘ en ‘the British Health Service‘. Wat de teksten betreft schopt IDLES snoeihard tegen alles wat established is, maar vanavond is dat niet waar het om draait. De band en het publiek, dat met iedere track harder gaat moshen, zijn vooral druk bezig met snoeihard plezier hebben. (RvD)

Lees hier het interview terug dat we onlangs met IDLES deden!

 

Aan de andere kant van het veld op de THINKERS-stage overlapt Beach Slang, dat weliswaar niet per definitie garant staat voor een enorme moshpit, maar wel voor een grote smile op een ieders gezicht. De band uit Philadelphia maakte met A Loud Bash Of Teenage Feelings een van onze favoriete platen van 2016 en ook op Metropolis pakt de band ons in. Zanger James Alex voelt zich inclusief vlinderdas tegenwoordig duidelijk als een strak bestrikte vis in het water op het podium (voorheen verviel hij nog wel eens in gênant gemurmel). Er is nog een cover van Pixies (Where Is My Mind), waar de band overduidelijk fan van is, en ook de rest van de zonnige, zompige lo-fi emopunk past gewoon vooral heel goed op zo’n relaxte, zomerse dag. Jammer dat er maar een handjevol publiek in de tent staat, maar desondanks krijgen we tegen het einde van de show alsnog die moshpit. (RvE)

 

Na deze gekkigheid is Priests aan de beurt. Lullig, want overtreffen wordt lastig en zit er vandaag niet in. De gitarist staat erbij alsof hij een onzichtbare boom om aan het hakken is, de drumster had veertig jaar geleden geen slechte carrière gehad in de discoperiode. De zangeres Katie Alice Greer gaat van voor tot eind als een orkaan over het podium, haar stem is loepzuiver en ze probeert de muzikale machine telkens in een hogere versnelling te zetten. Alleen dat lukt niet helemaal, want de band zit al te snel tegen zijn plafond. Het viertal uit Washington gaat niet ‘omhoog’. Bij een optreden tijdens London Calling lukte dat wel, maar een festivalsetting heeft duidelijk iets meer dynamiek nodig. Met de energie zit het prima, maar Priests overschreeuwt zichzelf. Wel hard, maar niet altijd even spannend. (RJ)

Hier lees je het interview dat we onlangs deden met Priests!

 

Rond half 8 is aan The Orwells om de THINKERS-stage af te sluiten – het blijft een zondags festival, hè. Gewoon lekker op tijd naar bed. Een gewaagde keuze, als je weet waar band uit Chicago op het podium toe in staat is. Vorig jaar ging zanger Mario Cuomo een geluidsman te lijf toen deze het geluid wegdraaide omdat Cuomo herhaaldelijk zijn verzoek voorzichtig te doen met de microfoon, had genegeerd. Maar op Metropolis blijft het, vanzelfsprekend, gezellig. Misschien is het de laagstaande zon, die de bezoekers in de tent verwarmt, of wellicht verliest The Orwells wat wilde haren, maar ‘memorabel’ is niet een predikaat dat we deze show willen geven.

Moet gezegd worden: je kunt alleen maar ontzag hebben voor hoe het Metropolis ieder jaar lukt om, door een laagdrempelige sfeer te combineren met een messcherpe line-up een enorm divers publiek kennis te laten maken met de rafelrandjes van alle uithoeken van de indie. (RvE)

Lees het de interviews terug die we onlangs deden met The Orwells en programmeur Joey Ruchtie!

 

Onze fotograaf Ad knipte er enthousiaster op los dan onze schrijvende garde bij kon houden. Hieronder vind je een selectie van de overige foto’s die hij op Metropolis maakte.

Hallo, hé!! Alsof het allemaal nog niet scherp genoeg was, heeft London Calling voor zijn oktobereditie alwéér een rits retestrakke koppen aangekondigd. In het gezelschap van o.a. Hurray For The Riff Raff, Big Thief, (Sandy) Alex G en Marlon Williams verkeren na vandaag ook onder meer HAUS, Cabbage en Shame. We zullen ze even aan je voorstellen.

Met YAK in de voorhoede is er al een boel Boze Britten aanwezig op 27 en 28 oktober, maar daar zijn nu ook Cabbage en Shame aan toegevoegd. Vooral laatstgenoemden schoppen met plezierige post-punk tegen de politieke pilaren met onvergetelijke teksten als “Theresa May, won’t you let me stay / just one more day.” Van een heel ander kaliber is HAUS, dat de gemiddelde popfactor op London Calling met drie niveaus opkrikt. De Londenaren hebben aan oorwurmpjes geen gebrek – dansbaar, maar soms ook een béétje irritant.
 

 
De Londense folkster-in-spe Joe Fox is er een van het singer-songwriterspectrum en zo ook Bec Sandridge, strikt genomen. Naar eigen zeggen is het ‘spaghetti disco pop’ wat de Australische maakt. Wij kunnen in ieder geval beamen dat het groots, meeslepend en groovy is. Spaghetti is nergens te vinden.
 

 
Dan resteert enkel de meest illustere naam uit het rijtje: Insecure Men, het hyper-DIY-project van Fat White Family’s Saul Adamczewski dat tot nog toe aardig onder de radar is gebleven. Met weinig meer dan een synthesizer vervaardigde Saul een scala aan melancholische muziekjes, die hij zelf treffend omschrijft als “part lift music, part exotica and part Penge”, een verwijzing naar zijn favoriete wijk in Londen.
 

 
Deze nieuwe rij namen kent een hele hoop Londen en daarmee doet het festival zijn naam eer aan. Deze bands zien, samen met Hurray For The Riff Raff, Big Thief, Savoy Motel, Downtown Boys, Cameron Avery, Pinegrove, Marlon Williams, Yak, (Sandy) Alex G en veel meer? Dagkaartjes zijn nú te koop, en wel hier

 

Sugarfactory
Donderdag 6 juli

Hindoeïstische goden, zwoele country, gruizige rammelfuzz, neo-psychedelica, schuifel-doowop, gewiekste songtitels plus een waanzinnige hoeveelheid garage en surf die je voor je donder krijgt. Op 6 juli is er een bonte mix aan muzikale smaakjes en invloeden binnen te krijgen in Sugarfactory.

Het wordt een kleurrijke avond en wij mogen er 2 x 2 kaarten voor weggeven, is dat even lekker! Wat je moet doen? Even vóór 5 juli een leuk mailtje sturen naar ricardo@thedailyindie.nl met de reden dat jij deze avond echt niet over mag slaan.

The Shivas
Better Off Dead, Turn Me On, You Know What To Do en ga zo maar door: er zijn genoeg uren aan bewijsmateriaal te vinden voor de coolness van The Shivas. De band is inmiddels ook alweer meer dan tien jaar bezig en weet wel hoe je een feestje op het podium bouwt. Dikke lagen reverb worden er door de versterkers gelust, de woestijnwarmte spat van de snaren af bij dit trio uit Portland. Lekker als je van de nostalgie The Beach Boys en The Everly Brothers houdt, maar ook zeer geschikt voor liefhebbers van Night Beats en Tijuana Panthers.

 

Jellephant & The Phantoms
Iets meer uit de buurt zijn Jellephant & The Phantoms, deze band komt uit het exotische Arnhem. De band doet dit jaar mee aan de Popronde, werd door Never Mind The Hype geselecteerd en tot ‘Arnhemse Allah-Las’ gedoopt, niet slecht! En dat verbaast ons ook niet veel. Jellephant houden we al een tijdje in de gaten en het bevalt ons prima wat we horen, zo schreven we onlangs nog over de band: “Het is alsof in je in een warm bad zit en toch enorm op je hoede moet zijn.” Dat zijn de vergelijkingen waar we blij van worden.

 

 

WEBSITE SUGARFACTORY | FACEBOOK-EVENT